Chapter 24 of 26

ROZDZIAŁ 24 IMIĘ, KTÓRE POPRZEDZAŁO STWORZENIE

2.5k words

ROZDZIAŁ 24 IMIĘ, KTÓRE POPRZEDZAŁO STWORZENIE [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Niektóre prawdy potrafią zniszczyć całe królestwa. Inne potrafią zniszczyć bogów. Ale istnieją również takie, które nie niszczą niczego. Po prostu odbierają wszystkiemu znaczenie, jakie dotąd posiadało. Kiedy Vaelor wypowiedział słowa: „Moje pierwsze imię”, Pierwsza Przestrzeń zadrżała. Nie był to zwykły wstrząs. Nie poruszyły się kamienie, nie popękały ściany, nie rozświetliły się odległe gwiazdy. Zmieniło się coś znacznie głębszego. Sama przestrzeń przestała rozpoznawać Vaelora. Przez krótką chwilę nie wiedziała, kim jest. A potem zaczęła go zapominać. [KAEL]: — Vaelor? Nie otrzymał odpowiedzi. [KAEL]: — Hej! Słyszysz mnie? Vaelor patrzył na złote ziarno. Jego palce zacisnęły się wokół niego, ale nie próbował go zgnieść. Wydawał się sparaliżowany. [ELYRA]: — Co się z nim dzieje? [ELARION]: — Jego wspomnienia… Nie dokończyłem. Zauważyłem, że płaszcz Vaelora, jego twarz i nawet cień zaczynają tracić wyrazistość. Nie znikał. Raczej stawał się czymś, czego nie potrafiliśmy opisać. Aeryn podbiegł do niego. [AERYN]: — Vaelor! Odłóż to! [VAELOR]: — Nie mogę. [AERYN]: — Dlaczego? [VAELOR]: — Ono mnie rozpoznaje. Ziarno rozbłysło. Wtedy usłyszeliśmy głos. Nie dochodził z bramy ani ze ścian. Nie wydobywał się z ust żadnej istoty. Rozbrzmiewał wewnątrz nas. [NIEZNANY GŁOS]: — Wróciłeś. Vaelor zamknął oczy. [VAELOR]: — Kim byłem? [NIEZNANY GŁOS]: — Zanim otrzymałeś imię, byłeś odpowiedzią. [VAELOR]: — Na jakie pytanie? [NIEZNANY GŁOS]: — Na pytanie, którego jeszcze nikt nie potrafił zadać. Nagle złote ziarno uniosło się nad jego dłonią. Rozwinęło się w niewielki płomień, a w jego wnętrzu pojawił się symbol. Nie przypominał żadnego z siedmiu znaków Dzieł. Był prosty. Pojedyncza linia przecięta niewielkim okręgiem. Lira przyłożyła dłoń do ust. [LIRA]: — Znam ten znak. [ELARION]: — Skąd? [LIRA]: — Widziałam go przed pierwszym zapisem. W miejscu, którego nie było nawet w pamięci Matki Ciszy. [ELION]: — To znak pierwszego pytania. [ORA EON]: — Jakiego pytania? Elion spojrzał na płomień. [ELION]: — Czy coś może istnieć, jeśli nikt nie zdecyduje, że powinno? Ziarno nagle zgasło. Vaelor upadł na kolana. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kiedy podniosłem głowę, nie znajdowaliśmy się już w komnacie. Staliśmy na ogromnej równinie. Nie było na niej żadnych drzew, kolumn ani śladów stworzenia. Pod naszymi stopami rozciągała się powierzchnia przypominająca nieruchomą wodę. Nad nami nie było nieba. Była tylko nieskończona przestrzeń, w której wisiały pojedyncze punkty światła. Vaelor stał kilka kroków ode mnie. Nie wyglądał już jak istota, którą znaliśmy. Jego sylwetka była otoczona delikatną poświatą, a na jego piersi pojawił się znak złotego ziarna. [VAELOR]: — Pamiętam. [AERYN]: — Co pamiętasz? [VAELOR]: — Nie wszystko. Ale pamiętam, że zanim powstały światy, istniała możliwość ich powstania. [ELARION]: — To przecież wiemy. [VAELOR]: — Nie. Nie rozumiesz. Nie było żadnego stwórcy, który mógłby wybrać, co ma powstać. Nie było też nikogo, kto mógłby podjąć decyzję, że nic nie powinno istnieć. Zrobił kilka kroków. [VAELOR]: — Była tylko możliwość. Nieskończona, pozbawiona kierunku. Wszystko mogło się wydarzyć, ale nic nie musiało. [ELION]: — I wtedy pojawiłeś się ty. Vaelor pokręcił głową. [VAELOR]: — Nie pojawiłem się. Zostałem wybrany. [KAEL]: — Przez kogo? Vaelor spojrzał w górę. [VAELOR]: — Przez coś, co nie miało jeszcze świadomości. W tej samej chwili na horyzoncie pojawiła się postać. Nie miała twarzy. Nie miała ciała. Była dokładnie taka sama jak istota, którą widzieliśmy na obrazach w komnacie Eliona. [VAELOR]: — Ty. [NIEZNANY GŁOS]: — Ja. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że jesteś moim ojcem. [NIEZNANY GŁOS]: — Tak. [VAELOR]: — A teraz twierdzisz, że nie miałeś jeszcze świadomości, kiedy zostałem wybrany. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie wszystko, co istnieje, musi od początku wiedzieć, czym jest. Postać zbliżyła się. [NIEZNANY GŁOS]: — Byłem możliwością. Tak jak ty. Różnica polegała na tym, że ty otrzymałeś zdolność nadawania kształtu temu, co mogło się wydarzyć. [VAELOR]: — Więc mnie stworzyłeś? [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. [NIEZNANY GŁOS]: — Pozwoliłem ci się narodzić. Elion zrobił krok naprzód. [ELION]: — A potem nauczyłeś go, że wszystko, co istnieje, musi mieć właściciela. Postać zwróciła się ku chłopcu. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie nauczyłem go tego. [ELION]: — Nie musiałeś. Wystarczyło, że nigdy nie powiedziałeś mu, że może być inaczej. Vaelor spojrzał na Eliona. [VAELOR]: — Czy to prawda? [ELION]: — Nie wiem, ojcze. Ja również nie pamiętam wszystkiego. [NIEZNANY GŁOS]: — Elion pamięta tylko to, co pozwolono mu zachować. [ELION]: — Kłamiesz. [NIEZNANY GŁOS]: — Czy jesteś tego pewien? Chłopiec zamilkł. Postać wyciągnęła rękę. Na jej dłoni pojawił się maleńki płomień. Był złoty, ale w jego środku kryło się coś czarnego. [NIEZNANY GŁOS]: — Oto pierwsza pamięć. Vaelor natychmiast odwrócił wzrok. [VAELOR]: — Nie chcę jej. [NIEZNANY GŁOS]: — A jednak jej potrzebujesz. [VAELOR]: — Wystarczy mi to, co już pamiętam. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. Właśnie dlatego nie rozumiesz, co zrobiłeś. Płomień rozświetlił równinę. I zobaczyliśmy pierwsze stworzenie. --- Nie było podobne do żadnego boga. Nie miało skrzydeł, korony ani nadludzkiej postaci. Było niewielkim punktem światła unoszącym się w bezkresie. A jednak od niego zaczynało się wszystko. Punkt rozdzielił się na dwie części. Jedna stała się światłem. Druga ciemnością. Potem obie zaczęły tworzyć kolejne możliwości. Powstały pierwsze granice, pierwsze odległości i pierwsze kierunki. W końcu pojawiły się cztery postacie. Aethrion i jego trzej bracia. Patrzyliśmy na ich narodziny. [ELARION]: — Więc rzeczywiście byli pierwszymi bogami… [NIEZNANY GŁOS]: — Pierwszymi, którzy potrafili zrozumieć własne istnienie. [ELARION]: — A kim był ten, który dał im początek? [NIEZNANY GŁOS]: — Odpowiedzią. [ELARION]: — Na co? [NIEZNANY GŁOS]: — Na samotność. Obraz zmienił się. Zobaczyliśmy młodego Aethriona. Nie przypominał Vaelora, którego znaliśmy. Był pełen energii i zachwytu. Patrzył na rodzące się światy, jakby każdy z nich był cudem. Obok niego stała postać bez twarzy. [NAJSTARSZY]: — Możesz stworzyć wszystko, co potrafisz sobie wyobrazić. [AETHRION]: — A jeśli wyobrażę sobie coś, czego nie potrafię stworzyć? [NAJSTARSZY]: — Wtedy będziesz musiał nauczyć się żyć z własną bezradnością. [AETHRION]: — Nie chcę być bezradny. [NAJSTARSZY]: — Nikt nie chce. Aethrion spojrzał na jednego ze swoich braci. [AETHRION]: — Czy oni również mogą tworzyć? [NAJSTARSZY]: — Mogą. [AETHRION]: — A czy mogą tworzyć coś, czego ja nie będę rozumiał? [NAJSTARSZY]: — Oczywiście. Aethrion zamilkł. Właśnie wtedy narodziło się w nim pierwsze pragnienie, które miało doprowadzić do katastrofy. Nie chciał już tylko tworzyć. Chciał rozumieć wszystko, co stworzy. Chciał wiedzieć, dokąd prowadzi każda decyzja. Chciał mieć pewność, że nic, co powstało dzięki niemu, nie wymknie się spod jego kontroli. [ELION]: — Wtedy zaczął się bać. [NIEZNANY GŁOS]: — Tak. [ELION]: — A ty pozwoliłeś mu w tym strachu dorastać. [NIEZNANY GŁOS]: — Ponieważ chciałem zobaczyć, czy potrafi go przezwyciężyć. [VAELOR]: — I nie potrafiłem. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. Wspomnienie zgasło. --- [AERYN]: — Wciąż nie odpowiedziałeś na najważniejsze pytanie. Postać zwróciła się w jego stronę. [AERYN]: — Czy jesteś naszym wrogiem? [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. [AERYN]: — Czy chcesz zniszczyć światy? [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. [AERYN]: — Czy chcesz odzyskać władzę nad Aethrionem? [NIEZNANY GŁOS]: — Nigdy jej nie utraciłem. Aeryn zmrużył oczy. [AERYN]: — W takim razie czego chcesz? Postać milczała przez dłuższą chwilę. [NIEZNANY GŁOS]: — Chcę, żeby mój syn przestał udawać, że jest kimś innym. Vaelor zacisnął pięści. [VAELOR]: — Nie jestem już Aethrionem. [NIEZNANY GŁOS]: — Możesz zmienić imię. Możesz odrzucić swoje wspomnienia. Możesz nawet zniszczyć własne dzieła. Ale nie możesz zmienić tego, czym byłeś, zanim nauczyłeś się mówić. [VAELOR]: — Nie chcę być twoim narzędziem. [NIEZNANY GŁOS]: — Nigdy nim nie byłeś. [VAELOR]: — Więc dlaczego pozwoliłeś mi stworzyć Eliona? Po raz pierwszy postać odwróciła się. [NIEZNANY GŁOS]: — Ponieważ chciałem, żebyś miał kogoś, kogo będziesz mógł pokochać. Vaelor zamarł. [ELION]: — A potem pozwoliłeś mu mnie zabić? [NIEZNANY GŁOS]: — Nie. To była jego decyzja. [ELION]: — A ty nic nie zrobiłeś? [NIEZNANY GŁOS]: — Chciałem zobaczyć, czy twój ojciec potrafi wybrać miłość zamiast strachu. Elion spojrzał na Vaelora. [ELION]: — I wybrał strach. [VAELOR]: — Tak. Nie próbował się usprawiedliwiać. [VAELOR]: — Wybrałem strach. I będę musiał żyć z tym, co zrobiłem. Elion spuścił głowę. [ELION]: — Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć. [VAELOR]: — Nie musisz. [ELION]: — A jeśli nigdy ci nie wybaczę? [VAELOR]: — Wtedy nadal będę twoim ojcem. Ale nie będę żądał, żebyś mnie tak nazywał. Po raz pierwszy od chwili, gdy się pojawił, Elion nie odwrócił od niego wzroku. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie sądziłem, że po tym wszystkim zdołamy jeszcze zobaczyć coś, co nas zaskoczy. A jednak się wydarzyło. Najstarszy wyciągnął rękę w stronę Liry. [NIEZNANY GŁOS]: — Ty. Lira cofnęła się. [LIRA]: — Nie znam cię. [NIEZNANY GŁOS]: — Znasz mnie lepiej, niż ci się wydaje. [LIRA]: — Nie pamiętam cię. [NIEZNANY GŁOS]: — Ponieważ nigdy nie pozwolono ci zapomnieć. Na jej czole pojawił się niewielki znak. Ten sam, który widzieliśmy przed chwilą na złotym ziarnie. Vaelor spojrzał na nią z niedowierzaniem. [VAELOR]: — Lira… [LIRA]: — Co się dzieje? [ELION]: — Ona nie była tylko świadkiem. [ELARION]: — Kim więc jest? Elion patrzył na nią tak, jakby właśnie odkrył coś, czego sam nie chciał zrozumieć. [ELION]: — Jest pierwszym wspomnieniem. Lira zachwiała się. [KAEL]: — Nie rozumiem. [ELION]: — Zanim pojawiło się pierwsze stworzenie, zanim powstała przestrzeń i zanim Aethrion otrzymał swoje imię, istniało wspomnienie czegoś, co mogło się wydarzyć. [LIRA]: — Nie… [ELION]: — Nie byłaś stworzona, Liro. Nie zostałaś powołana do życia przez żadnego boga. [ELARION]: — Więc skąd się wzięła? Najstarszy odpowiedział. [NIEZNANY GŁOS]: — Z tego, co mogło być. Lira zamknęła oczy. Wokół niej pojawiły się obrazy. Nie były to wspomnienia jej życia. Były to obrazy świata, którego nigdy nie było. Zobaczyła siebie stojącą pośród bezkresnej przestrzeni. Nie miała twarzy, nie miała imienia. Była jedynie możliwością, że ktoś kiedyś będzie pamiętał. A potem zobaczyła Eliona. Małego chłopca siedzącego samotnie pod drzewem o ośmiu gałęziach. [ELION]: — Liro? Obrazy zniknęły. Lira otworzyła oczy. [LIRA]: — Ja cię znam. [ELION]: — Skąd? [LIRA]: — Byłam przy tobie, zanim otrzymałeś ciało. Elion cofnął się. [LIRA]: — Pamiętam, jak płakałeś. Pamiętam, jak pytałeś, czy ktoś kiedyś cię pokocha. I pamiętam, że odpowiedziałam ci… Głos jej zadrżał. [LIRA]: — Że nie musisz niczego robić, żeby zasłużyć na istnienie. Elion opuścił głowę. Po jego policzku spłynęła łza. [ELION]: — Myślałem, że to był tylko sen. [LIRA]: — Dla mnie również. Najstarszy opuścił rękę. [NIEZNANY GŁOS]: — Dlatego właśnie musieliście się spotkać. [VAELOR]: — Co to znaczy? [NIEZNANY GŁOS]: — Siedem Dzieł zachowuje to, co zostało zapomniane. Elion zachowuje to, co zostało odebrane. Lira zaś pamięta to, co nigdy nie miało prawa się wydarzyć. [ELARION]: — A ósma gałąź? Najstarszy milczał. [ELARION]: — Odpowiedz. [NIEZNANY GŁOS]: — Ósma gałąź nie należy do żadnego z was. [ELION]: — Więc do kogo? [NIEZNANY GŁOS]: — Do tego, który nie został jeszcze wybrany. Nagle równina zaczęła znikać. Punkty światła nad naszymi głowami gasły jeden po drugim. Pod stopami pojawiły się pęknięcia. [ELYRA]: — Musimy stąd odejść! [ORAEON]: — Nie możemy! To miejsce zaczyna się zamykać! [KAEL]: — Więc znajdź sposób, żeby nas stąd wydostać! Oraeon spojrzał na Vaelora. [ORAEON]: — Nie on powinien nas wyprowadzić. [VAELOR]: — Kto więc? Oraeon spojrzał na Elariona. [ORAEON]: — Strażnik. W tej samej chwili poczułem, że coś zaciska się wokół mojego serca. Zrozumiałem, że nie chodziło o zwykłe przejście. Nie mogłem otworzyć drogi mocą, której już nie pamiętałem. Musiałem dokonać wyboru. Takiego samego, jakiego dokonałem przed wiekami. Spojrzałem na Vaelora. [ELARION]: — Jeśli otworzę przejście, możemy już nigdy nie wrócić do Pierwszej Przestrzeni. [VAELOR]: — Zrób to. [ELARION]: — Nie wiesz, co może się wydarzyć. [VAELOR]: — Wiem, że nie możemy zostać. Spojrzałem na Eliona. [ELARION]: — Czy jesteś gotowy? Chłopiec skinął głową. [ELION]: — Nie. Przez chwilę nie wiedziałem, co powiedzieć. [ELION]: — Ale chcę spróbować. To wystarczyło. Wyciągnąłem ręce. W mojej pamięci otworzyły się trzy zamki. Pierwszy należał do mnie. Drugi do mojego brata. Trzeci do Ortheona. Po raz pierwszy zrozumiałem, że nie byliśmy trzema wersjami tej samej istoty. Byliśmy trzema strażnikami jednej obietnicy. Wypowiedziałem słowa, których nie znałem, a jednak pamiętałem je od zawsze. [ELARION]: — Niech pamięć nie będzie więzieniem. Niech zapomnienie nie będzie karą. Niech przejście otworzy się dla tych, którzy wybierają własną drogę. Pod naszymi stopami pojawił się krąg światła. W jednej chwili wszyscy znaleźliśmy się ponownie przed Bramą Pierwszego Milczenia. Ale coś się zmieniło. Na jej powierzchni pojawił się nowy napis. PIERWSZY STWÓRCA NIE JEST OSTATNIM. A pod nim: ÓSME DZIEŁO JUŻ SIĘ NARODZIŁO. Vaelor spojrzał na Lirę. [VAELOR]: — To ty? Lira pokręciła głową. [LIRA]: — Nie. [ELION]: — Ja również nie. [ORAEON]: — Więc kto? Wtedy Nieistniejący wyszedł z cienia. Po raz pierwszy jego sylwetka nie rozpadała się na pęknięcia. Była wyraźna. Miał twarz, choć nie potrafiłem jej zapamiętać. Spojrzał na nas. [NIEISTNIEJĄCY]: — Ja. Vaelor podszedł do niego. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że powstałeś, kiedy Elionowi odebrano prawo do istnienia. [NIEISTNIEJĄCY]: — Tak. [VAELOR]: — Więc jesteś ósmym Dziełem? Nieistniejący spojrzał na bramę. [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie. [ELARION]: — Więc czym jesteś? Nieistniejący odpowiedział cicho. [NIEISTNIEJĄCY]: — Jestem tym, co powstało, kiedy ktoś po raz pierwszy odmówił stworzeniu prawa do wyboru. Złoty znak na piersi Vaelora rozbłysł. A potem usłyszeliśmy głos Najstarszego. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie wierzcie mu. Vaelor odwrócił się. [NIEZNANY GŁOS]: — On nie powstał z bólu Eliona. Nieistniejący zacisnął dłonie. [NIEZNANY GŁOS]: — Powstał z mojego pierwszego błędu. Cisza, która nastąpiła później, była cięższa niż wszystkie wcześniejsze. [ELARION]: — Jakiego błędu? Odpowiedź nadeszła natychmiast. [NIEZNANY GŁOS]: — Zanim pozwoliłem Aethrionowi istnieć, stworzyłem coś, co miało pilnować, aby nigdy nie sprzeciwił się własnemu przeznaczeniu. Nieistniejący odwrócił głowę. [NIEZNANY GŁOS]: — I właśnie dlatego musiałem sprawić, by nikt nigdy nie pamiętał jego narodzin. [VAELOR]: — Chcesz powiedzieć, że on miał mnie kontrolować? [NIEZNANY GŁOS]: — Nie, synu. Po raz pierwszy głos zabrzmiał inaczej. Nie było w nim dumy ani chłodu. Był w nim strach. [NIEZNANY GŁOS]: — On miał cię zastąpić. Nieistniejący zrobił krok w stronę Vaelora. [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie słuchaj go. [VAELOR]: — Czy to prawda? [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie wszystko. [VAELOR]: — Co więc jest prawdą? Nieistniejący spojrzał mu prosto w oczy. [NIEISTNIEJĄCY]: — Miałem być tobą. Wtedy brama rozwarła się ponownie. Tym razem nie zobaczyliśmy tronu ani postaci o twarzy Vaelora. Zobaczyliśmy siedem ogromnych sylwetek. Siedem Dzieł. Stały w kręgu wokół czegoś, co przypominało pustą kołyskę. A nad nią unosił się znak ósmej gałęzi. Elion podszedł bliżej. [ELION]: — To miejsce… [VAELOR]: — Co? [ELION]: — Tutaj miałem się narodzić po raz drugi. Lira złapała go za rękę. [LIRA]: — Nie idź tam. Elion spojrzał na nią. [ELION]: — Muszę wiedzieć. Z wnętrza bramy dobiegł głos dziecka. Nie należał do Eliona. Nie należał do Oraeona. Był jednak tak podobny do głosu Vaelora, że wszyscy natychmiast się odwrócili. [DZIECKO ZA BRAMĄ]: — Ojcze? Vaelor znieruchomiał. [VAELOR]: — Nie… Głos powtórzył: [DZIECKO ZA BRAMĄ]: — Ojcze, dlaczego mnie nie wybrałeś? Vaelor zrobił krok w stronę bramy. Aeryn chwycił go za ramię. [AERYN]: — Nie wchodź. [VAELOR]: — Muszę zobaczyć, kto to jest. [AERYN]: — Właśnie tego chce. Vaelor spojrzał na niego. [AERYN]: — Nie pozwól, żeby strach ponownie podjął za ciebie decyzję. Zza bramy dobiegł ostatni szept. [DZIECKO ZA BRAMĄ]: — Elion nie był twoim pierwszym synem. I wtedy zrozumieliśmy, że historia, którą dotąd poznawaliśmy, nie była opowieścią o narodzinach świata. Była opowieścią o dzieciach, których jeden stwórca nie potrafił pokochać jednakowo. A najgorsza prawda wciąż pozostawała ukryta za bramą.

End of Chapter 24