Chapter 7 of 26
ROZDZIAŁ 7
TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED POCZĄTKIEM
5.2k words
ROZDZIAŁ 7
TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED POCZĄTKIEM
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Istnieją tajemnice, które można odkryć, jeśli posiada się odpowiednią wiedzę.
Istnieją również takie, których nie da się poznać bez utraty czegoś, co czyni nas tym, kim jesteśmy.
Najbardziej niebezpieczne są jednak te, które od początku znają odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zdążyliśmy zadać.
Pierwsza Przestrzeń była właśnie taką tajemnicą.
Nie stanowiła początku świata. Nie była również miejscem, w którym powstały pierwsze gwiazdy, pierwsze prawa ani pierwsi bogowie. Była czymś starszym od wszystkich tych pojęć. Przestrzenią, w której istnienie nie potrzebowało jeszcze kształtu, a pamięć nie wymagała przeszłości.
A teraz Aeryn przekroczył jej bramę.
I nie wiedzieliśmy, czy właśnie zbliżył się do odpowiedzi, czy też stał się częścią pytania, które od zawsze czekało na swoje rozwiązanie.
---
Czarny kamień leżał na dłoni Vaelora.
Przez długi czas nie poruszał się ani nie wydawał żadnego dźwięku. Napis, który pojawił się na jego powierzchni poprzedniej nocy, pozostawał widoczny.
NIE JESTEŚ PIERWSZY.
ALE BYŁEŚ POCZĄTKIEM.
Vaelor wpatrywał się w te słowa, próbując odnaleźć w nich jakikolwiek sens.
[VAELOR]: — Jak można być początkiem, nie będąc pierwszym?
Zarkan siedział przy ognisku i przeglądał starożytne zapiski. Od kilku godzin próbował porównać znaki z kamienia z symbolami znalezionymi w archiwum Ilyrionu.
[ZARKAN]: — Możliwe, że pierwsze istnienie i początek istnienia to dwie różne rzeczy.
[VAELOR]: — Wyjaśnij.
[ZARKAN]: — Wyobraź sobie, że coś istnieje od zawsze. Nie ma początku, ponieważ nigdy nie powstało. Ale może stworzyć coś, co stanie się początkiem wszystkiego, co znamy.
[KAEL]: — Czyli ktoś może być starszy od stworzenia, ale nie być jego twórcą?
[ZARKAN]: — Właśnie.
[LIRA]: — A Vaelor mógł być pierwszą istotą, która nadała stworzeniu kierunek?
Zarkan spojrzał na nią.
[ZARKAN]: — To jedna z możliwości.
[VAELOR]: — A druga?
Zarkan zamknął księgę.
[ZARKAN]: — Że nie byłeś istotą. Byłeś prawem. Albo myślą. Albo czymś, co istniało, zanim pojawiła się możliwość odróżnienia jednego od drugiego.
Vaelor zacisnął palce wokół kamienia.
[VAELOR]: — Nie chcę być żadnym prawem. Nie chcę być wspomnieniem ani fragmentem czegoś większego. Chcę wiedzieć, kim jestem.
[ELARION]: — W takim razie musimy znaleźć odpowiedź, która nie odbierze ci prawa do samodzielnego wyboru.
[VAELOR]: — A jeśli prawda okaże się czymś, czego nie będę mógł zaakceptować?
[ELARION]: — Wtedy będziesz musiał zdecydować, czy prawda ma określać twoje życie, czy też twoje decyzje mają określać, kim jesteś.
Przez chwilę Vaelor milczał.
Potem schował kamień.
[VAELOR]: — Wyruszamy.
---
Równina, na której rozbiliśmy obóz, zmieniła się podczas nocy.
Czarne skały zniknęły. W ich miejscu pojawiły się ogromne połacie srebrzystego piasku, a nad nimi unosiły się fragmenty ruin. Niektóre przypominały wieże, inne świątynie, jeszcze inne całe miasta zawieszone do góry nogami.
Niektóre budowle wyglądały na nowe.
Inne były tak zniszczone, jakby przetrwały miliony lat.
Najbardziej niepokojące było jednak to, że wszystkie rzucały cień w tym samym kierunku, niezależnie od położenia światła.
Elyra zatrzymała się na skraju pustyni.
[ELYRA]: — Nie powinniśmy tam wchodzić.
[KAEL]: — Dlaczego?
[ELYRA]: — To nie jest zwykła kraina. Czuję, że czas nie płynie tu w jednym kierunku.
[ZARKAN]: — Skąd to wiesz?
[ELYRA]: — Ponieważ widzę nasze ślady, zanim jeszcze zdążymy je zostawić.
Kael spojrzał na piasek.
Kilka kroków przed nimi rzeczywiście widniały odciski butów. Prowadziły w głąb pustyni.
Były identyczne z tymi, które zostawiali podczas marszu.
[LIRA]: — To niemożliwe.
[ELYRA]: — A jednak.
Vaelor uklęknął i dotknął jednego ze śladów.
W tej samej chwili zobaczył obraz.
Szedł przez pustynię samotnie.
Jego ubranie było rozdarte, a twarz pokrywała krew. W dłoni trzymał czarny kamień. Za nim leżały nieruchome ciała jego towarzyszy.
Potem obraz się zmienił.
Vaelor stał przed ogromną bramą. Po drugiej stronie czekała Aelira, lecz jej twarz była pozbawiona oczu.
Wyciągnęła do niego rękę.
[AELIRA – WIZJA]: — Nie pozwól mu pamiętać.
Nagle pojawiła się kolejna postać.
Aeryn.
[ AERYN – WIZJA]: — Za późno, bracie.
Wizja rozpadła się.
Vaelor odsunął rękę od piasku.
[VAELOR]: — Widziałem przyszłość.
[E LYRA]: — Nie. Widziałeś jedną z możliwości.
[VAELOR]: — Widziałem was wszystkich martwych.
[ELARION]: — To nie znaczy, że tak się stanie.
[VAELOR]: — A jeśli właśnie do tego prowadzi nas ta droga?
[ELARION]: — Wtedy zrobimy wszystko, aby ją zmienić.
Elyra przyjrzała się odciskom.
[ELYRA]: — Nie możemy ufać temu, co pokazuje ta kraina. Jeżeli czas rzeczywiście przestał tutaj płynąć w jednym kierunku, każda wizja może być jednocześnie wspomnieniem, przyszłością albo kłamstwem.
[ZARKAN]: — W takim razie jak mamy znaleźć właściwą drogę?
Lira uniosła dłoń.
Znak na jej skórze rozbłysnął.
[LIRA]: — Nie musimy szukać drogi.
[KAEL]: — Co masz na myśli?
[LIRA]: — Droga już nas znalazła.
---
Weszliśmy na pustynię.
Z każdym krokiem otaczający nas krajobraz stawał się coraz bardziej nierealny. Piasek pod stopami czasami zmieniał się w wodę, a chwilę później w kamienną posadzkę. Nad naszymi głowami pojawiały się gwiazdy, chociaż niebo pozostawało jasne.
Zarkan próbował zapisywać wszystkie zmiany.
Po pewnym czasie zrezygnował.
[ZARKAN]: — To nie ma sensu.
[KAEL]: — Co?
[ZARKAN]: — Wszystkie moje pomiary pokazują sprzeczne wyniki. Odległość między nami a tamtą wieżą zmniejsza się, chociaż nie ruszamy się w jej kierunku. Temperatura spada, mimo że otacza nas światło. A kompas wskazuje miejsce, w którym stoimy.
[KAEL]: — Może powinieneś przestać mierzyć wszystko, co widzisz.
[ZARKAN]: — To najgorsza rada, jaką kiedykolwiek usłyszałem.
[KAEL]: — Ale działa?
Zarkan spojrzał na kompas.
[ZARKAN]: — Niestety, zaczynam się nad tym zastanawiać.
Aelira szła obok Elariona. Od czasu do czasu spoglądała na niego, jakby próbowała odnaleźć w jego twarzy człowieka, którego kiedyś znała.
[AELIRA]: — Czy pamiętasz, co wydarzyło się przed moim uwięzieniem?
[ELARION]: — Pamiętam tylko fragmenty.
[AELIRA]: — To znaczy, że również tobie odebrano wspomnienia?
[ELARION]: — Nie wiem.
[AELIRA]: — Zawsze odpowiadasz w ten sposób, kiedy boisz się prawdy.
[ELARION]: — A ty zawsze pytasz, kiedy już znasz odpowiedź.
Zatrzymała się.
[AELIRA]: — W takim razie odpowiedz mi na jedno pytanie. Czy naprawdę chciałeś mnie chronić?
Spojrzałem na nią.
[ELARION]: — Tak.
[AELIRA]: — A może bałeś się, że jeśli poznam prawdę, przestanę ci ufać?
Nie odpowiedziałem.
I tym razem cisza była odpowiedzią.
Aelira odwróciła się i ruszyła dalej.
---
Po kilku godzinach marszu dotarliśmy do miejsca, w którym pustynia kończyła się nagle, jakby ktoś wyciął fragment świata.
Przed nami znajdowała się ogromna przepaść.
Nie prowadziła w dół.
Prowadziła w przestrzeń pozbawioną jakichkolwiek gwiazd.
Po drugiej stronie widniały ruiny miasta.
Nie było tam żadnych mostów ani przejść.
Jedynie samotna kamienna kolumna stojąca na samym skraju.
Na jej powierzchni znajdował się symbol zamkniętego oka.
Lira natychmiast rozpoznała znak.
[LIRA]: — To ta sama brama.
[ZARKAN]: — Ale tutaj nie ma bramy.
[LIRA]: — Może nie potrzebuje drzwi.
Vaelor podszedł do kolumny.
Gdy wyciągnął rękę, kamień zareagował. Symbol rozbłysnął, a pod jego powierzchnią pojawiły się setki cienkich linii.
W powietrzu rozległ się głos.
[STRAŻNIK BRAMY]: — Kto pragnie wejść do miejsca, w którym nie narodził się czas?
[VAELOR]: — Vaelor.
[STRAŻNIK BRAMY]: — To imię, które otrzymałeś.
[VAELOR]: — Jest moim imieniem.
[STRAŻNIK BRAMY]: — Czy pamiętasz, kim byłeś, zanim je otrzymałeś?
Vaelor milczał.
[STRAŻNIK BRAMY]: — Nie pamiętasz. A jednak nosisz w sobie ciężar czegoś, co nie powinno mieć końca.
[VAELOR]: — Czego ode mnie chcesz?
[STRAŻNIK BRAMY]: — Prawdy.
[VAELOR]: — Jakiej prawdy?
[STRAŻNIK BRAMY]: — Musisz odpowiedzieć na pytanie, zanim przekroczysz granicę.
Symbol na kolumnie rozbłysnął mocniej.
[STRAŻNIK BRAMY]: — Jeśli byłeś początkiem, kto pamiętał cię przed twoim istnieniem?
Wszyscy zamilkli.
Vaelor spojrzał na kamień.
[VAELOR]: — Nie wiem.
[STRAŻNIK BRAMY]: — W takim razie nie jesteś gotowy.
[VAELOR]: — A jeśli nigdy nie będę?
[STRAŻNIK BRAMY]: — Wtedy Pierwsza Przestrzeń pozostanie zamknięta.
Nagle Lira zrobiła krok naprzód.
[LIRA]: — Ja znam odpowiedź.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]: — Lira, nie.
[LIRA]: — Muszę spróbować.
Podeszła do kolumny i przyłożyła dłoń do symbolu.
[LIRA]: — Pamiętała go Matka Ciszy.
W jednej chwili wszystko ucichło.
Nawet wiatr przestał poruszać piaskiem.
[STRAŻNIK BRAMY]: — A kto pamiętał Matkę Ciszy?
Lira zamknęła oczy.
Jej znak rozbłysnął srebrnym światłem.
[LIRA]: — Ktoś, kto istniał przed nią.
[STRAŻNIK BRAMY]: — A kto pamiętał jego?
Lira zadrżała.
Nie znała odpowiedzi.
Wtedy z jej dłoni wydobył się głos.
[MATKA CISZY]: — Nikt.
Kolumna rozpadła się na tysiące świetlistych fragmentów.
A przepaść przed nami zaczęła się wypełniać światłem.
---
Nie pojawił się most.
Zamiast niego pod naszymi stopami zaczęły formować się kolejne kamienne płyty. Wyrastały z pustki, jedna po drugiej, tworząc wąską drogę prowadzącą do ruin po drugiej stronie.
Każda płyta nosiła inny symbol.
Zarkan rozpoznał część z nich.
[ZARKAN]: — To znaki starsze od wszystkich znanych alfabetów.
[VAELOR]: — Potrafisz je odczytać?
[ZARKAN]: — Nie. Ale znam ich znaczenie z fragmentów ksiąg.
Wskazał na pierwszą płytę.
[ZARKAN]: — To początek.
Potem na drugą.
[ZARKAN]: — To pamięć.
Na trzeciej widniał symbol przypominający pusty okrąg.
[ZARKAN]: — Tego nie znam.
Lira przyjrzała się znakowi.
[LIRA]: — To brak.
[ZARKAN]: — Brak czego?
[LIRA]: — Czegoś, co nigdy nie zostało stworzone.
Elarion spojrzał na nią.
[ELARION]: — Skąd to wiesz?
[LIRA]: — Nie wiem. Po prostu pamiętam.
Nie była to odpowiedź, która kogokolwiek uspokajała.
Ruszyliśmy po kamiennych płytach.
W połowie drogi Kael nagle się zatrzymał.
[KAEL]: — Elyra?
Jego siostra stała kilka kroków za nim.
Nie poruszała się.
Jej oczy były zamknięte, a twarz pozbawiona wyrazu.
[KAEL]: — Elyra!
Nie odpowiedziała.
Kael natychmiast zawrócił.
[ELYRA]: — Nie podchodź!
Głos jego siostry rozległ się jednocześnie z przodu i z tyłu.
Kael znieruchomiał.
Przed nim stała Elyra.
Za nim również.
Dwie identyczne postacie patrzyły na niego z takim samym wyrazem twarzy.
[KAEL]: — Co to jest?
[ELYRA – PIERWSZA POSTAĆ]: — Kaelu, chodź do mnie.
[ELYRA – DRUGA POSTAĆ]: — Nie słuchaj jej. To nie ja.
Kael cofnął się.
[VAELOR]: — Nie wybieraj żadnej z nich.
[KAEL]: — Ale która jest prawdziwa?
[ELARION]: — Ta, która nie będzie próbowała zmusić cię do wyboru.
Obie postacie jednocześnie wyciągnęły ręce.
[ELYRA – PIERWSZA POSTAĆ]: — Pamiętasz, co ci obiecałam?
[ELYRA – DRUGA POSTAĆ]: — Pamiętasz, jak uratowałam ci życie?
Kael zamknął oczy.
Przypomniał sobie rozmowę z siostrą przed wyruszeniem.
Jej słowa.
Jej dotyk.
Obietnicę, której nie potrafił zrozumieć.
Otworzył oczy.
[KAEL]: — Nie muszę udowadniać, że cię znam.
Obie postacie zamilkły.
[KAEL]: — Moja siostra nie zmuszałaby mnie do wyboru między nią a sobą.
Pierwsza postać rozpadła się w srebrny pył.
Druga zachwiała się i opadła na kolana.
Prawdziwa Elyra otworzyła oczy.
[ELYRA]: — Dobrze, bracie.
Kael podbiegł do niej.
[KAEL]: — Co się stało?
[ELYRA]: — Ta kraina próbuje odtworzyć nasze wspomnienia. Ale nie rozumie więzi, które je łączą.
[KAEL]: — Mogłaś zginąć.
[ELYRA]: — Mogłam. Ale ty mnie rozpoznałeś.
Objął ją mocno.
Tym razem nie próbowała ukrywać wzruszenia.
---
Po drugiej stronie przepaści czekały ruiny.
Miasto było ogromne, ale nie przypominało żadnej znanej nam cywilizacji. Budynki nie miały okien ani drzwi. Ich ściany tworzyły gładkie powierzchnie, na których pojawiały się obrazy.
Niektóre przedstawiały narodziny gwiazd.
Inne ukazywały światy, których nigdy nie widzieliśmy.
Były też obrazy istot, które nie miały ciał. Przypominały skupiska światła, dźwięku albo cienia.
Na środku miasta znajdowała się ogromna fontanna.
Nie płynęła w niej woda.
Płynęły wspomnienia.
Każda kropla zawierała niewielki fragment czyjegoś istnienia.
Vaelor podszedł bliżej.
W jednej z kropli zobaczył małego chłopca siedzącego samotnie na kamiennych schodach.
Chłopiec miał jego twarz.
[VAELOR]: — To ja.
[ZARKAN]: — Jesteś pewien?
[VAELOR]: — Nie. Ale czuję, że powinienem go znać.
Obraz w kropli zmienił się.
Chłopiec podniósł głowę.
[CHŁOPIEC]: — Wróciłeś.
Vaelor znieruchomiał.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
[CHŁOPIEC]: — Tym, którego zostawiłeś.
[VAELOR]: — Nie rozumiem.
[CHŁOPIEC]: — Oczywiście, że nie. Zapomniałeś mnie.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Chłopiec wyciągnął rękę.
[CHŁOPIEC]: — Jestem twoim pierwszym wspomnieniem.
Kropla rozpadła się.
W tej samej chwili cała fontanna zaczęła drżeć.
Z jej wnętrza wydobył się głęboki dźwięk, przypominający oddech ogromnej istoty.
Lira odsunęła się.
[LIRA]: — To miejsce nie jest opuszczone.
[ELARION]: — Nigdy nie było.
Na końcu placu pojawiła się postać.
Była wysoka i smukła. Jej ciało przypominało ludzką sylwetkę, ale składało się z przejrzystego materiału, przez który można było dostrzec wirujące gwiazdy.
Nie miała twarzy.
Na jej czole widniał symbol zamkniętego oka.
[ISTOTA]: — Przybyliście później, niż przewidywała pamięć.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
[ISTOTA]: — Nie posiadam imienia, które moglibyście zrozumieć.
[ZARKAN]: — Jesteś strażnikiem tego miasta?
[ISTOTA]: — Nie.
[ELARION]: — W takim razie czego strzeżesz?
Postać zwróciła się w moją stronę.
[ISTOTA]: — Tego, czego nie wolno pamiętać.
Poczułem, jak w moim wnętrzu budzi się coś, czego nie potrafiłem nazwać.
[ELARION]: — Znam cię.
[ISTOTA]: — Znasz tylko część własnej winy.
Aelira natychmiast spojrzała na mnie.
[AELIRA]: — Co to znaczy?
Istota nie odpowiedziała jej.
[ISTOTA]: — Strażniku, długo nosiłeś cudze wspomnienia. Ale czy pamiętasz, kto powierzył ci pierwszą z kronik?
Nie potrafiłem odpowiedzieć.
[ISTOTA]: — Nie pamiętasz, ponieważ sam poprosiłeś o zapomnienie.
[ELARION]: — Dlaczego?
[ISTOTA]: — Ponieważ widziałeś, co wydarzy się z tymi, którzy poznają prawdę o początku.
Aelira podeszła bliżej.
[AELIRA]: — Czy ja również tam byłam?
[ISTOTA]: — Byłaś bliżej początku, niż ktokolwiek z was przypuszcza.
[AELIRA]: — Kim byłam?
Istota zwróciła się ku niej.
[ISTOTA]: — Tą, która jako pierwsza sprzeciwiła się temu, co nie miało prawa istnieć.
Aelira cofnęła się o krok.
[ELARION]: — Powiedz więcej.
[ISTOTA]: — Nie jestem tutaj po to, aby opowiadać wam historię.
[VAELOR]: — W takim razie po co?
[ISTOTA]: — Aby sprawdzić, czy potraficie unieść jej ciężar.
---
Istota podniosła dłoń.
Wszystkie ściany miasta rozbłysły jednocześnie.
Zobaczyliśmy obrazy.
Pierwszy przedstawiał nieskończoną ciemność.
Drugi ukazywał pojedynczy punkt światła.
Trzeci przedstawiał coś, co przypominało ogromne drzewo, którego korzenie rozciągały się poza granice rzeczywistości.
A potem zobaczyliśmy postać.
Nie miała twarzy.
Nie miała ciała.
Była jedynie obecnością.
Wokół niej nie istniało nic, co mogłoby stanowić odniesienie dla jej kształtu.
[ISTOTA]: — Przed pierwszym światem nie było bogów. Przed pierwszą pamięcią nie było tych, którzy mogliby pamiętać. Przed pierwszym słowem nie było języka.
[ZARKAN]: — A jednak coś istniało.
[ISTOTA]: — Tak.
[VAELOR]: — Kto?
[ISTOTA]: — Ten, który nie potrzebował początku.
Lira przyłożyła dłoń do piersi.
Jej znak zaczął świecić tak mocno, że musiała odwrócić wzrok.
[LIRA]: — Matka Ciszy...
[ISTOTA]: — Ona była jedynie pierwszą z tych, którzy otrzymali pamięć.
[VAELOR]: — A Nharion?
[ISTOTA]: — Był jej dziedzicem.
[VAELOR]: — A ja?
Istota zamilkła.
Po raz pierwszy od chwili pojawienia się jej obecność zdawała się wahać.
[ISTOTA]: — Ty byłeś odpowiedzią.
[VAELOR]: — Na jakie pytanie?
[ISTOTA]: — Na pytanie, którego nie wolno było zadać.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — Powiedz mi prawdę.
[ISTOTA]: — Nie jesteś gotowy.
[VAELOR]: — Mam dość słuchania tego zdania!
Jego głos odbił się od ścian miasta.
[VAELOR]: — Każdy, kogo spotykamy, mówi mi, że nie mogę poznać prawdy. Nharion, Matka Ciszy, Aeryn, teraz ty! Wszyscy wiecie coś, czego ja nie wiem!
Znak na jego dłoni rozbłysł.
[VAELOR]: — Jeśli rzeczywiście byłem początkiem, chcę wiedzieć, co rozpocząłem!
Istota opuściła rękę.
[ISTOTA]: — Nie rozpocząłeś stworzenia.
Vaelor znieruchomiał.
[ISTOTA]: — Zakończyłeś coś, co nie powinno było mieć końca.
Nagle na jednej ze ścian pojawił się obraz.
Ogromna postać stała pośród niezliczonych światów. W jej dłoni znajdowało się światło, z którego powstawały kolejne rzeczywistości.
Przed nią klęczała druga istota.
Była podobna do Vaelora.
Ale jej twarz była spokojniejsza, a oczy wypełniała biel.
[VAELOR]: — To ten, którego widziałem.
[ISTOTA]: — Nie.
Obraz przybliżył się.
Biała postać podniosła głowę.
[ISTOTA]: — To ten, którym byłeś.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]: — Nie.
[ISTOTA]: — Aethrion nie jest imieniem, które otrzymałeś.
[VAELOR]: — Nie!
[ISTOTA]: — To imię, które sam porzuciłeś.
W jednej chwili wszystkie światła miasta zgasły.
---
Zarkan upadł na kolana.
Z jego dłoni wypadła księga. Strony zaczęły przewracać się same, a zapisane na nich znaki znikały jeden po drugim.
[ZARKAN]: — Co się dzieje?
[ISTOTA]: — Pamięć zaczyna rozpoznawać swojego właściciela.
[LIRA]: — Przestań! On nie jest gotowy!
[ISTOTA]: — Gotowość nie ma znaczenia dla prawdy.
Lira stanęła przed Vaelorem.
[LIRA]: — Nie możesz mu tego zrobić.
[ISTOTA]: — Nie ja to robię.
Jej głos stał się głębszy.
[ISTOTA]: — On sam otwiera drzwi, które zamknął.
Nagle Lira krzyknęła.
Znak na jej dłoni rozdzielił się na trzy części. Jedna świeciła srebrnym światłem, druga zielonym, a trzecia była całkowicie czarna.
W powietrzu pojawiła się twarz Matki Ciszy.
[MATKA CISZY]: — Nie pozwólcie mu pamiętać wszystkiego!
[VAELOR]: — Dlaczego?!
[MATKA CISZY]: — Ponieważ ostatnim razem, gdy sobie przypomniałeś, nie pozostało nic, co mogłoby cię powstrzymać!
[VAELOR]: — Co zrobiłem?!
Matka Ciszy zamknęła oczy.
[MATKA CISZY]: — Zabiłeś początek.
Obraz zniknął.
Vaelor osunął się na kolana.
Wszyscy milczeli.
Nawet Elarion nie potrafił znaleźć słów.
---
Daleko od nas, w miejscu poza granicami Pierwszej Przestrzeni, Aeryn stał przed ogromnym lustrem.
Nie odbijało ono jego postaci.
Pokazywało kogoś innego.
Kogoś, kto wyglądał dokładnie jak Vaelor.
Ale za jego plecami rozciągały się tysiące światów, a w jego dłoniach pulsowało światło przypominające narodziny całego stworzenia.
Aeryn dotknął powierzchni lustra.
[AERYN]: — Więc to prawda.
Z głębi lustra odpowiedział mu głos.
[GŁOS]: — Prawda jest tylko jednym z możliwych wspomnień.
[AERYN]: — Chcę pierwszego prawa.
[GŁOS]: — Wiesz już, czym jest?
[AERYN]: — Prawo, które pozwoli mi istnieć niezależnie od niego.
[GŁOS]: — Nie.
Lustro zadrżało.
[GŁOS]: — Prawo, które pozwoli ci decydować, czy inni będą istnieć.
Aeryn uśmiechnął się.
[AERYN]: — Właśnie tego pragnę.
[GŁOS]: — W takim razie musisz poznać cenę.
[AERYN]: — Jaką?
W lustrze pojawił się obraz Vaelora.
Jego ciało otaczały złote płomienie, a oczy świeciły bielą.
[GŁOS]: — Aby otrzymać pierwsze prawo, musisz odebrać mu ostatnie wspomnienie.
[AERYN]: — Jakie?
[GŁOS]: — Wspomnienie tego, dlaczego postanowił stworzyć świat.
Aeryn spojrzał na obraz.
[AERYN]: — A jeśli odmówię?
[GŁOS]: — Wtedy nigdy nie będziesz wolny.
Przez długi czas nie odpowiadał.
W końcu uniósł dłoń i dotknął lustra.
[AERYN]: — Zrobię to.
Lustro rozpadło się na setki fragmentów.
W każdym z nich pojawiła się inna wersja Vaelora.
Jedna płakała.
Druga walczyła.
Trzecia stała pośród ruin.
A ostatnia uśmiechała się do Aeryna.
I właśnie ten uśmiech przeraził go najbardziej.
---
W mieście bez imienia Vaelor nadal klęczał przed fontanną wspomnień.
Lira trzymała go za ramię.
[ LIRA]: — Vaelor, spójrz na mnie.
Nie reagował.
[ LIRA]: — To, co usłyszałeś, nie oznacza, że musisz stać się tym, kim byłeś.
[VAELOR]: — A jeśli nie potrafię być kimś innym?
[LIRA]: — Wtedy będziemy ci przypominać, kim jesteś teraz.
[VAELOR]: — Nie wiesz, co zrobiłem.
[LIRA]: — Nie wiem.
Zawahała się.
[LIRA]: — Ale wiem, co zrobiłeś dla nas. Wiem, że mogłeś odejść, kiedy poznaliśmy prawdę o Aerynie. Wiem, że nie próbowałeś odebrać mu prawa do istnienia, nawet kiedy sam chciał odebrać je innym.
Vaelor podniósł głowę.
[LIRA]: — Nie pozwól, żeby wspomnienia odebrały ci przyszłość.
Przez chwilę patrzył na nią bez słowa.
Potem powoli wstał.
[VAELOR]: — Musimy znaleźć Aeryna.
[ELARION]: — Nie możemy jeszcze ruszyć.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ELARION]: — Ponieważ ta istota nie powiedziała nam wszystkiego.
Postać ze znakiem zamkniętego oka nadal stała na środku placu.
[ELARION]: — Chcę wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
[ISTOTA]: — Jestem strażnikiem ostatniego wspomnienia.
[ELARION]: — Czyjego?
[ISTOTA]: — Tego, który pamiętał przed początkiem.
[ELARION]: — Czyli Aethriona?
Istota zwróciła się ku mnie.
[ISTOTA]: — Nie.
W mieście rozległ się głęboki dźwięk.
[ISTOTA]: — Aethrion jest imieniem, które pamięta świat. Ja pamiętam tego, kto istniał przed nim.
[ELARION]: — Jak go nazywano?
[ISTOTA]: — Nie nazywano go.
[ZARKAN]: — Dlaczego?
[ISTOTA]: — Ponieważ imiona powstały po to, aby odróżniać rzeczy od siebie. On nie miał od czego się różnić.
Aelira zrobiła krok naprzód.
[AELIRA]: — Czy to on stworzył Matkę Ciszy?
[ISTOTA]: — Tak.
[AELIRA]: — A kto stworzył jego?
Istota milczała.
Po raz pierwszy od początku rozmowy nie odpowiedziała natychmiast.
[ISTOTA]: — Tego nie pamiętam.
Zarkan spojrzał na nią z niedowierzaniem.
[ZARKAN]: — Jak to możliwe?
[ISTOTA]: — Ponieważ istnieją rzeczy, których nie zapisano nawet w Pierwszej Przestrzeni.
[VAELOR]: — A co znajduje się poza nią?
Istota podniosła głowę.
[ISTOTA]: — To, czego nawet początek nie potrafi objąć pamięcią.
---
Wtedy z fontanny wystrzelił słup światła.
Na jej powierzchni pojawił się nowy obraz.
Tym razem nie przedstawiał przeszłości.
Pokazywał Aeryna.
Stał przed ogromną bramą, a w jego dłoni znajdował się fragment złotego światła.
Za nim rozciągała się przestrzeń pełna martwych światów.
Kael przyjrzał się obrazowi.
[KAEL]: — Co on robi?
[ISTOTA]: — Przygotowuje się do odebrania pierwszego prawa.
[VAELOR]: — Musimy go powstrzymać.
[ISTOTA]: — Nie możecie.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ISTOTA]: — Ponieważ nie zamierza odebrać prawa światu.
Wszyscy spojrzeli na obraz.
[ISTOTA]: — Zamierza odebrać je tobie.
Vaelor poczuł, jak czarny kamień w jego kieszeni zaczyna drżeć.
Napis AETHRION ponownie pojawił się na jego powierzchni.
Tym razem pod nim widniały kolejne słowa:
PIERWSZE PRAWO NIE TWORZY.
PIERWSZE PRAWO WYBIERA, CO MOŻE ISTNIEĆ.
Vaelor spojrzał na kamień.
[VAELOR]: — A jeśli Aeryn je otrzyma?
[ISTOTA]: — Wtedy będzie mógł zdecydować, czy świat, który znasz, zasługuje na dalsze istnienie.
[ELARION]: — Musimy znaleźć przejście.
[ISTOTA]: — Przejście istnieje.
[ZARKAN]: — Gdzie?
Postać wskazała na fontannę.
[ISTOTA]: — Pod waszymi wspomnieniami.
---
Fontanna zaczęła opadać.
Woda wspomnień znikała, odsłaniając kamienne schody prowadzące w dół. Na każdym stopniu znajdował się inny symbol.
Pierwszy przedstawiał zamknięte oko.
Drugi otwarte oko.
Trzeci nie miał żadnego znaku.
Lira spojrzała na schody.
[LIRA]: — To prowadzi do Pierwszej Przestrzeni?
[ISTOTA]: — Nie.
[VAELOR]: — Dokąd więc?
[ISTOTA]: — Do miejsca, w którym przechowywane jest wspomnienie pierwszego wyboru.
[ELARION]: — Czyli do wspomnienia Aethriona?
[ISTOTA]: — Do wspomnienia, które Aethrion próbował zniszczyć.
Vaelor zrobił krok w stronę schodów.
[ISTOTA]: — Ostrzegam cię. Jeśli wejdziesz na tę drogę, zobaczysz nie tylko to, kim byłeś. Zobaczysz również, dlaczego przestałeś istnieć jako ten, kim byłeś wcześniej.
[VAELOR]: — A jeśli tego nie zrobię?
[ISTOTA]: — Aeryn otrzyma odpowiedź, której szuka.
[VAELOR]: — W takim razie nie mam wyboru.
[ISTOTA]: — Każdy ma wybór. Nawet wtedy, gdy wszystkie drogi prowadzą do cierpienia.
Vaelor spojrzał na swoich towarzyszy.
[VAELOR]: — Nie musicie iść ze mną.
Kael parsknął cicho.
[KAEL]: — Naprawdę myślisz, że przeszliśmy przez pół świata, żeby teraz zostać tutaj?
[ZARKAN]: — Poza tym nie zamierzam pozwolić, aby cała moja wiedza okazała się bezużyteczna.
[E LYRA]: — A ja nie zamierzam ponownie pozwolić, by ktoś zniknął bez pożegnania.
Aelira spojrzała na Elariona.
[AELIRA]: — Nie ufam ci jeszcze. Ale pójdę z tobą.
[ELARION]: — Rozumiem.
[LIRA]: — A ja nie zostawię Vaelora samego.
Vaelor skinął głową.
Następnie wszedł na pierwszy stopień.
---
Schody prowadziły coraz głębiej.
Światło z miasta szybko zniknęło, a wokół nas pojawiła się ciemność. Nie była jednak całkowita. W ścianach znajdowały się niewielkie punkty światła, przypominające gwiazdy.
Każdy z nich przedstawiał inne wspomnienie.
Zarkan zobaczył siebie jako młodego ucznia, stojącego przed zamkniętą biblioteką.
Kael zobaczył dzień, w którym po raz pierwszy obiecał Elyrze, że nigdy jej nie opuści.
Elyra ujrzała siebie, gdy po raz pierwszy przyjęła rolę strażniczki granicy czasu.
Aelira zobaczyła coś, co sprawiło, że zatrzymała się na kilka sekund.
Była młoda.
Stała w miejscu pełnym światła, obok istoty, której twarz przypominała pustą przestrzeń.
Istota podała jej niewielki przedmiot.
Aelira wyciągnęła rękę, ale obraz zniknął, zanim mogła zobaczyć, co otrzymała.
[AELIRA]: — Widziałam ją.
[ELARION]: — Kogo?
[AELIRA]: — Matkę Ciszy.
[ELARION]: — Pamiętasz coś jeszcze?
[AELIRA]: — Nie. Ale wiem, że nie była wtedy taka, jaką ją znamy.
[LIRA]: — Co masz na myśli?
[AELIRA]: — Nie była boginią. Nie była nawet strażniczką pamięci. Była kimś, kto szukał odpowiedzi.
[ZARKAN]: — Na jakie pytanie?
Aelira spojrzała w ciemność.
[AELIRA]: — Na to samo, które teraz zadajemy.
Szli dalej.
W końcu schody doprowadziły nas do ogromnej sali.
Na jej środku stał kamienny tron.
Nie było na nim nikogo.
Przed tronem leżała korona wykonana z czarnego metalu. Nie miała ozdób ani klejnotów. Na jej powierzchni znajdowało się jedynie jedno słowo.
AETHRION.
Vaelor podszedł bliżej.
[VAELOR]: — To moje?
[ISTOTA]: — To nie jest korona.
[VAELOR]: — Czym więc jest?
[ISTOTA]: — Ostatnim dowodem na to, że kiedyś istniałeś inaczej.
Vaelor wyciągnął rękę.
Gdy dotknął metalu, cała sala wypełniła się białym światłem.
Zobaczyliśmy ogromną przestrzeń.
Nie było w niej gwiazd.
Nie było światów.
Nie było czasu.
Był tylko ktoś, kto stał pośród nieskończonej pustki.
A przed nim klęczała postać o twarzy Vaelora.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Powiedziałeś, że nie chcesz już pamiętać.
[POSTAĆ]: — Ponieważ pamięć stała się więzieniem.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — A więc chcesz zapomnieć wszystko?
[POSTAĆ]: — Chcę móc wybrać, kim będę.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — W takim razie musisz zrezygnować z tego, kim jesteś.
Postać podniosła głowę.
[POSTAĆ]: — Zgadzam się.
W tej chwili obraz pękł.
Zobaczyliśmy ostatnią scenę.
Postać o twarzy Vaelora stała przed ogromnym światłem. Jej dłonie były uniesione, a wokół niej rozpadała się rzeczywistość.
Wypowiedziała jedno słowo.
[AETHRION]: — Pamiętaj.
Potem wszystko zgasło.
---
Vaelor osunął się na kolana.
Przez chwilę nie mógł złapać oddechu.
Lira natychmiast uklękła obok niego.
[LIRA]: — Vaelor!
[VAELOR]: — Już rozumiem.
[ELARION]: — Co rozumiesz?
Vaelor podniósł głowę.
[VAELOR]: — Nie zapomniałem swojego imienia. Sam z niego zrezygnowałem.
[ZARKAN]: — Dlaczego?
[VAELOR]: — Ponieważ nie chciałem już być tym, kim byłem wcześniej.
[ELARION]: — A kim byłeś?
Vaelor spojrzał na czarną koronę.
[VAELOR]: — Tym, który pamiętał wszystko.
Nagle w sali rozległ się inny głos.
Znacznie głębszy.
Znacznie starszy.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie wszystko.
Światło nad tronem rozbłysło.
Na jego powierzchni pojawił się obraz postaci o białych oczach.
Tego samego bytu, który wcześniej przekazał Vaelorowi kamień z napisem AETHRION.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Pamiętałeś tylko to, co pozwolono ci zachować.
Vaelor wstał.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Postać zbliżyła się.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jestem tym, który pamięta twoje pierwsze milczenie.
[VAELOR]: — Czy jesteś moim stwórcą?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie.
[VAELOR]: — Czy jesteś tym, który stworzył Matkę Ciszy?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie.
[VAELOR]: — W takim razie kim jesteś?!
Postać spojrzała na niego.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jestem tym, który został, kiedy ty odszedłeś.
Następnie wskazała na tron.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — A teraz musisz zdecydować, czy odzyskasz swoje dawne imię.
Vaelor spojrzał na koronę.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Jeśli ją przyjmiesz, odzyskasz część swojej pamięci. Ale razem z nią powróci również to, czego najbardziej się obawiasz.
[VAELOR]: — A jeśli odmówię?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Wtedy Aeryn przejmie to, co pozostawiłeś.
W sali zapadła cisza.
Vaelor patrzył na koronę.
Po raz pierwszy od początku podróży nie wiedział, co powinien zrobić.
Wtedy Lira chwyciła go za rękę.
[LIRA]: — Nie podejmuj decyzji ze strachu.
[VAELOR]: — A jeśli nie mam innego wyjścia?
[LIRA]: — Zawsze masz. Nawet jeśli żadna z dróg nie jest łatwa.
Vaelor zamknął oczy.
Przypomniał sobie twarze swoich towarzyszy.
Elyrę.
Kaela.
Zarkana.
Aelirę.
Lirę.
Elariona.
Przypomniał sobie wszystko, co wydarzyło się od chwili, gdy rozpoczęła się ich podróż.
Potem otworzył oczy.
[VAELOR]: — Nie przyjmę korony.
Postać o białych oczach nie poruszyła się.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Dlaczego?
[VAELOR]: — Ponieważ nie chcę odzyskiwać przeszłości kosztem przyszłości.
Przez chwilę panowała cisza.
Potem postać uśmiechnęła się.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — W takim razie po raz pierwszy od bardzo dawna dokonałeś wyboru, którego nie przewidziałem.
Korona rozpadła się.
Ale zamiast zniknąć, jej fragmenty uniosły się w powietrzu i połączyły w niewielki złoty symbol.
Przypominał otwarte oko.
Symbol zawisł przed Vaelorem.
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Nie otrzymałeś swojej dawnej pamięci. Otrzymałeś jednak coś, czego wcześniej nie miałeś.
[VAELOR]: — Co takiego?
[TAJEMNICZA POSTAĆ]: — Wolność od własnego początku.
Złoty symbol wniknął w jego dłoń.
Vaelor poczuł ciepło, które rozeszło się po całym ciele.
Po raz pierwszy od wielu dni jego trzy korzenie znaku nie walczyły ze sobą.
Zielony, srebrny i czarny połączyły się w jeden świetlisty wzór.
Wzór, którego nie widzieliśmy nigdy wcześniej.
---
Daleko w Pierwszej Przestrzeni Aeryn stanął przed ogromnym tronem.
Na jego powierzchni widniał symbol otwartego oka.
Wiedział już, że Vaelor znalazł drogę do wspomnienia pierwszego wyboru.
Nie wiedział jednak, że jego brat odmówił przyjęcia korony.
W dłoni Aeryna pojawiło się złote światło.
[ AERYN]: — Jestem gotowy.
[GŁOS]: — Nie.
Aeryn zacisnął pięść.
[AERYN]: — Obiecałeś mi pierwsze prawo.
[GŁOS]: — Powiedziałem, że możesz je otrzymać.
[AERYN]: — Czego jeszcze ode mnie chcesz?
W głębi sali pojawiła się postać.
Nie miała twarzy.
Jej ciało przypominało ciemność, w której poruszały się setki niewielkich gwiazd.
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — Chcę, abyś zrozumiał, dlaczego zostałeś stworzony.
[AERYN]: — Zostałem stworzony jako odbicie Vaelora.
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — To tylko część prawdy.
[AERYN]: — Czym więc jestem?
Postać podeszła bliżej.
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — Jesteś możliwością, której Vaelor nie potrafił zaakceptować.
Aeryn zamilkł.
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — Ty jesteś tym, co mogło się wydarzyć, gdyby jego pierwszy wybór był inny.
[AERYN]: — Czyli jestem jego błędem?
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — Nie.
Postać wyciągnęła dłoń.
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — Jesteś jego alternatywą.
Aeryn spojrzał na złote światło.
Wtedy po raz pierwszy zrozumiał, że jego istnienie nie było przypadkiem.
Nie został stworzony po to, aby zastąpić Vaelora.
Został stworzony po to, aby pewnego dnia mógł go wybrać.
Albo odrzucić.
[ AERYN]: — A jeśli nie chcę być już żadną możliwością?
[TAJEMNICZA ISTOTA]: — W takim razie będziesz musiał stworzyć własną.
Aeryn wyciągnął rękę.
Złote światło połączyło się z jego dłonią.
W oddali rozległ się dźwięk.
Pierwsze prawo zaczęło się budzić.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Opuściliśmy salę bez korony.
Vaelor nie odzyskał wszystkich wspomnień. Nie poznał również prawdziwego początku swojego istnienia.
Ale coś się zmieniło.
Po raz pierwszy jego moc nie wynikała z tego, kim był przed narodzinami znanego nam świata.
Wynikała z decyzji, którą podjął samodzielnie.
I być może właśnie tego brakowało mu przez całe istnienie.
Kiedy wracaliśmy przez miasto, zauważyłem coś na jednej ze ścian.
Był tam symbol otwartego oka, a pod nim wyryto zdanie:
TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED POCZĄTKIEM, NIE BYŁ SAM.
Poniżej znajdował się drugi napis.
Znacznie starszy.
BYŁO ICH DWÓCH.
Zatrzymałem się.
[ELARION]: — Vaelor...
Odwrócił się.
[VAELOR]: — Co się stało?
Wskazałem na ścianę.
Vaelor przeczytał napis.
Przez chwilę nie powiedział nic.
Potem spojrzał na mnie.
[VAELOR]: — Dwóch?
[ELARION]: — Tak.
[LIRA]: — Czyli istniał ktoś jeszcze przed nim?
Zarkan podszedł do ściany.
[ZARKAN]: — Nie. Ten zapis mówi coś innego.
[KAEL]: — Co?
Zarkan przesunął palcem po drugim zdaniu.
[ZARKAN]: — Nie było dwóch istot, które pamiętały przed początkiem.
Spojrzał na nas.
[ZARKAN]: — Były dwie istoty, które razem stanowiły początek.
Wtedy wszystkie światła miasta zgasły.
Z głębi ciemności dobiegł głos.
Znaliśmy go.
Słyszeliśmy go wcześniej w podziemnym więzieniu.
Był to głos Aeliry.
Ale tym razem nie należał do niej.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — W końcu zaczynacie rozumieć.
Aelira cofnęła się gwałtownie.
[AELIRA]: — To niemożliwe...
[ELARION]: — Co się stało?
Aelira patrzyła w ciemność.
[AELIRA]: — Ten głos...
Jej twarz pobladła.
[AELIRA]: — To ja.
W tej samej chwili na ścianie pojawił się nowy obraz.
Dwie postacie stały obok siebie.
Jedna miała twarz Vaelora.
Druga twarz Aeliry.
Pomiędzy nimi znajdował się symbol zamkniętego oka.
A pod obrazem widniały słowa:
PIERWSZY PAMIĘTAŁ.
DRUGA ZAPOMNIAŁA.
A ŚWIAT POWSTAŁ Z ICH ROZDZIELENIA.
Nie zdążyliśmy odczytać kolejnego zdania.
Ściana pękła.
Z jej wnętrza wydobyło się światło, a w nim pojawiła się sylwetka kobiety o srebrnych oczach.
Spojrzała prosto na Vaelora.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Odnalazłeś swoje dawne imię, ale nadal nie pamiętasz mojego.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Kobieta uśmiechnęła się smutno.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — Jestem tą, którą zabiłeś, zanim nauczyłeś się nazywać siebie bogiem.
Jej spojrzenie przesunęło się na Aelirę.
[SREBRNOOKA KOBIETA]: — A ty, siostro, powinnaś już pamiętać.
Potem światło zgasło.
Pozostało tylko jedno słowo, zapisane na kamiennej posadzce.
AELIRA.
I po raz pierwszy zrozumieliśmy, że tajemnica Pierwszej Przestrzeni nie dotyczyła wyłącznie pochodzenia Vaelora.
Dotyczyła również kobiety, która szła obok nas od samego początku.
Kobiety, której przeszłość mogła okazać się równie niebezpieczna jak przeszłość pierwszego stwórcy.