Chapter 23 of 26

ROZDZIAŁ 23 OJCIEC WSZYSTKICH POCZĄTKÓW

2.1k words

ROZDZIAŁ 23 OJCIEC WSZYSTKICH POCZĄTKÓW [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Istnieją chwile, w których nawet najstarsze istoty powinny zamknąć oczy. Nie dlatego, że boją się ciemności. Dlatego, że wiedzą, iż niektóre rzeczy, kiedy zostaną zobaczone, nigdy nie pozwolą już powrócić do dawnego świata. Ósme oko otworzyło się na ścianie komnaty. Nie miało powiek. Nie potrzebowało ich. Patrzyło na nas z uwagą tak ogromną, że przez moment odniosłem wrażenie, iż nie znajdujemy się już wewnątrz Pierwszej Przestrzeni, lecz w samym środku czyjegoś spojrzenia. Elion stał nieruchomo. Vaelor nie spuszczał wzroku z czarnej gałęzi. [AERYN]: — Powiedziałeś, że pozwoliłeś mu uwierzyć, iż miał wybór. Głos nie odpowiedział. [AERYN]: — Słyszysz mnie? Jeśli jesteś tak potężny, jak twierdzisz, nie powinieneś obawiać się odpowiedzi. Ósme oko przesunęło się w jego stronę. [NIEZNANY GŁOS]: — Odważny jesteś, Aerynie. [AERYN]: — Nie. Po prostu pamiętam, jak to jest, kiedy ktoś uważa, że ma prawo decydować za innych. [NIEZNANY GŁOS]: — Zatem powinieneś rozumieć, że decyzje nie zawsze należą do tych, którzy ponoszą ich konsekwencje. [AERYN]: — Właśnie dlatego nie zamierzam ci ufać. Na czarnej gałęzi pojawił się pierwszy liść. Nie był zielony ani złoty. Przypominał kawałek nocy wyrwany z miejsca, w którym nigdy nie pojawiło się światło. Elion odsunął się od ściany. [ELION]: — Nie powinieneś był się odezwać. [NIEZNANY GŁOS]: — A jednak to ty mnie wezwałeś. [ELION]: — Nie! [NIEZNANY GŁOS]: — Wystarczyło, że odzyskałeś pamięć. Vaelor zrobił krok naprzód. [VAELOR]: — Kim jesteś? Ósme oko zwróciło się ku niemu. [NIEZNANY GŁOS]: — Naprawdę nie pamiętasz? [VAELOR]: — Nie. [NIEZNANY GŁOS]: — Oczywiście. Zawsze uważałeś, że zapomnienie jest formą odkupienia. Vaelor zacisnął dłonie. [VAELOR]: — Powiedz mi swoje imię. Przez chwilę nie wydarzyło się nic. Potem głos odpowiedział: [NIEZNANY GŁOS]: — Nie mam imienia, które mógłbyś wypowiedzieć. [KAEL]: — To wygodne. [ELYRA]: — Kael… [KAEL]: — Co? Zaczynam mieć wrażenie, że każda istota, którą spotykamy, zna nas lepiej niż my sami siebie. A kiedy pytamy o cokolwiek, słyszymy kolejną zagadkę. Nieznany głos wydał dźwięk przypominający cichy śmiech. [NIEZNANY GŁOS]: — Właśnie dlatego lubię śmiertelnych. Nie wiedzą, kiedy powinni milczeć. [KAEL]: — A ja nie lubię tych, którzy ukrywają się za ścianami i przemawiają jak wyrocznia. Przez moment spojrzenie ósmego oka zatrzymało się na Kaelu. Wtedy chłopak zachwiał się, jakby ktoś uderzył go niewidzialną falą. Elyra natychmiast chwyciła brata za ramię. [ELYRA]: — Kael! [KAEL]: — Nic mi nie jest. [ELYRA]: — Co zobaczyłeś? Kael spojrzał na swoje dłonie. [KAEL]: — Nie wiem. Przez sekundę miałem wrażenie, że… że już tu kiedyś byłem. [ELARION]: — W Pierwszej Przestrzeni? [KAEL]: — Nie. W tej komnacie. Tylko że była większa. A na łóżku nie siedział Elion. Spojrzał na chłopca. [KAEL]: — Siedziało tam coś, co miało twarz Vaelora. Vaelor pobladł. [VAELOR]: — Co jeszcze? [KAEL]: — Nic. Potem usłyszałem płacz. Elion zamknął oczy. [ELION]: — To nie był płacz. [KAEL]: — A co? [ELION]: — Pierwszy krzyk stworzenia, które nie chciało się narodzić. --- Ósme oko zniknęło. Czarna gałąź pozostała jednak na ścianie. W jej cieniu zaczęły pojawiać się obrazy. Najpierw niewyraźne, potem coraz bardziej szczegółowe. Zobaczyliśmy przestrzeń bez światła i bez ciemności. Nie było w niej niczego, co mogłoby otrzymać nazwę. Nie było nawet pustki, ponieważ pustka oznacza brak czegoś, a tam nie istniało jeszcze pojęcie obecności. Pośrodku tej przestrzeni znajdowała się pojedyncza postać. Nie miała twarzy. Nie miała ciała. Nie miała nawet kształtu. A jednak wiedziałem, że patrzę na kogoś. [ELARION]: — To początek? [ELION]: — Nie. [VAELOR]: — Więc co? [ELION]: — To ten, który był przed początkiem. Obraz przesunął się. Postać wyciągnęła rękę, choć nie miała dłoni. Przed nią pojawił się pierwszy błysk. Z błysku narodziła się przestrzeń. Z przestrzeni wyłonił się czas. Z czasu wyrosły pierwsze możliwości. Potem pojawiła się druga postać. A następnie trzecia. Czwarta. Piąta. Każda otrzymywała część czegoś, czego wcześniej nie było. [ORAEON]: — To niemożliwe. Aethrion i jego bracia… [ELION]: — Nie byli pierwszymi. [ORAEON]: — Przecież mówiono, że czterech braci zapoczątkowało stworzenie! [ELION]: — Zapoczątkowali to, co znacie. Nie wszystko, co istniało. Lira zbliżyła się do obrazu. [LIRA]: — A kto był pierwszy? Elion wskazał na bezkształtną postać. [ELION]: — Ten, który nie potrzebował stworzenia, aby istnieć. [ELARION]: — Dlaczego więc pozwolił, by Aethrion stworzył światy? [ELION]: — Ponieważ chciał zobaczyć, co stanie się, kiedy jego dzieci otrzymają coś, czego on sam nigdy nie miał. [VAELOR]: — Co takiego? Elion spojrzał na niego. [ELION]: — Możliwość sprzeciwienia się ojcu. Vaelor cofnął się. Przez długą chwilę nie mówił nic. Wreszcie zrozumiałem, dlaczego jego twarz przybrała taki wyraz. Nieznany głos nie był jedynie kolejnym pradawnym bytem. Był kimś, kto stał ponad całą historią, którą Vaelor uważał za własną. Był źródłem jego pochodzenia. I być może źródłem jego największego błędu. [VAELOR]: — Dlaczego mi nie powiedziałeś? [NIEZNANY GŁOS]: — Pytałeś kiedyś? [VAELOR]: — Byłem twoim synem. [NIEZNANY GŁOS]: — Byłeś jednym z moich dzieci. [VAELOR]: — A Elion? [NIEZNANY GŁOS]: — Był próbą. [VAELOR]: — Próbą czego? [NIEZNANY GŁOS]: — Sprawdzeniem, czy stworzenie potrafi kochać bez posiadania. Vaelor spojrzał na chłopca. [VAELOR]: — I zawiodłem. [NIEZNANY GŁOS]: — Tak. Nie padło żadne pocieszenie. Żadna próba usprawiedliwienia. Tylko jedno słowo. Tak. Vaelor opuścił głowę. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie wiem, ile czasu minęło, zanim ponownie odezwał się Elion. W Pierwszej Przestrzeni czas nie płynął w taki sposób jak w światach, które znaliśmy. Mógł minąć jeden oddech albo tysiąc lat. Mogliśmy stać tam przez wieczność, a potem odkryć, że poza komnatą nie zmieniło się nic. Jednak dla Vaelora każda chwila była ciężarem. [ELION]: — Ojcze? Vaelor podniósł głowę. [ELION]: — Czy pamiętasz, co mi obiecałeś? [VAELOR]: — Powiedziałem, że będziesz mógł zobaczyć wszystkie światy. [ELION]: — Nie. [VAELOR]: — Że będziesz mógł wybrać własne miejsce? [ELION]: — Też nie. Chłopiec podszedł bliżej. [ELION]: — Obiecałeś, że kiedyś przestaniesz się bać. Vaelor zamknął oczy. [ELION]: — Powiedziałeś, że jeśli stworzenie zacznie wybierać inaczej, niż sobie wyobrażałeś, nie będziesz go karał. Że pozwolisz mu odejść, jeśli tego zapragnie. [VAELOR]: — Pamiętam. [ELION]: — Nie. Dopiero teraz zaczynasz pamiętać. Chłopiec wyciągnął dłoń. Na jego skórze pojawił się niewielki znak. Był identyczny z symbolem, który Veyra przekazała Vaelorowi. Czarny krąg przecięty siedmioma liniami. [ELION]: — Drugie Dzieło znało część prawdy. Pierwsze Dzieło znało inną. Każde z siedmiu przechowuje fragment czegoś, czego nie potrafiłem zachować sam. [VAELOR]: — Ciebie? [ELION]: — Nie. [ELION]: — Prawdę o tym, dlaczego zostałem stworzony. Lira przyłożyła dłoń do piersi. [LIRA]: — Siedem Dzieł nie było tylko strażnikami pamięci Aethriona. [ELION]: — Nie. [ELARION]: — Były fragmentami twojej pamięci? [ELION]: — Były fragmentami tego, co mój ojciec chciał zapomnieć. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Jakiego ojca? Elion nie odpowiedział. Zamiast tego wskazał na ścianę. Ósmy znak ponownie rozbłysł. Tym razem nie ukazał bezkształtnej postaci. Zobaczyliśmy siedem ogromnych sylwetek stojących wokół czegoś, co przypominało zamkniętą bramę. Sześć postaci było nieruchomych. Siódma klęczała. A za bramą znajdowało się coś, co poruszało się w rytmie oddechu. [ELARION]: — Co jest za tą bramą? [ELION]: — Odpowiedź. [KAEL]: — Na jakie pytanie? [ELION]: — Na pytanie, którego Aethrion nigdy nie odważył się zadać. [AERYN]: — Czyli? Elion odwrócił się ku nam. [ELION]: — Czy jego ojciec również został stworzony. W komnacie zapanowała cisza. Nawet Nieistniejący przestał się poruszać. [VAELOR]: — Chcesz powiedzieć, że ten, który był przed początkiem, także ma swojego stwórcę? [ELION]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Ale wiesz, gdzie możemy znaleźć odpowiedź. Elion skinął głową. [ELION]: — Za Bramą Pierwszego Milczenia. --- Droga do bramy nie znajdowała się już w komnacie. Kiedy Elion dotknął ściany, wszystkie obrazy zniknęły. Została tylko czarna powierzchnia, na której pojawiło się siedem zagłębień. Każde miało inny kształt. Jedno przypominało oko. Drugie zamkniętą dłoń. Trzecie spiralę. Czwarte pusty krąg. Piąte rozdartą koronę. Szóste płomień. Siódme zaś nie przypominało niczego. [ELARION]: — Potrzebujemy siedmiu kluczy. [ELION]: — Nie. [ELARION]: — Więc czego? [ELION]: — Siedmiu świadków. Lira spojrzała na symbole. [LIRA]: — Pierwsze Dzieło. Veyra. Pozostałe pięć. [ELION]: — Nie wszystkie jeszcze pamiętają, kim są. [VAELOR]: — Znajdziemy je. [AERYN]: — Nie tak szybko. Vaelor odwrócił się. [AERYN]: — Nie wiemy, czy chcą nas widzieć. Nie wiemy, czy pragną wrócić. I nie wiemy, czy po tym wszystkim wciąż będą chciały ci pomóc. [VAELOR]: — Jeśli prawda jest za tą bramą, musimy ją poznać. [AERYN]: — A jeśli prawda oznacza, że ktoś musi zostać po drugiej stronie? [VAELOR]: — Nie zostawię nikogo. [AERYN]: — To samo powiedziałeś kiedyś Elionowi. Vaelor zamilkł. Elion podszedł do Aeryna. [ELION]: — On ma rację. [VAELOR]: — Elion… [ELION]: — Nie chcę, żebyś obiecywał mi kolejne rzeczy. Chcę, żebyś zrozumiał, że nie jestem już tym dzieckiem, które czekało na twoje pozwolenie. Vaelor skinął głową. [VAELOR]: — Rozumiem. [ELION]: — Nie. Ale możesz spróbować. Chłopiec dotknął siódmego zagłębienia. Wszystkie symbole rozbłysły. Wtedy usłyszeliśmy dźwięk przypominający bicie ogromnego serca. Ściana rozsunęła się, ukazując długi korytarz. Na jego końcu stała brama. Nie była wykonana z kamienia, metalu ani światła. Wyglądała jak fragment nocy, który ktoś zamknął w kształcie drzwi. Na jej powierzchni widniał napis: NIE PYTAJ, KTO STWORZYŁ PIERWSZEGO. ZAPYTAJ, KTO POZWOLIŁ MU ISTNIEĆ. Elarion poczuł, jak jego dłonie zaczynają drżeć. [ELARION]: — Znam ten napis. [VAELOR]: — Skąd? [ELARION]: — Widziałem go wcześniej. Wspomnienie zostało ukryte głębiej niż wszystko inne. [ELION]: — Bo to ty zamknąłeś tę bramę. Odwróciłem się do niego. [ELARION]: — Ja? [ELION]: — Nie sam. Było was trzech. W mojej głowie rozległ się trzask. Zobaczyłem Drugiego Elariona. Zobaczyłem Ortheona. I siebie. Staliśmy przed bramą, trzymając trzy różne klucze. Za nami klęczał Aethrion. Przed nami stała postać bez twarzy. A potem usłyszałem własny głos. [MŁODY ELARION]: — Jeśli ją otworzymy, nie będzie już odwrotu. [ORTHEON]: — Jeśli jej nie otworzymy, nigdy nie poznamy prawdy. [DRUGI ELARION]: — A jeśli prawda okaże się gorsza od niewiedzy? [MŁODY ELARION]: — Wtedy będziemy musieli z nią żyć. Wspomnienie urwało się. Otworzyłem oczy. [ELARION]: — To nie ja zamknąłem tę bramę. [VAELOR]: — Co masz na myśli? [ELARION]: — My ją otworzyliśmy. Brama odpowiedziała. Jej powierzchnia rozświetliła się, a z drugiej strony dobiegł cichy głos. Nieznany głos przemówił po raz kolejny. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie powinniście byli wracać. Vaelor podszedł do bramy. [VAELOR]: — Otwórz ją. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie mogę. [VAELOR]: — Dlaczego? [NIEZNANY GŁOS]: — Ponieważ ten, który znajduje się po drugiej stronie, nie pozwala mi odejść. Elion zamarł. [ELION]: — Kto? Przez bramę przeszedł cichy szept. [NIEZNANY GŁOS]: — Ten, który stworzył mnie, zanim stworzył was. Vaelor wyciągnął rękę, lecz zanim dotknął powierzchni, na bramie pojawił się nowy napis. Nie był zapisany żadnym znanym językiem. A jednak wszyscy go zrozumieliśmy. AETHRIONIE, TWÓJ OJCIEC NIE JEST TYM, KTÓREGO SZUKASZ. Pod spodem pojawiło się drugie zdanie. TO TY BYŁEŚ PIERWSZYM, KTÓREGO STWORZONO. Vaelor cofnął się. [VAELOR]: — Nie… Elion spojrzał na niego z przerażeniem. [ELION]: — Ojcze, co to znaczy? Z drugiej strony bramy dobiegł śmiech. [NIEZNANY GŁOS]: — To znaczy, że cała wasza historia zaczęła się od kłamstwa. Nagle siódmy znak na piersi Eliona rozbłysł. Chłopiec krzyknął i upadł na kolana. Vaelor rzucił się ku niemu. [VAELOR]: — ELION! Czarna gałąź na ścianie rozrosła się, oplatając całą komnatę. Jej korzenie przesunęły się pod naszymi stopami, a z każdego z nich wyrastały kolejne oczy. Nieistniejący wyciągnął ręce. [NIEISTNIEJĄCY]: — Odejdźcie od bramy! [AERYN]: — Co się dzieje?! [NIEISTNIEJĄCY]: — Ona nie jest zamknięta od naszej strony! [ELARION]: — Więc z której?! Nieistniejący spojrzał na Vaelora. [NIEISTNIEJĄCY]: — Od strony tego, kto boi się, że Aethrion pozna własne pochodzenie. Wtedy brama zaczęła się otwierać. Najpierw pojawiła się wąska szczelina. Potem cienka smuga białego światła. A wreszcie zobaczyliśmy coś po drugiej stronie. Nie było tam pustki. Nie było ciemności. Znajdował się tam ogromny tron. Na nim siedziała postać o twarzy Vaelora. Miała jednak oczy Eliona. I na jej piersi widniał znak ośmiu gałęzi. Postać podniosła głowę. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — Wreszcie, Aethrionie. Vaelor nie poruszył się. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — Czy teraz rozumiesz, dlaczego musiałeś stworzyć siedem Dzieł? Elion podniósł wzrok. [ELION]: — Kim jesteś? Postać uśmiechnęła się. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — Jestem tym, kim ty miałeś się stać. Spojrzała na Vaelora. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — A ty jesteś tylko pierwszą próbą. W tej samej chwili drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Lecz zanim zniknęła ostatnia szczelina światła, usłyszeliśmy jeszcze jedno zdanie. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — Nie szukajcie ojca Aethriona. Krótka pauza. [ISTOTA ZA BRAMĄ]: — Szukajcie jego pierwszego imienia. A potem wszystko ucichło. Na podłodze, dokładnie tam, gdzie przed chwilą klęczał Elion, leżał niewielki fragment czarnego owocu. Był rozcięty na pół. W jego wnętrzu znajdowało się maleńkie, złote ziarno. A na nim wyryto słowo, którego nie znałem. Vaelor jednak rozpoznał je natychmiast. [VAELOR]: — To niemożliwe… [ELARION]: — Co tam jest napisane? Vaelor podniósł wzrok. [VAELOR]: — Moje pierwsze imię. I po raz pierwszy od początku naszej wędrówki Aethrion naprawdę się przestraszył.

End of Chapter 23

Chapter 23: ROZDZIAŁ 23 OJCIEC WSZYSTKICH POCZĄTKÓW - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 2 | Novel AI Studio