Anna nie spała prawie całą noc.
Siedziała przy kuchennym stole, z kubkiem zimnej herbaty i otwartym notesem ojca. Za oknem powoli kończyła się noc. Na ulicy Lipowej panowała cisza, przerywana jedynie odgłosami przejeżdżających od czasu do czasu samochodów.
Od kilku godzin czytała te same zapiski.
„Zabrali ją. Powiedzieli, że to konieczne”.
„Wróciła o 4:20. Nie poznawała domu. Pytała o matkę”.
Nie potrafiła zrozumieć, do kogo odnosiły się te zdania.
Kim była kobieta, którą zabrano osiemnastego października 2008 roku?
Dlaczego wróciła do domu dopiero nad ranem?
I dlaczego ojciec nie wspomniał jej o tym ani razu?
Przez osiemnaście lat Anna wierzyła, że zna historię swojego życia. Wiedziała, gdzie dorastała, pamiętała szkołę, przyjaciół i pierwszą miłość. Pamiętała również Pawła Nowickiego, chłopaka, który pewnego dnia zniknął bez śladu.
A teraz zaczynała rozumieć, że być może najważniejsze fragmenty jej własnej przeszłości zostały przed nią ukryte.
Spojrzała na zegar wiszący nad kuchennymi drzwiami.
Była 6:17.
Wstała, podeszła do okna i odsunęła firankę.
Ulica Lipowa dopiero budziła się do życia. Po drugiej stronie drogi starsza kobieta wyprowadzała psa. Kilka domów dalej ktoś otwierał sklep spożywczy. Z komina sąsiedniego domu unosił się dym.
Wszystko wyglądało zwyczajnie.
Zbyt zwyczajnie.
Anna wróciła do stołu i ponownie wzięła do ręki fotografię przedstawiającą ojca i Pawła.
Przyjrzała się budynkowi widocznemu w tle.
Był to niewielki, parterowy obiekt z jasną elewacją. Nad wejściem znajdował się metalowy szyld, ale litery były nieostre.
Przybliżyła zdjęcie.
Udało jej się odczytać tylko dwa słowa:
DOM OPIEKI.
Nie pamiętała takiego miejsca w Brzezinach.
Przynajmniej nie w swoim dzieciństwie.
Odwróciła fotografię.
„Ostatnie spotkanie przed wszystkim”.
Pod spodem znajdował się jeszcze jeden, niemal niewidoczny zapis.
Anna wzięła lupę z szuflady.
Litery były małe, napisane cienkim długopisem.
18.10.2008.
Data ponownie pojawiła się przed jej oczami.
Tym razem nie zamierzała odwracać wzroku.
---
O godzinie 9:30 Anna postanowiła wyjść z domu.
Przed opuszczeniem posesji zatrzymała się jeszcze przy starym drzewie rosnącym obok wejścia.
Dotknęła jego szorstkiej kory.
Przypomniała sobie ojca, który każdego lata próbował uratować drugie drzewo. Marek twierdził, że niektóre rzeczy potrzebują tylko odrobiny cierpliwości.
Zastanowiła się, czy tak samo myślał o niej.
Czy przez wszystkie lata próbował ją chronić?
A może po prostu pilnował, żeby nigdy nie dowiedziała się prawdy?
Ruszyła w stronę centrum.
Brzeziny były niewielkim miastem, w którym większość mieszkańców znała się przynajmniej z widzenia. Anna pamiętała to miejsce jako spokojne, niemal senne. Teraz jednak każdy mijany człowiek wydawał jej się potencjalnym świadkiem wydarzeń sprzed osiemnastu lat.
Na rynku zatrzymała się przed niewielką kawiarnią.
Nazywała się „Pod Lipą”.
Kiedyś była to zwykła cukiernia, do której chodziła z ojcem po niedzielnych spacerach. Teraz lokal przeszedł remont, ale zachował stary szyld.
Anna weszła do środka.
Nad drzwiami zadzwonił niewielki dzwonek.
W kawiarni było ciepło. Pachniało świeżo mieloną kawą, cynamonem i pieczonym ciastem. Przy jednym ze stolików siedziało starsze małżeństwo. Mężczyzna czytał gazetę, a kobieta mieszała łyżeczką herbatę.
Za ladą stała kobieta w średnim wieku.
Przez chwilę patrzyła na Annę bez słowa.
Potem odłożyła filiżankę.
— [Krystyna] Anna?
Anna zatrzymała się.
— [Anna] Tak. Znamy się?
Kobieta uśmiechnęła się niepewnie.
— [Krystyna] Nie poznajesz mnie?
Anna przyjrzała się jej dokładniej.
Jasne włosy, okulary w cienkich oprawkach, niewielka blizna przy brwi.
Nagle coś sobie przypomniała.
— [Anna] Pani Krystyna?
— [Krystyna] No proszę. Jednak pamiętasz.
Krystyna była kiedyś sąsiadką rodziców. Mieszkała kilka domów dalej i często odwiedzała Elżbietę. Anna pamiętała ją jako kobietę serdeczną, choć nieco wścibską. Zawsze interesowała się tym, co działo się w okolicy.
— [Anna] Dawno się nie widziałyśmy.
— [Krystyna] Bardzo dawno. Słyszałam o twoim ojcu. Przyjmij moje kondolencje.
— [Anna] Dziękuję.
Krystyna spuściła wzrok.
— [Krystyna] Marek był dobrym człowiekiem.
Anna nie odpowiedziała od razu.
— [Anna] Czy na pewno?
Kobieta podniosła głowę.
— [Krystyna] Co masz na myśli?
— [Anna] Ostatnio odkrywam rzeczy, o których nigdy mi nie powiedział.
Krystyna zaczęła wycierać blat.
— [Krystyna] Niektóre sprawy lepiej zostawić w spokoju.
Anna poczuła znajomy ucisk w żołądku.
To samo zdanie słyszała już wcześniej.
Jej ojciec powtarzał je przez wiele lat.
— [Anna] Znała pani Pawła Nowickiego?
Krystyna przestała wycierać blat.
Na krótką chwilę jej twarz zupełnie się zmieniła.
— [Krystyna] Dlaczego pytasz?
— [Anna] Ponieważ mój ojciec spotykał się z nim przed zaginięciem.
— [Krystyna] Twój ojciec?
— [Anna] Mam fotografię.
Krystyna odłożyła ściereczkę.
Rozejrzała się po kawiarni. Przy jednym ze stolików siedziało starsze małżeństwo, ale nie zwracali na nie uwagi.
— [Krystyna] Aniu, nie powinnaś o to pytać.
— [Anna] Dlaczego?
— [Krystyna] Bo nie wiesz, co się wtedy wydarzyło.
— [Anna] Właśnie dlatego pytam.
Krystyna przez chwilę milczała.
W końcu pochyliła się nad ladą.
— [Krystyna] Pamiętam, że Paweł przyszedł tutaj dzień przed zaginięciem. Był bardzo zdenerwowany. Pytał o twoją matkę.
Anna zmarszczyła brwi.
— [Anna] O moją matkę?
— [Krystyna] Tak.
— [Anna] Przecież moja matka nie żyła od ośmiu lat.
Krystyna spojrzała na nią z wyraźnym niepokojem.
— [Krystyna] Wiem, co ci powiedziano.
— [Anna] Co to znaczy?
— [Krystyna] Twój ojciec mówił wszystkim, że Elżbieta zmarła. Tak samo jak tobie.
Anna poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej.
— [Anna] Bo zmarła. Byłam na jej pogrzebie.
Krystyna nie odpowiedziała.
— [Anna] Byłam dzieckiem, ale pamiętam jej pogrzeb. Pamiętam czarne ubrania, kwiaty i ludzi, którzy przychodzili do naszego domu. Pamiętam, że ojciec płakał.
— [Krystyna] Nie mówię, że tego nie pamiętasz.
— [Anna] Więc co pani sugeruje?
Krystyna spojrzała w stronę wejścia.
Dzwonek nad drzwiami poruszył się lekko, gdy ktoś przechodził obok witryny. Kobieta odczekała chwilę, po czym wróciła wzrokiem do Anny.
— [Krystyna] Nie powinnam ci tego mówić.
— [Anna] Wszyscy powtarzają mi to samo. Ojciec, policja, teraz pani. Czy naprawdę nikt w tym mieście nie potrafi odpowiedzieć na proste pytanie?
— [Krystyna] Nie chodzi o to, że nie potrafimy.
— [Anna] To o co?
Krystyna ściszyła głos.
— [Krystyna] O to, że nie wszyscy pamiętamy te same rzeczy.
Anna przez chwilę patrzyła na nią bez słowa.
— [Anna] Jak można nie pamiętać tego samego wydarzenia w różny sposób?
Krystyna zacisnęła dłonie na krawędzi lady.
— [Krystyna] Właśnie tak zaczęły się wszystkie problemy.
— [Anna] Jakie problemy?
Kobieta odwróciła się, sięgnęła po filiżankę i zaczęła nalewać kawę, jakby nagle przypomniała sobie o obowiązkach.
— [Krystyna] Zamów coś. Nie możemy rozmawiać przy ladzie.
Anna zamówiła czarną kawę i usiadła przy stoliku w głębi lokalu.
Po kilku minutach Krystyna przyniosła jej filiżankę.
Nie usiadła od razu.
Najpierw spojrzała w stronę pozostałych klientów. Dopiero gdy starsze małżeństwo opuściło kawiarnię, zajęła miejsce naprzeciwko Anny.
— [Krystyna] Pamiętasz, co wydarzyło się po zaginięciu Pawła?
— [Anna] Policja prowadziła poszukiwania. Przesłuchiwano mieszkańców. Przez jakiś czas wszyscy o tym mówili. Potem sprawa ucichła.
— [Krystyna] A ty?
— [Anna] Co ja?
— [Krystyna] Pamiętasz, gdzie byłaś tamtej nocy?
Anna otworzyła usta, ale nie odpowiedziała.
To pytanie słyszała już w swojej głowie wielokrotnie.
— [Anna] Nie.
Krystyna skinęła głową.
— [Krystyna] Widzisz.
— [Anna] Co widzę?
— [Krystyna] Ja pamiętam, że tamtej nocy widziałam cię na rynku.
Anna poczuła, jak zimny dreszcz przebiega jej po plecach.
— [Anna] To niemożliwe.
— [Krystyna] Dlaczego?
— [Anna] Bo byłam w domu.
— [Krystyna] Skąd wiesz?
— [Anna] Ojciec mi powiedział.
Krystyna zamknęła oczy.
— [Krystyna] Marek powiedział mi coś zupełnie innego.
— [Anna] Co?
Kobieta zawahała się.
— [Krystyna] Powiedział, że tej nocy cię nie było.
Anna odsunęła filiżankę.
— [Anna] Nie rozumiem.
— [Krystyna] Ja też nie rozumiałam. Przez wiele lat próbowałam sobie przypomnieć szczegóły. Pamiętam, że około północy wyszłam z domu. Szłam przez rynek i zobaczyłam cię przy fontannie. Stałaś sama. Miałaś na sobie jasny płaszcz.
— [Anna] Nie miałam jasnego płaszcza.
— [Krystyna] Miałaś. Pamiętam, bo następnego dnia widziałam ten sam płaszcz na krześle w waszym przedpokoju.
— [Anna] To nie byłam ja.
— [Krystyna] Byłaś.
— [Anna] Skąd pani może mieć pewność po tylu latach?
Krystyna spojrzała jej prosto w oczy.
— [Krystyna] Bo rozmawiałyśmy.
Anna poczuła, że dłonie zaczynają jej drżeć.
— [Anna] O czym?
— [Krystyna] Zapytałaś mnie, która jest godzina. Potem powiedziałaś, że musisz wracać, bo tata nie może się dowiedzieć.
— [Anna] Nie pamiętam tego.
— [Krystyna] Wiem.
— [Anna] A co było później?
Krystyna przez chwilę patrzyła w filiżankę.
— [Krystyna] Później pojawił się mężczyzna.
— [Anna] Jaki mężczyzna?
— [Krystyna] Nie znałam go. Był wysoki, miał ciemny płaszcz i kapelusz. Podszedł do ciebie. Powiedział coś, czego nie usłyszałam. Potem odwróciłaś się i poszłaś za nim.
— [Anna] Dokąd?
— [Krystyna] W stronę starego dworca.
Anna poczuła, jakby ktoś nagle odebrał jej możliwość swobodnego oddychania.
Stary dworzec.
Miejsce, w którym nieznajomy chciał się z nią spotkać następnego dnia o dwudziestej drugiej.
— [Anna] Jest pani pewna?
— [Krystyna] Tak.
— [Anna] Dlaczego nigdy wcześniej mi pani o tym nie powiedziała?
Krystyna odchyliła się na krześle.
— [Krystyna] Bo następnego dnia przyszli do mnie ludzie.
— [Anna] Jacy ludzie?
— [Krystyna] Policjant i jeszcze jeden mężczyzna. Powiedzieli, że powinnam zapomnieć o tym, co widziałam.
— [Anna] Tomasz Radecki?
Krystyna pobladła.
— [Krystyna] Skąd znasz to nazwisko?
— [Anna] Z notesu ojca.
Kobieta przez chwilę nie mówiła nic.
Potem powoli pokręciła głową.
— [Krystyna] Nie powinnaś była tego znajdować.
— [Anna] To już słyszałam.
— [Krystyna] Aniu, posłuchaj mnie. Jeśli naprawdę chcesz dowiedzieć się, co wydarzyło się tamtej nocy, nie zaczynaj od Radeckiego.
— [Anna] Dlaczego?
Krystyna pochyliła się bliżej.
— [Krystyna] Bo on nie był jedynym policjantem, który prowadził tamtą sprawę.
— [Anna] Kto jeszcze?
— [Krystyna] Twój ojciec.
Anna zamarła.
— [Anna] Mój ojciec nie był policjantem.
— [Krystyna] Nie powiedziałam, że był.
— [Anna] Więc co pani ma na myśli?
— [Krystyna] Przez kilka miesięcy pomagał im w zbieraniu informacji. Znał wszystkich mieszkańców. Wiedział, kto z kim rozmawiał, kto gdzie przebywał i kto widział Pawła przed zaginięciem. Był ich informatorem.
Anna próbowała uporządkować myśli.
— [Anna] Dlaczego miałby to robić?
Krystyna spojrzała w stronę okna.
— [Krystyna] Bo Paweł nie był jedyną osobą, której wtedy szukali.
— [Anna] Kogo jeszcze szukali?
Krystyna nie odpowiedziała.
Zamiast tego wstała, podeszła do lady i wróciła z niewielką kartką.
Położyła ją przed Anną.
Był na niej zapisany adres.
Ulica Kolejowa 14.
— [Krystyna] Jeśli chcesz poznać kogoś, kto naprawdę pamięta tamtą noc, jedź pod ten adres.
Anna spojrzała na kartkę.
— [Anna] Kto tam mieszka?
— [Krystyna] Człowiek, który twierdzi, że widział Pawła po jego oficjalnym zaginięciu.
— [Anna] Dlaczego policja go nie przesłuchała?
Krystyna uśmiechnęła się smutno.
— [Krystyna] Przesłuchała.
— [Anna] I co powiedział?
— [Krystyna] Że Paweł nie istniał.
Anna spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— [Anna] Jak to nie istniał?
— [Krystyna] W dokumentach, które mu pokazano, nie było żadnego Pawła Nowickiego. Nie było jego szkoły, adresu ani danych rodziców. Przez pewien czas nawet jego nazwisko zniknęło z rejestrów.
— [Anna] Ale przecież wszyscy go znali!
— [Krystyna] Właśnie dlatego przestałam zadawać pytania.
Anna schowała kartkę do torebki.
— [Anna] Jak nazywa się ten człowiek?
Krystyna przez moment wahała się z odpowiedzią.
— [Krystyna] Wiktor Bielski.
Nazwisko nic jej nie mówiło.
— [Anna] Czy on wie, że przyjadę?
— [Krystyna] Nie.
— [Anna] Więc dlaczego mam mu ufać?
Krystyna spojrzała na nią poważnie.
— [Krystyna] Nie musisz mu ufać. Wystarczy, że go wysłuchasz.
---
Anna opuściła kawiarnię kilkanaście minut przed południem.
Na zewnątrz było chłodno. Wiatr poruszał gałęziami drzew rosnących wokół rynku. Kobieta przez chwilę stała na chodniku, próbując poukładać wszystko, co właśnie usłyszała.
Według Krystyny była na rynku w noc zaginięcia Pawła.
Według ojca nie było jej wtedy w domu.
Nieznajomy mężczyzna zabrał ją w stronę starego dworca.
A człowiek, który rzekomo widział Pawła po zaginięciu, twierdził, że chłopak nigdy nie istniał.
To wszystko brzmiało absurdalnie.
Jednak Anna miała coraz większe wrażenie, że absurdalne były raczej jej dotychczasowe wspomnienia.
Wyjęła telefon i wpisała w wyszukiwarkę adres podany przez Krystynę.
Ulica Kolejowa 14.
Adres znajdował się na obrzeżach Brzezin, niedaleko nieczynnych torów kolejowych.
Anna postanowiła tam pojechać.
Zanim jednak dotarła do samochodu, usłyszała za sobą znajomy głos.
— [Mężczyzna] Anna Wolska?
Odwróciła się.
Przed nią stał wysoki mężczyzna w ciemnej kurtce. Miał około sześćdziesięciu lat, siwe włosy i zmęczoną twarz.
Przyglądał jej się uważnie.
— [Anna] Tak. O co chodzi?
Mężczyzna wyciągnął rękę.
— [Mężczyzna] Tomasz Radecki.
Anna nie podała mu dłoni.
Przypomniała sobie zapis w notesie ojca.
„Nie rozmawiać przy Annie”.
Przypomniała sobie również ostrzeżenie z listu.
„Nie spotykaj się z nim sama”.
— [Anna] Skąd pan wie, że tu jestem?
Radecki opuścił rękę.
— [Radecki] Brzeziny to małe miasto. Wieści szybko się rozchodzą.
— [Anna] A może ktoś mnie obserwuje?
Policjant przyjrzał jej się uważniej.
— [Radecki] Twój ojciec powiedział mi, że kiedyś wrócisz.
Anna poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej.
— [Anna] Kiedy?
— [Radecki] Niedługo przed śmiercią.
— [Anna] Rozmawiał pan z nim?
— [Radecki] Tak.
— [Anna] O czym?
Radecki przez chwilę milczał.
— [Radecki] O Pawle.
Anna zacisnęła dłonie.
— [Anna] Co pan wie o jego zaginięciu?
— [Radecki] Więcej, niż powinienem.
— [Anna] Czy Paweł żyje?
Mężczyzna spojrzał w stronę rynku.
— [Radecki] Nie zadawaj takich pytań na ulicy.
— [Anna] Dlaczego? Ktoś może nas usłyszeć?
— [Radecki] Nie chodzi o to, kto usłyszy.
— [Anna] Więc o co?
Radecki zbliżył się o krok.
— [Radecki] Chodzi o to, że nie wszystkie odpowiedzi powinny zostać wypowiedziane na głos.
Anna poczuła narastającą irytację.
— [Anna] Mam już dość ludzi, którzy mówią do mnie zagadkami. Mój ojciec nie żyje. Znalazłam jego notatki, zdjęcia i list. Wiem, że coś przede mną ukrywał. Wiem, że był pan związany ze sprawą Pawła. Chcę wiedzieć, co wydarzyło się osiemnastego października 2008 roku.
Radecki nie odpowiedział od razu.
W końcu powiedział cicho:
— [Radecki] W takim razie powinnaś zacząć od siebie.
— [Anna] Co to znaczy?
— [Radecki] Pamiętasz, gdzie byłaś tamtej nocy?
Anna spojrzała na niego bez słowa.
To pytanie zaczynało ją prześladować.
— [Anna] Nie.
Radecki skinął głową, jakby właśnie potwierdziła coś, czego się spodziewał.
— [Radecki] A pamiętasz, co wydarzyło się następnego ranka?
— [Anna] Nie.
Mężczyzna westchnął.
— [Radecki] W takim razie mamy problem.
— [Anna] Jaki problem?
Radecki wyciągnął z kieszeni niewielką fotografię.
Była stara, lekko zagięta na rogach.
Podał ją Annie.
Na zdjęciu znajdowała się grupa ludzi stojących przed budynkiem przypominającym stary dom opieki.
Anna rozpoznała Pawła.
Obok niego stał jej ojciec.
Po drugiej stronie znajdowała się kobieta o ciemnych włosach.
Anna poczuła, że przestaje oddychać.
To była jej matka.
Elżbieta.
Wyglądała dokładnie tak, jak na fotografiach z rodzinnego albumu.
Tyle że na zdjęciu widniała data:
19 PAŹDZIERNIKA 2008.
Anna podniosła wzrok.
— [Anna] To niemożliwe.
— [Radecki] Dlaczego?
— [Anna] Moja matka zmarła osiem lat wcześniej.
Radecki przez chwilę patrzył na nią bez słowa.
Potem powiedział:
— [Radecki] Wiem, Anno.
— [Anna] Więc dlaczego pokazuje mi pan to zdjęcie?
Policjant pochylił się i ściszył głos.
— [Radecki] Bo twoja matka nie była jedyną osobą na tej fotografii, która według oficjalnych dokumentów nie powinna już wtedy żyć.
Anna spojrzała ponownie na zdjęcie.
Dopiero teraz zauważyła postać stojącą na samym końcu grupy.
Dziewczyna miała jasne włosy, ciemny płaszcz i twarz częściowo zasłoniętą przez cień.
Anna przybliżyła fotografię.
To była ona.
Nie wyglądała jednak na siedemnaście lat.
Wyglądała dokładnie tak, jak teraz.
Jak trzydziestopięcioletnia kobieta.
Anna cofnęła się o krok.
— [Anna] Skąd pan to ma?
Radecki nie odpowiedział.
— [Anna] Pytam, skąd pan ma to zdjęcie!
— [Radecki] Z akt sprawy.
— [Anna] Jakiej sprawy?
Policjant spojrzał jej prosto w oczy.
— [Radecki] Twojej.
W tej samej chwili telefon Anny zawibrował.
Wyjęła go z torebki.
Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru.
„Nie słuchaj Radeckiego. On nie był tamtego dnia sam”.
Anna podniosła wzrok.
Tomasz Radecki nadal stał przed nią.
— [Anna] Kto jeszcze był z panem tamtego dnia?
Mężczyzna wyraźnie pobladł.
— [Radecki] Kto ci to powiedział?
Anna odwróciła ekran telefonu w jego stronę.
Radecki przeczytał wiadomość.
Przez kilka sekund nie ruszał się z miejsca.
Potem powoli spojrzał w stronę ulicy.
Po drugiej stronie rynku stał czarny samochód.
Ten sam, który Anna widziała poprzedniego dnia przed domem ojca.
Tym razem silnik pracował.
Radecki chwycił ją za ramię.
— [Radecki] Musisz natychmiast stąd odejść.
— [Anna] Dlaczego?
— [Radecki] Bo jeśli ten człowiek zobaczy, że mamy to zdjęcie, nie będziemy mieli już żadnej szansy.
— [Anna] Jaki człowiek?
Radecki spojrzał na czarny samochód.
Drzwi po stronie pasażera zaczęły się otwierać.
— [Radecki] Człowiek, który osiemnaście lat temu dopilnował, żebyś została pochowana.
Anna poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod nóg.
— [Anna] Co pan powiedział?
Radecki puścił jej ramię.
— [Radecki] Nie powinnaś była wracać do Brzezin.
Zanim Anna zdążyła odpowiedzieć, czarny samochód ruszył gwałtownie w ich stronę.
Radecki odepchnął ją na chodnik.
Rozległ się pisk opon.
Samochód przejechał przez rynek i zniknął za zakrętem.
Anna upadła na kolano.
Kiedy podniosła głowę, Radeckiego już nie było.
Zniknął.
Razem ze zdjęciem.
Została tylko jej torebka, telefon i jedna myśl, której nie potrafiła wyrzucić z głowy.
Ktoś dopilnował, żeby została pochowana.
Ale przecież Anna żyła.
Wróciła do domu ojca.
Rozmawiała z Krystyną.
Spotkała policjanta.
A jednak ktoś najwyraźniej posiadał dokumenty potwierdzające jej śmierć.
Telefon ponownie zawibrował.
Tym razem wiadomość była krótka.
„Zapytaj ojca, gdzie pochował twoje ciało”.
Anna poczuła, że robi jej się słabo.
Po chwili nadeszła druga wiadomość.
„I nie zapomnij odwiedzić grobu. Jutro mija osiemnaście lat”.
Anna spojrzała na datę w telefonie.
18 października.
Nie rozumiała, dlaczego wiadomość mówiła o jutrze.
Przecież dziś był dopiero 17 października.
Wtedy przypomniała sobie fotografię.
Data na niej brzmiała:
19 PAŹDZIERNIKA 2008.
Jeżeli zdjęcie było prawdziwe, ktoś sfotografował ją i jej matkę dzień po tym, jak oficjalnie miała zaginąć.
A jeśli nie było prawdziwe...
Ktoś musiał poświęcić bardzo dużo czasu, żeby stworzyć tak przekonujące kłamstwo.
Anna schowała telefon.
Nie zamierzała już wracać do domu bez odpowiedzi.
Po raz pierwszy od osiemnastu lat poczuła, że nie szuka Pawła.
Szukała samej siebie.
I zaczynała podejrzewać, że w Brzezinach wszyscy wiedzieli, gdzie powinna jej szukać.
Tylko nikt nie chciał jej tego powiedzieć.
KONIEC ROZDZIAŁU 2
WSZYSCY PAMIĘTAJĄ INACZEJ
JAKUB RAJSKI
WYDAWNICTWO ISKRA WYOBRAŹNI