Chapter 9 of 26

ROZDZIAŁ 9 BRAT, KTÓREGO NIE BYŁO

3.0k words

ROZDZIAŁ 9 BRAT, KTÓREGO NIE BYŁO [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Istnieją spotkania, których człowiek się spodziewa. Istnieją również takie, których się obawia, choć nie potrafi wyjaśnić dlaczego. Ale najgorsze są te, które pamięta się, zanim jeszcze się wydarzą. Kiedy usłyszałem słowo „bracie”, wypowiedziane głosem identycznym z moim, poczułem, że coś we mnie pęka. Nie było to wspomnienie. Było raczej rozpoznanie, które pojawiło się głębiej niż myśl, głębiej niż strach. Przez tysiące lat wierzyłem, że jestem jedynym strażnikiem kronik. Teraz wiedziałem, że mogłem być tylko jednym z dwóch. A jeśli istniał drugi Elarion, oznaczało to, że ktoś kiedyś podzielił również mnie. Nie wiedziałem tylko, po co. --- Opuściliśmy Komnatę Pierwszego Rozdzielenia w milczeniu. Aelira szła obok Vaelora. Od czasu odzyskania fragmentu pamięci nie wypowiedziała wielu słów. Jej spojrzenie często zatrzymywało się na jego dłoni, jakby próbowała dostrzec coś, czego jeszcze nie potrafiła nazwać. Lira natomiast nieustannie przyglądała się srebrnemu znakowi na własnej skórze. Za każdym razem, gdy przechodziliśmy obok jednego ze świetlistych symboli, znak odpowiadał delikatnym pulsowaniem. Zarkan trzymał przed sobą fragment białego kamienia, który otrzymał jeszcze w podziemiach Ilyrionu. Kamień nie świecił, ale od czasu do czasu pojawiały się na nim cienkie, czarne linie. Kael i Elyra szli na końcu. Ich rozmowy były ciche, niemal niesłyszalne. Wiedziałem, że Kael wciąż nie powiedział siostrze wszystkiego o obietnicy, którą złożył przed laty. Wiedziałem również, że Elyra zna część prawdy, której on jeszcze nie pamiętał. W tej podróży każdy niósł własną tajemnicę. A niektóre tajemnice zaczynały właśnie szukać drogi na zewnątrz. [VAELOR]: — Elarionie. Zatrzymałem się. [ELARION]: — Słucham. [VAELOR]: — Od chwili, gdy wyszliśmy z komnaty, nie odezwałeś się ani słowem. [ELARION]: — Nie mam nic do powiedzenia. [VAELOR]: — To nieprawda. Spojrzałem na niego. [VAELOR]: — Widziałem twoją twarz, kiedy pojawił się napis. Coś rozpoznałeś. [ELARION]: — Zobaczyłem imię. [ZARKAN]: — Oraeon? [ELARION]: — Tak. [ZARKAN]: — To nie wszystko. Nie odpowiedziałem. Zarkan podszedł bliżej. [ZARKAN]: — Widziałem, jak zareagowałeś. To imię nie było dla ciebie obce. [ELARION]: — Nie pamiętam go. [AELIRA]: — Ale twoja dusza pamięta. Spojrzałem na nią. [AELIRA]: — Wiem, jak to jest, kiedy człowiek rozpoznaje coś, czego nie potrafi sobie przypomnieć. Nie próbuj przed nami udawać, że nic się nie wydarzyło. [ELARION]: — Nie udaję. [VAELOR]: — W takim razie powiedz, co zobaczyłeś. Przez chwilę milczałem. W końcu opowiedziałem im o drugim Elarionie. O głosie. O księdze bez pierwszej strony. O słowach, które usłyszałem. Kiedy skończyłem, nikt się nie odezwał. Pierwsza przemówiła Lira. [LIRA]: — Może on nie jest twoim bratem. [KAEL]: — Sam powiedział, że nim jest. [LIRA]: — A jeśli chciał, żeby Elarion w to uwierzył? [ZARKAN]: — To możliwe. Ale jest jeszcze inna możliwość. [VAELOR]: — Jaka? [ZARKAN]: — Że Elarion został stworzony jako jedna z dwóch części czegoś większego. Elyra spojrzała na mnie. [ELYRA]: — Tak jak Vaelor i Aelira? Zarkan skinął głową. [ZARKAN]: — Być może. Aelira zatrzymała się. [AELIRA]: — Nie. [ZARKAN]: — Dlaczego? [AELIRA]: — Ponieważ ich rozdzielenie nie było pierwszym. Było kolejnym. [VAELOR]: — Co masz na myśli? [AELIRA]: — Jeśli Elarion ma brata, oznacza to, że ktoś powtórzył ten sam proces. Ktoś, kto znał historię naszego rozdzielenia. [ELARION]: — Albo ktoś, kto zapoczątkował go znacznie wcześniej. Aelira spojrzała na mnie. [AELIRA]: — Właśnie tego się obawiam. --- Korytarz doprowadził nas do rozległej przestrzeni przypominającej pustynię. Nie było tam piasku. Ziemię pokrywały drobne fragmenty czarnego szkła, a nad naszymi głowami rozciągało się niebo pozbawione gwiazd. Daleko na horyzoncie widniała ogromna wieża. Nie miała dachu. Jej szczyt znikał w ciemności. Wokół niej unosiły się kamienne płyty, na których widniały zapisy przypominające strony ksiąg. Zarkan natychmiast podszedł do najbliższej z nich. [ZARKAN]: — To niemożliwe. [KAEL]: — Zaczynam się przyzwyczajać do tego zdania. [ZARKAN]: — To nie jest zwykła budowla. To Archiwum Pierwszego Zapisu. [LIRA]: — Co przechowuje? [ZARKAN]: — Wszystko, co zostało zapisane przed powstaniem kronik. [VAELOR]: — A więc również prawdę o Oraeonie. [ZARKAN]: — Jeśli jego imię rzeczywiście znajduje się w tych zapisach. Elyra spojrzała na wieżę. [ELYRA]: — Dlaczego jest tak daleko? [ZARKAN]: — Ponieważ nie każdy może do niej dotrzeć. [KAEL]: — A kto może? Zarkan odwrócił się w moją stronę. [ZARKAN]: — Być może tylko ten, kto został w niej zapisany. Wtedy usłyszeliśmy dźwięk. Pojedyncze uderzenie. Jakby ktoś zamknął ogromną księgę. Potem drugie. Trzecie. Na powierzchni czarnego szkła zaczęły pojawiać się słowa. Niektóre były zapisane językiem, którego nie znałem. Inne rozumiałem bez trudu. JEDEN ZOSTAŁ STRAŻNIKIEM. DRUGI ZOSTAŁ WIĘŹNIEM. TRZECI ZOSTAŁ USUNIĘTY Z PAMIĘCI. [ELARION]: — Trzeci? [VAELOR]: — Kogo to dotyczy? Zarkan przesunął palcami nad zapisem. [ZARKAN]: — Nie wiem. Nagle litery zmieniły kolejność. NIE BYŁO ICH DWÓCH. NIE BYŁO ICH TRZECH. BYŁ JEDEN. Poczułem, jak zimno przechodzi przez moje ciało. [ELARION]: — Nie... [ AELIRA]: — Elarionie? Przed nami pojawił się nowy obraz. Zobaczyłem siebie. Nie takiego, jakim byłem teraz. Moja postać stała pośrodku pustej przestrzeni. Obok mnie znajdował się drugi Elarion, a nieco dalej trzeci. Wszyscy mieliśmy tę samą twarz. Ale każdy z nas nosił inny znak. Na mojej piersi widniało otwarte oko. Na piersi drugiego — zamknięte. Na piersi trzeciego — oko przekreślone pionową linią. Potem obraz zgasł. [ELARION]: — Było nas trzech. --- W tej samej chwili gdzieś daleko, poza przestrzenią Archiwum, Aeryn stanął przed białą postacią. Nie zamierzał się cofać. Złote światło pierwszego prawa pulsowało w jego dłoni. [AERYN]: — Powiedziałeś, że realizuję cudzy wybór. Wyjaśnij. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Twoje pragnienie nie jest nowe. [AERYN]: — Chcę tylko prawa do istnienia. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie. Chcesz, aby inni nie mogli odebrać ci tego prawa. [AERYN]: — To nie jest nic złego. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Samo pragnienie nie jest złe. Niebezpieczna jest cena, którą jesteś gotów zapłacić. Aeryn spojrzał na złote światło. [AERYN]: — Vaelor odebrał mi możliwość wyboru. Zostałem jego odbiciem, cieniem, częścią czegoś, co nigdy nie powinno zostać rozdzielone. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — A teraz chcesz odebrać innym możliwość wyboru, aby samemu nigdy więcej nie być zależnym od niczyjej decyzji. [AERYN]: — Chcę tylko być sobą. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — W takim razie odpowiedz na jedno pytanie. [AERYN]: — Jakie? [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Czy potrafisz pozwolić innym istnieć inaczej, niż sobie tego życzysz? Aeryn zamilkł. Po chwili podniósł wzrok. [AERYN]: — Nie potrzebuję twojej zgody. Postać nie odpowiedziała. Aeryn odwrócił się w stronę pierwszego prawa. [AERYN]: — Otworzę je bez ciebie. Białe oczy nieznajomego rozbłysły. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — W takim razie niech rozpocznie się powtórzenie. --- W Archiwum podeszliśmy do wieży. Im bliżej niej byliśmy, tym wyraźniej słyszałem szepty. Niektóre wypowiadały imiona dawnych bogów. Inne opowiadały o narodzinach światów. Ale pośród nich powracało jedno słowo. Elarion. Elarion. Elarion. Przy wejściu znajdowały się trzy kamienne posągi. Każdy przedstawiał postać o mojej twarzy. Pierwszy trzymał otwartą księgę. Drugi miał związane dłonie. Trzeci nie posiadał głowy. [KAEL]: — Nie podoba mi się to miejsce. [ELYRA]: — Mnie również. [ZARKAN]: — To nie jest zwykłe wejście. Każdy posąg przedstawia inną rolę. [VAELOR]: — Pierwszy strażnik, drugi więzień, trzeci usunięty. Zarkan skinął głową. [ZARKAN]: — Dokładnie. [LIRA]: — A który z nich jest Elarionem? Wtedy posągi poruszyły się. Kamienna głowa pierwszego uniosła się nieznacznie. Drugi rozchylił związane dłonie. Trzeci powoli odwrócił się w naszą stronę. Z jego pustej szyi wystrzeliło czarne światło. A potem przemówił. [GŁOS POSĄGU]: — Ten, który pyta, kim jest, nie pamięta, kim był. [ELARION]: — Kim byli pozostali? [GŁOS POSĄGU]: — Jeden pamiętał. Drugi zapomniał. Trzeci wybrał, aby nie istnieć. [ELARION]: — Który z nich jestem ja? [GŁOS POSĄGU]: — Jeszcze nie wybrałeś. Wrota wieży otworzyły się. --- Wnętrze Archiwum było większe, niż pozwalała na to jego zewnętrzna konstrukcja. Wysokie półki ciągnęły się w nieskończoność. Na każdej spoczywały księgi o różnej wielkości i kształcie. Niektóre były wykonane z metalu, inne z kamienia, a jeszcze inne przypominały żywe organizmy. Nie było tam jednak ani jednej książki z tytułem. Wszystkie miały puste okładki. Zarkan podszedł do jednej z półek. [ZARKAN]: — To archiwum przechowuje zapisy, które nie zostały jeszcze odczytane. [VAELOR]: — Jak to możliwe? [ZARKAN]: — Ponieważ niektóre wydarzenia istnieją, zanim ktokolwiek ich doświadczy. Niektóre historie zostały zapisane, zanim pojawili się ich bohaterowie. [KAEL]: — Czyli można przeczytać własną przyszłość? [ZARKAN]: — Można zobaczyć jej możliwość. Ale nie oznacza to, że się wydarzy. Lira dotknęła jednej z ksiąg. Natychmiast cofnęła rękę. [LIRA]: — Ta księga jest ciepła. Aelira podeszła do niej. [AELIRA]: — Nie dotykaj jej ponownie. [LIRA]: — Dlaczego? [AELIRA]: — Ponieważ ona cię rozpoznała. Księga otworzyła się sama. Na pierwszej stronie pojawił się obraz młodej kobiety stojącej przed białą pustką. Była to Lira. Ale nie taka, jaką znaliśmy. Jej włosy były całkowicie srebrne, a oczy świeciły złotym blaskiem. Wokół niej unosiły się tysiące świetlistych nici. Pod obrazem pojawił się zapis. LIRA — NOSICIELKA OSTATNIEJ PAMIĘCI MATKI CISZY. Zarkan odczytał słowa na głos. [ZARKAN]: — Nosicielka ostatniej pamięci... [LIRA]: — Nie rozumiem. [AELIRA]: — To znaczy, że nie jesteś jedynie świadkiem wydarzeń. [VAELOR]: — Co jeszcze może oznaczać? Aelira spojrzała na otwartą księgę. [AELIRA]: — Że Matka Ciszy pozostawiła w tobie coś, czego sama nie mogła zabrać. Lira cofnęła się. [LIRA]: — Nie chcę być niczyim naczyniem. [ELARION]: — Nie jesteś nim. Pamięć nie musi być więzieniem. Aelira spojrzała na mnie. [AELIRA]: — Powiedziałeś coś, czego sam powinieneś się nauczyć. Nie odpowiedziałem. Lira zamknęła księgę. Ale zapis nie zniknął. Zamiast tego pojawiło się kolejne zdanie. GDY PIERWSZA PAMIĘĆ ZOSTANIE OTWARTA, OSTATNIA BĘDZIE MUSIAŁA WYBRAĆ. --- W głębi Archiwum znaleźliśmy okrągłą salę. Na jej środku znajdował się pulpit, a na nim leżała księga bez pierwszej strony. Dokładnie taka, jaką widziałem w swoim wspomnieniu. Nie potrafiłem oderwać od niej wzroku. [VAELOR]: — To ta sama księga? [ELARION]: — Tak. Zarkan podszedł do pulpitu. [ZARKAN]: — Nie ma żadnych zapisów. [ELARION]: — Bo brakuje pierwszej strony. [ZARKAN]: — Może właśnie dlatego ją tu przyniesiono. Kiedy wyciągnąłem rękę, księga otworzyła się. Na pierwszej widocznej stronie pojawiły się trzy zdania. ELARION — TEN, KTÓRY MIAŁ PAMIĘTAĆ. ELARION — TEN, KTÓRY MIAŁ ZAPOMNIEĆ. ELARION — TEN, KTÓRY MIAŁ ZNIKNĄĆ. Poczułem, że tracę równowagę. [ELARION]: — To nie może być prawda. [AELIRA]: — Może wszystkie trzy części były kiedyś jednym istnieniem. [ZARKAN]: — Tak jak Vaelor i Aelira. [ELARION]: — Nie. Ja nie jestem bogiem stworzenia. [VAELOR]: — Być może nigdy nie chodziło o to, czym jesteś. Spojrzałem na niego. [VAELOR]: — Może chodziło o to, co miałeś zrobić. Nagle księga przewróciła strony. Na kolejnej pojawił się obraz. Zobaczyłem siebie stojącego przed ogromną postacią. Nie miała twarzy. Wokół niej panowała ciemność. [ELARION – WSPOMNIENIE]: — Nie mogę tego zrobić. [POSTAĆ – WSPOMNIENIE]: — Musisz. [ELARION – WSPOMNIENIE]: — Jeśli ich rozdzielę, nigdy nie będą już kompletni. [POSTAĆ – WSPOMNIENIE]: — Jeśli tego nie zrobisz, żadne istnienie nie otrzyma prawa do wyboru. [ELARION – WSPOMNIENIE]: — A co z nami? [POSTAĆ – WSPOMNIENIE]: — Wy również zostaniecie rozdzieleni. [ELARION – WSPOMNIENIE]: — Dlaczego? [POSTAĆ – WSPOMNIENIE]: — Ponieważ ktoś musi pamiętać, ktoś musi zapomnieć, a ktoś musi zniknąć, aby początek mógł trwać. Obraz zgasł. Przez długą chwilę nie mogłem się poruszyć. [KAEL]: — Elarionie? [ELARION]: — To ja ich rozdzieliłem. [VAELOR]: — Kogo? [ELARION]: — Was wszystkich. Spojrzałem na Vaelora i Aelirę. [ELARION]: — To ja pomogłem rozdzielić pierwotną jedność. To ja stworzyłem granicę między pamięcią a wyborem. I to ja sprawiłem, że wasza historia została podzielona. [AELIRA]: — Nie byłeś sam. [ELARION]: — Ale dokonałem wyboru. [VAELOR]: — Dlaczego? Nie znałem odpowiedzi. Wtedy usłyszałem znajomy głos. [DRUGI ELARION]: — Ponieważ bałeś się tego, co stanie się z tobą, jeśli odmówisz. Wszyscy odwróciliśmy się. Na drugim końcu sali stał mężczyzna o mojej twarzy. Tym razem nie był cieniem. Miał srebrne włosy, ciemne szaty i oczy, w których odbijały się gwiazdy. Na jego piersi widniał symbol zamkniętego oka. [ELARION]: — Kim jesteś? [DRUGI ELARION]: — Naprawdę nie pamiętasz? [ELARION]: — Powiedz mi swoje imię. Mężczyzna uśmiechnął się smutno. [DRUGI ELARION]: — Nie mam imienia, które mógłbyś zrozumieć. [ZARKAN]: — Jesteś drugim strażnikiem? [DRUGI ELARION]: — Byłem. [VAELOR]: — A trzeci? Mężczyzna spojrzał na mnie. [DRUGI ELARION]: — Trzeci nie jest już częścią naszej historii. [ELARION]: — Co się z nim stało? [DRUGI ELARION]: — Zrobiłeś to, o co cię poproszono. [ELARION]: — Zabiłem go? [DRUGI ELARION]: — Nie. Zrobiłeś coś znacznie gorszego. Zamilkł. [DRUGI ELARION]: — Odebrałeś mu możliwość powrotu. --- Vaelor zrobił krok naprzód. [VAELOR]: — Nie będziemy słuchać zagadek. Powiedz nam, kim jesteś. Drugi Elarion spojrzał na niego. [DRUGI ELARION]: — Jestem tym, który pamięta twoje pierwsze imię. Vaelor zesztywniał. [VAELOR]: — Aethrion. Mężczyzna skinął głową. [DRUGI ELARION]: — To imię jest tylko jednym z twoich imion. [VAELOR]: — Kim więc byłem naprawdę? [DRUGI ELARION]: — Tym, który miał dokonać pierwszego wyboru. [AELIRA]: — Nie. On miał być możliwością. Drugi Elarion spojrzał na nią. [DRUGI ELARION]: — A ty miałaś być pamięcią. Ale oboje zapomnieliście, że ktoś dał wam prawo do istnienia. [VAELOR]: — Oraeon? Po raz pierwszy twarz drugiego Elariona wyraźnie się zmieniła. [DRUGI ELARION]: — Nie wypowiadaj tego imienia tutaj. [ZARKAN]: — Dlaczego? [DRUGI ELARION]: — Ponieważ Archiwum nie jest miejscem, w którym przechowuje się prawdę o Oraeonie. [KAEL]: — Przecież to Archiwum Pierwszego Zapisu. [DRUGI ELARION]: — Właśnie dlatego. Mężczyzna podszedł do pulpitu. Dotknął księgi. Wszystkie strony zaczęły się przewracać. [DRUGI ELARION]: — To miejsce przechowuje tylko to, na co pozwolono mu pamiętać. [ELARION]: — Kto na to pozwolił? Drugi Elarion spojrzał mi prosto w oczy. [DRUGI ELARION]: — Ty. --- W jednej chwili wszystkie księgi w sali zatrzasnęły się. Światło zgasło. Zostałem sam. Nie widziałem Vaelora. Nie słyszałem głosu Zarkana ani pozostałych. Przed sobą miałem jedynie drugiego Elariona. [ELARION]: — Gdzie oni są? [DRUGI ELARION]: — Bezpieczni. [ELARION]: — Dlaczego mnie oddzieliłeś? [DRUGI ELARION]: — Ponieważ nie możemy już dłużej rozmawiać przy świadkach. [ELARION]: — Kim jesteś? Mężczyzna westchnął. [DRUGI ELARION]: — Jestem tym, który pozostał w więzieniu. [ELARION]: — Więzieniu? [DRUGI ELARION]: — Ty dostałeś wolność. Ja dostałem pamięć. [ELARION]: — Nie rozumiem. [DRUGI ELARION]: — Kiedyś byliśmy jednym istnieniem. Ty otrzymałeś możliwość życia wśród stworzenia. Ja zostałem zamknięty w Pierwszym Zapisie, aby pamiętać wszystko, co ty miałeś zapomnieć. [ELARION]: — A trzeci? Drugi Elarion odwrócił wzrok. [DRUGI ELARION]: — Trzeci miał zniknąć. [ELARION]: — Kto podjął tę decyzję? [DRUGI ELARION]: — Ty. [ELARION]: — Nie wierzę. [DRUGI ELARION]: — Nie musisz. Wystarczy, że sobie przypomnisz. Mężczyzna wyciągnął rękę. Na jego dłoni leżał niewielki fragment czarnej księgi. [DRUGI ELARION]: — To brakująca pierwsza strona. [ELARION]: — Dlaczego mi ją dajesz? [DRUGI ELARION]: — Ponieważ nie mogę już dłużej utrzymywać więzienia. [ELARION]: — Co się stanie, jeśli ją przyjmę? [DRUGI ELARION]: — Przypomnisz sobie, dlaczego Oraeon potrzebował trzech Elarionów. [ELARION]: — A jeśli odmówię? Drugi Elarion uśmiechnął się smutno. [DRUGI ELARION]: — Wtedy trzeci pozostanie tam, gdzie go umieściłeś. [ELARION]: — Gdzie? Mężczyzna nachylił się ku mnie. [DRUGI ELARION]: — W miejscu, w którym nie istnieje nawet zapomnienie. --- W tym samym czasie, daleko od Archiwum, Aeryn dotknął pierwszego prawa. Złote światło otoczyło jego ciało. Białooka postać obserwowała go z oddali. [AERYN]: — Nie powstrzymasz mnie. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie zamierzam. Aeryn odwrócił głowę. [AERYN]: — Więc dlaczego tu jesteś? [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Aby zobaczyć, czy tym razem dokonasz innego wyboru. [AERYN]: — Tym razem? Postać uniosła dłoń. W przestrzeni pojawił się obraz. Vaelor. Aelira. Elarion. Trzy postacie stojące przed białym światłem. [AERYN]: — Co to jest? [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Wspomnienie pierwszej próby. [AERYN]: — Czyli to już się wydarzyło? [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Tak. [AERYN]: — A kto ją rozpoczął? Białooka postać spojrzała na niego. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Ty. Aeryn zamarł. [AERYN]: — To niemożliwe. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie jesteś odbiciem Vaelora. Nie jesteś również jego bratem. [AERYN]: — Kim więc jestem? Postać wskazała na obraz trzech Elarionów. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jesteś tym, co pozostało po pierwszym rozdzieleniu. Aeryn cofnął się. [AERYN]: — Kłamiesz. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie. Ale nie znasz jeszcze całej prawdy. Złote światło w dłoni Aeryna nagle pociemniało. Na jego powierzchni pojawił się znak przekreślonego oka. Ten sam, który wcześniej widzieliśmy na trzecim posągu w Archiwum. Aeryn spojrzał na własną dłoń. [AERYN]: — Co mi zrobiłeś? [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nic. [ AERYN]: — Więc dlaczego ten znak jest na mnie? Postać odpowiedziała spokojnie. [TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Ponieważ zaczynasz sobie przypominać. --- Wróciłem do sali. Drugi Elarion zniknął. Pozostali stali dokładnie tam, gdzie ich zostawiłem. Vaelor natychmiast podszedł do mnie. [VAELOR]: — Co się wydarzyło? Spojrzałem na swoją dłoń. Trzymałem w niej czarną stronę księgi. [ELARION]: — Rozmawiałem z nim. [ZARKAN]: — Czego się dowiedziałeś? [ELARION]: — Że byliśmy trzema częściami jednego istnienia. [AELIRA]: — A trzeci? Zacisnąłem palce na fragmencie księgi. [ELARION]: — Został usunięty. [VAELOR]: — Przez kogo? Spojrzałem na niego. [ELARION]: — Przeze mnie. W sali zapadła cisza. [ELARION]: — Nie wiem, kim był. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Ale wiem, że gdzieś istnieje. [LIRA]: — Możemy go odnaleźć? [ELARION]: — Być może. [ZARKAN]: — Aeryn? Podniosłem wzrok. [ELARION]: — Nie wiem, co się z nim dzieje. Wtedy czarny fragment księgi rozbłysł. Na jego powierzchni pojawił się nowy zapis. TRZECI JUŻ NIE ŚPI. TRZECI JUŻ PAMIĘTA. TRZECI SZUKA DROGI DO BRACI. Vaelor spojrzał na mnie. [VAELOR]: — Jeśli trzeci wróci, co się stanie? Nie potrafiłem odpowiedzieć. Ale gdzieś w głębi Archiwum usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. A potem głos, którego nie znałem, choć coś we mnie rozpoznało go natychmiast. [TRZECI ELARION]: — Bracia... Wszystkie księgi otworzyły się jednocześnie. [TRZECI ELARION]: — Czas zakończyć to, co zaczęliśmy przed pierwszym światem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego dnia zrozumiałem, że nie jestem jedynym świadkiem początku. Nie jestem również jedynym strażnikiem. A najgorsze było to, że nie wiedziałem już, czy moja pamięć należy do mnie, czy została mi jedynie powierzona. Aeryn zbliżał się do pierwszego prawa. Lira nosiła w sobie ostatnią pamięć Matki Ciszy. Vaelor i Aelira zaczynali rozumieć, czym byli przed narodzinami światów. A ja miałem dwóch braci, z których jednego zamknąłem, a drugiego skazałem na nieistnienie. Pozostało tylko pytanie, którego bałem się zadać. Co się stanie, jeśli wszyscy trzej ponownie staniemy się jednością? Bo jeśli pierwsze rozdzielenie było początkiem stworzenia, być może nasze ponowne połączenie stanie się jego końcem.

End of Chapter 9