Chapter 4 of 26

ROZDZIAŁ 4 WIĘZIENIE POD MIASTEM WSPOMNIEŃ

3.1k words

ROZDZIAŁ 4 WIĘZIENIE POD MIASTEM WSPOMNIEŃ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Każde miasto skrywa miejsca, o których jego mieszkańcy wolą nie pamiętać. Są piwnice, w których przechowuje się zapomniane przedmioty. Są lochy, w których zamyka się tych, którzy sprzeciwili się władzy. Są również komnaty, których drzwi nie otwierano od tysiącleci, ponieważ za nimi znajdują się prawdy zbyt niebezpieczne, by mogły ujrzeć światło. Ilyrion skrywało coś znacznie gorszego. Pod jego ulicami znajdowało się więzienie, w którym nie przetrzymywano ciał. Więziono tam wspomnienia. Wspomnienia bogów, którzy nigdy nie istnieli. Wspomnienia światów, które zostały wymazane, zanim zdążyły powstać. Wspomnienia istot, którym odebrano nawet prawo do posiadania własnego imienia. A najstarszy z więźniów pamiętał Vaelora. Nie jako dziedzica pradawnej krwi. Nie jako stwórcę. Pamiętał go jako tego, który pewnego dnia postanowił, że wszystko musi się zmienić. 1. OSTRZEŻENIE ELYRY Po spotkaniu z Seris Vaelor nie potrafił znaleźć sobie miejsca. Dziewczyna zniknęła równie niespodziewanie, jak się pojawiła, pozostawiając po sobie jedynie kilka słów. „Jestem jedyną osobą, która pamięta, co zrobiłeś z Aerynem”. Vaelor próbował odnaleźć ją w świątyni, ale strażnicy Ilyrionu twierdzili, że nikt taki nie przekroczył jej progu. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego jedni ją widzieli, a inni nie. Jeszcze mniej rozumiał, dlaczego Seris mówiła o nim tak, jakby znała wszystkie jego dawne życia. Przy jednym z kamiennych balkonów znalazł Kaela i Elyrę. Kael trzymał w dłoni srebrny medalion. Obracał go między palcami, jakby próbował odczytać z niego coś więcej niż wyryte znaki. [VAELOR]: — Musimy porozmawiać. Elyra spojrzała na niego. [ELYRA]: — O Seris? [VAELOR]: — O niej. O Aerynie. O trzecim imieniu. O wszystkim, czego nikt nie chce mi powiedzieć. [ELYRA]: — Nie wszystkie odpowiedzi są bezpieczne. [VAELOR]: — Nie potrzebuję bezpieczeństwa. Potrzebuję prawdy. Elyra przez chwilę milczała. [ELYRA]: — Jeśli odzyskasz wszystkie wspomnienia, pierwsze rozdzielenie może się powtórzyć. [VAELOR]: — Co wtedy się stanie? [ELYRA]: — Ty i Aeryn ponownie staniecie się jednością. [VAELOR]: — Przecież byliśmy jednym. [ELYRA]: — Właśnie dlatego nie rozumiesz niebezpieczeństwa. Nie jesteście dwiema osobami, które mogą po prostu zdecydować, czy chcą być razem. Wasze istnienie zostało rozdzielone, ponieważ żadna z waszych natur nie potrafiła zaakceptować drugiej. [VAELOR]: — A jeśli ponownie się połączymy? Elyra spojrzała w stronę najwyższej wieży miasta. [ELYRA]: — Wtedy nikt nie będzie wiedział, czy świat nadal będzie miał prawo istnieć. Kael zacisnął palce na medalionie. [KAEL]: — Dlatego musimy znaleźć Seris. [ELYRA]: — Nie. [KAEL]: — Dlaczego? [ELYRA]: — Ponieważ ona nie jest waszą drogą do odpowiedzi. Jest częścią tego, co zostało ukryte. Vaelor spojrzał na Elyrę. [VAELOR]: — A gdzie znajduje się to, co ukryto? Elyra odwróciła się w jego stronę. [ELYRA]: — Pod miastem. 2. STARY STUDNIA Wejście do więzienia znajdowało się w najstarszej części Ilyrionu. Prowadziła do niego wąska ulica, której nie było widać z głównych placów. Kamienne domy po obu stronach wyglądały na opuszczone, a ich drzwi zamurowano przed wiekami. Na końcu ulicy stała studnia. Nie miała wiadra ani łańcucha. Jej wnętrze wypełniała czarna mgła. Elarion zatrzymał się przed nią. [ELARION]: — Znam to miejsce. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Byłeś tu wcześniej? [ELARION]: — Nie pamiętam. [KAEL]: — Ale przed chwilą powiedziałeś, że znasz to miejsce. [ELARION]: — Znam je, chociaż nie pamiętam, skąd. Elyra podeszła do studni. [ELYRA]: — To wejście zostało zamknięte po pierwszym rozdzieleniu. Nikt nie powinien go otwierać. [VAELOR]: — A jednak musimy. [ELYRA]: — Nie rozumiesz, co tam znajdziesz. [VAELOR]: — W takim razie zejdę i się dowiem. Vaelor położył dłoń na kamiennym brzegu studni. Trzy korzenie rozbłysły. Czarna mgła zaczęła opadać. Z głębi dobiegł niski dźwięk, przypominający oddech ogromnego stworzenia. Na ścianie studni pojawił się symbol zamkniętego oka. Elarion cofnął się. [ELARION]: — Nie... [VAELOR]: — Co się stało? [ELARION]: — Przypomniałem sobie. [VAELOR]: — Co? [ELARION]: — To ja pomogłem ukryć wejście. Wszyscy spojrzeli na niego. [ELARION]: — I nie zrobiłem tego sam. [VAELOR]: — Z kim? Elarion spojrzał na ciemność. [ELARION]: — Z kimś, kogo nie powinienem był zdradzić. 3. SCHODY ZAPOMNIANYCH Weszli do studni. Zamiast spadać w ciemność, znaleźli kamienne schody prowadzące daleko pod powierzchnię. Ściany były pokryte lustrzanym szkłem. Nie odbijało ono ich sylwetek. Pokazywało obrazy. Kael zobaczył Elyrę stojącą na szczycie ogromnej wieży. Miała na sobie srebrną zbroję i trzymała w dłoni miecz zbudowany ze światła. [LIRA]: — Kaelu? Kael odwrócił wzrok. [KAEL]: — Widziałem Elyrę. [ELYRA]: — Co widziałeś? [KAEL]: — Byłaś wojowniczką. Stałaś na szczycie wieży i patrzyłaś na płonący świat. Elyra pobladła. [ELYRA]: — Nie powinieneś tego zobaczyć. [KAEL]: — Dlaczego? [ELYRA]: — Ponieważ to jeszcze się nie wydarzyło. Lira zatrzymała się przy kolejnym fragmencie szkła. Zobaczyła siebie stojącą w pustej komnacie. Przed nią leżała korona, a za jej plecami wznosiła się ogromna postać bez twarzy. Obraz zniknął, zanim zdążyła się mu przyjrzeć. [VAELOR]: — Co widziałaś? [LIRA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Lira... [LIRA]: — Powiedziałam, że nie wiem. Vaelor nie naciskał. Schodzili coraz głębiej. W końcu dotarli do wielkich drzwi. Nie miały klamki. Na ich powierzchni wyryto trzynaście symboli. Elyra zatrzymała się. [ELYRA]: — Jesteśmy na miejscu. [KAEL]: — To więzienie? [ELYRA]: — Tak. [VAELOR]: — Jak je otworzyć? Elyra spojrzała na jego dłoń. [ELYRA]: — Ono już cię rozpoznało. Vaelor dotknął drzwi. Trzynaście symboli rozbłysło jednocześnie. Wrota otworzyły się powoli. Za nimi rozciągała się ogromna sala, której końca nie było widać. 4. TRZYNAŚCIE DRZWI Wewnątrz więzienia panowała cisza. Po obu stronach głównego korytarza znajdowały się drzwi. Każde miały inny kolor i inny symbol. Było ich trzynaście. Niektóre przypominały wejścia do zwykłych cel. Inne wyglądały jak ogromne portale prowadzące do odległych światów. [KAEL]: — Kto został tutaj zamknięty? [ELYRA]: — Ci, którzy pamiętali rzeczy, których nie wolno było pamiętać. [LIRA]: — A co się z nimi stało? [ELYRA]: — Niektórzy zapomnieli, że kiedykolwiek istnieli. Inni nadal próbują wydostać się na zewnątrz. Z głębi korytarza dobiegł cichy śmiech. [GŁOS]: — Nie wszyscy zapomnieli. Vaelor ruszył w stronę najbliższych drzwi. Na ich powierzchni pojawił się napis: „TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PIERWSZY ŚWIAT”. [VAELOR]: — Kto jest w środku? [ELYRA]: — Nie otwieraj tych drzwi. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELYRA]: — Ponieważ więzień nie ma ciała. Jeśli go uwolnisz, może przyjąć twoją postać. Vaelor odsunął się. Przeszedł do kolejnych drzwi. Na nich widniał napis: „TA, KTÓRA ZAPOMNIAŁA O SWOIM IMIENIU”. Elarion zatrzymał się gwałtownie. [ELARION]: — Aelira... Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — To ona? Elarion podszedł do drzwi. [ELARION]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Mówiłeś, że zaginęła. [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — A teraz znajduje się tutaj? Elarion dotknął kamiennej powierzchni. [ELARION]: — Jeśli to prawda, muszę ją odnaleźć. Nagle z końca korytarza rozległ się głos. [GŁOS]: — W końcu wróciłeś, Elarionie. 5. WIĘZIEŃ Z TRZYNASTEJ CELI Głos dochodził zza ostatnich drzwi. Nie było na nich żadnego symbolu. Jedynie czarna powierzchnia, na której odbijała się twarz Vaelora. [VAELOR]: — Kto tam jest? [GŁOS]: — Ktoś, kto pamięta twoją pierwszą decyzję. [ELARION]: — Nie odpowiadaj mu. [GŁOS]: — Nadal próbujesz go chronić? [ELARION]: — Milcz. [GŁOS]: — Nie możesz ukrywać prawdy wiecznie. Vaelor podszedł bliżej. [VAELOR]: — Czego ode mnie chcesz? [GŁOS]: — Chcę, żebyś przypomniał sobie, kto pierwszy nazwał cię bogiem. Na powierzchni drzwi pojawił się obraz. Vaelor zobaczył ogromną salę, w której klęczały setki istot. Przed nimi stał on sam. Nie miał jeszcze ludzkiej twarzy. Jego ciało składało się z czystego światła. Wokół niego unosiły się trzy korzenie. [VAELOR]: — To ja? [GŁOS]: — Tak. [VAELOR]: — Kim byli ci ludzie? [GŁOS]: — Pierwszymi, którzy uwierzyli, że mogą oddać ci swoje istnienie. [VAELOR]: — A kim byłem wtedy? Głos odpowiedział: [GŁOS]: — Tym, który jeszcze nie wiedział, że można stać się tyranem, nawet jeśli pragnie się ratować świat. Drzwi zatrzęsły się. Z ich wnętrza dobiegł potężny huk. Elyra chwyciła Vaelora za ramię. [ELYRA]: — Odejdź! W tej samej chwili na powierzchni drzwi pojawiło się nowe zdanie: „NHARION PAMIĘTA”. Vaelor spojrzał na Elyrę. [VAELOR]: — Kim jest Nharion? Dziewczyna nie odpowiedziała. 6. AELIRA Elarion otworzył drzwi z napisem „TA, KTÓRA ZAPOMNIAŁA O SWOIM IMIENIU”. W środku znajdowała się niewielka komnata. Na środku stała kobieta o długich, ciemnych włosach. Jej dłonie były skute srebrnymi obręczami, a wokół szyi miała cienki łańcuch połączony z kamienną ścianą. Kiedy zobaczyła Elariona, uniosła głowę. [AELIRA]: — Wróciłeś. Elarion nie potrafił się poruszyć. [ELARION]: — Aelira... [AELIRA]: — Nadal pamiętasz moje imię? [ELARION]: — Nigdy go nie zapomniałem. Kobieta zaśmiała się gorzko. [AELIRA]: — Nie kłam. Elarion podszedł bliżej. [ELARION]: — Szukałem cię. [AELIRA]: — Nie. Szukałeś wspomnienia o mnie. To nie to samo. Vaelor stanął w drzwiach. [VAELOR]: — Kim ona jest? Aelira spojrzała na niego. [AELIRA]: — Więc to ty. [VAELOR]: — Znasz mnie? [AELIRA]: — Znałam cię, zanim stałeś się tym, kim jesteś teraz. [VAELOR]: — Co się tutaj wydarzyło? Aelira spojrzała na Elariona. [AELIRA]: — On ci nie powiedział? [ELARION]: — Aeliro, proszę... [AELIRA]: — Pomógł mi zapomnieć. Vaelor odwrócił się w stronę strażnika. [VAELOR]: — Co zrobiłeś? Elarion opuścił głowę. [ELARION]: — Odebrałem jej część wspomnień. [AELIRA]: — Nie część. Wszystkie, które prowadziły do prawdy o stworzeniu. [VAELOR]: — Dlaczego? [AELIRA]: — Ponieważ odkryłam, kto stał za pierwszym rozdzieleniem. Vaelor podszedł bliżej. [VAELOR]: — Kto? Aelira spojrzała mu prosto w oczy. [AELIRA]: — Ty. W komnacie zapadła cisza. [VAELOR]: — Nie rozumiem. [AELIRA]: — Nie musisz jeszcze rozumieć. Wystarczy, że przestaniesz wierzyć, iż zawsze byłeś ofiarą wydarzeń, których nie pamiętasz. Elarion uklęknął przed kobietą. [ELARION]: — Próbowałem cię ocalić. [AELIRA]: — Nie ocaliłeś mnie. Zamknąłeś mnie tutaj. [ELARION]: — Bałem się, co się stanie, jeśli prawda wyjdzie na jaw. [AELIRA]: — A teraz prawda i tak wraca. 7. PIERWSZA ZBRODNIA Aelira wyciągnęła dłoń. Srebrne obręcze rozbłysły. Na jej skórze pojawił się symbol przypominający pęknięte oko. [AELIRA]: — Pamiętasz, jak powstał pierwszy świat? Vaelor pokręcił głową. [AELIRA]: — Nie powstał z niczego. Został wybrany spośród niezliczonych możliwości. A ty i Aeryn mieliście zdecydować, które z tych możliwości otrzymają prawo do istnienia. [VAELOR]: — A co wybraliśmy? [AELIRA]: — Ty wybrałeś wolność. Aeryn wybrał bezpieczeństwo. [VAELOR]: — To już wiem. [AELIRA]: — Nie wiesz jednak, co zrobiłeś później. Kobieta spojrzała na Elariona. [AELIRA]: — Opowiedz mu. Elarion milczał. [AELIRA]: — Powiedz mu, co stało się z tymi, którzy sprzeciwili się jego decyzji. [ELARION]: — Aeliro... [AELIRA]: — Powiedz! Elarion zamknął oczy. [ELARION]: — Pierwszy świat nie był doskonały. Pojawiły się w nim cierpienie, śmierć i wojna. Niektórzy z jego mieszkańców zaczęli błagać Vaelora, aby zmienił zasady stworzenia. [VAELOR]: — A ja? [ELARION]: — Odmówiłeś. [VAELOR]: — Dlaczego? [AELIRA]: — Ponieważ uważałeś, że nawet cierpienie jest częścią wolności. Vaelor spojrzał na nią. [AELIRA]: — Potem pojawili się ci, którzy chcieli odebrać ci władzę nad światem. Nazwałeś ich zagrożeniem. Wtedy po raz pierwszy użyłeś pamięci jako broni. [VAELOR]: — Co zrobiłem? [AELIRA]: — Wymazałeś ich istnienie z historii. Vaelor cofnął się. [VAELOR]: — Nie... [AELIRA]: — Nie zabiłeś ich. Zrobiłeś coś znacznie gorszego. Sprawiłeś, że nikt nie mógł pamiętać, że kiedykolwiek żyli. [ELARION]: — To był początek więzienia. [AELIRA]: — I początek twojej pierwszej zbrodni. 8. TEN, KTÓRY BYŁ KONSEKWENCJĄ W korytarzu rozległ się huk. Wszystkie trzynaście drzwi otworzyło się jednocześnie. Z każdej celi wydobyła się fala zimnego światła. [KAEL]: — Co się dzieje?! Elyra natychmiast stanęła przed nim. [ELYRA]: — Więzienie się budzi! Z ostatniej celi wysunęła się postać. Był to mężczyzna o twarzy przypominającej Vaelora. Jedno jego oko było złote, drugie czarne. Na jego skórze widniały liczne pęknięcia, przez które prześwitywało blade światło. [VAELOR]: — Kim jesteś? Nieznajomy uśmiechnął się. [NIEZNAJOMY]: — Znowu to samo pytanie. [VAELOR]: — Znam cię? [NIEZNAJOMY]: — Lepiej, niż myślisz. [ELARION]: — Nie zbliżaj się do niego! Nieznajomy spojrzał na Elariona. [NIEZNAJOMY]: — Nadal próbujesz naprawiać to, co sam zniszczyłeś? [VAELOR]: — Powiedz mi swoje imię. Nieznajomy podszedł bliżej. [NIEZNAJOMY]: — Nharion. W tej samej chwili Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna płonąć. [NHARION]: — Wreszcie możemy porozmawiać. [VAELOR]: — Dlaczego wyglądasz jak ja? Nharion spojrzał na niego z dziwnym smutkiem. [NHARION]: — Ponieważ jesteś konsekwencją mojego pierwszego wyboru. [VAELOR]: — Co to znaczy? [NHARION]: — Oznacza, że zanim pojawiłeś się ty, byłem ja. 9. PIERWSZE DZIECKO PAMIĘCI Elyra podeszła do Vaelora. [ELYRA]: — Nharion był pierwszą istotą stworzoną do przechowywania pamięci. [VAELOR]: — Przez kogo? [ELYRA]: — Tego jeszcze nie wiemy. [NHARION]: — Nie. Wiecie. Po prostu nie chcecie wypowiedzieć tego imienia. Aelira spojrzała na niego. [AELIRA]: — Matka Ciszy. Nharion skinął głową. [NHARION]: — Zostałem stworzony, aby przechowywać wszystko, czego ona nie chciała pamiętać. [VAELOR]: — A potem? [NHARION]: — Potem stworzyłem ciebie. Vaelor poczuł, że świat wokół niego zaczyna się chwiać. [VAELOR]: — Dlaczego? [NHARION]: — Ponieważ pamięć sama w sobie nie potrafiła wybierać. Potrafiłem przechowywać każdy początek, każdą śmierć i każdą możliwą przyszłość. Ale nie potrafiłem zdecydować, która z nich powinna się wydarzyć. [VAELOR]: — Więc stworzyłeś mnie, żebym wybierał? [NHARION]: — Tak. [VAELOR]: — A Aeryn? [NHARION]: — Aeryn pojawił się później. Był odpowiedzią na twój pierwszy wybór. Kiedy zdecydowałeś, że nie chcesz być sam, pamięć rozdzieliła się ponownie. [VAELOR]: — Czyli stworzyłeś mnie, a ja stworzyłem Aeryna? [NHARION]: — W pewnym sensie. Vaelor spojrzał na Nhariona. [VAELOR]: — Dlaczego zostałeś uwięziony? Nharion uśmiechnął się smutno. [NHARION]: — Ponieważ pamiętałem wszystko. 10. GŁOS Z GŁĘBI WIĘZIENIA Nagle światło w korytarzu przygasło. Nharion odwrócił głowę w stronę trzynastej celi. [NHARION]: — Nie powinniśmy tu dłużej zostać. [VAELOR]: — Dlaczego? [NHARION]: — Ponieważ ktoś jeszcze śpi pod tym więzieniem. [ELARION]: — To niemożliwe. [NHARION]: — Właśnie dlatego nigdy nie powinieneś był zamykać tej bramy. Z podłogi wydobył się głęboki dźwięk. Ściany zaczęły drżeć. W głębi korytarza pojawiła się ogromna sylwetka. Nie miała twarzy. Nie miała ciała w zwykłym znaczeniu. Była cieniem zbudowanym z setek poruszających się wspomnień. [VAELOR]: — Co to jest? [NHARION]: — Pozostałość po tym, co istniało przed pierwszym stworzeniem. [KAEL]: — Możemy to pokonać? [NHARION]: — Nie. [VAELOR]: — Więc czego chce? Nharion spojrzał na Vaelora. [NHARION]: — Chce, żebyś przypomniał sobie, kto pierwszy nazwał cię bogiem. Cień zbliżył się. W jego wnętrzu otworzyło się coś przypominającego oko. [GŁOS CIENIA]: — Pamiętasz mnie? Vaelor poczuł, że nie może oddychać. W jego głowie pojawił się obraz ogromnej dłoni. Na jej powierzchni widniał symbol zamkniętego oka. Potem usłyszał głos. [GŁOS]: — Pewnego dnia stworzysz kogoś, kto zapyta, kto stworzył stwórcę. Obraz zniknął. 11. UCIECZKA Z WIĘZIENIA [ELARION]: — Musimy odejść! Nharion uniósł ręce. Z jego dłoni wystrzeliły strumienie światła, które na chwilę zatrzymały cień. [VAELOR]: — Chodź z nami! [NHARION]: — Nie mogę. [VAELOR]: — Nie zostawię cię tutaj! [NHARION]: — Nie rozumiesz. Więzienie jest częścią mnie. Jeśli odejdę, wszystkie wspomnienia, które przechowuję, uwolnią się jednocześnie. Aelira podeszła do Elariona. [AELIRA]: — Pomóż mi. Elarion spojrzał na jej obręcze. [ELARION]: — Nie wiem, czy potrafię je zdjąć. [AELIRA]: — Musisz spróbować. Elarion wyciągnął rękę. Przez chwilę nic się nie działo. Potem srebrne obręcze pękły. Aelira osunęła się na ziemię. Elarion podtrzymał ją. [ELARION]: — Wybacz mi. [AELIRA]: — Nie teraz. Lira podbiegła do nich. [LIRA]: — Pomogę jej. Nharion odwrócił się w stronę Vaelora. [NHARION]: — Musisz odejść. Znajdź Matkę Ciszy. [VAELOR]: — Gdzie jej szukać? [NHARION]: — W miejscu, w którym kończą się wszystkie wspomnienia. [VAELOR]: — Co to za miejsce? [NHARION]: — Pierwsza Przestrzeń. Cień uderzył w światło. Nharion zachwiał się. [NHARION]: — I nie pozwól Aerynowi dotrzeć tam przed tobą! [VAELOR]: — Dlaczego? [NHARION]: — Ponieważ on nie chce już tylko odzyskać swojego istnienia. Nharion spojrzał na niego z przerażeniem. [NHARION]: — Chce zmienić zasady stworzenia. W tej chwili korytarz rozświetlił się oślepiającym blaskiem. Vaelor, Kael, Lira, Elyra, Elarion i Aelira ruszyli w stronę wyjścia. Za ich plecami rozległ się głos Nhariona. [NHARION]: — Vaelor! Vaelor odwrócił się. [NHARION]: — Kiedy przypomnisz sobie, kim byłem, zrozumiesz, dlaczego nigdy nie powinieneś był mnie stworzyć. Drzwi zamknęły się. 12. PRAWDZIWA CENA WOLNOŚCI Po wyjściu ze studni nikt przez długi czas się nie odzywał. Ilyrion wyglądało inaczej niż przed ich zejściem do więzienia. Na niebie pojawiły się czarne pęknięcia, a część budynków zaczęła znikać, jakby miasto powoli traciło pamięć o własnym istnieniu. Aelira siedziała na kamiennych schodach. Elarion stał kilka kroków od niej. [ELARION]: — Nie oczekuję, że mi wybaczysz. [AELIRA]: — Dobrze. [ELARION]: — Chciałem cię ocalić. [AELIRA]: — Wiem. Ale nie możesz oczekiwać, że każde okrucieństwo stanie się dobre tylko dlatego, że ktoś miał dobre intencje. Elarion spuścił głowę. [AELIRA]: — Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc, przestań ukrywać przede mną prawdę. [ELARION]: — Powiem ci wszystko. [AELIRA]: — Nawet jeśli będzie dotyczyło ciebie? [ELARION]: — Nawet wtedy. Lira podała Aelirze wodę. Kael stał obok Elyry, ściskając srebrny medalion. [KAEL]: — Czy teraz już wiem, kim jesteś? [ELYRA]: — Wiesz trochę więcej. [KAEL]: — Ale nie wszystko. [ELYRA]: — Nie wszystko. Kael spojrzał na nią. [KAEL]: — Nie chcę cię stracić ponownie. Elyra dotknęła jego dłoni. [ELYRA]: — Tym razem nie musisz mnie szukać. Jestem tutaj. Vaelor stał na skraju placu. Patrzył na swoją dłoń. Trzy korzenie świeciły teraz mocniej niż kiedykolwiek wcześniej. Nie był już pewien, czy chce odzyskać wszystkie wspomnienia. Jednak wiedział, że nie może się zatrzymać. 13. IMIĘ MATKI CISZY Daleko poza granicami znanych światów, w miejscu, którego nie obejmował czas, stała kobieta. Nie było wokół niej żadnych budowli. Nie było nieba ani ziemi. Tylko bezkresna przestrzeń i milczenie. Przed kobietą znajdował się ogromny kamienny krąg. Na jego powierzchni wyryto tysiące imion. Jedno z nich zaczęło świecić. Nharion. Kobieta zamknęła oczy. [MATKA CISZY]: — Obudziłeś się. Z ciemności dobiegł głos. [GŁOS]: — Nie na długo. [MATKA CISZY]: — Vaelor go odnalazł. [GŁOS]: — Tak. [MATKA CISZY]: — Aeryn również się poruszył. [GŁOS]: — Tak. Kobieta odwróciła się. [MATKA CISZY]: — Nie mogę pozwolić im dotrzeć do Pierwszej Przestrzeni. [GŁOS]: — Nie możesz już niczego zabronić. [MATKA CISZY]: — Stworzyłam ich. [GŁOS]: — Nie. Kobieta zamarła. [GŁOS]: — Stworzyłaś tylko to, co sama pamiętałaś. [MATKA CISZY]: — Co masz na myśli? W przestrzeni pojawił się symbol zamkniętego oka. [GŁOS]: — Ciebie również ktoś stworzył. Matka Ciszy cofnęła się. [MATKA CISZY]: — Kłamiesz. [GŁOS]: — Wkrótce poznają twoje prawdziwe imię. Kobieta spojrzała na kamienny krąg. Wszystkie wyryte na nim imiona zaczęły znikać. Pozostało tylko jedno. Jej własne. Matka Ciszy podniosła rękę, próbując je zasłonić. Ale było już za późno. Pierwsze pęknięcie pojawiło się na powierzchni kręgu. A gdzieś daleko, pod ruinami Ilyrionu, Nharion otworzył oczy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tak zakończyła się nasza wyprawa do więzienia pod Ilyrionem. Odnaleźliśmy Aelirę i poznaliśmy Nhariona — pierwszą istotę stworzoną do przechowywania wszystkich wspomnień. Dowiedzieliśmy się również, że Vaelor nie był początkiem wszystkiego. Ktoś stworzył Nhariona. Nharion stworzył Vaelora. Vaelor przyczynił się do powstania Aeryna. A jednak nad nimi wszystkimi istniała jeszcze starsza tajemnica. Matka Ciszy. Istota, która pragnęła stworzyć świat wolny od cierpienia, a ostatecznie sama stała się więźniem własnych wspomnień. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że jej prawdziwe imię zostało ukryte nie po to, by chronić ją przed wrogami. Zostało ukryte, aby nie mogła przypomnieć sobie własnego pochodzenia. A kiedy zaczęła odzyskiwać pamięć, coś znacznie starszego od bogów otworzyło oczy. I po raz pierwszy od początku stworzenia świat usłyszał ciszę, która nie była brakiem dźwięku. Była ostrzeżeniem.

End of Chapter 4