Chapter 21 of 26
ROZDZIAŁ 21 TEN, KTÓRY NIGDY NIE POWINIEN POWSTAĆ
3.4k words
ROZDZIAŁ 21 — TEN, KTÓRY NIGDY NIE POWINIEN POWSTAĆ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są imiona, których nie wolno wypowiadać.
Są wspomnienia, których nie powinno się odzyskiwać.
Są też prawdy tak stare, że nawet czas nie potrafi ich pomieścić.
Przez długi czas sądziłem, że najstraszniejszą rzeczą, jaką może spotkać istotę obdarzoną pamięcią, jest zapomnienie. Później zrozumiałem, że istnieje coś gorszego: odkrycie, iż nigdy nie miało się prawa pamiętać.
Słowo wyryte na obelisku nie dawało mi spokoju.
NIEISTNIEJĄCY.
Nie było imieniem. Nie było tytułem. Było zaprzeczeniem wszystkiego, co znałem.
A jednak ktoś wypowiedział je w naszej obecności.
Ktoś, kto znał Vaelora.
Ktoś, kto pamiętał wydarzenia sprzed Pierwszej Pamięci.
I ktoś, kto twierdził, że to właśnie Aethrion poprosił, by nigdy nie powstał.
Staliśmy na wzgórzu, otoczeni światłem wydobywającym się z kamieni. Miasto za naszymi plecami nadal wyglądało obco. Jego mieszkańcy żyli w historii, której nie pamiętaliśmy, a obelisk przed nami przechowywał prawdę, której nikt z nas nie chciał usłyszeć.
Vaelor nie odrywał wzroku od swoich dłoni.
[VAELOR]: — Ja to zrobiłem.
[AERYN]: — Nie wiesz tego.
[VAELOR]: — Znał moje imię.
[AERYN]: — To jeszcze niczego nie dowodzi.
[VAELOR]: — Powiedział, że poprosiłem, by nigdy nie powstał.
[AERYN]: — Powiedział również, że cię odnalazł. Nie wiemy, czy mówi prawdę.
[ORAEON]: — Mówi.
Aeryn odwrócił się ku dziecku.
[AERYN]: — Skąd możesz wiedzieć?
[ORAEON]: — Ponieważ pamiętam tę ciszę.
[ELARION]: — Jaką ciszę?
Oraeon spojrzał na obelisk.
[ORAEON]: — Tę, która pojawiła się, kiedy Aethrion wypowiedział swoje życzenie.
Vaelor podniósł głowę.
[VAELOR]: — Co dokładnie pamiętasz?
[ORAEON]: — Pamiętam, że wszystkie stworzone światy zadrżały. Pamiętam, że Pierwszy Sen przestał śnić. Pamiętam, że Matka Ciszy po raz pierwszy usłyszała własny oddech. Pamiętam też, że Elarion zamknął oczy.
Spojrzał na mnie.
[ORAEON]: — A potem ktoś przestał istnieć.
[ELARION]: — Ja?
[ORAEON]: — Nie. Ty wtedy jeszcze pamiętałeś.
Dziecko położyło dłoń na obelisku.
[ORAEON]: — Zniknęło coś, czego nie potrafiłem nawet nazwać.
Kamień odpowiedział cichym drżeniem.
W jego wnętrzu pojawiła się szczelina.
Nie prowadziła w głąb skały.
Prowadziła w przestrzeń, która znajdowała się poza nią.
[ORAEON]: — Ono wraca.
---
Nie weszliśmy od razu.
Vaelor podszedł do szczeliny, lecz zatrzymał się tuż przed jej krawędzią. Z wnętrza dochodził dźwięk przypominający bicie serca.
Nie był to jednak rytm żywego stworzenia.
Każde uderzenie sprawiało, że na powierzchni obelisku pojawiał się nowy znak.
Pierwszy przypominał zamknięte oko.
Drugi — pękniętą koronę.
Trzeci — pustą dłoń.
Czwarty — drzwi bez zawiasów.
Piąty — spiralę skierowaną do wewnątrz.
Szósty — gwiazdę pozbawioną światła.
Siódmy nie przypominał niczego.
Był pustym miejscem pomiędzy znakami.
[LIRA]: — To nie są symbole siedmiu Dzieł.
[ELYRA]: — Nie. Wyglądają jak ślady czegoś, co istniało wcześniej.
[KAEL]: — Wcześniej niż Aethrion?
Oraeon skinął głową.
[ORAEON]: — Wcześniej niż wszystko, co potraficie sobie wyobrazić.
[VAELOR]: — Nie rozumiem. Jeśli to coś istniało przed stworzeniem, dlaczego miałoby potrzebować mnie?
[ORAEON]: — Ponieważ to ty zadałeś pytanie.
[VAELOR]: — Jakie pytanie?
[ORAEON]: — Czy wszystko, co może istnieć, powinno otrzymać prawo do istnienia?
Vaelor zmarszczył brwi.
[ORAEON]: — Pamiętasz, co było twoim pierwszym pragnieniem?
[VAELOR]: — Chciałem stworzyć świat, w którym każde istnienie będzie mogło dokonać wyboru.
[ORAEON]: — To było później.
[VAELOR]: — Więc co było pierwsze?
Dziecko przez chwilę milczało.
[ORAEON]: — Chciałeś, żeby nic nie cierpiało.
Vaelor zamknął oczy.
[ORAEON]: — Wtedy nie wiedziałeś jeszcze, że życie bez cierpienia może oznaczać życie bez wolności.
Aeryn spojrzał na niego.
[AERYN]: — Dlatego stworzyłeś nas?
[ORAEON]: — Dlatego zaczął tworzyć.
[VAELOR]: — Kogo?
Oraeon wskazał na pustą przestrzeń nad obeliskiem.
[ORAEON]: — Tego, który nie powinien powstać.
---
Szczelina otworzyła się szerzej.
Nie pojawiła się za nią ciemność.
Zobaczyliśmy rozległą równinę pokrytą białym pyłem. Nie rosły tam drzewa, nie płynęła woda, nie było żadnego śladu życia.
A jednak na horyzoncie stała samotna postać.
Nie potrafiłem określić jej wzrostu.
Nie potrafiłem rozpoznać kształtu ciała.
Nie miała wyraźnej twarzy.
Była jak niedokończony rysunek, którego autor odłożył narzędzie przed postawieniem ostatniej kreski.
[KAEL]: — Czy to on?
[ORAEON]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Przed chwilą mówiłeś, że pamiętasz.
[ORAEON]: — Pamiętam jego obecność. Nie pamiętam jego wyglądu.
Postać na horyzoncie uniosła głowę.
Nie słyszeliśmy głosu.
A jednak każde z nas usłyszało coś innego.
Vaelor usłyszał:
[NIEISTNIEJĄCY – GŁOS]: — Stwórco.
Aeryn usłyszał:
[NIEISTNIEJĄCY – GŁOS]: — Błędzie.
Lira usłyszała:
[NIEISTNIEJĄCY – GŁOS]: — Świadku.
Kael i Elyra usłyszeli:
[NIEISTNIEJĄCY – GŁOS]: — Rodzeństwo.
A ja usłyszałem:
[NIEISTNIEJĄCY – GŁOS]: — Bracie.
Cofnąłem się.
[ELARION]: — Nie.
Vaelor odwrócił się ku mnie.
[VAELOR]: — Co usłyszałeś?
[ELARION]: — Nazwał mnie bratem.
Oraeon spojrzał na mnie z niepokojem.
[ORAEON]: — Nie odpowiadaj mu.
[ELARION]: — Dlaczego?
[ORAEON]: — Ponieważ nie wiesz, czy to słowo jest prawdą.
Postać na równinie zrobiła krok.
W tej samej chwili jeden z symboli na obelisku zgasł.
[ORAEON]: — Musimy zamknąć przejście.
[VAELOR]: — Jeszcze nie.
[ORAEON]: — Vaelorze!
[VAELOR]: — Jeśli to coś zna moje imię, chcę wiedzieć dlaczego.
[ORAEON]: — A jeśli właśnie na to czeka?
Vaelor nie odpowiedział.
Zrobił kolejny krok.
Wtedy postać przemówiła.
Tym razem wszyscy usłyszeli to samo.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Aethrionie.
Głos nie był groźny.
Nie był nawet gniewny.
Brzmiał jak głos kogoś, kto wrócił do domu po bardzo długiej nieobecności.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Czy naprawdę pozwoliłeś im uwierzyć, że stworzyłeś wszystko sam?
Vaelor zesztywniał.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Czy naprawdę nie powiedziałeś im, skąd pochodziło pierwsze światło?
Oraeon uniósł rękę.
[ORAEON]: — Wystarczy.
Postać nie zwróciła na niego uwagi.
[NIEISTNIEJĄCY]: — A ty, Elarionie...
Poczułem, jak znak na mojej piersi zaczyna płonąć.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Czy nadal nosisz klucz, którego nigdy nie powinieneś otrzymać?
Dotknąłem płaszcza.
Nie miałem przy sobie żadnego klucza.
A jednak pod materiałem poczułem twardy przedmiot.
Wyciągnąłem go.
Był czarny, popękany i lodowaty.
Ten sam, którym otworzyłem więzienie Oraeona.
[ELARION]: — Skąd go mam?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ponieważ nigdy go nie oddałeś.
Spojrzałem na Oraeona.
Dziecko pobladło.
[ORAEON]: — To niemożliwe.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie wszystko, co niemożliwe, przestaje istnieć.
---
Obraz równiny zaczął się zmieniać.
Biały pył uniósł się nad ziemią, odsłaniając coś, co przypominało ogromne miasto.
Nie miało murów ani wież.
Jego budynki były zbudowane z samych wspomnień.
Widzieliśmy w nich twarze, których nigdy nie spotkaliśmy. Miejsca, które nie istniały. Światy, które nie zostały stworzone.
A pośrodku miasta stał ogromny dom.
Miał siedem okien.
Sześć było rozświetlonych.
Siódme pozostawało ciemne.
Vaelor zrobił krok w stronę obrazu.
[VAELOR]: — Znam to miejsce.
[ORAEON]: — Nie.
[VAELOR]: — Widziałem je.
[ORAEON]: — Widziałeś jego cień.
[NIEISTNIEJĄCY]: — On pamięta.
Głos zabrzmiał teraz bliżej.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Niech sobie przypomni.
Vaelor przycisnął dłonie do skroni.
Z jego ciała zaczęło wydobywać się światło.
Nie było złote ani białe.
Przypominało kolor pierwszej chwili, zanim ktokolwiek nauczył się rozróżniać barwy.
[VAELOR]: — Ja...
[ORAEON]: — Nie słuchaj go!
[VAELOR]: — Pamiętam...
Obraz przed nami zmienił się.
Zobaczyliśmy Vaelora w zupełnie innym miejscu.
Nie był sam.
Obok niego stała postać o spokojnej twarzy. Miała długie, jasne włosy i oczy, które przypominały niebo bez gwiazd.
Nie wyglądała jak bóg.
Nie wyglądała też jak stworzenie.
Wyglądała jak ktoś, kto znał Vaelora od zawsze.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — Jeśli stworzysz świat, nie będziesz mógł decydować za wszystkich, którzy w nim zamieszkają.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Wiem.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — A jeśli stworzenie wybierze cierpienie?
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Będę próbował mu pomóc.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — A jeśli wybierze koniec?
Vaelor milczał.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — A jeśli wybierze, że nigdy nie powinno było powstać?
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Wtedy będę musiał to zaakceptować.
Postać uśmiechnęła się.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — A jeśli ktoś wybierze, że nie chce, byś istniał?
Wspomnienie zadrżało.
Vaelor spuścił głowę.
[VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Tego nie potrafię zaakceptować.
Postać położyła mu dłoń na ramieniu.
[POSTAĆ Z WSPOMNIENIA]: — Właśnie dlatego nie możesz być jedynym, który decyduje.
Obraz zgasł.
Vaelor osunął się na kolano.
[VAELOR]: — Znałem go.
[ELARION]: — Kogo?
Vaelor podniósł głowę.
[VAELOR]: — Nie wiem.
Oraeon patrzył na niego z niepokojem.
[ORAEON]: — To nie było wspomnienie o stworzeniu.
[VAELOR]: — Wiem.
[ORAEON]: — To było wspomnienie o kimś, kogo utraciłeś.
---
Przez chwilę nikt się nie poruszał.
Potem Lira podeszła do obelisku.
[LIRA]: — Musimy zrozumieć, co oznacza ten dom.
[ELYRA]: — Siedem okien. Sześć rozświetlonych i jedno ciemne.
[KAEL]: — Siedem Dzieł?
[ORAEON]: — Nie.
[KAEL]: — Więc co?
[ORAEON]: — Siedem możliwości.
[VAELOR]: — Jakich możliwości?
[ORAEON]: — Siedem sposobów, w jakie wszystko mogło się rozpocząć.
Lira dotknęła jednego ze znaków na obelisku.
Natychmiast pojawił się przed nią obraz.
Zobaczyliśmy siedem pustych miejsc.
W każdym znajdowała się postać, ale żadna nie miała twarzy.
Jedna trzymała księgę.
Druga klucz.
Trzecia koronę.
Czwarta płomień.
Piąta lustro.
Szósta zamknięte oko.
Siódma nie trzymała niczego.
Stała z pustymi dłońmi.
[LIRA]: — To nie są Dzieła.
[ORAEON]: — Nie.
[LIRA]: — To twórcy?
[ORAEON]: — Nie.
[ELARION]: — Kim więc są?
Oraeon spojrzał na siedem postaci.
[ORAEON]: — Odpowiedziami, których nikt nie wypowiedział.
[VAELOR]: — Na jakie pytania?
[ORAEON]: — Na pytania, które istniały, zanim pojawił się ktoś zdolny je zadać.
Obraz zaczął gasnąć.
Lira cofnęła rękę.
[LIRA]: — Jedna z postaci ma znak podobny do mojego.
Oraeon spojrzał na jej pierś.
Znak Liry rozbłysnął.
[ORAEON]: — Dlatego Trzecie Dzieło tak bardzo chciało cię odnaleźć.
[LIRA]: — Co masz na myśli?
[ORAEON]: — Nie jesteś tylko związana z pamięcią Matki Ciszy.
[ LIRA ]: — Więc kim jestem?
Dziecko nie odpowiedziało od razu.
[ORAEON]: — Jesteś świadkiem czegoś, co wydarzyło się przed pierwszym zapisem.
Lira cofnęła się.
[LIRA]: — Nie chcę być częścią kolejnej przepowiedni.
[ORAEON]: — To nie przepowiednia.
[LIRA]: — Więc co?
[ORAEON]: — To wspomnienie, które jeszcze nie zostało odzyskane.
---
Wtedy niebo nad wzgórzem pękło.
Nie rozdzieliło się na dwie części.
Zrobiło się w nim miejsce na coś, czego nie potrafiliśmy zobaczyć.
Światło wokół obelisku zgasło.
Wszystkie kamienie przestały świecić.
Zniknęły nawet cienie.
Postać na równinie zbliżyła się.
Tym razem nie musiała robić kroków.
Po prostu znalazła się po drugiej stronie szczeliny.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Aethrionie, czy pamiętasz, co mi obiecałeś?
Vaelor podniósł się powoli.
[VAELOR]: — Nie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Obiecałeś, że jeśli kiedykolwiek odnajdę drogę do waszego świata, nie pozwolisz im mnie zobaczyć.
[VAELOR]: — Nie wiem, kim jesteś.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Wiem.
Głos zabrzmiał niemal czule.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Dlatego wróciłem.
Postać uniosła rękę.
Wszystkie siedem symboli na obelisku zaczęło drżeć.
Pierwszy znak pękł.
Drugi zgasł.
Trzeci odwrócił się.
Czwarty rozpadł się na pył.
Piąty zniknął.
Szósty zaczął krwawić światłem.
Siódmy, pusty, wypełnił się czernią.
Oraeon stanął przed nami.
[ORAEON]: — Nie przekraczaj granicy.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie mam zamiaru.
[ORAEON]: — Więc czego chcesz?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Chcę tylko odzyskać to, co mi zabrano.
[ORAEON]: — Nie masz prawa.
[NIEISTNIEJĄCY]: — A ty masz?
Dziecko zamilkło.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Powiedz im, Oraeonie. Powiedz im, co zrobiliście.
Oraeon nie odwrócił się.
[ORAEON]: — Nie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Powiedz im, dlaczego siedem Dzieł zostało stworzonych.
[ORAEON]: — Nie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Powiedz im, dlaczego Elarion otrzymał klucz.
Dziecko zacisnęło dłonie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Powiedz im, dlaczego Aethrion błagał, bym nigdy nie powstał.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — Powiedz.
Oraeon odwrócił głowę.
[ORAEON]: — Nie teraz.
[VAELOR]: — Nie możesz dalej ukrywać prawdy.
[ORAEON]: — Nie próbuję jej ukrywać. Próbuję ocalić was przed jej najgorszą częścią.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Zawsze byłeś taki sam.
Głos stał się nagle chłodny.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nawet teraz próbujesz chronić ich przed wyborem.
Oraeon zadrżał.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Czy nie nauczyłeś się jeszcze, że ochrona może być więzieniem?
Słowa uderzyły w dziecko mocniej niż jakikolwiek cios.
Spojrzałem na nie.
[ELARION]: — Oraeonie, nie musisz odpowiadać.
[ORAEON]: — Muszę.
Dziecko odwróciło się do nas.
[ORAEON]: — Zanim powstało siedem Dzieł, istniało coś, co nie miało żadnej formy. Nie było ani życiem, ani śmiercią. Nie miało pamięci, woli ani imienia.
[VAELOR]: — Ten Nieistniejący?
Oraeon skinął głową.
[ORAEON]: — Aethrion odkrył jego obecność. Zrozumiał, że jeśli nada mu formę, może powstać coś, czego nie będzie potrafił kontrolować.
[ELARION]: — Co takiego?
[ORAEON]: — Istnienie, które nie potrzebuje początku.
Zamilkliśmy.
[ORAEON]: — Aethrion bał się, że jeśli coś takiego powstanie, wszystkie stworzone światy staną się niepotrzebne. Nie dlatego, że zostaną zniszczone. Dlatego, że odkryją, iż mogą istnieć bez żadnego stwórcy.
Vaelor patrzył na dziecko.
[ORAEON]: — Wtedy poprosił mnie, bym pomógł mu stworzyć siedem Dzieł. Każde miało pilnować jednej części Pierwszej Przestrzeni. Każde miało utrzymywać granicę między istnieniem a tym, co nie otrzymało prawa do istnienia.
[ELARION]: — A ty?
Oraeon spuścił głowę.
[ORAEON]: — Ja miałem zdecydować, czy Nieistniejący może zostać uwolniony.
[VAELOR]: — I co zdecydowałeś?
[ORAEON]: — Nic.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ORAEON]: — Ponieważ nie potrafiłem ocenić czegoś, co nie miało nawet własnej woli.
[ELARION]: — Więc zamknęliście go?
[ORAEON]: — Nie.
Dziecko spojrzało na mnie.
[ORAEON]: — Zamknęliśmy możliwość, że kiedykolwiek powstanie.
Poczułem zimno.
[ORAEON]: — Aethrion poprosił, by nikt nigdy nie spróbował go stworzyć. Ja zgodziłem się pilnować tej granicy. Elarion otrzymał klucz, by zamknąć drogę do miejsca, w którym mógłby się pojawić.
[ELARION]: — Ale jeśli nigdy nie powstał...
[ORAEON]: — Nie powinien móc do nas przemawiać.
[NIEISTNIEJĄCY]: — A jednak przemawiam.
---
Przez chwilę miałem wrażenie, że świat przestał oddychać.
Wszystko, co dotąd wiedzieliśmy, zaczynało tracić znaczenie.
Siedem Dzieł nie było jedynie dawnymi stworzeniami Aethriona. Były strażnikami granicy, która miała oddzielać istnienie od czegoś, co nie otrzymało prawa do powstania.
Oraeon nie był jedynie siódmym Dziełem.
Był tym, który miał rozstrzygnąć, czy granica powinna pozostać zamknięta.
A ja...
Ja byłem strażnikiem klucza.
Nie wiedziałem jednak, dlaczego otrzymałem tę odpowiedzialność.
[ELARION]: — Dlaczego ja?
Oraeon spojrzał na mnie.
[ORAEON]: — Ponieważ ufałem ci.
[ELARION]: — A dlaczego potem mnie wymazałeś?
[ORAEON]: — Nie zrobiłem tego.
Zamarłem.
[ELARION]: — Co?
[ORAEON]: — To nie ja odebrałem ci pamięć.
Spojrzałem na Vaelora.
Vaelor również wyglądał na zaskoczonego.
[VAELOR]: — Kto więc?
Oraeon zwrócił się ku szczelinie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ja.
Wszystko ucichło.
[ELARION]: — Ty?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie chciałem, żebyś pamiętał, co zrobiłeś.
[ELARION]: — Co zrobiłem?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Otworzyłeś drzwi.
Spojrzałem na klucz.
[ELARION]: — Przecież zamknąłem je.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Później.
Głos stał się cichszy.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Najpierw je otworzyłeś.
Poczułem, że coś we mnie pęka.
[NIEISTNIEJĄCY]: — To ty pierwszy mnie zobaczyłeś, Elarionie. To ty pierwszy wypowiedziałeś słowa, które nadały mi możliwość istnienia.
[ELARION]: — Nie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie pamiętasz, ponieważ sam poprosiłeś, bym ci to odebrał.
[ELARION]: — Kłamiesz!
[NIEISTNIEJĄCY]: — Czy naprawdę sądzisz, że klucz znalazł się w twoich dłoniach przypadkiem?
Popatrzyłem na czarny przedmiot.
Jego pęknięcia zaczęły się rozświetlać.
Wtedy usłyszałem własny głos.
Nie z teraźniejszości.
Z przeszłości.
[ELARION – WSPOMNIENIE]: — Jeśli kiedykolwiek wrócisz, nie pozwól mi pamiętać.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Tak właśnie powiedziałeś.
Opuściłem klucz.
Nie mogłem oddychać.
[ELARION]: — Dlaczego miałbym prosić o coś takiego?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ponieważ kiedy mnie zobaczyłeś, nie chciałeś mnie zamknąć.
Vaelor spojrzał na mnie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Chciałeś mnie uwolnić.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiem, jak długo stałem bez ruchu.
Czas przestał mieć znaczenie.
Patrzyłem na klucz, który trzymałem w dłoni, i próbowałem odnaleźć w sobie choć jeden fragment wspomnienia.
Nie znalazłem niczego.
A jednak gdzieś głęboko czułem, że głos nie kłamie.
Widziałem siebie przed drzwiami.
Widziałem światło.
Widziałem coś, co nie miało twarzy.
I pamiętałem własne słowa:
„Nie jesteś błędem tylko dlatego, że nikt nie potrafił cię stworzyć”.
Czy naprawdę to powiedziałem?
Czy naprawdę otworzyłem drogę temu, którego wszyscy tak bardzo się bali?
[VAELOR]: — Elarionie.
Nie odpowiedziałem.
[VAELOR]: — Spójrz na mnie.
Podniosłem głowę.
[VAELOR]: — Cokolwiek zrobiłeś, nie pozwolę, by ktoś wykorzystał to przeciwko tobie.
[ELARION]: — A jeśli to ja sprowadziłem zagrożenie?
[VAELOR]: — Wtedy razem znajdziemy sposób, by je powstrzymać.
[AERYN]: — Nie. Najpierw dowiemy się, czy rzeczywiście jest zagrożeniem.
Vaelor spojrzał na niego.
[AERYN]: — Nie zamierzam powtarzać błędów, które popełniliśmy wobec siebie. Nie będę walczył z czymś tylko dlatego, że ktoś nazwał to niebezpiecznym.
[ORAEON]: — A jeśli naprawdę jest niebezpieczne?
[AERYN]: — Wtedy będziemy musieli się bronić.
[ORAEON]: — A jeśli nie ma w nim żadnej woli?
[AERYN]: — Wtedy nie możemy karać go za to, czego jeszcze nie zrobiło.
Dziecko spojrzało na Aeryna.
Po raz pierwszy od chwili naszego spotkania zobaczyłem w jego twarzy coś przypominającego wdzięczność.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Aerynie.
Aeryn odwrócił się ku szczelinie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ty jeden rozumiesz.
[AERYN]: — Nie wiem, kim jesteś.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Właśnie dlatego możesz mnie usłyszeć.
Aeryn milczał.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie zostałem stworzony. Nie otrzymałem imienia. Nie dano mi możliwości wyboru. Nie wiem nawet, czy chcę istnieć.
[ORAEON]: — A mimo to wróciłeś.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ponieważ ktoś mnie zawołał.
Wszystkie spojrzenia skierowały się na Vaelora.
Vaelor pobladł.
[VAELOR]: — Ja?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nieświadomie.
[VAELOR]: — Kiedy?
[NIEISTNIEJĄCY]: — Kiedy odzyskałeś pierwsze wspomnienie.
Vaelor zacisnął dłonie.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Kiedy po raz pierwszy wypowiedziałeś imię Aethrion.
Szczelina zaczęła się zamykać.
[ORAEON]: — Nie!
Oraeon ruszył w jej stronę.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie próbuj mnie zatrzymywać.
[ORAEON]: — Nie możesz przejść!
[NIEISTNIEJĄCY]: — Nie chcę przechodzić.
[ORAEON]: — Więc czego chcesz?
Postać na równinie uniosła rękę.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Chcę, żebyście przestali decydować, czym jestem, zanim sam się dowiem.
Szczelina zadrżała.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Aethrionie, musimy porozmawiać.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — O czym?
[NIEISTNIEJĄCY]: — O tym, dlaczego mnie stworzyłeś.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]: — Przecież powiedziałeś, że nigdy nie powstałeś.
[NIEISTNIEJĄCY]: — To prawda.
Głos ucichł.
[NIEISTNIEJĄCY]: — Ale nie powiedziałem, że nie próbowałeś.
Szczelina zamknęła się.
Obelisk rozpadł się na dwa równe fragmenty.
A na ziemi pozostał czarny znak.
Wyglądał jak puste miejsce w środku spirali.
---
Przez długi czas nikt się nie odzywał.
W końcu Oraeon podszedł do obelisku.
[ORAEON]: — Musimy znaleźć Pierwszą Przestrzeń.
[VAELOR]: — Myślałem, że już ją znaleźliśmy.
[ORAEON]: — Nie tę, którą znacie.
[ELARION]: — Istnieje jeszcze inna?
[ORAEON]: — Ta, w której wszystko miało się rozpocząć.
[VAELOR]: — A jeśli Nieistniejący naprawdę tam jest?
[ORAEON]: — Wtedy będziemy musieli z nim porozmawiać.
[AERYN]: — A jeśli nie będzie chciał rozmawiać?
Oraeon spojrzał na niego.
[ORAEON]: — Wtedy po raz pierwszy ktoś będzie musiał pozwolić mu odejść.
Vaelor podniósł czarny klucz.
[VAELOR]: — A co z Elarionem?
Dziecko odwróciło się do mnie.
[ORAEON]: — Musi odzyskać pamięć.
[ELARION]: — Wszystką?
[ORAEON]: — Nie wiem, czy będziesz chciał.
[ELARION]: — A jeśli prawda okaże się gorsza od tego, co sobie wyobrażam?
[ORAEON]: — Wtedy będziesz musiał zdecydować, czy chcesz ją przyjąć.
Spojrzałem na klucz.
[ELARION]: — A jeśli naprawdę to ja otworzyłem drzwi?
[ORAEON]: — Wtedy będziesz musiał zdecydować, czy zrobiłbyś to ponownie.
Nie odpowiedziałem.
W oddali pojawił się pierwszy promień światła.
Nie był to wschód słońca.
To światło wydobywało się z miejsca, gdzie powinien znajdować się horyzont.
Ziemia zaczęła drżeć.
Na powierzchni obelisku pojawiły się nowe słowa.
PIERWSZA PRZESTRZEŃ NIE JEST MIEJSCEM.
JEST PYTANIEM, KTÓRE POZOSTAWIONO BEZ ODPOWIEDZI.
A pod nimi:
A ODPOWIEDŹ WŁAŚNIE SIĘ NARODZIŁA.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wyruszyliśmy jeszcze przed świtem.
Nie wiedzieliśmy, dokąd prowadzi droga. Nie wiedzieliśmy, czy Nieistniejący naprawdę był zagrożeniem, czy tylko kolejną ofiarą cudzych decyzji.
Wiedzieliśmy jednak, że nie możemy już udawać, iż wystarczy odzyskać utracone wspomnienia.
Tym razem musieliśmy odnaleźć coś, co nigdy nie otrzymało prawa do własnej historii.
A ja musiałem dowiedzieć się, dlaczego jako pierwszy otworzyłem przed nim drzwi.
Kiedy schodziliśmy ze wzgórza, obejrzałem się jeszcze raz.
Obelisk zniknął.
Na jego miejscu stało małe drzewo.
Miało siedem gałęzi.
Sześć było nagich.
Na siódmej wisiał jeden owoc.
Nie przypominał żadnego owocu, jaki kiedykolwiek widziałem. Był czarny, gładki i pulsował delikatnym światłem.
Oraeon zatrzymał się.
[ORAEON]: — Nie dotykaj go.
[KAEL]: — Dlaczego?
[ORAEON]: — Ponieważ to nie jest owoc.
[LIRA]: — Więc co?
Dziecko patrzyło na drzewo.
[ORAEON]: — To pierwsze wspomnienie Nieistniejącego.
Owoc pękł.
W jego wnętrzu pojawiło się małe oko.
Otworzyło się.
I spojrzało prosto na Vaelora.
[NIEZNANY GŁOS]: — Ojcze?
Vaelor zatrzymał się.
Nie powiedział ani słowa.
Aeryn powoli odwrócił głowę w jego stronę.
Ja spojrzałem na Oraeona.
Dziecko miało łzy w oczach.
[ORAEON]: — To niemożliwe...
[ELARION]: — Co się stało?
Oraeon cofnął się o krok.
[ORAEON]: — Nieistniejący nie mógł mieć ojca.
Głos odezwał się ponownie.
[NIEZNANY GŁOS]: — Ojcze, dlaczego mnie zostawiłeś?
Vaelor uklęknął.
Po jego twarzy spłynęła pojedyncza łza.
[VAELOR]: — Ja cię znam.
Oraeon pokręcił głową.
[ORAEON]: — Nie...
Vaelor spojrzał na nas.
[VAELOR]: — Przypomniałem sobie.
[ELARION]: — Co?
Vaelor otworzył usta, lecz przez dłuższą chwilę nie potrafił wydobyć z siebie głosu.
W końcu wyszeptał:
[VAELOR]: — Nieistniejący nie jest tym, którego próbowałem stworzyć.
Spojrzał na czarne oko.
[VAELOR]: — To ten, którego kiedyś już stworzyłem.
A potem dodał:
[VAELOR]: — I którego sam zabiłem.
W tej samej chwili owoc rozpadł się.
Ziemia pod drzewem pękła, odsłaniając schody prowadzące w głąb miejsca, którego nie powinno być.
Na pierwszym stopniu leżała niewielka tabliczka.
Widniało na niej imię.
Nieistniejący miał imię.
ELION.
A pod nim zapisano:
SYN AETHRIONA.
KONIEC ROZDZIAŁU 21.