Chapter 5 of 26
ROZDZIAŁ 5
DZIEDZICTWO TEGO, KTÓRY STWORZYŁ STWÓRCĘ
2.5k words
ROZDZIAŁ 5
DZIEDZICTWO TEGO, KTÓRY STWORZYŁ STWÓRCĘ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Istnieje różnica między stworzeniem a stworzycielem.
Stworzenie może zapytać o swoje pochodzenie. Może szukać odpowiedzi, buntować się przeciwko temu, kto dał mu życie, a nawet próbować zająć jego miejsce.
Stworzyciel natomiast musi zmierzyć się z czymś znacznie trudniejszym.
Z odpowiedzialnością za wszystko, co powołał do istnienia.
Przez długi czas wierzyłem, że znam historię pierwszych istot. Myślałem, że Nharion był początkiem, Vaelor jego dziełem, a Aeryn konsekwencją wyboru, którego nikt nie potrafił już cofnąć.
Nie rozumiałem jednak, że każdy początek ma swój własny początek.
A za Nharionem stała Matka Ciszy.
Istota, która przechowywała w sobie nie tylko wspomnienia dawnych światów, lecz również wszystkie przyszłości, które nigdy nie otrzymały prawa do narodzin.
I właśnie jej prawdziwego pochodzenia mieliśmy wkrótce szukać.
1. SŁOWA NHARIONA
Po opuszczeniu więzienia pod Ilyrionem zatrzymaliśmy się w opuszczonej świątyni znajdującej się na północnym krańcu miasta.
Nie była duża, lecz jej ściany pokrywały symbole starsze niż wszystkie znane nam języki. W centrum znajdował się kamienny krąg, a nad nim wisiała kula mlecznego światła.
Aelira odpoczywała pod opieką Liry. Elarion siedział samotnie przy jednym z filarów, pogrążony w myślach.
Kael stał przy wejściu, nieustannie spoglądając na srebrny medalion.
Vaelor natomiast nie potrafił przestać myśleć o Nharionie.
Wciąż słyszał jego ostatnie słowa.
„Kiedy przypomnisz sobie, kim byłem, zrozumiesz, dlaczego nigdy nie powinieneś był mnie stworzyć”.
Vaelor spojrzał na swoją dłoń.
Trzy korzenie pulsowały delikatnym światłem.
[VAELOR]: — Nharion.
Wypowiedział to imię cicho, lecz odpowiedziała mu cała świątynia.
Kula światła nad kamiennym kręgiem rozbłysła.
[GŁOS NHARIONA]: — Słyszę cię.
Vaelor natychmiast wstał.
[VAELOR]: — Możesz ze mną rozmawiać?
[GŁOS NHARIONA]: — Nie potrzebuję ciała, aby pamiętać.
[VAELOR]: — Dlaczego mnie stworzyłeś?
Przez chwilę panowała cisza.
[NHARION]: — Ponieważ byłem więźniem własnej pamięci.
[VAELOR]: — Przecież mogłeś pamiętać wszystko.
[NHARION]: — Właśnie dlatego nie mogłem niczego wybrać.
Kula światła zaczęła zmieniać kształt.
Pojawił się w niej obraz ogromnej przestrzeni wypełnionej tysiącami gwiazd.
[NHARION]: — Widziałem każdy możliwy początek. Każdy koniec. Każdą drogę, którą mogło podążyć istnienie. Wiedziałem, jak zakończy się każdy świat, zanim jeszcze powstał.
[VAELOR]: — I dlatego stworzyłeś mnie?
[NHARION]: — Potrzebowałem kogoś, kto potrafiłby powiedzieć: to właśnie ten świat powinien otrzymać szansę.
[VAELOR]: — A jeśli wybrałem źle?
[NHARION]: — Każdy wybór niesie ze sobą możliwość błędu.
[VAELOR]: — Więc dlaczego nie stworzyłeś kogoś, kto nie popełnia błędów?
Nharion odpowiedział spokojnie.
[NHARION]: — Ponieważ taka istota nigdy nie byłaby wolna.
Vaelor opuścił głowę.
Po raz pierwszy zrozumiał, że jego stworzenie nie było przypadkiem.
Było próbą uwolnienia pamięci od ciężaru wiedzy o wszystkim.
2. RĘKA Z ZAMKNIĘTYM OKIEM
Nharion przez chwilę milczał.
Potem jego głos stał się cichszy.
[NHARION]: — Jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć.
[VAELOR]: — Co takiego?
[NHARION]: — Zanim cię stworzyłem, pamiętałem pewien obraz.
[VAELOR]: — Jaki obraz?
[NHARION]: — Dłoń.
W kuli światła pojawił się zarys ogromnej ręki.
Na jej powierzchni widniał symbol zamkniętego oka.
[VAELOR]: — Ten sam znak widzieliśmy w więzieniu.
[NHARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Do kogo należała ta dłoń?
[NHARION]: — Nie wiem. Pamiętam tylko, że kiedy ją zobaczyłem, usłyszałem głos.
[VAELOR]: — Jaki głos?
[NHARION]: — Powiedział, że pewnego dnia stworzę istotę, która zapyta, kto stworzył stwórcę.
Vaelor poczuł chłód.
[VAELOR]: — Czyli wiedział, że mnie stworzysz?
[NHARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Zanim jeszcze powstałem?
[NHARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Dlaczego mi tego wcześniej nie powiedziałeś?
[NHARION]: — Ponieważ sam próbowałem zapomnieć.
Światło w kuli przygasło.
[NHARION]: — Nie wiem, czy stworzyłem cię z własnej woli, czy tylko wykonałem coś, co zostało postanowione wcześniej.
[VAELOR]: — Czyli nawet ty możesz być czyimś stworzeniem.
[NHARION]: — Każdy może nim być, Vaelorze. Nawet ci, którzy nazywają siebie bogami.
3. PROŚBA AELIRY
W drugiej części świątyni Aelira powoli odzyskiwała siły.
Lira siedziała obok niej, pomagając jej uporządkować wspomnienia.
Niektóre powracały w postaci obrazów. Inne były jedynie uczuciami, których Aelira nie potrafiła nazwać.
Elarion stał przy wejściu.
[AELIRA]: — Podejdź.
Strażnik zawahał się.
[ELARION]: — Chcesz ze mną rozmawiać?
[AELIRA]: — Nie oznacza to, że ci wybaczyłam.
[ELARION]: — Wiem.
Elarion usiadł naprzeciwko niej.
[AELIRA]: — Kiedyś obiecałeś, że nigdy nie pozwolisz nikomu odebrać mi wspomnień.
[ELARION]: — Pamiętam.
[AELIRA]: — A później sam to zrobiłeś.
Elarion nie próbował się bronić.
[AELIRA]: — Wiem, że bałeś się prawdy. Ale ja również się bałam. Mimo to nie odebrałam ci prawa do wyboru.
[ELARION]: — Nie potrafiłem znaleźć innego sposobu.
[AELIRA]: — Zawsze istnieje inny sposób. Czasami wymaga tylko większej odwagi.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.
W końcu Aelira wyciągnęła dłoń.
[AELIRA]: — Chcę, żebyś mi pomógł.
Elarion spojrzał na nią zaskoczony.
[ELARION]: — W czym?
[AELIRA]: — Muszę odzyskać wspomnienie istoty, która stworzyła Nhariona.
[ELARION]: — Matki Ciszy?
[AELIRA]: — Nie. To tylko imię, które znamy. Chcę wiedzieć, skąd pochodziła, zanim sama zaczęła tworzyć.
[ELARION]: — Dlaczego?
[AELIRA]: — Ponieważ w więzieniu odkryłam coś, czego nie zdążyłam nikomu powiedzieć.
Lira pochyliła się bliżej.
[LIRA]: — Co odkryłaś?
Aelira spojrzała na nich.
[AELIRA]: — Matka Ciszy również została stworzona. A jej twórca pozostawił po sobie coś, co nadal istnieje.
[ELARION]: — Gdzie?
[AELIRA]: — W Pierwszej Przestrzeni.
4. MAPA PIERWSZEJ PRZESTRZENI
W tym samym czasie Lira poczuła nagłe pieczenie na dłoni.
Spojrzała na skórę.
Znak, który nosiła od chwili pierwszych wydarzeń, zaczął się zmieniać.
Cienkie linie rozchodziły się po jej dłoni, tworząc skomplikowany wzór.
Nie przypominał już zwykłego symbolu.
Wyglądał jak mapa.
[LIRA]: — Vaelorze!
Wszyscy natychmiast podeszli bliżej.
Vaelor spojrzał na jej rękę.
[VAELOR]: — Co się dzieje?
[LIRA]: — Nie wiem. Znak sam się zmienia.
Elarion przyjrzał się wzorowi.
[ELARION]: — To nie jest zwykła mapa.
[KAEL]: — Więc co przedstawia?
[ELARION]: — Drogę do Pierwszej Przestrzeni.
Vaelor spojrzał na Lirę.
[VAELOR]: — Dlaczego znajduje się na twojej dłoni?
Aelira podniosła się z posłania.
[AELIRA]: — Ponieważ nosi w sobie wspomnienie, którego Matka Ciszy nie potrafiła zachować.
[LIRA]: — Jakie wspomnienie?
[AELIRA]: — Jej ostatnie.
Znak na dłoni Liry rozbłysł.
W powietrzu pojawił się obraz ogromnej bramy.
Nie przypominała żadnej z tych, które wcześniej widzieli.
Była zbudowana z ciemnego kamienia, a na jej środku znajdował się symbol zamkniętego oka.
[VAELOR]: — To tam musimy dotrzeć?
[AELIRA]: — Tak.
[KAEL]: — A jak się tam dostać?
Elarion spojrzał na mapę.
[ELARION]: — Pierwsza Przestrzeń nie jest miejscem, do którego można po prostu dojść.
[VAELOR]: — Więc jak ją odnajdziemy?
[AELIRA]: — Musimy przejść przez miejsce, w którym kończą się wszystkie wspomnienia.
5. AERYN I PRAWO DO ISTNIENIA
Tymczasem Aeryn znajdował się daleko od Ilyrionu.
Stał na szczycie samotnej wieży, z której rozciągał się widok na niekończącą się pustkę.
Przed nim pojawiła się postać Vaelora.
Nie była prawdziwa.
Była jedynie wspomnieniem.
[AERYN]: — Nadal próbujesz odnaleźć odpowiedzi.
Obraz Vaelora nie odpowiedział.
Aeryn zacisnął pięści.
[AERYN]: — Zawsze taki byłeś. Najpierw tworzyłeś problemy, a później szukałeś sposobu, by je naprawić.
Nagle przestrzeń za jego plecami rozbłysła.
Pojawiła się kobieta.
Nie miała wyraźnych rysów twarzy, lecz jej obecność wypełniała całą wieżę.
[MATKA CISZY]: — Wciąż go nienawidzisz.
[AERYN]: — Nie nienawidzę go.
[MATKA CISZY]: — Więc czego pragniesz?
[AERYN]: — Prawa do istnienia.
[MATKA CISZY]: — Przecież istniejesz.
[AERYN]: — Istnieję dlatego, że Vaelor kiedyś zdecydował, że nie chce być sam. Nie otrzymałem własnego początku. Nie otrzymałem własnego wyboru.
[MATKA CISZY]: — A teraz czego chcesz?
[AERYN]: — Chcę, żeby świat uznał mnie za kogoś więcej niż jego odbicie.
Matka Ciszy przez chwilę milczała.
[MATKA CISZY]: — Jeśli otrzymasz to, czego pragniesz, nie będziesz już mógł powrócić do dawnej jedności.
[AERYN]: — Właśnie tego chcę.
[MATKA CISZY]: — A jeśli twoje istnienie doprowadzi do zniszczenia światów?
[AERYN]: — Światy przetrwają, jeśli przestaną być zależne od Vaelora.
Matka Ciszy spojrzała na niego.
[MATKA CISZY]: — Nie rozumiesz jeszcze, że wolność nie polega na odebraniu komuś jego miejsca.
[AERYN]: — A ty nie rozumiesz, że nie zamierzam już być niczyim cieniem.
Aeryn odwrócił się i ruszył w stronę ciemności.
Matka Ciszy pozostała sama.
Po raz pierwszy zaczęła się zastanawiać, czy stworzyła istoty, których nie potrafi już kontrolować.
6. PAMIĘĆ MATKI CISZY
W głębi miejsca, którego nie obejmował czas, Matka Ciszy stała przed ogromnym zwierciadłem.
Na jego powierzchni pojawiały się obrazy dawnych światów.
Niektóre były piękne.
Inne przerażające.
Wszystkie jednak należały do niej.
Dotknęła zwierciadła.
Nagle zobaczyła siebie w zupełnie innej postaci.
Nie była jeszcze Matką Ciszy.
Nie miała imienia.
Była niewielką istotą stojącą w przestrzeni pełnej światła.
Przed nią znajdowała się ogromna sylwetka.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Kim jesteś?
[SYLWETKA]: — Tym, który pozostaje.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — Dlaczego jestem tutaj?
[SYLWETKA]: — Ponieważ potrzebowałem kogoś, kto będzie pamiętał za mnie.
[MATKA CISZY – WSPOMNIENIE]: — A ty czego będziesz potrzebował?
Sylwetka pochyliła się.
[SYLWETKA]: — Niczego.
Wspomnienie urwało się.
Matka Ciszy cofnęła się od zwierciadła.
[MATKA CISZY]: — Nie...
Po raz pierwszy od stworzenia Nhariona poczuła prawdziwy strach.
Zrozumiała, że nie była pierwszą istotą, która próbowała uciec od ciężaru pamięci.
Była jedynie kolejnym ogniwem.
A ktoś, kto stał za jej stworzeniem, nadal mógł istnieć.
7. SŁOWA Z PRZESZŁOŚCI
W świątyni Ilyrionu Vaelor ponownie usłyszał głos Nhariona.
Tym razem nie pochodził z kuli światła.
Dobiegał bezpośrednio z jego własnej pamięci.
[NHARION]: — Vaelorze...
[VAELOR]: — Słyszę cię.
[NHARION]: — Musisz uważać na Aeryna.
[VAELOR]: — Wiem, czego chce.
[NHARION]: — Nie. Nie wiesz.
[VAELOR]: — Chce własnego prawa do istnienia.
[NHARION]: — To tylko początek.
Vaelor zacisnął dłoń.
[VAELOR]: — Co jeszcze planuje?
[NHARION]: — Chce odnaleźć miejsce, w którym przechowywane jest pierwsze prawo stworzenia.
[VAELOR]: — Co to takiego?
[NHARION]: — Prawo, które pozwala jednej istocie zdecydować, czy coś ma istnieć.
Vaelor spojrzał na pozostałych.
[VAELOR]: — Jeśli Aeryn je odnajdzie...
[NHARION]: — Będzie mógł tworzyć światy bez ograniczeń. Ale będzie mógł również odebrać istnienie temu, kto się z nim nie zgodzi.
[VAELOR]: — Czyli stanie się taki jak ja?
Nharion milczał.
[VAELOR]: — Odpowiedz!
[NHARION]: — Nie. Będzie kimś, kim ty nigdy nie chciałeś zostać.
[VAELOR]: — Kim?
[NHARION]: — Stwórcą, który nie pozwala swoim stworzeniom wybierać.
Połączenie nagle się urwało.
Vaelor przez chwilę stał nieruchomo.
Wiedział już, że nie chodziło tylko o odzyskanie własnej pamięci.
Musiał powstrzymać Aeryna, zanim ten dotrze do Pierwszej Przestrzeni.
8. OSTATNIA PAMIĘĆ MATKI CISZY
Lira ponownie spojrzała na znak na swojej dłoni.
Mapa zaczęła się przesuwać.
Tym razem nie pokazywała bramy.
Ukazywała niewielką komnatę, a w jej centrum kamienny tron.
Na tronie siedziała kobieta.
Matka Ciszy.
Jednak jej twarz była inna.
Nie wyglądała jak istota, którą dotąd znali.
Była młodsza, a jej oczy przypominały oczy dziecka.
[ LIRA ]: — To ona.
Aelira podeszła bliżej.
[AELIRA]: — Co widzisz?
[LIRA]: — Matkę Ciszy. Ale wygląda inaczej.
Vaelor spojrzał na obraz.
[VAELOR]: — Co to za miejsce?
[AELIRA]: — Nie wiem.
[ELARION]: — To nie jest zwykłe wspomnienie.
[KAEL]: — Więc czym jest?
Elarion przyjrzał się mapie.
[ELARION]: — To ostatnia pamięć Matki Ciszy. Została ukryta w Lirze, zanim ktokolwiek z nas poznał jej istnienie.
Lira cofnęła rękę.
[LIRA]: — Dlaczego ja?
Aelira odpowiedziała cicho.
[AELIRA]: — Ponieważ Matka Ciszy nie chciała, aby ktokolwiek inny ją odnalazł.
[VAELOR]: — Dlaczego miałaby ukrywać własną pamięć?
[AELIRA]: — Ponieważ to wspomnienie zawiera jej prawdziwe imię.
W świątyni zapadła cisza.
[KAEL]: — Co się stanie, jeśli je odzyska?
Aelira spojrzała na Vaelora.
[AELIRA]: — Wtedy może przypomnieć sobie również, kto ją stworzył.
9. DROGA DO AVAR-NETH
Jeszcze tej samej nocy Vaelor podjął decyzję.
Nie mogli dłużej pozostawać w Ilyrionie.
Aeryn rozpoczął poszukiwania pierwszego prawa stworzenia. Matka Ciszy odzyskiwała własną pamięć, a Nharion nadal pozostawał uwięziony pod miastem.
Każda kolejna chwila mogła przybliżyć ich do katastrofy.
[VAELOR]: — Musimy wrócić do Avar-Neth.
[ELARION]: — Dlaczego właśnie tam?
[VAELOR]: — Ponieważ druga brama prowadzi do Pierwszej Przestrzeni.
[AELIRA]: — Nie otworzy się ponownie bez właściwego klucza.
[LIRA]: — Czyli mojego znaku?
[AELIRA]: — Twojego wspomnienia.
Kael podszedł do nich.
[KAEL]: — A Elyra?
Dziewczyna stała przy wejściu do świątyni.
[ELYRA]: — Pójdę z wami.
[KAEL]: — Nie musisz.
[ELYRA]: — Muszę. Jestem strażniczką granicy czasu. Jeśli przejdziecie do Pierwszej Przestrzeni, granica może przestać istnieć.
Kael spojrzał na nią.
[KAEL]: — Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Elyra uśmiechnęła się delikatnie.
[ELYRA]: — Wiem. Ale nie możesz chronić mnie przed wszystkim.
Vaelor spojrzał na swoich towarzyszy.
[VAELOR]: — W takim razie wyruszamy o świcie.
10. TEN, KTÓRY CZEKAŁ NA KOŃCU CZASU
Daleko poza znanymi światami Aeryn dotarł do ogromnej bramy.
Nie była zbudowana z kamienia.
Składała się z samych wspomnień.
Każdy jej fragment przedstawiał inny świat, inne życie i inną możliwą przyszłość.
Aeryn położył dłoń na jej powierzchni.
[AERYN]: — Wiem, że tam jesteś.
Przez dłuższą chwilę nie działo się nic.
W końcu z wnętrza bramy dobiegł głos.
[GŁOS]: — Czego szukasz, dziecko pierwszego wyboru?
[AERYN]: — Prawa do istnienia.
[GŁOS]: — Czy Vaelor ci go odebrał?
[AERYN]: — Tak.
[GŁOS]: — A jeśli to nie on był winny?
Aeryn zamilkł.
[GŁOS]: — Jeśli sam wybrałeś rozdzielenie?
[AERYN]: — To niemożliwe.
[GŁOS]: — Pamięć nie zawsze pokazuje prawdę. Czasami pokazuje tylko to, co chcesz zobaczyć.
Aeryn zacisnął pięści.
[AERYN]: — Kim jesteś?
Za bramą pojawiła się ogromna sylwetka.
Nie miała twarzy.
Na jej czole widniał symbol zamkniętego oka.
[GŁOS]: — Jestem tym, który pamięta przed Matką Ciszy.
Aeryn cofnął się o krok.
[GŁOS]: — I czekałem na ciebie znacznie dłużej, niż możesz sobie wyobrazić.
11. WYBÓR, KTÓRY ZMIENI WSZYSTKO
W świątyni Ilyrionu Vaelor nie mógł zasnąć.
Stał przy oknie i patrzył na miasto.
W oddali widział wysoką wieżę, której szczyt znikał w chmurach.
Nagle na niebie pojawił się symbol zamkniętego oka.
Trzy korzenie na jego dłoni zapłonęły.
Vaelor usłyszał głos.
[GŁOS]: — Pierwszy...
Odwrócił się.
W pustej komnacie stała postać.
Nie miała twarzy.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
[GŁOS]: — Tym, który dał początek temu, co nazywasz początkiem.
[VAELOR]: — Czy jesteś stwórcą Matki Ciszy?
Postać milczała.
[VAELOR]: — Czy stworzyłeś Nhariona?
[GŁOS]: — Wszystko, co istnieje, ma swój początek.
[VAELOR]: — Więc kto stworzył ciebie?
W tej chwili postać uniosła głowę.
Po raz pierwszy pojawiła się twarz.
Vaelor rozpoznał ją natychmiast.
Była identyczna z jego własną.
Jednak jej oczy były całkowicie białe.
[GŁOS]: — To pytanie, na które sam będziesz musiał odpowiedzieć.
Postać zniknęła.
Na podłodze pozostał niewielki fragment czarnego kamienia.
Vaelor podniósł go.
Na jego powierzchni widniało jedno słowo:
AETHRION.
Vaelor poczuł, że gdzieś w głębi jego pamięci otworzyły się drzwi.
Nie wiedział jeszcze, dokąd prowadzą.
Ale po raz pierwszy od chwili przebudzenia zrozumiał, że historia jego narodzin może być znacznie bardziej skomplikowana, niż ktokolwiek przypuszczał.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tak zakończył się nasz pobyt w Ilyrionie.
Poznaliśmy pochodzenie Vaelora, choć tylko w niewielkiej części. Dowiedzieliśmy się, że Nharion stworzył go, aby pamięć mogła wreszcie wybierać, a Aeryn pojawił się jako konsekwencja pragnienia, by nie być samotnym.
Odkryliśmy również, że Matka Ciszy sama była stworzeniem.
Jej ostatnie wspomnienie spoczywało w Lirze, a jego odzyskanie mogło ujawnić prawdziwe imię istoty, która zapoczątkowała cały łańcuch stworzenia.
Jednak najważniejsze wydarzyło się na końcu.
Vaelor usłyszał imię, którego nie znał.
Aethrion.
Nie wiedzieliśmy jeszcze, czy było to imię jego dawnego życia, imię pierwszego stwórcy, czy może nazwa czegoś, co istniało przed wszystkimi bogami.
Wiedzieliśmy tylko jedno.
Ktoś rozpoczął grę, której zasady zostały ustalone przed narodzinami pierwszego świata.
A Vaelor, Nharion, Aeryn i Matka Ciszy byli jedynie kolejnymi uczestnikami.
Prawdziwy początek nadal pozostawał ukryty.