Chapter 6 of 26

ROZDZIAŁ 6 DROGA DO PIERWSZEJ PRZESTRZENI

2.1k words

ROZDZIAŁ 6 DROGA DO PIERWSZEJ PRZESTRZENI [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie każda podróż rozpoczyna się od pierwszego kroku. Niektóre zaczynają się znacznie wcześniej — w chwili, gdy ktoś po raz pierwszy wypowiada imię, którego nie powinien pamiętać. A są imiona starsze od czasu. Imiona, które nie należą do żadnego świata, ponieważ światy powstały dopiero po nich. Tego dnia zrozumiałem, że nasza wyprawa do Avar-Neth nie będzie już zwykłą podróżą przez zapomniane krainy. Nie szukaliśmy kolejnego artefaktu ani odpowiedzi ukrytej w starożytnych księgach. Zbliżaliśmy się do miejsca, w którym mogła zostać zapisana prawda o samym początku istnienia. A prawda ta nie musiała być łaskawa. --- Świt nad Ilyrionem nie przypominał świtu w żadnym innym mieście. Niebo nie rozjaśniało się stopniowo. Zamiast tego pomiędzy gwiazdami pojawiały się blade smugi światła, jakby ktoś rozsuwał zasłonę oddzielającą teraźniejszość od wspomnień. Wieże miasta odbijały te światła, a ich kamienne powierzchnie zmieniały kolor zależnie od tego, kto na nie patrzył. Niektórzy mieszkańcy widzieli złoto. Inni popiół. My widzieliśmy ruiny, choć jeszcze poprzedniego wieczoru miasto wyglądało na nietknięte. Vaelor stał samotnie na najwyższym tarasie świątyni. W dłoni trzymał czarny kamień otrzymany od tajemniczej postaci. Na jego powierzchni wciąż widniał napis: AETHRION. Nie potrafił odczytać znaków otaczających to słowo. Nie przypominały żadnego alfabetu znanego nawet Zarkanowi. Mimo to miał wrażenie, że kamień nie zawiera napisu, lecz wspomnienie. Wspomnienie jego samego. [VAELOR]: — Dlaczego pokazujesz mi to imię? Kamień nie odpowiedział. [VAELOR]: — Kim był Aethrion? Przez chwilę nic się nie wydarzyło. Potem jego dłoń przeszył lodowaty ból. W głowie Vaelora rozbłysło wspomnienie. Zobaczył ogromną przestrzeń pozbawioną gwiazd. Nie było tam ziemi, nieba ani światła. W oddali stała samotna postać. Nie miała twarzy, ale Vaelor wiedział, że patrzy właśnie na niego. Usłyszał głos. [TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie pytaj, kim był Aethrion. Zapytaj, dlaczego przestał nim być. Obraz zniknął. Vaelor zachwiał się i oparł o kamienną balustradę. Za jego plecami rozległy się kroki. [ELARION]: — Znowu przemówił? [VAELOR]: — Tym razem nie przemówił kamień. Przemówiło coś, co znajdowało się we mnie. [ELARION]: — To nie musi być dobra wiadomość. [VAELOR]: — Czy ty również coś przede mną ukrywasz? Nie odpowiedziałem od razu. Przez całe istnienie nosiłem na sobie ciężar wspomnień, których inni nie potrafili udźwignąć. Widziałem powstawanie królestw i ich upadki. Znałem imiona bogów, których świątynie dawno przestały istnieć. Ale nie znałem całej prawdy o Vaelorze. I właśnie to przerażało mnie najbardziej. [ELARION]: — Ukrywam wiele rzeczy. Nie wszystkie jednak znam. [VAELOR]: — Czy Aethrion jest jednym z nich? [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — A więc wiesz coś. [ELARION]: — Wiem jedynie, że kiedyś słyszałem to imię. Nie w kronikach. Nie w opowieściach. Słyszałem je w miejscu, w którym nie powinno istnieć żadne słowo. [VAELOR]: — Gdzie? [E LARION]: — Przed pierwszym zapisem. Vaelor odwrócił wzrok ku horyzontowi. [VAELOR]: — Zatem musimy tam dotrzeć. --- W dolnej części świątyni Zarkan przygotowywał mapy. Rozłożył na kamiennym stole kilka fragmentów pergaminu, lecz żaden nie przedstawiał znanych krain. Lira stała obok niego. Na jej dłoni widniał znak, który pojawił się poprzedniego dnia. Cienkie linie tworzyły skomplikowany wzór przypominający mapę gwiazd. Tym razem jednak znak nie pozostawał nieruchomy. Przesuwał się pod skórą. [ZARKAN]: — Nie podoba mi się to. [LIRA]: — Co dokładnie? [ZARKAN]: — Wszystko. Mapa nie pokazuje drogi do miejsca. Pokazuje drogę do wspomnienia. [LIRA]: — Przecież właśnie tego szukamy. [ZARKAN]: — Nie rozumiesz. Zwykła mapa wskazuje coś, co istnieje. Ta pokazuje coś, co może istnieć wyłącznie wtedy, gdy ktoś o tym pamięta. Lira spojrzała na swoją dłoń. [LIRA]: — Czyli Pierwsza Przestrzeń może nie być miejscem? [ZARKAN]: — Może być miejscem, które istniało przed pojęciem miejsca. W tej chwili światło w sali przygasło. Na powierzchni kamiennego stołu pojawił się okrągły obraz. W jego środku widniała postać Nhariona. Był uwięziony w podziemnej komnacie, a jego sylwetkę otaczały ciemne pasma energii. Mimo to jego oczy pozostawały spokojne. [NHARION]: — Nie powinniście jeszcze wyruszać. [ZARKAN]: — W takim razie powiedz nam, dlaczego. [NHARION]: — Ponieważ droga do Pierwszej Przestrzeni nie jest drogą, którą można przejść bez przygotowania. [VAELOR]: — A co musimy zrobić? [NHARION]: — Musicie zrozumieć, że nie każde wspomnienie należy do tego, kto je pamięta. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — Mój znak pokazuje bramę. Jest na niej symbol zamkniętego oka. Nharion spojrzał na jej dłoń. Po raz pierwszy jego twarz zdradziła niepokój. [NHARION]: — To niemożliwe. [LIRA]: — Dlaczego? [NHARION]: — Ten symbol nie oznacza wejścia. [ZARKAN]: — A więc czego? [NHARION]: — Ostatniego ostrzeżenia. W komnacie zapadła cisza. [NHARION]: — Matka Ciszy nie pozostawiła ci jedynie wspomnienia. Pozostawiła ci coś, czego sama nie potrafiła zabrać ze sobą. [LIRA]: — Co takiego? [NHARION]: — Jej ostatnią decyzję. --- Aelira siedziała na schodach prowadzących do głównego dziedzińca. Patrzyła na miasto, ale jej myśli znajdowały się daleko stąd. Elarion zatrzymał się kilka kroków od niej. [ELARION]: — Możemy porozmawiać? [AELIRA]: — Możemy. Nie oznacza to jednak, że ci wybaczę. [ELARION]: — Nie proszę o przebaczenie. [AELIRA]: — Jeszcze nie. Spojrzała na niego. [AELIRA]: — Powiedz mi, dlaczego odebrałeś mi wspomnienia. [ELARION]: — Wtedy uważałem, że chronię cię przed czymś, czego nie mogłaś zrozumieć. [AELIRA]: — A teraz? [ELARION]: — Teraz wiem, że nie miałem prawa decydować za ciebie. [AELIRA]: — To niewiele zmienia. [ELARION]: — Wiem. Przez chwilę milczeli. [AELIRA]: — Widziałam coś, kiedy przebywałam w więzieniu pod miastem. Pamięć wróciła do mnie tylko na moment. Widziałam ciebie, mnie i jeszcze kogoś. [ELARION]: — Kogo? [AELIRA]: — Nie potrafię przypomnieć sobie jego twarzy. Ale pamiętam jego głos. Powiedział, że Matka Ciszy nie była pierwsza. Elarion poczuł chłód przesuwający się wzdłuż kręgosłupa. [ELARION]: — To samo powiedziała wcześniej? [AELIRA]: — Nie. Wcześniej mówiła, że sama została stworzona. Teraz rozumiem coś więcej. Ktoś stworzył ją, ale ten ktoś również nie był początkiem. [ELARION]: — Czyli istnieje jeszcze ktoś przed nią. [AELIRA]: — Albo coś. Aelira wstała. [AELIRA]: — Nie zamierzam już dłużej pozwalać, żeby inni decydowali, które części mojej przeszłości mogę poznać. Jeżeli prawda znajduje się w Pierwszej Przestrzeni, pójdę tam. [ELARION]: — Droga może być niebezpieczna. [AELIRA]: — Moja przeszłość już była niebezpieczna. Minęła go i ruszyła w stronę pozostałych. Nie próbowałem jej zatrzymywać. --- W południe grupa zebrała się przed wschodnią bramą Ilyrionu. Vaelor, Lira, Zarkan, Kael, Elyra, Aelira i ja. Siedmioro wędrowców, choć każde z nas niosło inny ciężar. Kael stał obok siostry. Elyra trzymała w dłoni srebrny medalion, który wcześniej odnalazł. Przesuwała palcem po jego powierzchni. [KAEL]: — Nie musisz iść z nami. [ELYRA]: — Wiem. [KAEL]: — Możesz zostać w Ilyrionie. [ELYRA]: — Nie mogę. [KAEL]: — Dlaczego? [E LYRA]: — Ponieważ granica czasu zaczyna pękać. Czuję to od chwili, gdy Vaelor wszedł do miasta. Kael spuścił wzrok. [KAEL]: — Nie chcę znowu cię stracić. [E LYRA]: — Tym razem nie zamierzam odchodzić bez pożegnania. Uśmiechnęła się lekko, po czym dotknęła jego ramienia. [ELYRA]: — Ale obiecaj mi jedno. [KAEL]: — Co? [ELYRA]: — Jeżeli nadejdzie chwila, w której będziesz musiał wybrać między mną a światem, nie pozwól, aby ktokolwiek podjął tę decyzję za ciebie. Kael nie odpowiedział. Znał już ciężar podobnych obietnic. --- Wyruszyliśmy przez wschodnią bramę. Za miastem nie rozciągały się jednak znane doliny ani górskie przełęcze. Droga prowadziła przez ogromną równinę pokrytą czarnym pyłem. Nad nią wisiały nieruchome fragmenty skał, a w oddali widać było samotne drzewa pozbawione liści. Niebo było blade. Nie było na nim słońca. Zarkan rozwinął mapę. [ZARKAN]: — Według tego zapisu powinniśmy iść na północ. [LIRA]: — Nie. [ZARKAN]: — Co? [LIRA]: — Mapa pokazuje kierunek, ale znak na mojej dłoni wskazuje coś innego. Pokazała rękę. Cienkie linie przesunęły się, tworząc symbol przypominający otwarte oko. [VAELOR]: — Dokąd prowadzi? [LIRA]: — Nie wiem. Ale czuję, że musimy iść tam, gdzie kończy się cień. Kael rozejrzał się po równinie. [KAEL]: — A gdzie kończy się cień? [ELARION]: — Tam, gdzie światło przestaje mieć znaczenie. Zarkan westchnął. [ZARKAN]: — Uwielbiam wasze wyjaśnienia. Zawsze są równie pomocne. Po raz pierwszy od wielu dni na twarzy Liry pojawił się delikatny uśmiech. Nawet Vaelor pozwolił sobie na krótkie rozluźnienie. Ale trwało to tylko chwilę. Ziemia zadrżała. W oddali, na skraju równiny, pojawiła się wysoka sylwetka. Nie szła. Przesuwała się nad powierzchnią gruntu, jakby nie obowiązywały jej prawa świata. Vaelor natychmiast rozpoznał tę postać. [AERYN]. Stał pośród czarnych kamieni. Jego twarz była spokojna, a oczy odbijały światło, którego nie było na niebie. [AERYN]: — Spóźniliście się. [VAELOR]: — Dokąd zmierzasz? [AERYN]: — Tam, gdzie kończą się wszystkie odpowiedzi. [ELARION]: — Pierwsza Przestrzeń. [AERYN]: — Tak. Vaelor zrobił krok naprzód. [VAELOR]: — Nie pozwolimy ci zmienić praw stworzenia. Aeryn uśmiechnął się. [AERYN]: — Nadal uważasz, że możesz mi czegoś zabronić? [VAELOR]: — Nie pozwolę ci odebrać innym prawa do istnienia. [AERYN]: — A kto dał ci prawo, abyś decydował, kto może istnieć? Te słowa uderzyły w Vaelora mocniej niż jakikolwiek cios. Aeryn podniósł rękę. Za jego plecami otworzyła się wąska szczelina w przestrzeni. Nie przypominała portalu. Była raczej pęknięciem w samej rzeczywistości. Z jej wnętrza wydobywało się białe światło. [AERYN]: — Wkrótce zrozumiesz, bracie. Nie jesteśmy dwiema osobami, które kiedyś były jednością. Jesteśmy dwiema odpowiedziami na pytanie, którego nikt nie powinien był zadać. [VAELOR]: — Jakie to pytanie? Aeryn spojrzał mu prosto w oczy. [AERYN]: — Czy stworzenie może odrzucić swojego stwórcę? Po tych słowach zniknął. Szczelina zamknęła się, pozostawiając na ziemi czarny ślad. Lira podeszła do niego. [LIRA]: — To nie była zwykła magia. [ZARKAN]: — Nie. To było naruszenie granicy. [ELARION]: — Aeryn znalazł przejście. [VAELOR]: — Więc musimy go dogonić. --- Noc zapadła nad równiną, chociaż nie było tam słońca, które mogłoby zajść. Rozbili obóz przy skalnym wzniesieniu. Nikt nie spał spokojnie. Lira siedziała z dala od ogniska. Jej dłoń świeciła delikatnym światłem. Znak ponownie zmienił kształt. Tym razem przedstawiał troje ludzi. Pierwsza postać była wysoka i otoczona jasnością. Druga miała zamknięte oczy. Trzecia nie posiadała twarzy. Lira poczuła nagły ból. W jej umyśle pojawił się głos kobiety. [MATKA CISZY]: — Nie pozwól mu otworzyć pierwszego oka. [LIRA]: — Komu? [MATKA CISZY]: — Temu, który pamięta przed początkiem. [LIRA]: — Kim on jest? Odpowiedź przyszła po długiej chwili. [MATKA CISZY]: — Tym, który nie potrzebował stworzyć świata, aby istnieć. Lira zerwała się na nogi. Jej krzyk obudził pozostałych. [VAELOR]: — Co się stało? [LIRA]: — Matka Ciszy przemówiła. Zarkan podszedł do niej. [ZARKAN]: — Co powiedziała? [LIRA]: — Ostrzegła nas przed kimś, kto pamięta przed początkiem. Elarion poczuł, jak zamiera mu serce. [ELARION]: — Czy podała imię? Lira pokręciła głową. [LIRA]: — Nie. Ale powiedziała, że nie wolno mu otworzyć pierwszego oka. Vaelor wyjął czarny kamień. Napis AETHRION rozbłysnął złotym światłem. W tej samej chwili gdzieś daleko, poza granicami znanych krain, rozległ się dźwięk przypominający uderzenie ogromnego dzwonu. Nie był to odgłos ostrzegający przed niebezpieczeństwem. Był to dźwięk przebudzenia. --- Daleko od naszej grupy Aeryn dotarł do miejsca, którego nie znała żadna mapa. Przed nim rozciągała się ogromna pustka. Nie było w niej gwiazd ani światów. Nie istniały kierunki, odległości ani granice. A jednak Aeryn wiedział, że dotarł do celu. Przed nim wisiała ogromna brama. Nie miała skrzydeł, murów ani zawiasów. Tworzyły ją dwa świetliste kręgi, pomiędzy którymi znajdowało się zamknięte oko. Aeryn podszedł bliżej. [AERYN]: — Przybyłem. Brama nie zareagowała. [AERYN]: — Chcę odzyskać prawo do istnienia. Wtedy z wnętrza pustki dobiegł głos. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — Prawo do istnienia nigdy nie zostało ci odebrane. [AERYN]: — Zostałem stworzony jako odbicie. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — Odbicie nie jest więzieniem. [AERYN]: — Nie chcę być niczyim odbiciem. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — W takim razie powinieneś zadać sobie pytanie, dlaczego tak bardzo pragniesz stać się kimś innym. Aeryn zacisnął pięści. [AERYN]: — Chcę pierwszego prawa stworzenia. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — Nie rozumiesz, o co prosisz. [AERYN]: — Rozumiem więcej, niż sądzisz. Przez chwilę panowała cisza. Potem zamknięte oko na bramie zaczęło się otwierać. Nie pojawiła się w nim źrenica. Pojawiła się przestrzeń. Nieskończona, pozbawiona światła przestrzeń, w której wisiały setki tysięcy światów. Aeryn zobaczył coś jeszcze. Na samym początku tej przestrzeni stała postać. Miała jego twarz. Ale nie była nim. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — Jeśli przejdziesz przez tę bramę, poznasz prawdę o swoim pochodzeniu. Nie będziesz już mógł wrócić do niewiedzy. [AERYN]: — Nie chcę wracać. [TAJEMNICZA ISTOTA]: — W takim razie przygotuj się na spotkanie z tym, który stworzył pierwszego stwórcę. Aeryn przekroczył próg. A brama zamknęła się za nim. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tej nocy nie wiedzieliśmy jeszcze, że Aeryn dotarł do celu przed nami. Nie wiedzieliśmy również, że Pierwsza Przestrzeń nie była miejscem narodzin bogów. Była miejscem, w którym narodziła się sama możliwość istnienia. A gdzieś pośród jej bezkresnych granic czekało coś, co pamiętało świat, zanim pojawiło się pierwsze słowo. Coś, co nie potrzebowało imienia. Coś, co mogło pamiętać nawet tych, którzy stworzyli bogów. I kiedy Vaelor zasnął, czarny kamień w jego dłoni ponownie rozbłysnął. Tym razem napis AETHRION zniknął. W jego miejscu pojawiły się trzy słowa: NIE JESTEŚ PIERWSZY. A pod nimi, znacznie mniejszymi znakami, pojawiło się zdanie, którego nie potrafił odczytać żaden z nas: ALE BYŁEŚ POCZĄTKIEM.

End of Chapter 6

Chapter 6: ROZDZIAŁ 6 DROGA DO PIERWSZEJ PRZESTRZENI - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 2 | Novel AI Studio