Chapter 25 of 26
ROZDZIAŁ 25
DZIEDZICTWO, KTÓRE NIE ZNAŁO KOŃCA
2.4k words
ROZDZIAŁ 25
DZIEDZICTWO, KTÓRE NIE ZNAŁO KOŃCA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Każda opowieść o stworzeniu zaczyna się od początku.
Każda opowieść o bogach próbuje wskazać tego, który pierwszy przemówił, pierwszy otworzył oczy i pierwszy nadał światu kształt.
Lecz nasza historia nie zaczęła się od stworzenia.
Zaczęła się od wyboru.
A wybór, który miał ocalić wszystko, stał się przyczyną największego zapomnienia.
Staliśmy przed Bramą Pierwszego Milczenia. Za nią znajdowała się pusta kołyska, siedem sylwetek i głos dziecka, które nazwało Vaelora swoim ojcem.
Nie wiedzieliśmy, kim było.
Nie wiedzieliśmy, dlaczego Aethrion nie wybrał go przed Elionem.
Nie wiedzieliśmy nawet, czy to, co słyszeliśmy, było prawdą, czy kolejną pułapką zastawioną przez istoty starsze od pamięci.
Ale jedno wiedzieliśmy na pewno.
Nie mogliśmy już uciekać.
[VAELOR]: — Otwórz bramę.
[AERYN]: — Nie.
[VAELOR]: — Aerynie, muszę zobaczyć, kto znajduje się po drugiej stronie.
[AERYN]: — Nie musisz. Chcesz. To nie jest to samo.
[VAELOR]: — Jeśli istnieje kolejne dzieło, które stworzyłem i porzuciłem, mam prawo poznać jego historię.
[ELION]: — A ono ma prawo nie chcieć cię znać.
Vaelor spojrzał na chłopca.
Przez chwilę wydawało się, że zamierza odpowiedzieć. Jednak zamiast tego opuścił rękę.
[VAELOR]: — Masz rację.
Elion nie wyglądał na zadowolonego. Nie uśmiechnął się. Nie podszedł bliżej. W jego oczach wciąż pozostawał ból, którego nie mogła uleczyć żadna obietnica.
[ELION]: — Nie wiem, czy kiedykolwiek będę potrafił ci wybaczyć.
[VAELOR]: — Nie będę cię o to prosił.
[ELION]: — Dobrze.
[VAELOR]: — Ale jeśli będziesz chciał poznać prawdę, nie odejdę.
Elion odwrócił wzrok.
Wtedy odezwał się Nieistniejący.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Brama nie otworzy się dla niego.
[ELARION]: — Dlaczego?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ponieważ za nią znajduje się coś, co zostało stworzone, aby zastąpić Aethriona. Nie może więc pozwolić, by Aethrion wszedł do środka.
[KAEL]: — Czyli potrzebujemy kogoś innego?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Tak.
Wszyscy spojrzeli na niego.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Kogoś, kto nie został stworzony przez Aethriona. Kogoś, kto nie jest częścią jego pamięci, jego mocy ani jego przeznaczenia.
Lira powoli podniosła głowę.
[LIRA]: — Ja.
Nieistniejący skinął głową.
[ELARION]: — Nie.
[LIRA]: — Elarion…
[ELARION]: — Nie pozwolę ci przejść tam samej.
[LIRA]: — Nie proszę cię o pozwolenie.
Zamilkłem.
Przez długą chwilę patrzyłem na nią i przypominałem sobie wszystko, czego dowiedzieliśmy się o jej pochodzeniu. Nie była dziełem Aethriona. Nie była fragmentem żadnego boga. Była pierwszym wspomnieniem, które istniało jeszcze przed pierwszym zapisem.
Może właśnie dlatego brama rozpoznawała w niej kogoś, kto miał prawo wejść.
[LIRA]: — Nie jestem silniejsza od was. Nie jestem potężniejsza od Vaelora. Ale nie należę do jego historii.
[ELION]: — To prawda.
[VAELOR]: — Jeśli wejdziesz, nie będę mógł cię ochronić.
[LIRA]: — Nie potrzebuję, żebyś mnie chronił. Potrzebuję, żebyś mi zaufał.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — Idź.
Lira podeszła do bramy.
Położyła dłoń na jej powierzchni.
W tej samej chwili wszystkie znaki zniknęły.
Brama otworzyła się bezszelestnie.
---
Za nią nie było ogromnej sali ani pałacu.
Znajdował się tam ogród.
Rosły w nim drzewa o srebrnych liściach. Między nimi płynęły strumienie światła, a na niewielkich wzgórzach znajdowały się domy zbudowane z materiałów, których nie potrafiłem rozpoznać.
W oddali widać było jezioro.
Na jego powierzchni odbijało się niebo pełne gwiazd.
Było to miejsce piękne.
Tak piękne, że przez moment zapomniałem, iż znajdujemy się w przestrzeni, która nie powinna istnieć.
[KAEL]: — To miejsce wygląda jak…
[ELYRA]: — Jak dom.
Lira zrobiła kilka kroków.
Na środku ogrodu stała kołyska.
Była wykonana z jasnego drewna, a jej brzegi zdobiły niewielkie symbole. Niektóre przypominały znaki Dzieł, inne były zupełnie nieznane.
Obok kołyski siedziało dziecko.
Miało ciemne włosy i oczy, w których odbijało się złote światło.
Kiedy zobaczyło Lirę, podniosło głowę.
[DZIECKO]: — Wróciłaś.
[LIRA]: — Kim jesteś?
Dziecko uśmiechnęło się smutno.
[DZIECKO]: — Nie pamiętasz mnie?
[LIRA]: — Nie.
[DZIECKO]: — To nic. On też nie pamiętał.
Lira uklękła przed nim.
[LIRA]: — Kto?
Dziecko wskazało na Vaelora.
[DZIECKO]: — Mój ojciec.
Vaelor stał nieruchomo przed bramą.
Nie wszedł do ogrodu.
[VAELOR]: — Jak masz na imię?
Dziecko spojrzało na niego.
[DZIECKO]: — Nie nadałeś mi żadnego.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[DZIECKO]: — Bo nie zdążyłeś.
Lira dotknęła ramienia dziecka.
[LIRA]: — Czy pamiętasz, co się wydarzyło?
[DZIECKO]: — Pamiętam, że ojciec stworzył mnie, zanim stworzył Eliona. Pamiętam, że chciał, żebym był doskonały. Pamiętam, że nie wolno mi było zadawać pytań.
[VAELOR]: — Nie…
[DZIECKO]: — Pamiętam też, że kiedy po raz pierwszy zapytałem, czy mogę sam zdecydować, kim będę, ojciec się przestraszył.
Vaelor zacisnął powieki.
[DZIECKO]: — Nie chciał mnie zabić. Nie od razu. Najpierw próbował zmienić moje myśli. Potem odebrał mi wspomnienia. A kiedy to nie wystarczyło, zamknął mnie tutaj.
[ELION]: — Więc to ty byłeś pierwszym synem.
Dziecko skinęło głową.
[DZIECKO]: — Tak.
Elion podszedł bliżej.
[ELION]: — Dlaczego nic o tobie nie pamiętam?
[DZIECKO]: — Bo kiedy mnie zamknięto, ty jeszcze nie istniałeś.
Elion spojrzał na Vaelora.
[ELION]: — Stworzyłeś go przede mną.
[VAELOR]: — Tak.
[ELION]: — A potem stworzyłeś mnie, żeby o nim zapomnieć?
Vaelor nie odpowiedział.
Nie musiał.
Jego milczenie było wystarczające.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Widziałem już wiele rodzajów cierpienia.
Widziałem światy niszczone przez gniew bogów. Widziałem istoty zamykane w komorach zbudowanych z lęku. Widziałem pamięć wyrywaną z umysłów i imiona usuwane z ksiąg.
Ale nigdy wcześniej nie widziałem stwórcy, który musiał spojrzeć w oczy własnym dzieciom i przyznać, że każde z nich zostało skrzywdzone przez jego strach.
Vaelor wszedł do ogrodu.
Nie podszedł do dziecka.
Zatrzymał się kilka kroków dalej.
[VAELOR]: — Nie wiem, jak masz na imię.
[DZIECKO]: — Wiem.
[VAELOR]: — Nie wiem, co ci obiecałem.
[DZIECKO]: — Wiem.
[VAELOR]: — Nie wiem nawet, czy mogę prosić cię o wybaczenie.
[DZIECKO]: — Nie możesz.
Vaelor skinął głową.
[DZIECKO]: — Ale możesz mnie wysłuchać.
[VAELOR]: — Będę słuchał.
Dziecko wstało.
[DZIECKO]: — Nie chcę być twoim pierwszym dziełem. Nie chcę być twoim najważniejszym stworzeniem. Nie chcę nawet, żebyś nazywał mnie swoim synem.
Vaelor spuścił głowę.
[DZIECKO]: — Chcę tylko wiedzieć, dlaczego kiedyś uznałeś, że moje życie jest mniej ważne od twojego strachu.
Vaelor długo milczał.
W końcu odpowiedział:
[VAELOR]: — Bo pomyliłem miłość z prawem do decydowania o wszystkim. Bałem się, że jeśli pozwolę ci być sobą, stracę cię. Nie rozumiałem, że właśnie przez to cię straciłem.
Dziecko patrzyło na niego bez słowa.
[VAELOR]: — Nie mam usprawiedliwienia.
[DZIECKO]: — Nie.
[VAELOR]: — Wiem.
[DZIECKO]: — Nie wiem, czy kiedykolwiek będę chciał cię znać.
[VAELOR]: — Uszanuję to.
Dziecko odwróciło się w stronę ogrodu.
Po raz pierwszy zobaczyłem, że jego twarz nie wyraża wyłącznie bólu. Pojawiła się na niej również ulga.
Nie dlatego, że Vaelor naprawił przeszłość.
Dlatego, że po raz pierwszy pozwolił komuś zdecydować o własnej przyszłości.
[ELION]: — Czy mogę z tobą zostać?
Dziecko spojrzało na niego.
[DZIECKO]: — Jeśli chcesz.
[ELION]: — Chcę.
[VAELOR]: — Elion…
[ELION]: — Nie pytaj, czy wrócę.
Vaelor zamknął oczy.
[VAELOR]: — Nie zapytam.
Elion usiadł obok dziecka.
Przez chwilę obaj milczeli.
Potem pierwszy syn Aethriona wskazał na niebo.
[DZIECKO]: — Widzisz te gwiazdy?
[ELION]: — Tak.
[DZIECKO]: — Niektóre z nich nie istnieją jeszcze w żadnym świecie.
[ELION]: — Skąd wiesz?
[DZIECKO]: — Bo kiedyś marzyłem, że je zobaczę.
Elion uśmiechnął się delikatnie.
[ELION]: — W takim razie kiedyś je zobaczymy.
---
Tymczasem ogród zaczął się zmieniać.
Srebrne liście opadały z drzew, a strumienie światła przygasały.
Lira podniosła głowę.
[LIRA]: — Coś jest nie tak.
[ELARION]: — Co się dzieje?
[LIRA]: — To miejsce nie zostało stworzone, żeby istnieć wiecznie. Jest wspomnieniem. A wspomnienia nie mogą zastąpić życia.
Nieistniejący podszedł do jednego z drzew.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ogród zaczyna znikać.
[KAEL]: — Więc musimy ich stąd zabrać.
[DZIECKO]: — Nie.
[ELYRA]: — Jeśli tu zostaniecie, wszystko zniknie.
[DZIECKO]: — Wiem.
[ELION]: — Możemy znaleźć inne miejsce.
[DZIECKO]: — Nie chcę, żeby ktoś znowu decydował za mnie.
Elion skinął głową.
[ELION]: — W takim razie wybierz sam.
Dziecko spojrzało na ogród.
Na srebrne drzewa.
Na strumienie światła.
Na kołyskę, w której spędziło nieznany nam czas.
Potem spojrzało na Vaelora.
[DZIECKO]: — Czy mogę odejść?
[VAELOR]: — Możesz.
[DZIECKO]: — Czy nie będziesz próbował mnie zatrzymać?
[VAELOR]: — Nie.
Dziecko zamknęło oczy.
Na jego piersi pojawił się niewielki znak. Nie był podobny do symboli Dzieł ani do znaku ósmej gałęzi.
Był to otwarty krąg.
W jego środku pojawiła się pojedyncza iskra.
[DZIECKO]: — W takim razie wybieram.
Ogród rozświetlił się.
Wszystkie drzewa zamieniły się w tysiące małych gwiazd, które wzniosły się ku niebu.
Kołyska rozpadła się na delikatne płatki światła.
A dziecko stanęło przed nami jako młody chłopiec o spokojnej twarzy.
Spojrzał na Eliona.
[DZIECKO]: — Chodźmy.
[ELION]: — Dokąd?
[DZIECKO]: — Tam, gdzie nikt nie będzie wiedział, czyim jesteśmy dziełem.
Elion skinął głową.
Vaelor nie próbował ich zatrzymać.
Kiedy obaj przekroczyli próg ogrodu, pozostała po nich tylko jedna rzecz.
Niewielka tabliczka.
Leżała na ziemi, obok miejsca, w którym stała kołyska.
Podniosłem ją.
Nie było na niej imienia.
Widniało tylko jedno zdanie:
NIE KAŻDE DZIECKO POTRZEBUJE OJCA, KTÓRY JE STWORZYŁ. NIEKTÓRE POTRZEBUJĄ ŚWIATA, KTÓRY POZWOLI IM DOROSNĄĆ.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kiedy opuściliśmy ogród, brama zamknęła się za nami.
Nie wiedzieliśmy, dokąd odeszli pierwsi synowie Aethriona.
Nie wiedzieliśmy, czy jeszcze kiedyś ich spotkamy.
Ale po raz pierwszy od bardzo dawna Vaelor nie próbował tego kontrolować.
Stał przed zamkniętą bramą, patrząc na miejsce, w którym jeszcze przed chwilą znajdowały się jego dzieci.
[VAELOR]: — Straciłem ich.
[AERYN]: — Nie. Pozwoliłeś im odejść.
[VAELOR]: — Czy to jakaś różnica?
[AERYN]: — Ogromna.
Vaelor spojrzał na niego.
[AERYN]: — Kiedy ktoś odchodzi, ponieważ sam tego chce, nie musi oznaczać to końca. Ale kiedy ktoś zostaje tylko dlatego, że nie ma wyboru, nie jest to żadna więź.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — Dziękuję.
Aeryn nie odpowiedział.
Nie było potrzeby.
Lira stała nieco dalej. Patrzyła na swoje dłonie. Znak pierwszego wspomnienia wciąż widniał na jej czole.
[ELARION]: — Liro?
[LIRA]: — Czuję coś.
[ELARION]: — Co?
[LIRA]: — Jakby ktoś mnie wołał.
[ELION]: — To nie jest wołanie.
Elion stał obok swojego nowego towarzysza.
[ELION]: — To pamięć.
[VAELOR]: — Czyja?
Chłopiec spojrzał w głąb Pierwszej Przestrzeni.
[ELION]: — Wszystkich tych, którzy jeszcze nie otrzymali imion.
Wtedy siedem kolumn, które wcześniej spotkaliśmy w kręgu Dzieł, pojawiło się przed nami w oddali.
Każda świeciła innym światłem.
Pierwsza była pusta.
Druga nosiła znak Veyry.
Pozostałe pięć wciąż pozostawało nieznanych.
Nad nimi unosiła się ósma kolumna.
Nie była wykonana z kamienia.
Była zbudowana z czystej możliwości.
[ORAEON]: — To niemożliwe.
[ELARION]: — Co tym razem?
[ORAEON]: — Ósme Dzieło nie powinno istnieć.
Nieistniejący podszedł do kolumny.
[NIEISTNIEJĄCY]: — A jednak istnieje.
[ELARION]: — Mówiłeś, że nie jesteś ósmym Dziełem.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie jestem.
[KAEL]: — Więc czym jest ta kolumna?
Nieistniejący spojrzał na Vaelora.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Miejscem dla tego, co dopiero zostanie wybrane.
Vaelor podszedł do kolumny.
Na jej powierzchni pojawił się złoty napis:
DZIEDZICTWO PIERWSZEJ PAMIĘCI.
Pod nim ukazały się kolejne słowa:
NIE JEST WŁASNOŚCIĄ STWÓRCY.
NIE JEST WIĘZIENIEM STWORZENIA.
JEST PRAWEM DO WŁASNEJ DROGI.
Vaelor dotknął kolumny.
Tym razem nie próbował nadać jej kształtu.
Nie wypowiedział żadnego zaklęcia.
Nie użył swojej mocy.
Po prostu pozwolił jej istnieć.
Ósma kolumna rozbłysła.
W tym świetle zobaczyliśmy wszystkie siedem Dzieł. Nie jako nieruchome posągi, lecz jako istoty, które gdzieś w odległych miejscach świata wciąż pamiętały swoje dawne wybory.
Pierwsze Dzieło, które otrzymało wolność.
Veyrę, która musiała nauczyć się, że miłość nie polega na zamykaniu innych w bezpieczeństwie.
Pozostałe Dzieła, których tajemnice wciąż czekały na odkrycie.
A potem zobaczyliśmy coś jeszcze.
Wszystkie kolumny połączyły się cienkimi liniami światła.
W środku powstał symbol.
Nie przypominał żadnego znaku, który wcześniej widzieliśmy.
Był to otwarty krąg otoczony ośmioma promieniami.
Lira dotknęła go wzrokiem.
[LIRA]: — To nie jest koniec.
[ELARION]: — Nie.
[ELION]: — To początek czegoś, czego nikt nie stworzył.
Vaelor spojrzał na nas.
[VAELOR]: — Więc może właśnie tego powinienem był się nauczyć od samego początku.
[AERYN]: — Czego?
[VAELOR]: — Że nie wszystko, co piękne, musi należeć do tego, kto dał temu początek.
Przez chwilę panowała cisza.
Potem przestrzeń przed nami rozsunęła się.
Ukazała się droga prowadząca ku odległemu światłu.
Nie wiedzieliśmy, dokąd prowadzi.
Ale wiedzieliśmy, że nie jest to droga powrotna.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wiele lat później, kiedy próbowałem zapisać wydarzenia tego tomu, odkryłem coś niezwykłego.
Wszystkie kroniki dotyczące Pierwszej Pamięci zaczęły się zmieniać.
Niektóre imiona powróciły.
Niektóre zniknęły.
W miejscach, w których dawniej znajdowały się puste strony, pojawiły się historie istot, które nigdy nie zostały stworzone.
Nie potrafiłem wyjaśnić, dlaczego.
Dopiero pewnej nocy zrozumiałem.
Pierwsza Pamięć nie była księgą przeszłości.
Była księgą możliwości.
A każda istota, która otrzymywała prawo do wyboru, dopisywała do niej własną historię.
Vaelor odszedł z nami, ale nie był już tym samym stwórcą, którego poznaliśmy na początku naszej wędrówki.
Nie przestał być Aethrionem.
Nie przestał odpowiadać za swoje czyny.
Po raz pierwszy jednak przestał wierzyć, że jego pochodzenie daje mu prawo do decydowania o przyszłości innych.
Elion odnalazł drogę, której nikt nie mógł mu wskazać.
Jego brat poszedł razem z nim.
Aeryn pozostał przy drużynie, choć wciąż nie ufał bogom. I być może właśnie dlatego jego obecność była tak ważna.
Lira zaczęła słyszeć imiona, które jeszcze nie istniały.
Kael i Elyra ponownie odnaleźli siebie, lecz oboje wiedzieli, że ich wspólna droga nie będzie już taka jak dawniej.
Oraeon przestał ukrywać swoje wspomnienia.
Nieistniejący zaś po raz pierwszy nie musiał już udowadniać, że ma prawo istnieć.
A ja?
Ja ponownie zostałem Strażnikiem Zapomnianych Kronik.
Nie dlatego, że ktoś mi to nakazał.
Dlatego, że sam wybrałem tę drogę.
W ostatniej stronie księgi zapisałem słowa, które nie pochodziły z żadnego wcześniejszego wspomnienia.
„Nie pytaj, kto stworzył świat. Zapytaj, czy pozwolił mu stać się czymś więcej, niż sam potrafił sobie wyobrazić”.
Gdy odłożyłem pióro, na pustej stronie pojawił się nowy napis.
Nie był zapisany moją ręką.
Nie pochodził również od żadnego ze znanych mi bogów.
Widniało na niej jedno zdanie:
PIERWSZA PAMIĘĆ ZOSTAŁA ODNALEZIONA.
Pod nim pojawiły się kolejne słowa:
TERAZ NALEŻY ODNALEŹĆ PIERWSZEGO ZAPOMNIANEGO BOGA.
A na samym dole, w miejscu, gdzie dotąd znajdowała się tylko pustka, pojawiło się imię:
NEMAROTH.
Nie znałem go.
Nie pamiętałem, żebym kiedykolwiek je słyszał.
A jednak w chwili, gdy je przeczytałem, wszystkie światła w archiwum zgasły.
Z ciemności dobiegł szept.
[NIEZNANY GŁOS]: — Elarionie…
Odwróciłem się.
Za mną stała postać, której nie było w żadnej z kronik.
Nie miała twarzy.
Nie miała cienia.
Nie miała nawet kształtu, który potrafiłbym opisać.
A jednak wiedziałem, że patrzy na mnie.
[NIEZNANY GŁOS]: — Powiedz Vaelorowi, że jego ojciec nie był pierwszym, który go stworzył.
Zrobiłem krok w tył.
[ELARION]: — Kim jesteś?
Postać zbliżyła się.
[NIEZNANY GŁOS]: — Tym, którego Aethrion zapomniał, zanim nauczył się pamiętać.
A potem wypowiedziała słowa, które sprawiły, że po raz pierwszy od początku mojego istnienia zapragnąłem, by kroniki pozostały zamknięte.
[NIEZNANY GŁOS]: — I tym, który stworzył jego ojca.
KONIEC TOMU 2