Chapter 26 of 26
Zakończenie Tomu 2
259 words
Nie każde zakończenie oznacza kres opowieści.
Czasami jest jedynie chwilą ciszy pomiędzy jednym światem a drugim. Ostatnim oddechem przed narodzinami czegoś, czego nikt nie potrafił sobie wyobrazić.
Vaelor poznał prawdę o swoim dziedzictwie. Odkrył siedem Dzieł, zmierzył się z własnymi błędami i stanął przed tymi, których kiedyś stworzył, a następnie skrzywdził. Zrozumiał, że miłość pozbawiona wolności może stać się więzieniem, a pamięć, której nie pozwala się zapomnieć, potrafi być ciężarem większym niż śmierć.
Elion i jego bezimienny brat odeszli, by odnaleźć własną drogę. Lira odzyskała świadomość tego, czym była, zanim ktokolwiek zapisał pierwszą historię. Ósma kolumna otrzymała prawo do istnienia bez narzuconego kształtu.
A jednak wśród wszystkich odkrytych prawd pozostała jedna, której nikt nie potrafił wyjaśnić.
Imię.
Nemaroth.
Pierwszy Zapomniany Bóg.
Istota, która istniała poza pamięcią Aethriona, zanim powstały znane światy. Ktoś, kto nie tylko znał początek wszystkiego, ale być może sam był częścią tajemnicy starszej niż jakikolwiek początek.
A kiedy Elarion usłyszał, że ktoś stworzył ojca Aethriona, zrozumiał, że dotychczasowe kroniki opisywały zaledwie fragment znacznie większej historii.
Być może bogowie również mieli swoich stwórców.
Być może nawet oni zostali kiedyś zapomniani.
A może istniała siła, która od początku czekała, aż wszystkie stworzone przez nią istoty odnajdą własną drogę, by wreszcie móc przypomnieć sobie, kim naprawdę była.
Tom drugi kończy się odnalezieniem Pierwszej Pamięci.
Ale prawdziwa tajemnica dopiero się rozpoczyna.
Bo zanim powstał pierwszy bóg, zanim pojawiło się pierwsze światło i zanim ktokolwiek wypowiedział słowo „istnienie”, ktoś musiał być pierwszy.
I właśnie tego kogoś zapomniano.
Kroniki nie zostały zamknięte.
Dopiero teraz zaczynają opowiadać o tym, co było przed początkiem.