Chapter 22 of 26

ROZDZIAŁ 22 SYN, KTÓREGO ODEBRANO STWÓRCY

2.1k words

ROZDZIAŁ 22 SYN, KTÓREGO ODEBRANO STWÓRCY [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Są imiona, które rodzą się z pierwszego oddechu świata. Są też takie, które powstają dopiero wtedy, gdy ktoś próbuje wymazać je z istnienia. Imię Elion należało do tej drugiej kategorii. Kiedy pojawiło się na czarnej tabliczce, siedem gałęzi drzewa zadrżało jednocześnie. Nie był to ruch wywołany wiatrem. W Pierwszej Przestrzeni nie istniał wiatr, podobnie jak nie istniały niebo, ziemia ani czas, który mógłby odmierzać kolejne chwile. Drzewo poruszyło się tak, jak porusza się ktoś, kto usłyszał własne imię po tysiącach lat milczenia. Na tabliczce widniały dwa słowa: ELION. SYN AETHRIONA. Vaelor nie odrywał od nich wzroku. Przez jego twarz przemknęło coś, czego nie widzieli u niego od dawna. Nie był to gniew ani strach. Był to ból tak głęboki, że nawet jego własna moc nie potrafiła go ukryć. [KAEL]: — Powiedziałeś, że go stworzyłeś. I że go zabiłeś. Co to właściwie znaczy? Vaelor nie odpowiedział od razu. [LIRA]: — To imię… Ja je pamiętam. Wszyscy odwrócili się w jej stronę. [ELYRA]: — Skąd? [LIRA]: — Nie wiem. Nie pamiętam go tak, jak pamięta się twarz albo miejsce. Ono było we mnie, zanim nauczyłam się rozpoznawać własne wspomnienia. Aeryn podszedł bliżej drzewa. Jego spojrzenie zatrzymało się na czarnym owocu, którego skorupa rozpadła się na cienkie fragmenty. [AERYN]: — Nie dotykajcie go. [KAEL]: — Dlaczego? [AERYN]: — Bo nie wiemy, czy to, co widzimy, jest narodzinami, czy pogrzebem. Z wnętrza drzewa dobiegł cichy trzask. Jeden z fragmentów owocu spadł na kamienną posadzkę. Nie rozbił się. W chwili zetknięcia z podłożem zmienił się w niewielki, czarny liść. Na jego powierzchni pojawiła się kropla światła. Vaelor uklęknął. [VAELOR]: — Elion… Nie wypowiedział tego imienia jak stwórca przywołujący swoje dzieło. Wypowiedział je jak ojciec, który po raz pierwszy od bardzo dawna odważył się zawołać utracone dziecko. Drzewo odpowiedziało. Z jego pnia wysunęła się cienka gałąź. Zatrzymała się przed Vaelorem, a na jej końcu otworzyło się niewielkie oko. Nie miało źrenicy. Nie miało tęczówki. Było czarną przestrzenią, w której odbijały się gwiazdy, których jeszcze nie stworzono. [ORA EON]: — To niemożliwe. Głos dziecka zabrzmiał wyjątkowo cicho. [VAELOR]: — Co jest niemożliwe? [ORAEON]: — Nieistniejący nie mógł mieć ojca. Nieistniejący, który stał dotąd kilka kroków za drużyną, podniósł głowę. [NIEISTNIEJĄCY]: — A jednak miałem. [ORAEON]: — Nie mówię o tobie. [NIEISTNIEJĄCY]: — Właśnie o mnie mówisz. Wokół jego sylwetki pojawiły się cienkie pęknięcia. Przypominały szczeliny w szkle, za którymi nie znajdowała się żadna przestrzeń. [NIEISTNIEJĄCY]: — Elion nie był tym, czym ja jestem. Nie był brakiem. Nie był pustką. Nie był zaprzeczeniem stworzenia. Był czymś, czego nie potrafiliście nazwać. [ELARION]: — Skoro był synem Aethriona, dlaczego nazwano go Nieistniejącym? Nieistniejący spojrzał na mnie. [NIEISTNIEJĄCY]: — Bo kiedy ojciec odebrał mu życie, nie wystarczyło, że zniszczył ciało. Musiał zniszczyć również jego miejsce w pamięci. Poczułem, jak coś porusza się w głębi mojego umysłu. Drzwi. Czarne drzwi. Moje dłonie spoczywające na ich powierzchni. I głos, którego nie potrafiłem rozpoznać. [ELARION]: — Ja tam byłem… [VAELOR]: — Przy Elionie? [ELARION]: — Nie wiem. Ale pamiętam drzwi. Pamiętam, że ktoś płakał po drugiej stronie. Drzewo zadrżało. Z jednego z jego korzeni wysunęła się smuga srebrnego światła. Oplotła moje nadgarstki, a potem przesunęła się ku dłoniom. Nie próbowała mnie skrępować. Raczej prowadziła mnie w stronę pnia. [ORAEON]: — Nie pozwól jej! [ELARION]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Bo jeśli przypomnisz sobie wszystko, nie będziesz już mógł udawać, że nie wiedziałeś. Nie zdążyłem zapytać, co miał na myśli. Świat zniknął. --- Stałem w miejscu, którego nie było na żadnej mapie stworzenia. Przede mną rozciągała się nieskończona przestrzeń pełna unoszących się fragmentów światów. Niektóre przypominały kamienne miasta, inne oceany zawieszone w ciemności. W oddali widziałem gwiazdy, ale żadna z nich nie świeciła własnym światłem. Pośrodku tej przestrzeni znajdowały się czarne drzwi. Byłem młodszy. Nie miałem jeszcze tytułu Strażnika Zapomnianych Kronik. Nie nosiłem płaszcza, który teraz spoczywał na moich ramionach. Nie znałem nawet swojego przeznaczenia. Stałem przed drzwiami razem z Vaelorem. Nie był jeszcze Vaelorem. Nazywał się Aethrion. A obok niego stał chłopiec. Miał jasne włosy, ciemne oczy i twarz, która przypominała twarz Aethriona, choć była łagodniejsza. Na jego piersi widniał znak siedmiu gałęzi. [ELION]: — Ojcze, czy kiedyś będę mógł zobaczyć wszystkie światy? [AETHRION]: — Kiedy będą gotowe. [ELION]: — A czy będę mógł w nich zamieszkać? Aethrion milczał. [ELION]: — Nie chcę być tylko tym, który je pamięta. Chciałbym mieć własne miejsce. Chciałbym poznać kogoś, kto nie będzie wiedział, kim jest mój ojciec. Młody Aethrion uśmiechnął się smutno. [AETHRION]: — Nie rozumiesz jeszcze, czym jesteś. [ELION]: — W takim razie mi wytłumacz. [AETHRION]: — Zostałeś stworzony, by zachować to, co mogłoby zginąć. Jesteś pamięcią wszystkiego, co jeszcze nie istnieje. [ELION]: — Ale ja też chcę istnieć. Te słowa zabrzmiały tak wyraźnie, jakby zostały wypowiedziane tuż przy moim uchu. Wspomnienie przesunęło się. Zobaczyłem Eliona stojącego przed ogromnym kręgiem. Wokół niego znajdowały się cztery sylwetki. Nie rozpoznawałem ich twarzy, ale wiedziałem, że byli braćmi Aethriona. Wśród nich stał również ktoś, kto przypominał mnie. [ELION]: — Nie chcę, żeby światy były własnością jednego stwórcy. Chcę, żeby mogły same zdecydować, czy chcą istnieć. [AETHRION]: — To niemożliwe. [ELION]: — Dlaczego? [AETHRION]: — Bo jeśli każdy będzie mógł zdecydować o swoim istnieniu, nie będę już miał nad nimi żadnej władzy. [ELION]: — Czy właśnie tego się boisz? Aethrion odwrócił wzrok. Wtedy zrozumiałem, że nie oglądam narodzin potwora ani buntu przeciwko stwórcy. Oglądam narodziny pytania. Pytania, na które Aethrion nie potrafił odpowiedzieć. Wspomnienie zmieniło się ponownie. Tym razem drzwi były otwarte. Elion leżał na kamiennej posadzce. Jego pierś była rozświetlona pęknięciem, z którego wypływało czarne światło. Nad nim stał Aethrion. Nie miał już twarzy pełnej czułości. Miał twarz kogoś, kto uwierzył, że jedynym sposobem ocalenia świata jest odebranie mu wolności. [ELION]: — Ojcze… [AETHRION]: — Nie powinieneś był tego robić. [ELION]: — Chciałem tylko, żeby mogli wybierać. [AETHRION]: — Twoje pragnienie zniszczy wszystko, co stworzyłem. [ELION]: — Nie. Ono tylko sprawi, że to, co stworzyłeś, będzie naprawdę żyło. Aethrion wyciągnął dłoń. Nie zobaczyłem samego ciosu. Zobaczyłem tylko światło, które nagle zgasło. I usłyszałem krzyk. Nie Eliona. Mój własny. [ELARION]: — NIE! --- Wróciłem do Pierwszej Przestrzeni, upadając na kolana. Vaelor stał przede mną. Jego twarz była blada. [VAELOR]: — Co zobaczyłeś? Nie potrafiłem odpowiedzieć. [VAELOR]: — Elarion! [ELARION]: — Zabiłeś go. Słowa zawisły między nami. Nikt się nie poruszył. [VAELOR]: — Wiem. [ELARION]: — Nie. Nie wiesz. Widziałem to. Widziałem, jak leżał przed tobą. Jak prosił cię, żebyś go nie opuszczał. Vaelor zamknął oczy. [VAELOR]: — Próbowałem go ocalić. [AERYN]: — Nie mów tak, jeśli nie potrafisz wyjaśnić, przed czym go ocalałeś. [VAELOR]: — Nie rozumiesz. [AERYN]: — Być może. Ale pamiętam, jak sam próbowałeś decydować o tym, czym mam być. Pamiętam, jak stworzenie mogło stać się więzieniem tylko dlatego, że stwórca nazywał je miłością. Vaelor spojrzał na niego. [AERYN]: — Nie chcę, żebyś popełnił ten sam błąd po raz kolejny. Przez chwilę wydawało się, że Vaelor odpowie gniewem. Zamiast tego opuścił głowę. [VAELOR]: — Nie wiem, czy potrafię odróżnić miłość od strachu. Lira podeszła do drzewa. [LIRA]: — Elion nie jest martwy. [KAEL]: — Skąd to wiesz? [LIRA]: — Bo pamiętam coś, czego nie powinno być w żadnej kronice. Położyła dłoń na pniu. W tej samej chwili wszystkie siedem gałęzi rozświetliło się od środka. [LIRA]: — Kiedy Elion umierał, jego pamięć nie zniknęła. Została rozdzielona. [ELYRA]: — Pomiędzy siedem Dzieł? [LIRA]: — Nie. Pomiędzy siedem miejsc, które istniały przed nimi. [ORAEON]: — Pierwsza Przestrzeń… [LIRA]: — To nie jest tylko miejsce. To pamięć, z której wyrosło stworzenie. A drzewo… Spojrzała na czarny pień. [LIRA]: — Drzewo jest ostatnią częścią Eliona, której Aethrion nie potrafił zabić. Nieistniejący cofnął się o krok. [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie. [KAEL]: — Co znowu? [NIEISTNIEJĄCY]: — To nie może być prawda. [VAELOR]: — Dlaczego? [NIEISTNIEJĄCY]: — Bo jeśli Elion przetrwał, to znaczy, że ja nie jestem jego pozostałością. Nie jestem jego cieniem ani pustym miejscem po nim. [ELARION]: — Kim więc jesteś? Nieistniejący długo milczał. [NIEISTNIEJĄCY]: — Jestem tym, co powstało, kiedy Elionowi odebrano prawo do istnienia. Słowa te wywołały wśród nas ciszę. [ORAEON]: — Czyli jesteś jego… [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie kończ. [ORAEON]: — Bratem? Nieistniejący zamknął oczy. [NIEISTNIEJĄCY]: — Nie wiem. Wtedy czarny pień drzewa rozsunął się. Nie pękł. Nie rozpadł się. Otworzył się jak drzwi. Za nim znajdowały się schody prowadzące w dół. Każdy stopień był wykonany z innego materiału. Jeden z lodu, drugi z popiołu, trzeci z czegoś, co przypominało skamieniałe światło. Na samym dole znajdowała się niewielka komnata. Z jej wnętrza dobiegał dziecięcy śpiew. Lira zbladła. [LIRA]: — To on. [VAELOR]: — Elion? [LIRA]: — Nie. Ktoś, kto śpiewał mu, zanim jeszcze otrzymał imię. Elarion spojrzał na schody. [ELARION]: — Musimy zejść. [ORAEON]: — Nie możemy. [KAEL]: — Zaczynam mieć dość tych wszystkich rzeczy, których nie możemy. [ORAEON]: — Na dole znajduje się miejsce, w którym Elion po raz pierwszy zapytał, dlaczego musi istnieć. [ELYRA]: — I co się wtedy stało? [ORAEON]: — Aethrion odpowiedział mu, że nie ma prawa pytać. Vaelor zrobił krok w stronę schodów. [VAELOR]: — Tym razem odpowiem inaczej. Aeryn zastąpił mu drogę. [AERYN]: — Nie możesz wejść tam jako Aethrion. [VAELOR]: — Nie zamierzam. [AERYN]: — Nie wystarczy, że zmienisz imię. Jeśli wciąż będziesz chciał decydować za niego, niczego się nie nauczyłeś. Vaelor spojrzał na niego uważnie. [VAELOR]: — A jeśli Elion nie zechce mnie zobaczyć? [AERYN]: — Wtedy będziesz musiał to uszanować. Po raz pierwszy Vaelor nie odpowiedział. Ruszyliśmy w dół. Schody zdawały się nie mieć końca. Każdy kolejny stopień odsłaniał fragment wspomnienia. Widziałem miejsca, w których Aethrion tworzył pierwsze gwiazdy. Widziałem cztery postacie stojące nad pustką. Widziałem dziecięce dłonie dotykające powierzchni jeszcze nieistniejącego oceanu. A potem zobaczyłem siebie. Stałem przed Elionem, trzymając w dłoni niewielki klucz. [ELION]: — Czy otworzysz mi drzwi? [MŁODY ELARION]: — Nie wiem, czy powinienem. [ELION]: — Nie pytam, czy powinieneś. Pytam, czy potrafisz. [MŁODY ELARION]: — Jeśli je otworzę, Aethrion może mnie wymazać. [ELION]: — A jeśli ich nie otworzysz, mnie już nigdy nie będzie. Wspomnienie zgasło. Zatrzymałem się. [ELARION]: — To ja dałem mu klucz. [VAELOR]: — Jaki klucz? [ELARION]: — Klucz do miejsca, w którym ukryto jego prawdziwą pamięć. [ORAEON]: — A potem ją zamknąłeś. [ELARION]: — Nie. Potem poprosiłem, żeby odebrano mi wspomnienie. [VAELOR]: — Dlaczego? Spojrzałem na własne dłonie. [ELARION]: — Bo bałem się, że jeśli będę pamiętał, zdradzę cię ponownie. Vaelor nie zaprzeczył. Wreszcie dotarliśmy do komnaty. Była niewielka. Nie miała okien ani drzwi. Na środku stało drewniane łóżko, a nad nim wisiała niewielka lampa. Jej światło było ciepłe, zupełnie inne niż chłodny blask Pierwszej Przestrzeni. Na łóżku siedział chłopiec. Miał jasne włosy. Ciemne oczy. I znak siedmiu gałęzi na piersi. Elion. Nie wyglądał jak potężne Dzieło ani jak istota zdolna zmienić los wszystkich światów. Wyglądał jak dziecko, które czekało na powrót kogoś bliskiego. Spojrzał na Vaelora. [ELION]: — Długo cię nie było. Vaelor zamarł. [VAELOR]: — Elion… [ELION]: — Czy tym razem zostaniesz? Vaelor uklęknął. [VAELOR]: — Jeśli mi pozwolisz. Elion nie odpowiedział. Zamiast tego spojrzał na Elariona. [ELION]: — A ty pamiętasz już, co mi obiecałeś? Nie potrafiłem wydobyć z siebie głosu. [ELION]: — Obiecałeś, że kiedyś przyprowadzisz tu wszystkich. Że nie pozwolisz, bym został sam. [ELARION]: — Przepraszam. [ELION]: — Wiem. Chłopiec spuścił wzrok. [ELION]: — Ale nie po to was wezwałem. Vaelor powoli podniósł głowę. [VAELOR]: — Więc po co? Elion wstał z łóżka. Podszedł do ściany, na której dotąd nie było niczego. Położył na niej dłoń. Kamień rozświetlił się, odsłaniając siedem znaków. Sześć z nich było zamkniętych. Siódmy pulsował czarnym światłem. [ELION]: — Myślicie, że jestem tym, którego Aethrion zabił. Ale nie jestem jedynym. [KAEL]: — Ilu was było? [ELION]: — Nie chodzi o liczbę. Chłopiec odwrócił się w stronę Vaelora. [ELION]: — Ojciec nie zabił mnie dlatego, że chciałem dać światom wolność. Zabił mnie, ponieważ odkryłem, że nie stworzył mnie pierwszy. W komnacie rozległ się głuchy dźwięk. Siódmy znak na ścianie otworzył się niczym oko. [ELION]: — Aethrion miał własnego ojca. Vaelor cofnął się o krok. [VAELOR]: — Nie… [ELION]: — I ten, który go stworzył, wciąż istnieje. Lampa nad łóżkiem zgasła. Z ciemności dobiegł głos. Nie był to głos Eliona. Nie należał też do Nieistniejącego. Był starszy niż Pierwszy Sen, starszy niż pamięć i starszy niż wszystkie imiona, które kiedykolwiek zapisano. [NIEZNANY GŁOS]: — Aethrionie. Vaelor zesztywniał. [NIEZNANY GŁOS]: — Synu. Wreszcie przestałeś uciekać. Na ścianie pojawił się ósmy znak. Choć siedem gałęzi drzewa pozostało nieruchomych, w komnacie wyrosła nowa gałąź — czarna, pozbawiona liści. A na jej końcu zawisło oko. Elion spojrzał na nie ze strachem. [ELION]: — Nie patrzcie na niego. [VAELOR]: — Kto to jest? Chłopiec cofnął się w stronę łóżka. [ELION]: — Ten, przed którym nawet Aethrion próbował ukryć własne stworzenie. Głos rozbrzmiał ponownie. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie ukryłeś go przede mną, synu. Krótka pauza. [NIEZNANY GŁOS]: — To ja pozwoliłem ci uwierzyć, że kiedykolwiek miałeś wybór. Wtedy wszystkie siedem znaków na ścianie zgasło. A ósmy otworzył się szeroko.

End of Chapter 22