Chapter 2 of 26

ROZDZIAŁ 2 BRAMA POD FUNDAMENTAMI ŚWIATA

3.1k words

ROZDZIAŁ 2 BRAMA POD FUNDAMENTAMI ŚWIATA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Niektóre drogi prowadzą do miejsc, których nigdy nie powinno się odnaleźć. Istnieją ścieżki starsze niż pierwsze królestwa, starsze niż bogowie i starsze nawet od pojęcia czasu. Nie zostały wybudowane przez żadną znaną cywilizację. Nie pozostawiły po sobie map ani znaków, które można byłoby odczytać zwykłym rozumem. Jedna z takich dróg prowadziła do Avar-Neth. Miasta ukrytego poza granicami znanych światów. Mówiono, że jego bramy otwierają się tylko przed tymi, którzy pamiętają coś, czego nigdy nie przeżyli. Mówiono również, że każdy, kto przekroczy jego próg, zostawi za sobą część własnej przeszłości. Nie wiedzieliśmy wtedy, że Vaelor nie zmierzał do Avar-Neth po odpowiedzi. To odpowiedzi czekały tam na niego. A niektóre z nich miały twarze ludzi, których jeszcze nie znał. 1. SZLAK ZAPOMNIANYCH KAMIENI Wyruszyliśmy przed świtem. Za naszymi plecami pozostawały ruiny miejsca, w którym po raz pierwszy przemówiła do nas Pierwsza Pamięć. Przed nami rozciągał się Szlak Zapomnianych Kamieni — droga, której nie było na żadnej mapie znanych królestw. Kamienie tworzące ścieżkę miały różne kształty i kolory. Niektóre przypominały fragmenty dawnych posągów, inne wyglądały jak części ogromnych budowli. Na ich powierzchniach widniały symbole, które znikały, gdy tylko ktoś próbował je dokładniej odczytać. Vaelor szedł na przedzie. Od czasu spotkania z kobietą o srebrnych oczach nie potrafił uwolnić się od jednego pytania. Dlaczego miałby ją zabić? Nie pamiętał żadnej zbrodni. Nie znał jej imienia. Nie wiedział nawet, czy była jego wrogiem, czy kimś, kogo kiedyś kochał. Jednak jej słowa nie pozostawiały wątpliwości. Coś wydarzyło się przed jego narodzinami. Coś, co mogło zmienić wszystko. [VAELOR]: — Elarionie, jak daleko jeszcze? [ELARION]: — Jeśli droga nie zmieni swojego położenia, powinniśmy dotrzeć do granicy Avar-Neth przed końcem dnia. [KAEL]: — A jeśli się zmieni? [ELARION]: — Wtedy możemy iść przez wiele dni, nie zbliżając się ani o krok. [LIRA]: — To brzmi zachęcająco. Elarion spojrzał na nią z lekkim uśmiechem. [ELARION]: — Witaj na szlakach, które istniały przed stworzeniem map. Kael zatrzymał się przy jednym z kamieni. Na jego powierzchni znajdował się symbol przypominający otwarte oko. [KAEL]: — Ten znak... [LIRA]: — Znasz go? [KAEL]: — Widziałem podobny w komnacie Zarkana. Był wyryty na ścianie obok siedmiu kamieni. Elarion natychmiast podszedł bliżej. [ELARION]: — Jesteś pewien? [KAEL]: — Tak. Strażnik dotknął kamienia. W tej samej chwili symbol rozbłysł. Przez ułamek sekundy wszyscy zobaczyli obraz ogromnego miasta. Białe wieże wznosiły się nad morzem czarnego szkła. Nad nimi wisiały trzy księżyce, a na najwyższym szczycie stała postać o srebrnych oczach. Obraz zniknął. [VAELOR]: — Avar-Neth? [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — Więc jesteśmy blisko. Elarion nie odpowiedział. Patrzył na kamień z wyrazem twarzy, którego Vaelor wcześniej u niego nie widział. Nie był to strach. Było to rozpoznanie czegoś, o czym człowiek przez całe życie próbował zapomnieć. 2. TRZY KORZENIE Podczas dalszej drogi Vaelor zauważył, że znak na jego dłoni zaczął się zmieniać. Trzy korzenie, które wcześniej przypominały splecione gałęzie, teraz rozdzielały się na trzy wyraźne części. Pierwsza świeciła zielenią. Druga srebrnym światłem. Trzecia była czarna jak najgłębsza noc. [VAELOR]: — Elarionie! Strażnik natychmiast się odwrócił. [ELARION]: — Co się stało? Vaelor pokazał mu dłoń. Elarion pobladł. [ELARION]: — To nie powinno się wydarzyć. [VAELOR]: — Co oznaczają te kolory? [ELARION]: — Nie jestem pewien. [VAELOR]: — Przestań ukrywać przede mną prawdę. [ELARION]: — Nie ukrywam. Próbuję zrozumieć, co widzę. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — Może każdy korzeń oznacza coś innego? [ELARION]: — Możliwe. W najstarszych zapisach wspominano o trzech zasadach, które istniały przed powstaniem pierwszego świata. [KAEL]: — Jakich zasadach? [ELARION]: — Początek, istnienie i pamięć. Vaelor spojrzał na swoją dłoń. [VAELOR]: — Który korzeń odpowiada za co? [ELARION]: — Tego nie wiem. Nagle kamienie pod ich stopami zaczęły drżeć. Ziemia rozstąpiła się na kilka kroków przed Vaelorem, odsłaniając niewielką kamienną płytę. Na jej powierzchni widniał symbol identyczny z tym na jego dłoni. Vaelor podszedł bliżej. Gdy dotknął płyty, usłyszał głos. [GŁOS KAMIENIA]: — Witaj ponownie, Pierwszy. Vaelor gwałtownie cofnął rękę. [VAELOR]: — Co powiedziałeś? Kamień zamilkł. [KAEL]: — Usłyszeliście to? [LIRA]: — Tak. Elarion patrzył na Vaelora. [ELARION]: — Nazwał cię Pierwszym. [VAELOR]: — Dlaczego? Strażnik nie odpowiedział. W jego oczach pojawiło się coś, czego Vaelor jeszcze nie potrafił zrozumieć. Niepokój. 3. DZIEWCZYNA, KTÓREJ SZUKAŁ KAEL W południe zatrzymali się przy wyschniętym korycie rzeki. Kael oddalił się od pozostałych, aby sprawdzić ślady widoczne na piasku. Wtedy ją zobaczył. Stała po drugiej stronie koryta. Młoda dziewczyna o jasnych włosach i twarzy, którą Kael znał z własnych snów. [KAEL]: — Ty... Dziewczyna spojrzała na niego. [DZIEWCZYNA]: — Nie powinieneś mnie szukać. Kael zrobił krok naprzód. [KAEL]: — Próbowałem cię odnaleźć. [DZIEWCZYNA]: — Wiem. [KAEL]: — Kim jesteś? Dziewczyna nie odpowiedziała. Zamiast tego spojrzała w stronę Vaelora. Jej twarz nagle spoważniała. [DZIEWCZYNA]: — Nie pozwól mu odnaleźć pierwszego imienia. [KAEL]: — Komu? [DZIEWCZYNA]: — Jemu. [KAEL]: — Vaelorowi? Dziewczyna pokręciła głową. [DZIEWCZYNA]: — Nie wszystko, co zostało zapomniane, chce powrócić. Kael chciał zadać kolejne pytanie, ale dziewczyna zaczęła znikać. [KAEL]: — Zaczekaj! [DZIEWCZYNA]: — Kiedy otworzy się druga brama, nie ufaj temu, co zobaczysz. Jej postać rozpłynęła się w powietrzu. Kael stał nieruchomo. Po chwili podeszła do niego Lira. [LIRA]: — Znowu ją widziałeś? Kael skinął głową. [KAEL]: — Powiedziała, żebym nie pozwolił Vaelorowi odnaleźć pierwszego imienia. [LIRA]: — Dlaczego? [KAEL]: — Nie wiem. Spojrzał na miejsce, w którym przed chwilą stała dziewczyna. [KAEL]: — Ale mam wrażenie, że ona wie o nas więcej, niż ktokolwiek powinien. 4. GŁOS W BIAŁYM KAMIENIU W tym samym czasie, daleko od Szlaku Zapomnianych Kamieni, Zarkan stał samotnie w jednej z komnat swojego pałacu. Przed nim leżał biały fragment kamienia, który odnalazł wśród dawnych królewskich zapisków. Przez kilka dni nie działo się z nim nic niezwykłego. Aż do tej chwili. Kamień rozbłysł. Zarkan usłyszał szept. [GŁOS]: — Zarkan... Król odwrócił się gwałtownie. [ZARKAN]: — Kto mówi? [GŁOS]: — Ten, który pamięta twoje pierwsze przysięgi. [ZARKAN]: — Ujawnij się. [GŁOS]: — Nie mogę. Jeszcze nie. Zarkan zacisnął dłonie. [ZARKAN]: — Czego ode mnie chcesz? [GŁOS]: — Vaelor zbliża się do Avar-Neth. [ZARKAN]: — Wiem. [GŁOS]: — Nie pozwól mu otworzyć drugiej bramy. [ZARKAN]: — Dlaczego? Po drugiej stronie rozległ się długi, niepokojący śmiech. [GŁOS]: — Ponieważ za nią znajduje się świat, którego nigdy nie było. [ZARKAN]: — Nie rozumiem. [GŁOS]: — Świat, który dopiero zostanie stworzony. Świat, w którym wszyscy wasi bogowie będą pamiętać, kim byli. Zarkan spojrzał na biały kamień. [ZARKAN]: — Czy to dobrze? Odpowiedź przyszła niemal natychmiast. [GŁOS]: — Nie dla ciebie. Kamień pękł. Zarkan został sam. Jednak na jego dłoni pojawił się niewielki symbol trzech korzeni. 5. CIENIE PRZESZŁOŚCI Wieczorem podróżnicy dotarli do miejsca, w którym Szlak Zapomnianych Kamieni urywał się nagle. Przed nimi znajdowała się rozległa przepaść. Po drugiej stronie, na wysokim skalnym tarasie, widać było białe mury miasta. Avar-Neth. Nie wyglądało jak ruiny. Nie przypominało również żadnego miasta zbudowanego przez śmiertelników. Jego wieże były smukłe, niemal nierealne. Niektóre unosiły się nad ziemią, inne łączyły się ze sobą mostami wykonanymi z przezroczystego materiału. [VAELOR]: — To naprawdę istnieje. [ELARION]: — Istniało, zanim powstało większość znanych światów. [LIRA]: — Kto je zbudował? [ELARION]: — Nie wiemy. [KAEL]: — A kto w nim mieszka? Nieznajomy bez cienia, który przez całą drogę prawie się nie odzywał, zatrzymał się przy krawędzi przepaści. [BEZCIENNY]: — Ci, którzy nie potrafili odejść. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Od początku wiedziałeś, dokąd idziemy. [BEZCIENNY]: — Tak. [VAELOR]: — Kim naprawdę jesteś? Nieznajomy odwrócił głowę. [BEZCIENNY]: — Kimś, kto pamięta twoje poprzednie życie. [VAELOR]: — Które z nich? Nieznajomy milczał. [VAELOR]: — Ile razy się narodziłem? [BEZCIENNY]: — Więcej, niż jesteś w stanie zrozumieć. [VAELOR]: — A ile razy umarłem? Nieznajomy spojrzał w stronę miasta. [BEZCIENNY]: — Tyle razy, ile było światów. Vaelor poczuł, że ziemia usuwa mu się spod nóg. 6. AELIRA Elarion stał na uboczu i patrzył na miasto. Nieznajomy bez cienia podszedł do niego. [BEZCIENNY]: — Nadal ją pamiętasz. [ELARION]: — Nie powinieneś o niej mówić. [BEZCIENNY]: — A jednak nie potrafisz o niej zapomnieć. [ELARION]: — To przeszłość. [BEZCIENNY]: — Nie dla ciebie. Elarion odwrócił się gwałtownie. [ELARION]: — Wystarczy! Nieznajomy nie cofnął się. [BEZCIENNY]: — Aelira nie zginęła. Elarion zamarł. [ELARION]: — Co powiedziałeś? [BEZCIENNY]: — Nie została zniszczona podczas pierwszego rozdzielenia. [ELARION]: — Widziałem, jak znikała. [BEZCIENNY]: — Widziałeś, jak została zabrana. Elarion przez chwilę nie potrafił wypowiedzieć ani słowa. [ELARION]: — Gdzie jest? Nieznajomy wskazał miasto. [BEZCIENNY]: — W miejscu, do którego zmierzamy. Elarion zamknął oczy. Przez wiele lat wierzył, że stracił ją na zawsze. Teraz po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł nadzieję. Nie wiedział jednak, czy powinien jej ufać. 7. PIERWSZA BRAMA Kiedy zapadła noc, na drugim brzegu przepaści pojawiło się światło. Z białych murów Avar-Neth wyłoniła się ogromna brama. Nie miała skrzydeł ani zawiasów. Była zbudowana z jednego, gładkiego fragmentu kamienia. Na jej powierzchni znajdowały się tysiące drobnych znaków. Vaelor ruszył w jej stronę. [ELARION]: — Zaczekaj. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Nie wiemy, co znajduje się po drugiej stronie. [VAELOR]: — Właśnie po to tu przyszliśmy. Nieznajomy bez cienia podszedł do krawędzi przepaści. Pod jego stopami pojawił się wąski most. Nie był zbudowany z kamienia. Przypominał światło zastygłe w powietrzu. [BEZCIENNY]: — Możemy przejść. Kael spojrzał w dół. [KAEL]: — A jeśli most zniknie? [BEZCIENNY]: — Wtedy przestaniemy istnieć. [LIRA]: — Naprawdę potrafisz dodawać otuchy. Nieznajomy ruszył pierwszy. Pozostali podążyli za nim. Kiedy Vaelor znalazł się po drugiej stronie, brama rozbłysła. Znaki na jej powierzchni zaczęły przesuwać się, tworząc nowe symbole. W końcu pojawiły się trzy słowa. PIERWSZY POWRÓCIŁ DO DOMU. [VAELOR]: — To miejsce mnie zna. [ELARION]: — Wygląda na to, że zna cię znacznie dłużej, niż myśleliśmy. Brama zaczęła się otwierać. Z jej wnętrza wydobyło się światło. A potem rozległ się głos. [GŁOS BRAMY]: — Witaj, Pierwszy. 8. ŚWIAT, KTÓREGO NIE BYŁO Za pierwszą bramą znajdowała się ogromna sala. Jej sklepienie przypominało nocne niebo, lecz gwiazdy poruszały się po nim w sposób niemożliwy do zrozumienia. W centrum pomieszczenia stał okrągły kamienny postument. Na jego powierzchni znajdowało się siedem wgłębień. Sześć z nich wypełniały świetliste kamienie. Siódme pozostawało puste. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — To przypomina symbole z komnaty Zarkana. [ELARION]: — Ponieważ pochodzą z tego samego źródła. Vaelor spojrzał na postument. [VAELOR]: — Co oznacza siedem kamieni? [ELARION]: — Siedem wspomnień pierwszych światów. [KAEL]: — A pusty otwór? Nieznajomy bez cienia odpowiedział: [BEZCIENNY]: — Świat, który jeszcze nie istnieje. Nagle sześć kamieni rozbłysło. Nad postumentem pojawiły się obrazy. Pierwszy przedstawiał świat bez słońca. Drugi — ocean, z którego wyrastały ogromne drzewa. Trzeci — królestwo zbudowane na grzbietach olbrzymich stworzeń. Czwarty — miasto zawieszone w powietrzu. Piąty — świat, w którym nie istniała śmierć. Szósty — krainę pogrążoną w wiecznej wojnie. Vaelor patrzył na nie w milczeniu. [VAELOR]: — Wszystkie te światy istniały? [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — Co się z nimi stało? [ELARION]: — Zostały zapomniane. [VAELOR]: — Przez kogo? Nieznajomy bez cienia spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Przez ciebie. Vaelor odwrócił się gwałtownie. [VAELOR]: — To niemożliwe! [BEZCIENNY]: — Nie pamiętasz, ale twoja pamięć była obecna przy końcu każdego z nich. W tej chwili pusty otwór rozbłysł. Pojawił się obraz miasta. Było piękne i spokojne. Na jego ulicach bawiły się dzieci, a nad wysokimi wieżami świeciło złote słońce. Jednak nikt nie poruszał się na obrazie. Wszyscy stali nieruchomo, jakby czas zatrzymał się w jednej chwili. [VAELOR]: — Co to za świat? [GŁOS POSTUMENTU]: — Świat, który dopiero nadejdzie. Obraz zmienił się. Teraz przedstawiał Vaelora stojącego na szczycie ogromnej wieży. U jego stóp klęczały miliony istot. A na niebie widniał symbol trzech korzeni. 9. KOBIETA O SREBRNYCH OCZACH Nagle wszystkie światła zgasły. Z drugiego końca sali dobiegł cichy głos. [KOBIETA]: — Nie powinieneś był tu przychodzić. Vaelor odwrócił się. W ciemności stała kobieta o srebrnych oczach. Ta sama, którą widział wcześniej w wizji. [VAELOR]: — Kim jesteś? [KOBIETA]: — Kimś, kogo kiedyś znałeś. [VAELOR]: — Dlaczego ciągle się przede mną ukrywasz? [KOBIETA]: — Ponieważ prawda mogłaby cię zniszczyć. [VAELOR]: — Nie boję się prawdy. Kobieta podeszła bliżej. [KOBIETA]: — Każdy tak mówi, dopóki jej nie pozna. [VAELOR]: — Znasz moje imię? [KOBIETA]: — Znam twoje pierwsze imię. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować. [VAELOR]: — Więc mi je powiedz. Kobieta pokręciła głową. [KOBIETA]: — Jeszcze nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [KOBIETA]: — Ponieważ przypomniałbyś sobie również, dlaczego mnie zabiłeś. Vaelor zrobił krok w jej stronę. [VAELOR]: — Nie zrobiłem tego. Kobieta spojrzała na niego z ogromnym smutkiem. [KOBIETA]: — Wiem, że teraz w to wierzysz. [VAELOR]: — Kim jesteś dla mnie? Przez chwilę milczała. Potem odpowiedziała: [KOBIETA]: — Byłam twoim początkiem. Zanim Vaelor zdążył zadać kolejne pytanie, kobieta uniosła dłoń. Wszystkie światła powróciły. Jej postać zniknęła. Na podłodze pozostał jedynie srebrny pył. 10. PIERWSZA PAMIĘĆ WIDZI PRZYSZŁOŚĆ Daleko od Avar-Neth Pierwsza Pamięć stała przed ogromnym zwierciadłem. Nie odbijało ono jej twarzy. Pokazywało miejsca, których nie było już na żadnej mapie. Kobieta obserwowała obrazy Vaelora i jego towarzyszy. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Dotarł do pierwszej bramy. W jej głosie nie było zaskoczenia. Był smutek. Zwierciadło nagle zmieniło obraz. Pojawiła się trójka dzieci. Pierwsze miało oczy Vaelora. Drugie przypominało dziewczynę, której szukał Kael. Trzecie miało oczy samej Pierwszej Pamięci. Kobieta cofnęła się. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie... Obraz dzieci zaczął się rozpływać. Wtedy rozległ się głos. [GŁOS]: — Pamiętasz, co obiecałaś? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Tak. [GŁOS]: — Więc dlaczego pozwalasz mu iść dalej? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ponieważ nie mogę już go powstrzymać. [GŁOS]: — Możesz. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie chcę ponownie wybierać za niego. W zwierciadle pojawiła się twarz kobiety o srebrnych oczach. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wybacz mi. 11. DRUGA BRAMA W Avar-Neth Vaelor podszedł do drugiej bramy. Znajdowała się za postumentem siedmiu kamieni. Była znacznie większa od pierwszej i wykonana z czarnego materiału przypominającego szkło. Na jej powierzchni nie było żadnych symboli. Jedynie gładka, ciemna przestrzeń. [ELARION]: — Nie otwieraj jej. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Pierwsza brama prowadziła do miasta. Druga może prowadzić poza granice wszystkich znanych światów. [KAEL]: — Czyli dokąd? [ELARION]: — Do miejsca, które istniało przed stworzeniem. Vaelor spojrzał na nieznajomego bez cienia. [VAELOR]: — Czy tam znajduje się prawda o mnie? [BEZCIENNY]: — Tak. [VAELOR]: — A jeśli otworzę bramę? [BEZCIENNY]: — Możesz odzyskać wspomnienia. [VAELOR]: — Jaką cenę będę musiał zapłacić? Nieznajomy spojrzał mu prosto w oczy. [BEZCIENNY]: — Możesz stracić wszystko, co czyni cię tym, kim jesteś teraz. Vaelor odwrócił się do pozostałych. [VAELOR]: — Nie zamierzam uciekać. Położył dłoń na powierzchni bramy. Trzy korzenie na jego skórze rozbłysły. Brama odpowiedziała. Najpierw pojawiła się cienka srebrna linia. Potem druga. Trzecia. Czarna powierzchnia rozsunęła się powoli. Za nią nie było korytarza. Było niebo. Niebo pełne gwiazd i miast, które wyglądały jak wspomnienia światów jeszcze nienarodzonych. Vaelor zobaczył własną twarz odbitą w przestrzeni. Ale odbicie się nie uśmiechało. Ono płakało. 12. TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED ŚWIATEM Z ciemności wyłoniła się kobieta. Jej srebrne oczy świeciły delikatnie. Nie była już tylko obrazem ani wspomnieniem. Stała przed nimi naprawdę. [KOBIETA]: — W końcu się spotykamy. Vaelor nie odrywał od niej wzroku. [VAELOR]: — Powiedz mi, kim jesteś. [KOBIETA]: — Jestem tą, która pamiętała cię przed narodzinami pierwszego świata. [VAELOR]: — Jak masz na imię? Kobieta uśmiechnęła się smutno. [KOBIETA]: — Moje imię zostało zabrane. [VAELOR]: — Przez kogo? [KOBIETA]: — Przez tego, kto najbardziej bał się, że je wypowiem. [VAELOR]: — Czyli przez kogo? Kobieta spojrzała na jego dłoń. [KOBIETA]: — Przez ciebie. W tej samej chwili Vaelor zobaczył wizję. Ogromna przestrzeń. Światło. Ciemność. Dwoje dzieci stojących obok siebie. Jedno z nich miało twarz Vaelora. Drugie twarz kobiety. Pomiędzy nimi leżała trzecia postać. Nie miała twarzy. Tylko zamknięte oczy. Potem rozległ się głos. [GŁOS]: — Pierwszy pamięta. Wizja zmieniła się. [ GŁOS]: — Drugi pragnie. Kolejny obraz. [GŁOS]: — Trzeci zapomniał. Vaelor upadł na kolana. [VAELOR]: — Co to znaczy?! Kobieta uklękła przed nim. [KOBIETA]: — To znaczy, że nie jesteś tym, za kogo się uważasz. [VAELOR]: — Kim więc jestem? Kobieta dotknęła jego czoła. [KOBIETA]: — Tego jeszcze nie możesz wiedzieć. [VAELOR]: — Dlaczego? [KOBIETA]: — Ponieważ kiedy przypomnisz sobie swoje pierwsze imię, przypomnisz sobie również, dlaczego świat musiał o tobie zapomnieć. Nagle brama zatrzęsła się. Z jej wnętrza wydobył się potężny podmuch. Kobieta zaczęła znikać. [VAELOR]: — Zaczekaj! [KOBIETA]: — Nie szukaj mnie jeszcze. [VAELOR]: — Znajdę cię! Kobieta spojrzała na niego po raz ostatni. [KOBIETA]: — Wiem. Dlatego tak bardzo się boję. Zniknęła. Brama zamknęła się z hukiem. 13. POCZĄTEK NOWEJ DROGI Przez długi czas nikt się nie odzywał. Vaelor stał nieruchomo przed zamkniętą bramą. W jego głowie pozostawały obrazy, których nie potrafił zrozumieć. Dwoje dzieci. Trzecia postać. Słowa o pierwszym, drugim i trzecim. W końcu Elarion podszedł do niego. [ELARION]: — Musimy odpocząć. [VAELOR]: — Ona znała mnie przed pierwszym światem. [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — A ja odebrałem jej imię. Elarion nie odpowiedział. [VAELOR]: — Dlaczego? Strażnik spojrzał na zamkniętą bramę. [ELARION]: — Być może dlatego, że prawda o niej mogła zniszczyć wszystko, co stworzyłeś. [VAELOR]: — Nie pamiętam, żebym cokolwiek stworzył. [ELARION]: — Jeszcze. W tej chwili odezwał się nieznajomy bez cienia. [BEZCIENNY]: — Nie możemy tu zostać. [KAEL]: — Dlaczego? Nieznajomy spojrzał w stronę drugiej bramy. [BEZCIENNY]: — Ponieważ ktoś już wie, że ją otworzyliśmy. [VAELOR]: — Kto? Nieznajomy odpowiedział cicho: [BEZCIENNY]: — Ten, który pamiętał przed światem. W oddali rozległ się dźwięk przypominający uderzenie ogromnego dzwonu. Raz. Drugi. Trzeci. A potem z samego środka Avar-Neth dobiegł głos. [GŁOS MIASTA]: — Pierwsza Pamięć utraciła swoje imię. Elarion pobladł. [ELARION]: — To niemożliwe. [VAELOR]: — Co się stało? Strażnik spojrzał na niego. [ELARION]: — Jeśli Pierwsza Pamięć utraciła swoje imię, oznacza to, że ktoś rozpoczął proces pierwszego rozdzielenia. [VAELOR]: — Czyli? Elarion odpowiedział z trudem: [ELARION]: — Ktoś próbuje ponownie stworzyć świat. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tak zakończyło się nasze pierwsze spotkanie z Avar-Neth. Nie poznaliśmy prawdy o Vaelorze. Nie odnaleźliśmy imienia kobiety o srebrnych oczach. Nie dowiedzieliśmy się również, kim był tajemniczy głos, który przemówił zza drugiej bramy. Odkryliśmy jednak coś znacznie bardziej niepokojącego. Vaelor nie był jedynie dziedzicem pradawnej krwi. Jego istnienie sięgało czasów sprzed narodzin pierwszego świata. A kobieta, która go znała, nosiła w sobie wspomnienie wydarzeń, o których nie pamiętali nawet najstarsi bogowie. Wiedzieliśmy też, że Pierwsza Pamięć utraciła swoje imię. Wtedy jeszcze nie rozumieliśmy, jak wielkie znaczenie miało to wydarzenie. Dopiero później odkryliśmy, że imię Pierwszej Pamięci było ostatnim zamknięciem pewnej bramy. Kiedy zostało utracone, coś, co przez całą wieczność pozostawało uśpione, zaczęło się budzić. A jego pierwszym celem nie był Vaelor. Był nim cały świat.

End of Chapter 2

Chapter 2: ROZDZIAŁ 2 BRAMA POD FUNDAMENTAMI ŚWIATA - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 2 | Novel AI Studio