Chapter 1 of 4
ROZDZIAŁ 1
POWRÓT DO BRZEZIN
2.5k words
Anna Wolska nie lubiła wracać do miejsc, które kiedyś nazywała domem.
Nie dlatego, że źle je wspominała. Przeciwnie. Najtrudniejsze były właśnie te wspomnienia, które przez lata wydawały się piękne, dopóki człowiek nie odkrył, że nie pamięta ich wszystkich.
Brzeziny niewiele się zmieniły.
Ta sama wąska droga prowadząca od głównej szosy, te same stare kamienice przy rynku i ten sam niewielki park, w którym jako dziecko spędzała całe popołudnia. Zmieniły się sklepy, pojawiły się nowe szyldy, a kilka budynków zniknęło, zastąpionych nowoczesnymi blokami. Jednak atmosfera miasta pozostała taka sama.
Cicha. Nieco przygnębiająca.
Jakby Brzeziny przez cały czas na coś czekały.
Anna zatrzymała samochód przed domem przy ulicy Lipowej.
Przez kilka sekund nie wyłączała silnika.
Patrzyła na budynek, który znała od dzieciństwa. Niewielki, piętrowy dom z jasną elewacją i ciemnym dachem. Po lewej stronie znajdował się garaż, a przed wejściem rosły dwa stare drzewa posadzone jeszcze przez jej rodziców.
Jedno z nich niemal całkowicie zasłaniało okno salonu.
Drugie od dawna było suche.
Anna pamiętała, jak jej ojciec każdego lata próbował je ratować. Podlewał ziemię, przycinał gałęzie i powtarzał, że jeszcze odbije.
Nigdy nie odbiło.
Tak samo jak wiele innych rzeczy w tym domu.
Wyłączyła silnik.
Wyjęła kluczyki ze stacyjki i spojrzała na telefon. Na ekranie nadal widniała wiadomość od kancelarii notarialnej.
„W związku ze śmiercią pana Marka Wolskiego prosimy o osobiste stawiennictwo w celu dopełnienia formalności spadkowych”.
Ojciec nie żył od trzech tygodni.
Zmarł samotnie, we własnym domu. Sąsiad zauważył, że od kilku dni nie wychodził na zewnątrz. Wezwał pomoc, ale było już za późno.
Lekarz stwierdził zatrzymanie krążenia.
Zwykła śmierć.
Tak przynajmniej napisano w dokumentach.
Anna nie zdążyła pożegnać się z ojcem.
Nie widziała go od ponad roku. Ich ostatnia rozmowa zakończyła się kłótnią, której szczegółów nie potrafiła już dokładnie odtworzyć. Pamiętała tylko podniesione głosy, trzask drzwi i jedno zdanie, które Marek wypowiedział na sam koniec.
„Kiedyś zrozumiesz, dlaczego musiałem to zrobić”.
Wtedy uznała, że ojciec znowu przesadza.
Teraz nie było już kogo zapytać, co miał na myśli.
Anna wysiadła z samochodu i wyjęła z bagażnika niewielką walizkę. Miała zostać w Brzezinach najwyżej kilka dni. Musiała uporządkować dokumenty, przejrzeć rzeczy ojca i zdecydować, co zrobić z domem.
Nie zamierzała wracać tu na stałe.
Przynajmniej tak sobie obiecywała.
---
Klucz przekręcił się z trudem.
Zamek nie był używany od dłuższego czasu, a drzwi lekko napęczniały od wilgoci. Anna nacisnęła klamkę i pchnęła je ramieniem.
Weszła do środka.
Uderzył ją znajomy zapach.
Drewno, kurz, stara kawa i delikatna woń płynu do podłóg, którego ojciec używał od lat. Przez krótką chwilę miała wrażenie, że Marek zaraz wyjdzie z kuchni i zapyta, dlaczego nie zadzwoniła wcześniej.
Jednak dom pozostawał pusty.
Anna postawiła walizkę w przedpokoju.
Zdjęła płaszcz i powiesiła go na wieszaku. Obok nadal wisiała stara kurtka ojca. Ciemna, z przetartym kołnierzem i brakującym guzikiem.
Przesunęła po niej dłonią.
— [Anna] Cześć, tato.
Jej głos zabrzmiał obco.
Nie odpowiedział nikt.
Przeszła do salonu.
Na stoliku stała filiżanka. W środku znajdowały się zaschnięte ślady kawy. Obok leżały okulary, gazeta sprzed kilku tygodni i pilot do telewizora.
Wszystko wyglądało tak, jakby ojciec wyszedł tylko na chwilę.
Anna podeszła do okna.
Z tego miejsca dobrze widziała ogród. Stary płot, drewnianą ławkę i niewielką altanę, którą Marek zbudował jeszcze wtedy, gdy była nastolatką.
Przypomniała sobie jedno z letnich popołudni.
Miała może szesnaście lat. Siedziała na ławce z Pawłem, a ojciec obserwował ich przez kuchenne okno.
Wtedy jeszcze wszystko wydawało się proste.
Paweł.
To imię pojawiło się w jej głowie niespodziewanie.
Anna odwróciła się od okna.
Nie chciała o nim myśleć.
Nie teraz.
Nie po tylu latach.
Poszła do kuchni, nalała sobie wody i usiadła przy stole. Na blacie zauważyła kopertę z kancelarii notarialnej. Obok leżał niewielki notes.
Otworzyła go.
Na pierwszej stronie znajdowały się zwykłe zapiski dotyczące zakupów, rachunków i wizyt lekarskich. Kolejne strony zawierały numery telefonów i adresy.
Na jednej z nich znalazła zapisane nazwisko:
TOMASZ RADECKI.
Anna zatrzymała wzrok na tym nazwisku.
Znała je.
Tomasz Radecki był policjantem, który prowadził sprawę zaginięcia Pawła Nowickiego w 2008 roku.
Przez lata unikała rozmów o tamtych wydarzeniach. Z czasem nauczyła się żyć z tym, że Paweł zniknął, a policja nie znalazła jego ciała ani żadnego wiarygodnego śladu.
Marek zawsze powtarzał, że nie powinna wracać do przeszłości.
Teraz jego własny notes zawierał nazwisko człowieka, który miał z nią związek.
Przy nazwisku Radeckiego ojciec zapisał numer telefonu.
Pod nim znajdowało się jedno krótkie zdanie:
„Nie rozmawiać przy Annie”.
Anna poczuła niepokój.
Przeczytała zapis jeszcze raz.
Nie rozmawiać przy Annie.
Dlaczego ojciec miałby pisać coś takiego?
Przecież notes należał do niego. Nikt nie miał go czytać.
A jednak Marek najwyraźniej prowadził jakieś zapiski dotyczące Radeckiego i sprawy sprzed osiemnastu lat.
Anna zamknęła notes.
Wstała i podeszła do zlewu.
Przez chwilę patrzyła na ogród.
Potem usłyszała dźwięk telefonu.
---
Wiadomość przyszła z nieznanego numeru.
„Dobrze, że wróciłaś”.
Anna zmarszczyła brwi.
Nie było podpisu.
Odpisała:
„Kto pisze?”.
Przez kilka minut nie otrzymała odpowiedzi.
W końcu telefon zawibrował ponownie.
„Nie powinnaś była wracać”.
Anna natychmiast zadzwoniła na ten numer.
Połączenie zostało odrzucone.
Spróbowała jeszcze raz.
Tym razem usłyszała komunikat informujący, że abonent jest niedostępny.
Odłożyła telefon.
Próbowała przekonać samą siebie, że to zwykły żart. Może ktoś z dawnych znajomych chciał ją przestraszyć. Może ktoś wiedział o śmierci ojca i postanowił wykorzystać sytuację.
Jednak coś w tej wiadomości było niepokojącego.
Nie brzmiała jak przypadkowy żart.
Brzmiała jak ostrzeżenie.
---
Po południu Anna zajęła się porządkowaniem domu.
Zaczęła od salonu, potem przeszła do kuchni i sypialni ojca. Większość rzeczy była stara, ale zadbana. Marek nie lubił wyrzucać przedmiotów, które mogły się jeszcze przydać.
W szafie znalazła kilka albumów ze zdjęciami.
Usiadła na podłodze i zaczęła je przeglądać.
Pierwsze fotografie przedstawiały ją jako małe dziecko. Była na nich razem z rodzicami. Elżbieta trzymała ją na rękach, a Marek obejmował obie ramieniem.
Anna zatrzymała się przy jednym zdjęciu.
Matka wyglądała na nim młodo i szczęśliwie.
Miała ciemne włosy, jasną sukienkę i szeroki uśmiech.
Anna pamiętała ją słabo.
Według rodzinnej historii Elżbieta zmarła w 2000 roku, kiedy Anna była jeszcze dzieckiem. Przyczyną miała być choroba, której szczegółów nigdy jej nie wyjaśniono.
Ojciec niechętnie rozmawiał o jej śmierci.
Zawsze mówił, że była to trudna sprawa i że Anna była wtedy za mała, żeby wszystko zrozumieć.
Na kolejnych zdjęciach pojawiał się Andrzej, brat Marka. Był wysokim mężczyzną o ciemnych włosach i charakterystycznym znamieniu przy lewym oku.
Anna pamiętała go jako człowieka głośnego, energicznego i bardzo pewnego siebie.
Zmarł w 2001 roku.
Przynajmniej tak jej powiedziano.
Przewróciła kilka kolejnych stron.
Nagle zauważyła, że w albumie brakuje jednej fotografii.
Na papierze pozostał prostokątny ślad po zdjęciu, które ktoś wcześniej wyjął.
Obok znajdowała się data zapisana przez ojca:
18.10.2008.
Anna poczuła, jak napinają jej się mięśnie karku.
Osiemnasty października.
Data, której nie potrafiła zapomnieć.
To właśnie wtedy ostatni raz widziano Pawła.
A przynajmniej tak wynikało z oficjalnej wersji wydarzeń.
Zamknęła album.
Przez moment siedziała nieruchomo, próbując uporządkować myśli.
Potem przypomniała sobie o gabinecie ojca.
Marek spędzał tam większość wieczorów. Przechowywał dokumenty, stare fotografie i rzeczy, których nie pozwalał nikomu ruszać.
Anna nie wchodziła tam od lat.
Wstała i ruszyła na piętro.
---
Gabinet znajdował się na końcu korytarza.
Drzwi były zamknięte.
Anna nacisnęła klamkę.
Nie ustąpiły.
Spróbowała ponownie, ale zamek trzymał mocno.
— [Anna] Oczywiście, tato...
Rozejrzała się po korytarzu.
Na komodzie stało niewielkie pudełko z drobiazgami. Znalazła w nim kilka starych kluczy, jednak żaden nie pasował do zamka.
Zaczęła szukać w szufladach.
W jednej z nich znalazła rachunki, dokumenty samochodu i stare koperty. W drugiej leżały baterie, śrubokręty i kilka niepotrzebnych kabli.
Dopiero w trzeciej zauważyła małą kopertę przyklejoną do dna szuflady.
Była zaklejona taśmą.
Na jej powierzchni znajdował się napis:
„Dla Anny. Gdy wróci”.
Anna poczuła nieprzyjemne ukłucie w żołądku.
Odkleiła kopertę i wyjęła z niej mały klucz.
Pod spodem znajdowała się jeszcze jedna kartka.
„Nie otwieraj gabinetu, jeśli nie jesteś gotowa poznać prawdy”.
Anna przeczytała zdanie kilka razy.
Nie wiedziała, czy ojciec naprawdę chciał ją ostrzec, czy po prostu próbował kontrolować ją nawet po swojej śmierci.
Włożyła klucz do zamka.
Pasował.
Drzwi otworzyły się z cichym trzaskiem.
---
Gabinet wyglądał niemal identycznie jak w jej dzieciństwie.
Duże biurko stało pod oknem. Po prawej stronie znajdował się regał z książkami, a przy ścianie stara szafa na dokumenty.
Na biurku leżały okulary ojca, pióro i niewielki notes.
Anna podeszła bliżej.
Wszystko było uporządkowane.
Zbyt uporządkowane jak na człowieka, który miał umrzeć niespodziewanie.
Otworzyła pierwszą szufladę.
Znalazła w niej dokumenty finansowe i korespondencję.
Druga zawierała stare fotografie.
Trzecia była zamknięta.
Anna sprawdziła klucze z koperty.
Jeden z nich pasował.
W środku znajdowały się trzy przedmioty.
Stary telefon komórkowy.
Czarny notes.
Zapieczętowana koperta.
Anna najpierw sięgnęła po telefon.
Był to starszy model z niewielkim ekranem i fizyczną klawiaturą. Bateria była rozładowana, ale urządzenie wyglądało na zadbane.
Podłączyła je do ładowarki znalezionej w szufladzie.
Potem otworzyła notes.
Na pierwszej stronie widniała data:
12 października 2008 roku.
Poniżej ojciec napisał:
„Paweł zadzwonił. Nie powinien był tego robić”.
Anna poczuła, że serce zaczyna jej bić szybciej.
Przewróciła stronę.
„Nie wiem, co powiedzieć Annie”.
Kolejna kartka:
„Radecki twierdzi, że wszystko jest pod kontrolą”.
Na następnej stronie znajdował się zapis:
„Jeśli dowie się, co wydarzyło się osiemnastego, wszystko zacznie się od nowa”.
Anna odłożyła notes.
Próbowała przypomnieć sobie tamten październik.
Miała wtedy siedemnaście lat.
Chodziła do szkoły, spotykała się z Pawłem i planowała wyjazd na studia. Pamiętała zwykłe dni, rozmowy z przyjaciółmi i jesienne spacery.
Jednak osiemnasty października był w jej pamięci niemal pusty.
Wiedziała, że wydarzyło się coś złego.
Wiedziała, że Paweł zniknął.
Pamiętała rozmowy z policją, płacz ojca i długie tygodnie niepewności.
Ale samego dnia nie potrafiła odtworzyć.
Nie pamiętała, gdzie była.
Nie pamiętała, z kim rozmawiała.
Nie pamiętała nawet, kiedy ostatni raz widziała Pawła.
Telefon na biurku rozświetlił się.
Bateria wystarczyła, żeby urządzenie uruchomiło się ponownie.
Anna spojrzała na ekran.
Nie było na nim wielu zapisanych kontaktów.
Jeden z nich przykuł jej uwagę.
PAWEŁ – NIE ODBIERAĆ PRZY ANNIE.
Anna poczuła, jak robi jej się zimno.
Otworzyła historię połączeń.
Ostatnia rozmowa została wykonana 12 października 2008 roku o godzinie 23:47.
Numer był zapisany jako Paweł.
Nie miała pojęcia, dlaczego ojciec przechowywał ten telefon przez tyle lat.
Nie wiedziała też, dlaczego kontakt został opisany w taki sposób.
Przecież Paweł był jej bliskim człowiekiem.
Dlaczego Marek nie chciał, żeby odbierała jego połączenia?
Sięgnęła po zapieczętowaną kopertę.
Na przodzie widniało jej imię.
„Anna”.
Otworzyła ją ostrożnie.
W środku znajdował się list.
„Anno,
jeżeli czytasz te słowa, oznacza to, że nie zdążyłem powiedzieć ci prawdy.
Wiem, że masz do mnie żal. Wiem, że przez wiele lat uważałaś mnie za człowieka, który nie potrafił pogodzić się z przeszłością. Nie będę prosił cię o wybaczenie.
Chcę tylko, żebyś zrozumiała, że nie wszystko, co pamiętasz, wydarzyło się tak, jak ci opowiedziano.
Paweł nie zniknął przypadkowo.
W noc, w której przestał być widywany w Brzezinach, ktoś przyszedł do naszego domu. Rozmawiałem z nim. Nie powinienem był tego robić.
Nie ufaj policji.
Nie ufaj ludziom, którzy powiedzą ci, że Paweł nie żyje.
I przede wszystkim nie próbuj odnaleźć człowieka z fotografii.
Nie wiem, czy udało mi się ochronić cię przed tym, co wydarzyło się w 2008 roku. Wiem jednak, że ktoś przez cały ten czas pilnował, żebyś niczego nie pamiętała.
Jeśli będziesz szukać odpowiedzi, zacznij od Tomasza Radeckiego.
Ale nie spotykaj się z nim sama.
Tato”.
Anna odłożyła list.
Przez chwilę nie potrafiła się poruszyć.
Nie ufaj policji.
Nie ufaj ludziom, którzy powiedzą ci, że Paweł nie żyje.
Nie próbuj odnaleźć człowieka z fotografii.
Przeczytała te zdania ponownie.
Ojciec najwyraźniej wiedział znacznie więcej, niż kiedykolwiek jej powiedział.
Wtedy zauważyła, że koperta ma jeszcze jedną zawartość.
Niewielką fotografię.
Wyjęła ją.
Przedstawiała dwóch mężczyzn stojących przed budynkiem, którego Anna nie rozpoznawała. Jeden z nich był jej ojcem.
Drugim był Paweł.
Anna przybliżyła zdjęcie.
Paweł wyglądał na młodszego, niż go zapamiętała. Miał ciemne włosy i charakterystyczną bliznę przy brodzie.
Na odwrocie znajdował się odręczny napis:
„Ostatnie spotkanie przed wszystkim”.
Nie było daty.
Nie było nazwiska.
Tylko jeszcze jeden dopisek:
„Nie mów Annie”.
Anna poczuła narastający gniew.
Wszyscy coś przed nią ukrywali.
Ojciec, policjant, a być może również ludzie, których uważała za przyjaciół.
Wstała od biurka i podeszła do okna.
Na ulicy panował spokój.
Przed domem nie było nikogo.
Jednak po drugiej stronie drogi zauważyła czarny samochód.
Stał zaparkowany przy krawężniku.
Silnik był wyłączony.
Za kierownicą siedział mężczyzna.
Anna nie widziała jego twarzy, ale miała pewność, że patrzy w stronę domu.
Odsunęła się od okna.
Po kilku sekundach samochód ruszył.
Powoli przejechał obok posesji i zniknął za zakrętem.
Anna wróciła do biurka.
Telefon ojca nadal leżał na blacie.
Wtedy ekran rozświetlił się ponownie.
Pojawiła się nowa wiadomość.
„Nie powinnaś była otwierać tej szuflady”.
Anna poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.
Ktoś wiedział, że znalazła telefon.
Ktoś wiedział, że czytała dokumenty.
A może ktoś obserwował ją od chwili, gdy przekroczyła próg domu?
Wzięła własny telefon i zrobiła zdjęcie wiadomości.
Następnie zapisała numer.
Był nieznany.
Nie oddzwoniła.
Zamiast tego wróciła do notesu ojca.
Na ostatniej zapisanej stronie znajdowała się data 18 października 2008 roku.
Pod nią widniało jedno zdanie:
„Zabrali ją. Powiedzieli, że to konieczne”.
Anna przeczytała je kilka razy.
Zabrali ją.
Kogo?
Kogo zabrali?
Przecież Paweł zaginął.
Dlaczego ojciec pisał o kobiecie?
Przewróciła stronę.
Dalej znajdował się zapis z 19 października:
„Wróciła o 4:20. Nie poznawała domu. Pytała o matkę”.
Anna poczuła, jak jej dłonie zaczynają drżeć.
Wróciła.
To słowo nie dawało jej spokoju.
Kto wrócił?
Ona?
Nie pamiętała żadnego powrotu.
Nie pamiętała, żeby kiedykolwiek opuściła dom tamtej nocy.
A jednak ojciec zapisał to tak, jakby czekał na kogoś, kto zniknął.
Telefon zawibrował ponownie.
Tym razem przyszła wiadomość z innego numeru.
„Jutro o 22:00. Stary dworzec. Przyjdź sama, jeśli chcesz poznać prawdę”.
Anna wpatrywała się w ekran.
Po chwili nadeszła druga wiadomość.
„Nie pytaj Radeckiego. On już wie, że wróciłaś”.
Anna poczuła, że przeszłość właśnie zaczyna ją doganiać.
Nie wiedziała, kto wysyłał wiadomości.
Nie wiedziała, czego od niej chce.
Ale wiedziała jedno.
Nie zamierzała już dłużej udawać, że nic się nie stało.
Zamknęła notes, schowała list i fotografię do torebki.
Potem zgasiła światło w gabinecie.
Kiedy wychodziła, zauważyła coś na szybie.
Na zewnętrznej stronie okna ktoś narysował niewielki znak.
Jedna pionowa linia.
Dwie ukośne, przecinające ją pod kątem.
Anna przyjrzała się symbolowi.
Nie wiedziała, co oznacza.
Jednak miała dziwne wrażenie, że już kiedyś go widziała.
Próbowała sobie przypomnieć.
Zamknęła oczy.
Przez ułamek sekundy zobaczyła obraz.
Ciemny korytarz.
Białe drzwi.
Męską dłoń trzymającą jej nadgarstek.
A potem głos:
„Nie zapomnij znaku”.
Anna gwałtownie otworzyła oczy.
Wspomnienie zniknęło.
Został tylko strach.
I pewność, że ktoś właśnie dał jej do zrozumienia, że powrót do Brzezin był błędem.
Nie wiedziała jeszcze, że następnego dnia odnajdzie dokument potwierdzający jej własny pogrzeb.
Nie wiedziała również, że w aktach sprawy Pawła Nowickiego jej nazwisko pojawiało się nie jako nazwisko świadka.
Widniało w rubryce przeznaczonej dla osób zaginionych.
A obok niego znajdowała się data:
18 października 2008 roku.
Koniec rozdziału 1.
WSZYSCY PAMIĘTAJĄ INACZEJ – Jakub Rajski
Wydawnictwo ISKRA WYOBRAŹNI