Chapter 3 of 26

ROZDZIAŁ 3 DZIEWCZYNA ZZA GRANICY CZASU

2.6k words

ROZDZIAŁ 3 DZIEWCZYNA ZZA GRANICY CZASU [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie każda pamięć należy do przeszłości. Niektóre wspomnienia przychodzą z przyszłości. Inne pochodzą z miejsc, w których czas nigdy nie istniał. Są również takie, które nie powinny należeć do żadnej istoty, ponieważ ich właściciel jeszcze się nie narodził. W Avar-Neth odkryliśmy, że pamięć może wyprzedzać życie. A Vaelor był dowodem na to, że nawet bogowie mogą mieć więcej niż jedno przeznaczenie. Po otwarciu drugiej bramy miasto zaczęło się zmieniać. Wieże, które jeszcze poprzedniego wieczoru wznosiły się ku niebu, teraz pochylały się nad ulicami. Światło płynęło po murach niczym żywa rzeka, a w pustych oknach pojawiały się twarze istot, których nikt z nas nie potrafił rozpoznać. Avar-Neth nie było już tylko miastem. Stało się wspomnieniem, które próbowało sobie przypomnieć, czym naprawdę było. 1. Tytuł: "SEN, KTÓRY NIE NALEŻAŁ DO VAELORA" Vaelor obudził się gwałtownie. Przez kilka sekund nie wiedział, gdzie się znajduje. Nad nim rozciągało się sklepienie z białego kamienia, a przez wysokie okno wpadało srebrne światło. Wciąż słyszał głos kobiety. „Byłam twoim początkiem”. Usiadł na posłaniu i spojrzał na swoją dłoń. Trzy korzenie pozostawały nieruchome, lecz ich światło nie zgasło całkowicie. Zamknął oczy. Wtedy zobaczył dziewczynę. Stała na brzegu ogromnego jeziora. Miała jasne włosy, srebrzystą skórę i oczy przypominające gwiazdy widziane przez wodę. Nie była kobietą, którą spotkał przy drugiej bramie. Była młodsza. Znacznie młodsza. [DZIEWCZYNA]: — Długo kazałeś mi czekać. [VAELOR]: — Kim jesteś? [DZIEWCZYNA]: — Naprawdę mnie nie pamiętasz? [VAELOR]: — Nie. Dziewczyna spuściła wzrok. [DZIEWCZYNA]: — Kiedyś mówiłeś do mnie siostro. Vaelor poczuł nagłe ukłucie w piersi. [VAELOR]: — Nie mam siostry. [DZIEWCZYNA]: — Teraz nie. [VAELOR]: — Co to znaczy? Dziewczyna podeszła bliżej. [DZIEWCZYNA]: — Musisz odnaleźć mnie, zanim on dotrze do Avar-Neth. [VAELOR]: — Kto? [DZIEWCZYNA]: — Ten, który nosi twoje drugie imię. Vaelor chciał zapytać o coś jeszcze, ale jezioro zaczęło ciemnieć. Na powierzchni wody pojawiły się setki dłoni. Wyciągały się w stronę dziewczyny, próbując wciągnąć ją pod powierzchnię. [DZIEWCZYNA]: — Nie pozwól mu odzyskać tego, co mu odebrałeś! [VAELOR]: — Czego mu odebrałem?! Dziewczyna spojrzała na niego ostatni raz. [DZIEWCZYNA]: — Jego prawo do istnienia. Jezioro rozpadło się na tysiące czarnych fragmentów. Vaelor otworzył oczy. Był już całkowicie rozbudzony. 2. SREBRNY MEDALION Na dziedzińcu Avar-Neth Kael przeszukiwał kamienne schody. Od chwili wejścia do miasta nie potrafił przestać myśleć o dziewczynie, którą widział na Szlaku Zapomnianych Kamieni. Nie znał jej imienia. Nie wiedział, dlaczego pojawiała się w jego snach. Wiedział tylko, że kiedy na niego patrzyła, miał wrażenie, jakby wracał do domu, którego nigdy nie odwiedził. Przy jednym ze schodów dostrzegł niewielki przedmiot. Był to srebrny medalion w kształcie liścia. Kael podniósł go ostrożnie. Na odwrocie znajdował się napis. Nie potrafił odczytać wszystkich znaków, ale jedno słowo było wyraźne. „Obietnica”. Nagle usłyszał kobiecy głos. [GŁOS DZIEWCZYNY]: — Zachowałeś go. Kael odwrócił się. Na końcu dziedzińca stała ta sama dziewczyna. [KAEL]: — Ty! [DZIEWCZYNA]: — Witaj, Kaelu. [KAEL]: — Jak masz na imię? Dziewczyna milczała przez chwilę. [DZIEWCZYNA]: — Elyra. Kael powtórzył to imię szeptem. [KAEL]: — Elyra... [Elyra]: — Dawno go nie wypowiadałeś. [KAEL]: — Skąd mnie znasz? [Elyra]: — Ponieważ kiedyś obiecałeś, że mnie odnajdziesz. Kael spojrzał na medalion. [KAEL]: — To ty mi go dałaś? [Elyra]: — Tak. [KAEL]: — Dlaczego nie pamiętam? Elyra podeszła bliżej. [ELYRA]: — Ponieważ poprosiłam cię, żebyś zapomniał. [KAEL]: — Dlaczego? Dziewczyna spojrzała w stronę najwyższej wieży. [ELYRA]: — Żebyś mógł przeżyć. 3. ARCHIWUM PIERWSZEGO ROZDZIELENIA W najstarszej części miasta Zarkan odkrył wejście do ukrytego archiwum. Nie było go na żadnej mapie Avar-Neth. Ukryto je za ścianą, na której wyryto setki imion. Niektóre należały do dawnych bogów. Inne do istot, których istnienia nie potwierdzał żaden znany zapis. Zarkan przesunął dłonią po kamieniu. Jedno z imion rozbłysło. Następnie ściana rozsunęła się bezszelestnie. Za nią znajdowała się ogromna sala wypełniona księgami. Zarkan wszedł do środka. Na centralnym pulpicie leżała księga oprawiona w czarną skórę. Nie miała tytułu. Otworzył ją. Pierwsza strona zawierała tylko jedno zdanie: „Pamięć została podzielona na trzy części, ponieważ żadna istota nie mogła unieść jej w całości”. Zarkan przewrócił stronę. „Pierwsza zachowała początek. Druga otrzymała prawo do istnienia. Trzecia została ukryta, aby żaden ze stwórców nie mógł jej odnaleźć”. Zarkan przeczytał te słowa kilka razy. [ZARKAN]: — Pierwsza, druga i trzecia... Na kolejnej stronie znajdował się rysunek trzech postaci. Pierwsza przypominała Vaelora. Druga była niemal identyczna. Trzecia nie miała twarzy. Pod rysunkiem widniał napis: „Kiedy trzy części ponownie się spotkają, pamięć przypomni sobie, kto ją stworzył”. Zarkan poczuł chłód na plecach. [ZARKAN]: — A kto stworzył pamięć? Wtedy z głębi archiwum dobiegł szept. [GŁOS]: — Tego pytania nie powinieneś zadawać. 4. ILYRION — MIASTO, KTÓRE PAMIĘTA Podróżnicy opuścili Avar-Neth przed południem. Nie mogli jednak wrócić tą samą drogą. Druga brama pozostawała zamknięta, a pierwsza prowadziła już do innego miejsca. Za murami miasta rozciągała się dolina, której wcześniej tam nie było. Na jej końcu stały ogromne ruiny. Nie wyglądały na opuszczone. Z ich okien wydobywało się światło, a na ulicach można było dostrzec poruszające się postacie. [ELARION]: — Ilyrion. [VAELOR]: — Co to za miejsce? [ELARION]: — Miasto, które pojawia się tylko wtedy, gdy ktoś przypomina sobie coś, o czym powinien był zapomnieć. [LIRA]: — Czyli istnieje dzięki naszym wspomnieniom? [ELARION]: — Raczej dzięki wspomnieniom, które nie chcą pozostać ukryte. Kael spojrzał na Elyrę. Dziewczyna szła obok niego, ale pozostali zdawali się jej nie dostrzegać. [KAEL]: — Czy oni cię widzą? [ELYRA]: — Nie wszyscy. [KAEL]: — Dlaczego? [ELYRA]: — Ponieważ nie należę już całkowicie do tego czasu. Kael chciał odpowiedzieć, ale nagle brama miasta otworzyła się sama. Na jej szczycie pojawiła się postać w długim, ciemnym płaszczu. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Nie powinniście tutaj przychodzić. [VAELOR]: — Szukamy odpowiedzi. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Wszyscy, którzy tutaj przychodzą, mówią to samo. [ELARION]: — Znasz mnie. Strażnik spojrzał na Elariona. Przez jego twarz przemknął cień zaskoczenia. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Ty... [ELARION]: — Dawno się nie widzieliśmy. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Myślałem, że już nie żyjesz. [ELARION]: — Wielu tak myślało. Strażnik przeniósł wzrok na Vaelora. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — A więc przyprowadziłeś go z powrotem. [ELARION]: — Nie miałem wyboru. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Zawsze miałeś wybór. Właśnie dlatego wszystko się zaczęło. 5. IMIĘ UKRYTE W KAMIENIU Wewnątrz Ilyrionu panowała niezwykła cisza. Nie było słychać rozmów ani kroków mieszkańców. Mimo to miasto żyło. W oknach pojawiały się twarze, które znikały, gdy tylko ktoś próbował na nie spojrzeć. Na murach przesuwały się cienie, chociaż uliczne lampy nie rzucały żadnego światła. Strażnik zaprowadził ich do świątyni. W jej wnętrzu znajdowały się trzy kamienne postumenty. Dwa były puste. Na trzecim leżał niewielki czarny kryształ. [VAELOR]: — Co to jest? [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Pozostałość po pierwszym imieniu. [VAELOR]: — Czyim? Strażnik spojrzał na niego. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Twoim. Vaelor podszedł do kryształu. W chwili, gdy wyciągnął rękę, świątynia zatrzęsła się. Na ścianach pojawiły się symbole. Jeden z nich przypominał trzy korzenie. Drugi przedstawiał zamknięte oko. Trzeci nie przypominał niczego, co Vaelor wcześniej widział. [ELARION]: — Nie dotykaj go! Było jednak za późno. Kryształ uniósł się nad postumentem. W jego wnętrzu pojawił się obraz. Vaelor zobaczył siebie, lecz starszego, otoczonego światłem. Obok niego stała druga postać. Miała tę samą twarz. [VAELOR]: — Kim on jest? [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Tym, którego imię zostało ukryte. [VAELOR]: — Jakie jest jego imię? Strażnik spuścił głowę. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Drugie imię należy do tego, kto był twoim odbiciem. W tej chwili kryształ pękł. Z jego wnętrza wydobył się głos. [GŁOS]: — Wreszcie mnie odnalazłeś. 6. AERYN W świątyni pojawiło się światło. Z jego środka wyszedł mężczyzna. Miał twarz Vaelora. Jednak jego oczy były inne. Jedno miało kolor jasnego złota. Drugie było niemal czarne. Na jego szyi widniał symbol przypominający pęknięte koło. [VAELOR]: — Kim jesteś? Mężczyzna uśmiechnął się. [AERYN]: — Myślałem, że zapytasz o to wcześniej. [VAELOR]: — Znam cię? [AERYN]: — Lepiej, niż ci się wydaje. [VAELOR]: — Podaj swoje imię. Mężczyzna przez chwilę patrzył mu prosto w oczy. [AERYN]: — Aeryn. Elarion cofnął się o krok. [ELARION]: — To niemożliwe. [AERYN]: — Wiele rzeczy wydaje się niemożliwych, dopóki nie przypomnisz sobie, że już się wydarzyły. [VAELOR]: — Dlaczego wyglądasz jak ja? Aeryn podszedł bliżej. [AERYN]: — Ponieważ kiedyś byliśmy jednym. W świątyni zapadła cisza. [LIRA]: — Co masz na myśli? [AERYN]: — Vaelor nie zawsze był Vaelorem. Ja nie zawsze byłem Aerynem. Istnieliśmy jako jedna istota, zanim pojawiły się granice między pamięcią a istnieniem. [VAELOR]: — Dlaczego się rozdzieliliśmy? Aeryn spojrzał na czarny kryształ. [AERYN]: — Ponieważ dokonałeś wyboru. [VAELOR]: — Jakiego? [AERYN]: — Wybrałeś, że światy powinny mieć prawo istnieć, nawet jeśli oznacza to cierpienie. [VAELOR]: — A ty? [AERYN]: — Ja chciałem je ochronić. [VAELOR]: — Przed czym? [AERYN]: — Przed tobą. Vaelor zacisnął pięści. [VAELOR]: — Nie wierzę ci. [AERYN]: — Nie musisz. Wystarczy, że pamiętasz. Aeryn dotknął jego czoła. Świątynia zniknęła. 7. WSPOMNIENIE DWÓCH POCZĄTKÓW Vaelor stał w przestrzeni pełnej światła. Nie było pod nim ziemi ani nad nim nieba. Przed nim znajdowały się dwie postacie. Jedna była nim samym. Druga Aerynem. Jednak obaj wyglądali inaczej. Nie mieli jeszcze ludzkich twarzy. Byli czystą energią, dwoma odmiennymi kierunkami jednej świadomości. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Światy powinny istnieć. [AERYN – WSPOMNIENIE]: — Światy będą cierpieć. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Bez wolności nie ma prawdziwego życia. [AERYN – WSPOMNIENIE]: — A bez ochrony nie ma przyszłości. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Nie możemy decydować za wszystkich. [AERYN – WSPOMNIENIE]: — Ktoś musi. Przestrzeń zaczęła pękać. Z ciemności wyłoniła się ogromna postać. Nie miała twarzy. Na jej czole znajdował się symbol zamkniętego oka. [POSTAĆ]: — Nie rozumiecie jeszcze, czym jest stworzenie. Dwie postacie odwróciły się w jej stronę. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Kim jesteś? [POSTAĆ]: — Jestem tym, co pozostaje, kiedy pamięć odmawia dalszego istnienia. [AERYN – WSPOMNIENIE]: — Nie możesz nas powstrzymać. [POSTAĆ]: — Nie zamierzam. Postać wyciągnęła rękę. Przestrzeń rozdzieliła się na dwie części. Vaelor i Aeryn zostali rozdzieleni. W jednej chwili Vaelor zobaczył niezliczone światy. W drugiej Aeryn zobaczył wszystkie możliwe cierpienia, które mogły się w nich wydarzyć. Wtedy zrozumiał, że ich rozdzielenie nie było przypadkiem. Było początkiem wojny. 8. POWRÓT DO ILYRIONU Vaelor upadł na kamienną posadzkę. Lira uklękła przy nim. [LIRA]: — Vaelor! [VAELOR]: — Widziałem... [KAEL]: — Co? [VAELOR]: — Byliśmy jednym. Aeryn stał kilka kroków dalej. [AERYN]: — Teraz zaczynasz rozumieć. [VAELOR]: — Kim była postać z zamkniętym okiem? Aeryn spoważniał. [AERYN]: — Tego nie powinieneś jeszcze wiedzieć. [VAELOR]: — Mam dość tego, że wszyscy coś przede mną ukrywają! [AERYN]: — A ja mam dość patrzenia, jak ponownie popełniasz ten sam błąd. [VAELOR]: — Jaki błąd? [AERYN]: — Wierzysz, że możesz uratować wszystkich. Vaelor wstał. [VAELOR]: — A ty wierzysz, że możesz odebrać im prawo do wyboru. Aeryn nie odpowiedział. Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiło się coś przypominającego gniew. [AERYN]: — Nadal jesteś taki sam. [VAELOR]: — A ty nadal się mnie boisz. Aeryn odwrócił się. [AERYN]: — Jeszcze się spotkamy. Jego postać zaczęła rozpływać się w świetle. [VAELOR]: — Dokąd idziesz? [AERYN]: — Tam, gdzie czeka na mnie moje prawo do istnienia. [VAELOR]: — Kto ci je odebrał? Aeryn spojrzał na niego. [AERYN]: — Ty. Zniknął. 9. PRAWDZIWA CENA ROZDZIELENIA Przez dłuższą chwilę nikt się nie odzywał. Kael podszedł do Vaelora. [KAEL]: — Czy on naprawdę jest twoją drugą połową? [VAELOR]: — Tak mi powiedział. [LIRA]: — Możemy mu ufać? [VAELOR]: — Nie wiem. Elarion patrzył na miejsce, w którym zniknął Aeryn. [ELARION]: — Aeryn nie powinien istnieć w tej postaci. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Ponieważ był częścią ciebie. Jeśli odzyskał własną formę, oznacza to, że coś zmieniło zasady pierwszego rozdzielenia. [KAEL]: — Co to oznacza dla nas? [ELARION]: — Że nie jesteśmy już świadkami powrotu dawnej pamięci. Jesteśmy świadkami narodzin czegoś nowego. Nagle odezwał się strażnik Ilyrionu. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Jest jeszcze coś, o czym powinniście wiedzieć. Wszyscy spojrzeli w jego stronę. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Aeryn nie jest jedynym, który odzyskał swoją prawdziwą postać. [VAELOR]: — Kto jeszcze? Strażnik spojrzał na Kaela. [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Ten, którego szukacie, nie jest jedynie wspomnieniem. Kael natychmiast spojrzał na Elyrę. [KAEL]: — Ona? [STRAŻNIK ILYRIONU]: — Elyra była pierwszą strażniczką granicy czasu. Kael poczuł, jak medalion w jego dłoni zaczyna się nagrzewać. [KAEL]: — Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? Elyra spuściła wzrok. [ELYRA]: — Ponieważ chciałam, żebyś pamiętał mnie jako siostrę, nie jako strażniczkę. Kael zamilkł. [KAEL]: — Ale jesteś moją siostrą? Elyra podeszła bliżej. [ELYRA]: — Tak. Tylko nie w taki sposób, w jaki rozumiesz to teraz. 10. TA, KTÓRA STRZEŻE GRANICY W innej części Ilyrionu Pierwsza Pamięć obserwowała obraz miasta. Obok niej stał Aeryn. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Spotkałeś go. [AERYN]: — Tak. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Pamięta? [AERYN]: — Wystarczająco dużo, by zacząć zadawać właściwe pytania. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — A czy pamięta ciebie? [AERYN]: — Nie. Jeszcze nie. Kobieta odwróciła się. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie możesz pozwolić mu odzyskać trzeciego imienia. [AERYN]: — Nie mam zamiaru mu na to pozwolić. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Jeśli je odnajdzie, wszystko powróci. [AERYN]: — Wiem. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wtedy dowie się również, kto stworzył Nhariona. Aeryn spojrzał na nią. [AERYN]: — I kto stworzył ciebie. Pierwsza Pamięć zamilkła. Po raz pierwszy od bardzo dawna wyglądała na przestraszoną. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wypowiadaj tego imienia. [AERYN]: — Ono już się budzi. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie! W oddali rozległ się dźwięk przypominający pękanie szkła. Na niebie Ilyrionu pojawił się symbol zamkniętego oka. Aeryn uśmiechnął się ponuro. [AERYN]: — Matka Ciszy nie jest już sama. 11. TRZECIE IMIĘ Tej samej nocy Vaelor ponownie znalazł się w świątyni. Wszyscy pozostali odpoczywali, lecz on nie potrafił zasnąć. Podszedł do trzech postumentów. Pierwszy był pusty. Drugi nosił ślady po czarnym krysztale. Trzeci pozostawał zamknięty pod kamienną płytą. Vaelor położył na niej dłoń. Znak trzech korzeni rozbłysł. Usłyszał głos. [GŁOS]: — Nie jesteś gotowy. [VAELOR]: — Wszyscy mi to powtarzają. [GŁOS]: — Ponieważ wszyscy wiedzą, co się stanie. [VAELOR]: — Co znajduje się pod tą płytą? [GŁOS]: — Twoje trzecie imię. [VAELOR]: — Czy należy do mnie? [GŁOS]: — Należy do tego, kim byłeś, zanim nauczyłeś się być sobą. Vaelor cofnął rękę. [VAELOR]: — A kto je ukrył? Głos odpowiedział szeptem: [GŁOS]: — Ten, którego stworzyłeś. Vaelor natychmiast pomyślał o Aerynie. Jednak w tej samej chwili zrozumiał, że odpowiedź nie mogła dotyczyć tylko jego. Gdzieś w głębi miasta rozległ się odgłos kroków. Ktoś zbliżał się do świątyni. Vaelor odwrócił się. W wejściu stała dziewczyna z jego snu. Ta sama, która nazwała go kiedyś bratem. [DZIEWCZYNA]: — Nie powinieneś był dotykać tej płyty. [VAELOR]: — Znowu ty. [DZIEWCZYNA]: — Musimy porozmawiać. [VAELOR]: — Powiedz mi swoje imię. Dziewczyna spojrzała na niego. [DZIEWCZYNA]: — Nazywałam się Seris. [VAELOR]: — Nazywałaś? [SERIS]: — To imię należało do mnie w jednym ze światów. W innym miałam inne. A w jeszcze innym nigdy się nie narodziłam. [VAELOR]: — Kim więc jesteś naprawdę? Seris podeszła do postumentu. [SERIS]: — Jestem dziewczyną, którą stworzyłeś, zanim stworzyłeś samego siebie. Vaelor zamarł. [SERIS]: — I jestem jedyną osobą, która pamięta, co zrobiłeś z Aerynem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tak poznaliśmy Seris — dziewczynę, która istniała poza granicą czasu. Nie była zwykłym wspomnieniem Vaelora. Nie była też kolejną boginią, która przetrwała upadek dawnych światów. Była częścią historii, która zaczęła się jeszcze przed stworzeniem pierwszej rzeczy. W Ilyrionie odnaleźliśmy Aeryna, drugą część istoty, którą kiedyś był Vaelor. Dowiedzieliśmy się również, że trzecie imię nadal pozostaje ukryte. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że jego odzyskanie będzie wymagało odnalezienia więzienia zbudowanego pod samym miastem. Więzienia, w którym przetrzymywano tych, którzy pamiętali zbyt wiele. A wśród nich znajdowała się istota, której istnienie mogło zmienić całą historię stworzenia. Nazywała się Nharion. I była pierwszym dziedzictwem Vaelora.

End of Chapter 3