Chapter 8 of 26
ROZDZIAŁ 8
TA, KTÓRA ZAPOMNIAŁA PRZED ŚWIATEM
3.7k words
ROZDZIAŁ 8
TA, KTÓRA ZAPOMNIAŁA PRZED ŚWIATEM
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są imiona, które człowiek wypowiada, aby przywołać drugą osobę.
Są również takie, które wypowiedziane po raz pierwszy od wieków potrafią obudzić coś znacznie starszego niż pamięć.
Imię Aeliry należało do tej drugiej kategorii.
Kiedy pojawiło się na kamiennej posadzce, poczułem, jak pod stopami drży cała Pierwsza Przestrzeń. Nie był to zwyczajny wstrząs. Raczej odpowiedź czegoś, co przez niewyobrażalnie długi czas pozostawało pogrążone w milczeniu.
Aelira stała nieruchomo.
Patrzyła na własne imię, jakby widziała je po raz pierwszy.
Nie wiedziałem, co powiedzieć. Przez długi czas uważałem ją za jedną z wielu istot, których losy zostały splecione z historią Vaelora. Później dowiedziałem się, że była więźniem, strażniczką tajemnicy i kimś, kogo skrzywdziłem, odbierając jej wspomnienia.
Teraz zaczynałem rozumieć, że żadna z tych odpowiedzi nie była pełna.
Aelira nie była jedynie świadkiem początku.
Być może była jego drugą połową.
---
[KAEL]: — Aeliro?
Nie odpowiedziała.
Kael podszedł do niej ostrożnie, ale Elyra powstrzymała go, kładąc dłoń na jego ramieniu.
[ELYRA]: — Poczekaj.
[KAEL]: — Przecież widzisz, że coś się z nią dzieje.
[ELYRA]: — Właśnie dlatego nie powinieneś jej dotykać.
[LIRA]: — Jej znak...
Wszyscy spojrzeliśmy na dłoń Aeliry.
Na jej skórze pojawiła się cienka, srebrna linia. Zaczynała się przy nadgarstku i prowadziła ku środkowemu palcowi. Po chwili rozdzieliła się na dwie części, tworząc symbol przypominający dwa splecione kręgi.
Jeden z nich był zamknięty.
Drugi pozostawał otwarty.
Lira podeszła bliżej.
[LIRA]: — To nie jest zwykły znak pamięci.
[ZARKAN]: — Znasz go?
[LIRA]: — Nie. Ale coś we mnie go rozpoznaje.
[VAELOR]: — Czy to ma związek z tym, co zobaczyliśmy na ścianie?
Lira skinęła głową.
[LIRA]: — Myślę, że tak.
Aelira nagle podniosła wzrok.
[AELIRA]: — Nie powinniście byli tego zobaczyć.
Jej głos brzmiał inaczej. Był cichy, ale kryło się w nim coś, czego wcześniej nie słyszeliśmy.
Nie strach.
Rozpoznanie.
[VAELOR]: — Co oznacza ten obraz?
[AELIRA]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Aeliro...
[AELIRA]: — Powiedziałam, że nie wiem!
Jej głos odbił się od ścian.
W tej samej chwili wszystkie symbole na posadzce rozbłysły. Srebrne światło przebiegło przez salę i zatrzymało się pod naszymi stopami.
Zarkan natychmiast odsunął się od ściany.
[ZARKAN]: — To miejsce reaguje na jej emocje.
[ELARION]: — A może na jej wspomnienia.
Aelira odwróciła się do mnie.
[AELIRA]: — Ty wiedziałeś.
[ELARION]: — Nie.
[AELIRA]: — Znowu kłamiesz?
[ELARION]: — Nie pamiętam, abyś była kimś więcej niż strażniczką dawnej tajemnicy.
[AELIRA]: — Ale pamiętasz, że odebrałeś mi wspomnienia.
Nie odpowiedziałem.
[AELIRA]: — Pamiętasz, że mnie zamknąłeś. Pamiętasz, że odebrałeś mi możliwość poznania prawdy. A teraz mówisz, że nie wiedziałeś, kim byłam?
[ELARION]: — Nie wiem, dlaczego to zrobiłem.
[AELIRA]: — Może dlatego, że wiedziałeś, co się stanie, jeśli sobie przypomnę.
Jej słowa zabolały bardziej, niż chciałem przyznać.
Nie dlatego, że były niesprawiedliwe.
Dlatego, że coraz bardziej podejrzewałem, iż mogły być prawdziwe.
---
Nagle z końca sali dobiegł dźwięk przypominający uderzenie ogromnego serca.
Ściana, na której przed chwilą widzieliśmy srebrnooką kobietę, zaczęła się rozsuwać. Za nią ukazało się wąskie przejście.
Na jego sklepieniu znajdowały się setki symboli. Wszystkie przedstawiały oko.
Jedne były otwarte.
Inne zamknięte.
Niektóre miały po dwa źrenice, a jeszcze inne nie posiadały ich wcale.
Vaelor podszedł do wejścia.
[VAELOR]: — To przejście było tutaj wcześniej?
[ZARKAN]: — Nie. Jestem tego pewien.
[KAEL]: — Czyli pojawiło się dopiero teraz?
[ZARKAN]: — Najwyraźniej.
[E LYRA]: — Może otworzyło się, kiedy Aelira usłyszała swoje imię.
Aelira spojrzała w głąb korytarza.
[AELIRA]: — Nie powinniśmy tam wchodzić.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[AELIRA]: — Ponieważ wiem, dokąd prowadzi.
Wszyscy zwrócili się ku niej.
[ELARION]: — Pamiętasz?
Aelira powoli skinęła głową.
[AELIRA]: — Nie wszystko. Ale pamiętam to miejsce. Widziałam je już wcześniej.
[ZARKAN]: — Kiedy?
[AELIRA]: — Zanim powstał pierwszy świat.
Zarkan zamilkł.
[KAEL]: — To niemożliwe.
[AELIRA]: — Wiem, jak to brzmi.
[VAELOR]: — Co znajduje się na końcu?
Aelira spojrzała na niego.
[AELIRA]: — Miejsce, w którym podjęliśmy decyzję.
[VAELOR]: — Jaką decyzję?
[AELIRA]: — Tę, która rozdzieliła nas na zawsze.
Vaelor popatrzył na korytarz.
[VAELOR]: — Idziemy.
---
Przejście było węższe, niż wydawało się z zewnątrz.
Ściany nie zostały zbudowane z kamienia. Przypominały przezroczyste szkło, pod którego powierzchnią przesuwały się obrazy.
Widzieliśmy narodziny gwiazd, powstawanie oceanów, pierwsze istoty i światy, które zniknęły, zanim ktokolwiek zdążył nadać im nazwy.
Niektóre obrazy przedstawiały wydarzenia, które znaliśmy z dawnych kronik.
Inne ukazywały rzeczy, o których nie wspominała żadna księga.
Po pewnym czasie zauważyłem, że wszystkie obrazy mają jeden wspólny element.
W każdym z nich pojawiały się dwie postacie.
Jedna przypominała Vaelora.
Druga Aelirę.
Nie zawsze miały ludzkie kształty. Czasami były jedynie światłem, czasami cieniem, a niekiedy przypominały dwa wirujące obłoki energii.
Zawsze jednak znajdowały się blisko siebie.
[ZARKAN]: — To musi być zapis ich wspólnego istnienia.
[VAELOR]: — Nie pamiętam tego.
[AELIRA]: — Ja również nie.
[LIRA]: — Ale twoje ciało pamięta.
Aelira spojrzała na nią.
[LIRA]: — Twój znak reaguje na każdy obraz. Tak jakby próbował połączyć się z czymś, co już w nim istnieje.
[E LYRA]: — Może wasza pamięć została podzielona.
[ZARKAN]: — To wyjaśniałoby, dlaczego obraz przedstawia dwie postacie, a nie jedną.
[KAEL]: — Ale dlaczego mieliby się rozdzielać?
Nikt nie odpowiedział.
Dopiero po chwili Aelira odezwała się cicho.
[AELIRA]: — Ponieważ jedno z nas chciało ocalić wszystko, a drugie chciało ocalić każdego.
Vaelor zatrzymał się.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
[AELIRA]: — Nie pamiętam.
[VAELOR]: — Spróbuj.
[AELIRA]: — Nie mogę.
Jej głos załamał się.
[AELIRA]: — Nie rozumiesz? Ja naprawdę nie mogę. Za każdym razem, kiedy próbuję sięgnąć głębiej, czuję, jak coś zamyka mi drogę.
Lira podeszła do niej.
[LIRA]: — Może nie musisz odzyskiwać wszystkiego naraz.
Aelira spojrzała na nią.
[LIRA]: — Czasami wystarczy jedno wspomnienie, żeby odnaleźć drogę do następnego.
---
Korytarz zakończył się ogromnymi drzwiami.
Nie miały klamki ani zamka. Na ich powierzchni znajdowały się dwa wgłębienia w kształcie dłoni.
Jedno było większe.
Drugie mniejsze.
Vaelor stanął przed pierwszym.
Aelira przed drugim.
[ZARKAN]: — Wygląda na to, że drzwi oczekują, abyście oboje ich dotknęli.
[VAELOR]: — Co się stanie, jeśli to zrobimy?
[ZARKAN]: — Nie mam pojęcia.
[KAEL]: — To przynajmniej konsekwentne.
Elyra przyjrzała się symbolom.
[ELYRA]: — Na drzwiach nie ma żadnego ostrzeżenia.
[ELARION]: — Brak ostrzeżenia nie oznacza bezpieczeństwa.
Aelira położyła dłoń na powierzchni drzwi.
Nic się nie wydarzyło.
Vaelor zawahał się.
[VAELOR]: — A jeśli otwarcie ich uwolni coś, co powinno pozostać zamknięte?
[AELIRA]: — Może właśnie dlatego zostały zamknięte.
[VAELOR]: — Nie chcę ponownie popełnić błędu, którego nie będę pamiętał.
[AELIRA]: — W takim razie tym razem nie popełniaj go sam.
Wyciągnęła drugą rękę.
Przez chwilę Vaelor patrzył na nią w milczeniu.
Potem przyłożył dłoń do drzwi.
Światło eksplodowało.
Nie było jednak gorące ani oślepiające. Przeniknęło przez nasze ciała, jakbyśmy stali się przezroczystymi obrazami.
Usłyszałem głos.
Nie należał do żadnej znanej mi istoty.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Dwoje powraca do miejsca, w którym jedno postanowiło zapomnieć.
Drzwi zaczęły się otwierać.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Niech pamięć zdecyduje, czy rozdzielenie było końcem, czy początkiem.
---
Za drzwiami znajdowała się komnata bez ścian.
Nie oznaczało to, że była pusta.
Jej przestrzeń rozciągała się we wszystkich kierunkach, a na jej powierzchni wisiały niezliczone świetliste kule. Każda zawierała inny fragment historii.
Na samym środku unosiła się ogromna konstrukcja przypominająca dwa splecione pierścienie.
Jeden był srebrny.
Drugi czarny.
Pomiędzy nimi znajdował się niewielki punkt białego światła.
Aelira natychmiast opuściła głowę.
[AELIRA]: — To tutaj.
[VAELOR]: — Co to za miejsce?
[AELIRA]: — Komnata Pierwszego Rozdzielenia.
[ZARKAN]: — Słyszałem o niej w starych zapiskach.
[KAEL]: — Co mówią?
[ZARKAN]: — Że istniała, zanim powstały granice między światami. Podobno przechowywano w niej wspomnienie pierwszego wyboru.
[ELARION]: — I co jeszcze?
Zarkan spojrzał na konstrukcję.
[ZARKAN]: — Że nigdy nie powinna zostać otwarta ponownie.
Vaelor zrobił krok w stronę pierścieni.
[VAELOR]: — A jednak jesteśmy tutaj.
W tej samej chwili jedna ze świetlistych kul zbliżyła się do Aeliry.
Zatrzymała się przed jej twarzą.
W jej wnętrzu pojawił się obraz.
Aelira stała w pustej przestrzeni.
Była młodsza, ale nie wyglądała jak człowiek. Jej ciało składało się z białego światła, a wokół niej unosiły się tysiące srebrnych nici.
Przed nią stał Vaelor.
Nie był jeszcze Vaelorem.
Jego postać przypominała ciemność otoczoną złotym blaskiem.
[AELIRA – WSPOMNIENIE]: — Nie możesz tego zrobić.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Nie mam innego wyjścia.
[AELIRA – WSPOMNIENIE]: — Zawsze istnieje inna droga.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Nie wtedy, kiedy wszystko zaczyna się rozpadać.
[AELIRA – WSPOMNIENIE]: — Możemy ocalić stworzenie.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Kosztem wszystkich istnień?
[AELIRA – WSPOMNIENIE]: — Nie pozwolę ci wybrać za wszystkich.
Obraz zniknął.
Aelira zachwiała się.
Lira podtrzymała ją.
[LIRA]: — Co zobaczyłaś?
[AELIRA]: — Kłóciliśmy się.
[VAELOR]: — O co?
[AELIRA]: — O przyszłość stworzenia.
[ZARKAN]: — Czyli już wtedy istniały światy?
[AELIRA]: — Nie takie, jakie znamy. Ale istniały możliwości. Niezliczone drogi, którymi mogło pójść istnienie.
[VAELOR]: — I co zrobiłem?
Aelira spojrzała na niego.
[AELIRA]: — Nie pamiętam.
---
Kolejna kula zbliżyła się do Vaelora.
Tym razem obraz był wyraźniejszy.
Widzieliśmy tę samą komnatę, lecz wokół pierścieni znajdowało się wiele postaci.
Matka Ciszy.
Nharion.
Aeryn.
I jeszcze ktoś.
Postać o twarzy Elariona.
Nie był to jednak Strażnik Zapomnianych Kronik, którego znaliśmy.
Miał otwarte oczy, a w jego dłoni spoczywała księga zbudowana ze światła.
[ZARKAN]: — Elarion...
Spojrzałem na obraz.
[ELARION]: — To nie jestem ja.
[AELIRA]: — Ale wygląda jak ty.
[ELARION]: — To może być moje wcześniejsze wcielenie.
W obrazie postać podobna do mnie podniosła księgę.
[ELARION – WSPOMNIENIE]: — Jeśli dokonacie tego wyboru, historia nigdy nie będzie już kompletna.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Historia nie musi być kompletna. Musi mieć możliwość trwania.
[AELIRA – WSPOMNIENIE]: — A co z tymi, których poświęcisz?
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Nie poświęcę ich. Oddzielę to, co nie może istnieć razem.
[ELARION – WSPOMNIENIE]: — Rozdzielenie nie jest rozwiązaniem. Jest początkiem nowej rany.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — W takim razie niech ta rana będzie moją odpowiedzialnością.
Obraz zniknął.
Zapanowała cisza.
[KAEL]: — Czyli Vaelor sam zdecydował o rozdzieleniu?
[ZARKAN]: — Tak wygląda.
[VAELOR]: — Ale dlaczego?
Nagle z wnętrza komnaty dobiegł głos.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Ponieważ nie potrafiłeś ocalić obu stron.
Wszyscy odwróciliśmy się w stronę świetlistych pierścieni.
Z ich wnętrza wyłoniła się kobieta o srebrnych oczach.
Ta sama, którą widzieliśmy przy bramie Avar-Neth.
Jej włosy unosiły się w powietrzu, a wokół jej ciała krążyły drobne fragmenty światła.
Vaelor natychmiast ją rozpoznał.
[VAELOR]: — Ty.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Witaj ponownie.
[VAELOR]: — Powiedziałaś, że cię zabiłem.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Tak.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Kobieta spojrzała na Aelirę.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Powiedz mu.
Aelira zamarła.
[AELIRA]: — Nie...
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Przypomnij sobie.
[AELIRA]: — Nie chcę.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — To nie jest kwestia tego, czego chcesz.
Aelira zacisnęła dłonie.
[AELIRA]: — Przestań!
Srebrnooka kobieta odwróciła się ku Vaelorowi.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Jestem Serathia.
Vaelor powtórzył imię bezgłośnie.
[SERATHIA]: — Byłam pierwszą strażniczką granicy między pamięcią a istnieniem. To ja pilnowałam, aby żadne wspomnienie nie stało się więzieniem dla przyszłości.
[VAELOR]: — Dlaczego miałbym cię zabić?
[ SERATHIA]: — Ponieważ stanęłam ci na drodze.
[VAELOR]: — Aelira mówiła, że rozdzielenie było naszym wyborem.
[ SERATHIA]: — Rozdzielenie było waszym wyborem. Moja śmierć była twoim.
Aelira opuściła głowę.
[VAELOR]: — Dlaczego?
Serathia spojrzała na niego z niewypowiedzianym smutkiem.
[SERATHIA]: — Ponieważ próbowałam powstrzymać cię przed zniszczeniem jedynej rzeczy, która mogła ocalić stworzenie.
[VAELOR]: — Czego?
[SERATHIA]: — Twojej więzi z Aelirą.
---
W komnacie rozległ się cichy trzask.
Jeden z pierścieni zaczął pękać.
Aelira podniosła głowę.
[AELIRA]: — Nie. To niemożliwe.
[SERATHIA]: — Pamiętasz już?
[AELIRA]: — Nie wszystko.
[SERATHIA]: — Ale wystarczająco dużo.
Aelira odwróciła się do Vaelora.
[AELIRA]: — My nie byliśmy dwiema osobnymi istotami.
Vaelor nie odpowiedział.
[AELIRA]: — Przed powstaniem pierwszego świata istniała jedna świadomość. Nie miała ciała ani imienia. Nie potrzebowała czasu, aby istnieć. Mogła jednocześnie pamiętać wszystko i wybierać każdą możliwość.
[VAELOR]: — Czyli byliśmy jednością?
[AELIRA]: — Tak. Ale nie taką, jaką sobie wyobrażasz.
[ZARKAN]: — W jaki sposób się rozdzieliliście?
Aelira spojrzała na splecione pierścienie.
[AELIRA]: — Ja byłam pamięcią wszystkiego, co mogło istnieć. Ty byłeś możliwością wyboru, która pozwalała temu istnieniu przyjąć konkretny kształt.
[VAELOR]: — Dlaczego więc się rozdzieliliśmy?
[AELIRA]: — Ponieważ pewnego dnia pojawiła się możliwość, której nie potrafiliśmy wspólnie zaakceptować.
[VAELOR]: — Jaka?
Serathia odpowiedziała za nią.
[SERATHIA]: — Istnienie bez końca.
Zarkan zmarszczył brwi.
[ZARKAN]: — Przecież wieczność była jednym z podstawowych praw stworzenia.
[SERATHIA]: — Wieczność nie oznacza braku końca. Oznacza możliwość trwania. Istnienie bez końca nie pozostawiałoby miejsca na zmianę, narodziny ani nowe życie. Wszystko, co kiedykolwiek powstało, musiałoby trwać bez możliwości odejścia.
[KAEL]: — Czyli żaden świat nie mógłby umrzeć?
[SERATHIA]: — Żadna istota nie mogłaby się zmienić. Żadne wspomnienie nie mogłoby zostać zapomniane. Żaden błąd nie mógłby zostać naprawiony.
[LIRA]: — To byłoby więzienie.
[SERATHIA]: — Właśnie.
Vaelor spojrzał na Aelirę.
[VAELOR]: — Ty chciałaś zatrzymać to istnienie?
[AELIRA]: — Chciałam zachować wszystko, co już powstało. Bałam się, że jeśli pozwolimy czemuś odejść, utracimy część siebie.
[VAELOR]: — A ja?
[AELIRA]: — Chciałeś pozwolić stworzeniu się zmieniać. Nawet jeśli oznaczałoby to koniec niektórych istnień.
[VAELOR]: — I dlatego się rozdzieliliśmy?
[AELIRA]: — Tak.
---
Serathia uniosła dłoń.
Oba pierścienie zaczęły wirować.
[SERATHIA]: — Ale rozdzielenie nie było jedynym rozwiązaniem. Mogliście znaleźć trzecią drogę.
[VAELOR]: — Dlaczego jej nie znaleźliśmy?
[SERATHIA]: — Ponieważ przestaliście sobie ufać.
Aelira zamknęła oczy.
[SERATHIA]: — Ty uznałeś, że jej pamięć stanie się zagrożeniem dla przyszłości. Ona uznała, że twoja zdolność wyboru doprowadzi do zniszczenia wszystkiego, co kochała.
[ELARION]: — A ja?
Serathia spojrzała na mnie.
[SERATHIA]: — Ty miałeś ich pogodzić.
[ELARION]: — Dlaczego tego nie zrobiłem?
[SERATHIA]: — Ponieważ bałeś się, że jeśli nie dokonają rozdzielenia, cały świat pozostanie uwięziony w jednej chwili.
Poczułem, jak coś zaciska się w moim wnętrzu.
[ELARION]: — Więc pomogłem im.
[SERATHIA]: — Tak.
[AELIRA]: — A potem odebrałeś mi pamięć.
Serathia skinęła głową.
[SERATHIA]: — Ponieważ Aelira nie chciała zaakceptować nowego świata. Próbowała odnaleźć drogę do pierwotnej jedności.
[ELARION]: — Dlatego ją uwięziłem?
[SERATHIA]: — Dlatego ją ukryłeś. Uwięzienie było tylko jednym z elementów twojego planu.
Aelira spojrzała na mnie.
[AELIRA]: — Nie wystarczy, że powiesz, iż nie pamiętasz. Chcę wiedzieć, czy naprawdę wierzyłeś, że robisz to dla dobra wszystkich.
[ELARION]: — Nie wiem.
[AELIRA]: — W takim razie będziesz musiał sobie przypomnieć.
---
Nagle jeden z pierścieni zatrzymał się.
Czarny.
Na jego powierzchni pojawiły się pęknięcia.
Serathia odwróciła się gwałtownie.
[SERATHIA]: — Nie powinniśmy byli otwierać tej komnaty.
[VAELOR]: — Co się dzieje?
[SERATHIA]: — Ktoś naruszył granicę.
[ZARKAN]: — Aeryn?
[SERATHIA]: — Tak.
W czarnym pierścieniu pojawił się obraz Aeryna.
Stał przed ogromnym symbolem pierwszego prawa.
W jego dłoni pulsowało złote światło.
[AERYN – OBRAZ]: — W końcu.
Serathia zacisnęła palce.
[SERATHIA]: — On nie może tego zrobić.
[VAELOR]: — Co zamierza?
[SERATHIA]: — Chce ustanowić prawo, które oddzieli możliwość istnienia od prawa do istnienia.
[ZARKAN]: — Nie rozumiem.
[SERATHIA]: — Każda istota może istnieć, jeśli stworzenie pozostawia jej taką możliwość. Aeryn chce uzyskać władzę nad samą decyzją. Będzie mógł wybierać, kto ma prawo pozostać.
[LIRA]: — Czyli stanie się sędzią wszystkich światów?
[SERATHIA]: — Nie. Będzie czymś znacznie gorszym.
[VAELOR]: — Czym?
[SERATHIA]: — Będzie jedynym, który zdecyduje, czy ktokolwiek poza nim zasługuje na istnienie.
Vaelor zacisnął pięści.
[VAELOR]: — Musimy go powstrzymać.
[SERATHIA]: — Nie wystarczy go pokonać.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[SERATHIA]: — Ponieważ pierwsze prawo nie jest bronią. Jest fundamentem stworzenia. Jeśli je zniszczycie, zniszczycie również możliwość wyboru.
[ELARION]: — W takim razie musimy znaleźć sposób, aby je zmienić.
Serathia spojrzała na Aelirę.
[SERATHIA]: — Tylko ona może to zrobić.
Aelira cofnęła się.
[AELIRA]: — Nie.
[SERATHIA]: — Jesteś jedyną, która zachowała w sobie pamięć pierwotnej jedności.
[AELIRA]: — Nie chcę wracać do tego, czym byłam.
[SERATHIA]: — Nie musisz wracać. Musisz tylko przypomnieć sobie, dlaczego zdecydowałaś się odejść.
Aelira spojrzała na Vaelora.
[AELIRA]: — A jeśli przypomnę sobie wszystko i znów uznam, że nie możemy istnieć osobno?
Vaelor nie odpowiedział od razu.
[VAELOR]: — Wtedy będziemy musieli znaleźć rozwiązanie, którego nie potrafiliśmy znaleźć wcześniej.
[AELIRA]: — A jeśli go nie ma?
[VAELOR]: — To stworzymy je.
---
Komnata zaczęła drżeć.
Srebrny pierścień uniósł się nad ziemią, a jego światło objęło Aelirę.
Z jej dłoni wystrzeliły cienkie nici, które połączyły się z konstrukcją.
Aelira krzyknęła.
Lira natychmiast podbiegła do niej.
[LIRA]: — Przerwij to!
[SERATHIA]: — Nie mogę.
[KAEL]: — Dlaczego?
[SERATHIA]: — Komnata rozpoznała właścicielkę pamięci. Teraz próbuje przywrócić jej to, co zostało odebrane.
[ELARION]: — Aelira!
Podbiegłem do niej, ale niewidzialna siła odrzuciła mnie na kilka kroków.
Aelira uniosła głowę.
Jej oczy rozbłysły srebrnym światłem.
[AELIRA]: — Widzę...
Jej głos nie był już całkowicie ludzki.
[AELIRA]: — Widzę początek.
Obrazy zaczęły pojawiać się wokół niej.
Pierwsze światło.
Pierwszy cień.
Pierwsza myśl.
Pierwsze istnienie.
A potem coś, czego nie potrafiłem opisać.
Nie była to istota.
Nie była to pustka.
Była to obecność, która nie potrzebowała żadnego z tych określeń.
Aelira wyciągnęła rękę.
[AELIRA]: — Pamiętam...
Nagle jej głos się zmienił.
[AELIRA]: — Pamiętam, dlaczego cię stworzyłam.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]: — Mnie?
[AELIRA]: — Nie stworzyłam cię po to, abyś był moim przeciwieństwem.
[VAELOR]: — Więc po co?
Aelira spojrzała na niego.
[AELIRA]: — Stworzyłam cię, abyś mógł mi się sprzeciwić.
---
W tej samej chwili w Pierwszej Przestrzeni Aeryn dotknął symbolu pierwszego prawa.
Złote światło wniknęło w jego dłoń.
Przed nim pojawiły się tysiące drzwi. Każde prowadziło do innego świata.
Aeryn uniósł rękę.
[AERYN]: — Pierwsze prawo. Otwórz się.
Drzwi zaczęły drżeć.
Nad nimi pojawiły się symbole wszystkich istnień, które kiedykolwiek narodziły się w znanych światach.
Aeryn wypowiedział kolejne słowa.
[AERYN]: — Niech istnienie nie będzie już prawem wszystkich. Niech stanie się przywilejem tych, których wybiorę.
Przestrzeń zadrżała.
Ale wtedy pojawił się drugi głos.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie jesteś pierwszym, który próbował to zrobić.
Aeryn odwrócił się.
Przed nim stała postać o białych oczach.
Ta sama, którą wcześniej widział Vaelor.
[AERYN]: — Kim jesteś?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Tym, który pamięta, co wydarzyło się ostatnim razem.
[AERYN]: — Znasz mnie?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Znam twoje przeznaczenie.
[AERYN]: — Nie wierzę w przeznaczenie.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — W takim razie powinieneś uważać. Ponieważ właśnie realizujesz cudzy wybór.
Aeryn zacisnął dłoń.
[AERYN]: — Nie jestem niczyim narzędziem.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Tak samo mówił Vaelor.
Aeryn spojrzał na niego z wściekłością.
[AERYN]: — Nie jestem Vaelorem!
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Wiem.
Postać zrobiła krok naprzód.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jesteś tym, czego on nigdy nie odważył się stworzyć.
---
W komnacie Pierwszego Rozdzielenia Aelira zaczęła opadać na kolana.
Vaelor rzucił się w jej stronę, ale tym razem nie zatrzymała go żadna siła.
Złapał ją za ramiona.
[VAELOR]: — Aelira!
[AELIRA]: — Nie rozumiesz...
[VAELOR]: — W takim razie mi wyjaśnij.
[AELIRA]: — Nie byłam twoją siostrą. Nie byłam też twoją przeciwniczką.
[VAELOR]: — Kim więc byłaś?
Aelira spojrzała mu prosto w oczy.
[AELIRA]: — Byłam twoją pierwszą pamięcią.
Vaelor zamilkł.
[AELIRA]: — A ty byłeś moją pierwszą możliwością.
W tej chwili oba pierścienie połączyły się na moment.
W komnacie rozległ się głos, który nie należał do Serathii ani żadnej innej znanej nam istoty.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Pamięć i wybór ponownie się spotkały.
Wszyscy odwróciliśmy się w stronę białego światła.
Z jego wnętrza wyłonił się zarys ogromnej postaci.
Nie miała twarzy.
Nie miała imienia.
Ale kiedy przemówiła, poczułem, że zna mnie lepiej niż ja sam.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — A teraz powiedzcie mi, czy jesteście gotowi poznać prawdę o tym, kto stworzył pierwszą pamięć.
Aelira spojrzała na Vaelora.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — Tak.
Postać zbliżyła się.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — W takim razie musicie najpierw poznać imię tego, który nigdy nie powinien był zostać zapamiętany.
W powietrzu pojawił się jeden znak.
Nie przypominał żadnego alfabetu.
A jednak wszyscy zrozumieliśmy jego znaczenie.
ORAEON.
Zarkan cofnął się o krok.
[ZARKAN]: — Nie...
[KAEL]: — Znasz to imię?
Zarkan pokręcił głową.
[ZARKAN]: — Nie. Ale widziałem je.
[VAELOR]: — Gdzie?
[ZARKAN]: — W księdze, której strony były całkowicie puste. Na ostatniej znajdował się tylko ten znak.
[ELARION]: — Co o nim napisano?
Zarkan spojrzał na białą postać.
[ZARKAN]: — Jedno zdanie.
[VAELOR]: — Jakie?
Zarkan przełknął ślinę.
[ZARKAN]: — „Jeśli Oraeon zostanie zapamiętany, początek przestanie być początkiem”.
Wtedy postać podniosła rękę.
Wszystkie światła zgasły.
A kiedy ponownie się pojawiły, Serathii już nie było.
Pozostał po niej tylko srebrny płatek, który powoli opadał na posadzkę.
Aelira podniosła go drżącymi palcami.
[AELIRA]: — Ona nie odeszła.
[VAELOR]: — Skąd wiesz?
[AELIRA]: — Ponieważ jej pamięć nadal jest we mnie.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Opuściliśmy Komnatę Pierwszego Rozdzielenia, nie otrzymawszy wszystkich odpowiedzi.
Ale po raz pierwszy od początku naszej podróży zrozumieliśmy, że historia Vaelora nie zaczęła się od stworzenia świata.
Zaczęła się od więzi.
Od dwóch istnień, które kiedyś stanowiły jedność, a później zdecydowały się rozdzielić, aby dać innym możliwość wyboru.
Aelira odzyskała fragment swojej dawnej pamięci.
Vaelor zrozumiał, że nie był jej przeciwieństwem.
Był odpowiedzią na jej potrzebę wolności.
Jednak wciąż nie wiedzieliśmy, dlaczego Serathia musiała zginąć.
Nie wiedzieliśmy również, kim naprawdę był Oraeon.
Najbardziej niepokojące było jednak to, co wydarzyło się, gdy opuszczaliśmy komnatę.
Na jednej ze ścian pojawił się nowy zapis.
Nie był skierowany do Vaelora.
Nie był skierowany do Aeliry.
Był skierowany do mnie.
ELARIONIE.
PAMIĘTASZ, KTO POZWOLIŁ CI ZAPOMNIEĆ?
Zatrzymałem się.
Nie powiedziałem nikomu o tym napisie.
Nie dlatego, że chciałem ukryć prawdę.
Dlatego, że w chwili, gdy go przeczytałem, przypomniałem sobie coś, czego nie powinienem był pamiętać.
Przed narodzinami pierwszych kronik nie byłem ich strażnikiem.
Nie byłem również świadkiem stworzenia.
Byłem jednym z tych, którzy zdecydowali, że początek musi zostać zapomniany.
A obok mnie stał ktoś jeszcze.
Ktoś, kogo twarz była identyczna z moją.
Ktoś, kto trzymał w dłoniach księgę bez pierwszej strony.
I właśnie wtedy, po raz pierwszy od niewyobrażalnie długiego czasu, usłyszałem jego głos.
[DRUGI ELARION]: — Witaj ponownie, bracie.
Odwróciłem się.
Nikogo nie było.
Ale na mojej dłoni pojawił się nowy znak.
Znak otwartego oka.
Pod nim widniało jedno imię.
ORAEON.
Nie wiedziałem jeszcze, czy było to imię mojego stwórcy, mojego przeciwnika, czy też kogoś, kto od początku kierował naszym losem.
Wiedziałem tylko jedno.
Aeryn zbliżał się do pierwszego prawa.
Vaelor i Aelira zaczynali odzyskiwać wspólną pamięć.
A ja właśnie odkryłem, że moja własna historia została ukryta znacznie głębiej, niż kiedykolwiek przypuszczałem.
Pierwsze rozdzielenie nie zakończyło wojny.
Ono ją rozpoczęło.