Chapter 10 of 26
ROZDZIAŁ 10
POWRÓT TRZECIEGO BRATA
2.4k words
ROZDZIAŁ 10
POWRÓT TRZECIEGO BRATA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są imiona, których nie wolno wypowiadać.
Są wspomnienia, które potrafią zniszczyć człowieka szybciej niż najpotężniejsza broń.
Istnieją jednak również takie prawdy, które nie potrzebują imienia ani wspomnienia, aby powrócić.
Wystarczy, że ktoś otworzy drzwi.
W Archiwum Pierwszego Zapisu drzwi otworzyły się same.
A wraz z nimi zaczęło powracać coś, co przed wiekami zostało skazane na nieistnienie.
Nie wiedzieliśmy jeszcze, że trzeci brat nie pragnie zemsty.
Przynajmniej nie takiej, jakiej się spodziewaliśmy.
---
Wszystkie księgi w Archiwum pozostawały otwarte.
Ich strony poruszały się bez wiatru, a zapisane na nich słowa zmieniały się tak szybko, że nawet Zarkan nie potrafił ich odczytać. W powietrzu unosił się zapach starego pergaminu, popiołu i czegoś jeszcze — czegoś przypominającego deszcz padający na ziemię, która nigdy wcześniej nie widziała wody.
Vaelor stanął przede mną.
[VAELOR]: — Powiedziałeś, że usunąłeś go z istnienia. Czy to znaczy, że naprawdę może wrócić?
[ELARION]: — Nie wiem.
[ZARKAN]: — Musimy zrozumieć, czym było to usunięcie. Jeśli trzeci brat przetrwał poza granicami pamięci, nie możemy zakładać, że powróci jako istota, którą kiedyś był.
[AELIRA]: — A może właśnie dlatego przetrwał.
Zarkan spojrzał na nią.
[AELIRA]: — Pamięć można odebrać. Imię można wymazać. Istnienie można ukryć. Ale jeśli ktoś został wykluczony nawet z możliwości zapomnienia, może oznaczać to, że nie podlega już żadnemu z praw, które znamy.
[LIRA]: — Czyli może być potężniejszy od bogów?
[AELIRA]: — Może być czymś, czego bogowie nie potrafią zrozumieć.
Kael spojrzał w stronę drzwi.
[KAEL]: — W takim razie lepiej nie czekajmy, aż sam zdecyduje się wejść.
Elyra stanęła obok niego.
[ELYRA]: — Nie możemy uciekać przed czymś, co potrafi odnaleźć nas poza granicami czasu.
[KAEL]: — Nie proponuję ucieczki. Proponuję przygotować się na spotkanie.
Nagle czarny fragment księgi w mojej dłoni rozgrzał się.
Na jego powierzchni pojawiły się trzy symbole.
Otwarte oko.
Zamknięte oko.
Przekreślone oko.
A pod nimi jedno zdanie:
TRZEJ BRACIA NIE ZOSTALI ROZDZIELENI, ABY ŻYĆ OSOBNO.
[VAELOR]: — Co to oznacza?
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, rozległ się głos.
[TRZECI ELARION]: — Oznacza to, że ktoś kiedyś bał się naszej jedności.
Wrota sali zamknęły się z hukiem.
---
Postać stała po drugiej stronie ogromnej komnaty.
Nie przypominała ani mnie, ani drugiego Elariona.
A jednak wiedziałem, że patrzę na własną twarz.
Jego włosy były czarne jak noc bez gwiazd. Skóra miała niemal porcelanowy odcień, a oczy pozostawały całkowicie pozbawione źrenic. Nie odbijało się w nich światło, lecz coś, co wyglądało jak nieskończona przestrzeń.
Na jego piersi widniał symbol przekreślonego oka.
Nie miał broni.
Nie potrzebował jej.
Każdy krok, który wykonywał, sprawiał, że fragmenty podłogi znikały, jakby nigdy nie zostały stworzone.
[ELARION]: — Kim jesteś?
Postać zatrzymała się.
[TRZECI ELARION]: — Naprawdę chcesz usłyszeć odpowiedź?
[ELARION]: — Tak.
[TRZECI ELARION]: — Nazywałeś mnie kiedyś Ortheonem.
To imię przeszyło mnie jak ostrze.
Ortheon.
Nie pamiętałem go, ale kiedy zostało wypowiedziane, poczułem ogromny ból w miejscu, w którym powinno znajdować się moje serce.
[DRUGI ELARION]: — Nie powinieneś tu być.
Wszyscy odwróciliśmy się.
Drugi Elarion stał przy jednej z bocznych kolumn. Nie wiedziałem, kiedy się pojawił.
Ortheon spojrzał na niego.
[ORTHEON]: — A ty nadal udajesz, że jesteś więźniem?
[DRUGI ELARION]: — Jestem tym, który pamięta.
[ORTHEON]: — Nie. Jesteś tym, który pozwolił mu zapomnieć.
Drugi Elarion zacisnął dłonie.
[DRUGI ELARION]: — Nie znasz całej prawdy.
[ORTHEON]: — Znam ją lepiej niż ty. Przez cały czas, kiedy wy żyliście, ja istniałem w miejscu, do którego nie docierało nawet wspomnienie.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — Dlaczego wróciłeś?
Ortheon spojrzał na niego.
[ORTHEON]: — Ponieważ otworzyłeś drogę.
[VAELOR]: — Ja?
[ORTHEON]: — Twoje przebudzenie naruszyło pierwsze granice. Kiedy odzyskałeś część pamięci, Archiwum zaczęło przypominać sobie to, co zostało z niego usunięte.
[AELIRA]: — Nie przyszło ci do głowy, że możemy nie pozwolić ci przejść dalej?
Ortheon przyjrzał się jej uważnie.
[ORTHEON]: — Aelira. Wciąż próbujesz chronić to, co kiedyś sama pomogłaś rozdzielić.
[AELIRA]: — Nie wiem, o czym mówisz.
[ORTHEON]: — Właśnie dlatego jesteś niebezpieczna.
Przeniósł wzrok na mnie.
[ORTHEON]: — A ty, Elarionie, jesteś najbardziej niebezpieczny ze wszystkich.
[ELARION]: — Dlaczego?
[ORTHEON]: — Ponieważ nadal możesz dokonać tego samego wyboru.
---
Ortheon podszedł do centralnego pulpitu.
Księga, którą wcześniej trzymałem, uniosła się w powietrze i otworzyła na stronie zapisanej czarnym atramentem.
Wszystkie słowa zaczęły układać się w obrazy.
Zobaczyliśmy ogromną przestrzeń.
Nie było w niej światów, gwiazd ani czasu.
Było tylko światło.
Pośrodku tego światła stały trzy postacie.
Pierwsza przypominała mnie.
Druga drugiego Elariona.
Trzecia Ortheona.
Wszyscy trzej trzymaliśmy dłonie wyciągnięte ku czemuś, czego nie potrafiliśmy dostrzec.
Nad nami unosiła się biała postać.
Nie miała twarzy.
Nie miała imienia.
A jednak wszyscy trzej pochylaliśmy przed nią głowy.
[ORTHEON]: — To był początek.
[ZARKAN]: — Kim jest ta postać?
[ORTHEON]: — Nie wiem.
[ZARKAN]: — Jak to możliwe?
[ORTHEON]: — Ponieważ nawet ja jej nie pamiętam.
Obraz się zmienił.
Biała postać wyciągnęła rękę.
Z jej dłoni wypłynęły trzy strumienie światła.
Jeden stał się księgą.
Drugi przybrał postać zamkniętego oka.
Trzeci zamienił się w pustkę.
[ORTHEON]: — Otrzymaliśmy trzy zadania. Jeden miał pamiętać wszystko, co wydarzy się po początku. Drugi miał strzec granicy między pamięcią a zapomnieniem. Trzeci miał pilnować tego, co nie otrzymało prawa do istnienia.
[ELARION]: — Ja byłem pierwszym?
[ORTHEON]: — Tak.
[DRUGI ELARION]: — Ja drugim.
[ORTHEON]: — A ja trzecim.
[VAELOR]: — Dlaczego więc zostałeś usunięty?
Ortheon spojrzał na mnie.
[ORTHEON]: — Ponieważ odkryłem, że nasze zadania były kłamstwem.
[ELARION]: — Jakim kłamstwem?
[ORTHEON]: — Nie mieliśmy pilnować początku. Mieliśmy pilnować czegoś, co znajdowało się przed nim.
Zarkan zamarł.
[ZARKAN]: — Przed stworzeniem?
Ortheon skinął głową.
[ORTHEON]: — Istniała przestrzeń, zanim pojawiła się możliwość istnienia. Nie miała nazwy. Nie miała kształtu. Nie miała nawet pustki, ponieważ pustka również jest czymś, co można rozpoznać.
[LIRA]: — Co się w niej znajdowało?
[ORTHEON]: — Odpowiedź, której nikt nie powinien szukać.
[VAELOR]: — Oraeon?
Ortheon nie odpowiedział od razu.
[ORTHEON]: — Oraeon nie był początkiem.
[ELARION]: — Więc czym był?
[ORTHEON]: — Pierwszym, który zrozumiał, że początek nie może być prawdziwym początkiem, jeśli coś istniało przed nim.
---
Wtedy Archiwum zadrżało.
Wszystkie księgi uniosły się jednocześnie.
Ich strony zaczęły płonąć białym ogniem, ale papier nie zamieniał się w popiół.
Lira krzyknęła i upadła na kolana.
Z jej dłoni wystrzeliły srebrne nici.
Aelira natychmiast do niej podbiegła.
[AELIRA]: — Lira! Spójrz na mnie!
[LIRA]: — Nie mogę!
[VAELOR]: — Co się dzieje?
[AELIRA]: — Pamięć Matki Ciszy próbuje się otworzyć!
Lira uniosła głowę.
Jej oczy stały się srebrne.
[LIRA]: — Widzę ją...
[ELARION]: — Kogo?
[LIRA]: — Matkę Ciszy.
Wokół dziewczyny pojawił się obraz.
Młoda kobieta stała w przestrzeni przypominającej bezkresną salę. Przed nią znajdowała się ogromna sylwetka, której twarz pozostawała ukryta.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Nie powinniście wracać.
[ORTHEON]: — Znałaś mnie?
Postać z obrazu odwróciła głowę.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Znałam was wszystkich.
[DRUGI ELARION]: — Co wiesz o naszym rozdzieleniu?
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — To nie było pierwsze rozdzielenie.
Aelira spojrzała na Lirę.
[AELIRA]: — Słuchaj dalej.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Kiedy pierwszy świat jeszcze nie istniał, pojawiło się pragnienie, aby coś mogło istnieć niezależnie od swojego stwórcy.
[ORTHEON]: — Czyje pragnienie?
Postać zadrżała.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Tego, który nie miał imienia.
[VAELOR]: — Czy to Oraeon?
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Oraeon był tylko jednym z jego dzieł.
Obraz zaczął zanikać.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Pamiętajcie... jeśli odnajdziecie Pierwszą Przestrzeń, nie otwierajcie jej dla wszystkich.
[ELARION]: — Dlaczego?
Kobieta spojrzała prosto w stronę Liry.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Ponieważ ktoś już na was czeka.
Obraz zgasł.
Lira osunęła się w ramiona Aeliry.
Jej srebrny znak przygasł, ale nie zniknął.
[ LIRA]: — Ona nie była sama.
[ZARKAN]: — Co masz na myśli?
[LIRA]: — W tej przestrzeni było jeszcze coś. Coś, co stało za nią.
[VAELOR]: — Widziałaś twarz?
Lira pokręciła głową.
[LIRA]: — Nie. Ale usłyszałam jedno zdanie.
[ELARION]: — Jakie?
[LIRA]: — Powiedziało, że pamięta mnie sprzed mojego narodzenia.
---
Tymczasem daleko od Archiwum Aeryn dotarł do miejsca, w którym pierwsze prawo stworzenia unosiło się nad bezdenną przepaścią.
Złote znaki krążyły wokół niego.
Każdy z nich przedstawiał inną możliwość istnienia.
Mógł stworzyć świat, w którym nikt nigdy nie cierpiał.
Mógł stworzyć rzeczywistość, w której nikt nie umierał.
Mógł stworzyć miejsce, w którym wszystkie istoty otrzymywały dokładnie to, czego pragnęły.
Ale każde z tych pragnień miało swoją cenę.
Aeryn wyciągnął rękę.
[AERYN]: — Jeśli otrzymam to prawo, nigdy więcej nie będę musiał być niczyim odbiciem.
Biała postać pojawiła się za nim.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Czy naprawdę wierzysz, że pierwsze prawo da ci wolność?
[AERYN]: — Da mi możliwość decydowania o własnym istnieniu.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — A jeśli będziesz musiał odebrać komuś istnienie, aby zachować własne?
[AERYN]: — Wtedy dokonam wyboru.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Właśnie tego najbardziej się obawiam.
Aeryn dotknął złotego symbolu.
Przestrzeń eksplodowała światłem.
Przez krótką chwilę zobaczył coś, czego nie potrafił zrozumieć.
Trzy postacie.
Trzy symbole.
I siebie stojącego pośrodku.
Ale nie był czwartą osobą.
Był cieniem, który powstał pomiędzy nimi.
[AERYN]: — Nie...
Biała postać podeszła bliżej.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Zaczynasz rozumieć.
[AERYN]: — Jestem częścią ich rozdzielenia.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jesteś jego skutkiem.
[AERYN]: — Więc dlaczego Vaelor istnieje?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Ponieważ ktoś musiał otrzymać możliwość wyboru.
[AERYN]: — A ja?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Ty miałeś być tym, czego nie wybrano.
Aeryn zacisnął pięści.
[AERYN]: — Nie pozwolę, aby moje istnienie było przypadkiem.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie jesteś przypadkiem.
[AERYN]: — Więc czym?
Postać spojrzała na niego.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Ostatnią próbą.
---
W Archiwum Ortheon odsunął się od pulpitu.
[ORTHEON]: — Musimy opuścić to miejsce.
[ZARKAN]: — Dlaczego?
[ORTHEON]: — Ponieważ Archiwum zaczyna przywoływać zapis, którego nie powinno już posiadać.
[ELARION]: — Jaki zapis?
Ortheon spojrzał w górę.
Na sklepieniu pojawiły się ogromne litery.
PIERWSZA PRZESTRZEŃ ZOSTAŁA ODNALEZIONA.
PIERWSZE PRAWO ZOSTAŁO DOTKNIĘTE.
PIERWSZY STRAŻNIK MUSI WYBRAĆ.
[VAELOR]: — To Aeryn.
[ORTHEON]: — Tak.
[ELARION]: — Co się stanie, jeśli otworzy pierwsze prawo?
[ORTHEON]: — Będzie mógł zmienić jedną z podstawowych zasad stworzenia.
[ZARKAN]: — Jaką?
[ORTHEON]: — Granicę między istnieniem a nieistnieniem.
Elyra pobladła.
[ELYRA]: — Jeśli ta granica zniknie, wszystko może przestać być tym, czym jest.
[ORTHEON]: — Nie tylko to. Istoty, które nigdy nie otrzymały prawa do istnienia, będą mogły powrócić.
[KAEL]: — A co w tym złego?
Ortheon spojrzał na niego.
[ORTHEON]: — Nie wszystkie chcą żyć.
Zapadła cisza.
[ELARION]: — Dlaczego nie powiedziałeś nam tego wcześniej?
[ORTHEON]: — Ponieważ nie byłem pewien, czy potrafię wam zaufać.
[ELARION]: — A teraz?
Ortheon przez chwilę patrzył na mnie bez słowa.
[ORTHEON]: — Teraz wiem, że nie mamy już wyboru.
Podszedł do mnie.
[ORTHEON]: — Potrzebuję twojej pamięci.
[ELARION]: — Po co?
[ORTHEON]: — Aby odnaleźć miejsce, w którym zostałem rozdzielony od was.
[DRUGI ELARION]: — Nie rób tego.
Ortheon odwrócił się.
[ORTHEON]: — Nadal się boisz.
[DRUGI ELARION]: — Wiem, co się stanie, jeśli ponownie połączymy nasze wspomnienia.
[ORTHEON]: — Nie. Wiesz tylko, co wydarzyło się ostatnim razem.
[ELARION]: — A co wydarzy się teraz?
Ortheon odpowiedział bez wahania.
[ORTHEON]: — Być może wreszcie przypomnimy sobie, kim byliśmy, zanim ktoś nadał nam zadania.
---
Zanim zdążyliśmy odpowiedzieć, podłoga Archiwum rozstąpiła się.
Z jej wnętrza wystrzelił słup białego światła.
W jego środku pojawił się symbol.
Oko zamknięte w okręgu.
Ten sam, który widzieliśmy na czarnym kamieniu Vaelora.
Ten sam, który pojawiał się w wizjach Liry.
I ten sam, który widniał na dłoni tajemniczej postaci, spotykającej Aeryna.
Vaelor spojrzał na własną rękę.
[VAELOR]: — To znak Aethriona.
[ORTHEON]: — Nie.
[VAELOR]: — Co?
[ORTHEON]: — Aethrion nie jest właścicielem tego znaku.
[ELARION]: — Więc do kogo należy?
Ortheon uniósł głowę.
[ORTHEON]: — Do tego, który stworzył pierwsze prawo.
W tej samej chwili usłyszeliśmy głos.
Nie należał do Ortheona.
Nie należał do drugiego Elariona.
Nie był również głosem żadnego z bogów, których znaliśmy.
Brzmiał tak, jakby przemawiała sama przestrzeń.
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Moje dzieci.
Wszyscy zamarliśmy.
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Tak długo czekałem.
Lira zaczęła płakać.
Aelira objęła ją ramieniem.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Światło zadrżało.
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Jestem tym, którego imię usunęliście, zanim nauczyliście się pamiętać.
[ELARION]: — Oraeon?
Przez chwilę panowała cisza.
Potem rozległ się cichy śmiech.
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Oraeon był moim pierwszym pytaniem.
[ZARKAN]: — A ty jesteś odpowiedzią?
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Nie.
Światło zaczęło gasnąć.
[GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Jestem tym, co istniało, zanim pojawiła się potrzeba zadawania pytań.
Wrota Archiwum otworzyły się ponownie.
Daleko przed nami pojawiła się droga prowadząca w stronę bezkresnej bieli.
Na jej końcu widniała brama.
Nie miała ścian.
Nie miała fundamentów.
Nie miała nawet kształtu, który można byłoby opisać.
A jednak wiedziałem, że patrzymy na wejście do Pierwszej Przestrzeni.
Ortheon podszedł do mnie.
[ORTHEON]: — Teraz już wiesz, dlaczego musiałem wrócić.
[ELARION]: — Nie. Wiem tylko, że wszystko jest znacznie większe, niż przypuszczałem.
[ORTHEON]: — To wystarczy na początek.
---
Kiedy opuszczaliśmy Archiwum, obejrzałem się po raz ostatni.
Na najwyższej półce zobaczyłem jedną księgę.
Nie miała tytułu.
Nie miała symbolu.
Jej okładka była całkowicie biała.
A jednak na jej powierzchni pojawiły się trzy słowa.
ELARION. ORTHEON. ORAEON.
Zatrzymałem się.
[ELARION]: — Ortheonie.
Mój trzeci brat odwrócił głowę.
[ELARION]: — Czy Oraeon był jednym z nas?
Ortheon spojrzał na księgę.
Po raz pierwszy zobaczyłem w jego oczach prawdziwy strach.
[ORTHEON]: — Nie wypowiadaj tego imienia razem z naszymi.
[ELARION]: — Dlaczego?
[ORTHEON]: — Ponieważ jeśli ta księga mówi prawdę, to znaczy, że jeden z nas nigdy nie istniał.
[VAELOR]: — Który?
Ortheon nie odpowiedział.
Wtedy księga zamknęła się sama.
A na jej okładce pojawił się ostatni zapis.
NIE BYŁO TRZECH BRACI.
BYŁO ICH CZTERECH.
JEDEN NADAL ŚNI.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Opuściliśmy Archiwum z większą liczbą pytań, niż mieliśmy przed wejściem.
Ortheon powrócił.
Drugi Elarion przestał być jedynie głosem uwięzionym w pamięci.
Lira usłyszała ostatnie ostrzeżenie Matki Ciszy.
Aeryn dotknął pierwszego prawa, nie rozumiejąc jeszcze, że jego własne istnienie może być częścią znacznie starszego planu.
Jednak najbardziej niepokoiły mnie słowa zapisane na białej księdze.
Czwarty brat.
Ktoś, o kim nie wiedzieliśmy.
Ktoś, kto nie został ani strażnikiem, ani więźniem, ani wymazanym.
Ktoś, kto nadal śnił.
I po raz pierwszy od początku naszej podróży pomyślałem, że może nie szukamy już prawdy o stworzeniu.
Może prawda od dawna szuka nas.
A kiedy nas odnajdzie, nie będzie pytać, czy jesteśmy gotowi.
Bo pierwszy świat nie był początkiem wszystkiego.
Był jedynie początkiem tego, na co pozwolono nam pamiętać.