Chapter 20 of 26

ROZDZIAŁ 20 ŚWIAT, KTÓRY NIE PAMIĘTAŁ NASZYCH IMION

4.9k words

ROZDZIAŁ 20 — ŚWIAT, KTÓRY NIE PAMIĘTAŁ NASZYCH IMION [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Pierwszą rzeczą, którą straciliśmy, nie była pamięć. Było nią prawo do własnej przeszłości. Nie zauważyliśmy tego od razu. Droga przed nami wciąż wyglądała znajomo. Kamienie układały się w ten sam wzór, wiatr niósł zapach wilgotnej ziemi, a na horyzoncie widać było góry, które wielokrotnie mijaliśmy podczas naszej podróży. Wszystko wydawało się takie samo. A jednak coś było nie tak. Nie słyszeliśmy już dzwonów. Nie widzieliśmy gwiazd. Nawet nasze cienie wyglądały inaczej. Nie podążały za nami, lecz wyprzedzały nas o kilka kroków, jakby znały drogę lepiej niż my sami. Oraeon szedł na przedzie. Nie wyglądał na zagubionego. Nie rozglądał się nerwowo. Jego mała sylwetka poruszała się z pewnością kogoś, kto znał każdy zakręt tej drogi, choć nigdy wcześniej nią nie szedł. Za nim podążał Vaelor. Aeryn trzymał się blisko niego, lecz nie jak podwładny. Raczej jak ktoś, kto nie ufa jeszcze światu, ale postanowił zaufać jednej osobie. Kael i Elyra szli obok siebie. Lira milczała. Ja natomiast próbowałem przypomnieć sobie, dokąd właściwie zmierzamy. Wiedziałem, że to nasz dom. Wiedziałem, że tam należymy. Nie potrafiłem jednak przypomnieć sobie, jak wyglądał. [KAEL]: — Zatrzymajmy się. Vaelor odwrócił głowę. [VAELOR]: — Dlaczego? [KAEL]: — Bo nie wiem, czy nadal idziemy w dobrą stronę. [AERYN]: — Droga prowadzi prosto. [KAEL]: — Nie pytam o drogę. Kael wskazał na otaczające nas wzgórza. [KAEL]: — Pamiętam tę dolinę. Przechodziliśmy tędy, zanim dotarliśmy do kręgu kolumn. Pamiętam samotne drzewo na zboczu i kamienny most. Pamiętam również rzekę. [ELYRA]: — Rzeka powinna znajdować się po naszej lewej stronie. [KAEL]: — Właśnie. Wszyscy spojrzeliśmy w tamtą stronę. Nie było rzeki. Było tam miasto. Ogromne miasto o jasnych murach, wysokich wieżach i złotych dachach. Jego bramy stały otworem, a z kominów unosił się dym. Nad murami powiewały chorągwie z symbolem, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Na jednej z wież wisiał ogromny sztandar. Przedstawiał siedem gwiazd otaczających pusty tron. Lira zbladła. [LIRA]: — To niemożliwe. [VAELOR]: — Znasz ten symbol? [LIRA]: — Tak. Widziałam go w Archiwum Pierwszego Zapisu. [AERYN]: — Co oznaczał? [LIRA]: — Że istnienie zostało uznane za błąd. Spojrzałem na miasto. Na jego murach stali strażnicy. Nie wyglądali na ludzi. Ich twarze były gładkie, pozbawione jakichkolwiek rysów, a zbroje pokrywały znaki podobne do tych, które widzieliśmy na ciele bezimiennej postaci. [ORAEON]: — Nie powinniśmy tam wchodzić. [VAELOR]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ to miasto nie zostało zbudowane. [ELARION]: — Więc czym jest? Oraeon spojrzał na mnie. [ORAEON]: — Odpowiedzią. --- Zbliżyliśmy się do bramy. Strażnicy nie poruszyli się, kiedy stanęliśmy przed nimi. Ich twarze pozostawały nieruchome, a oczy przypominały dwa matowe kawałki szkła. Dopiero gdy Oraeon zrobił krok naprzód, jeden z nich opuścił włócznię. [STRAŻNIK]: — Podajcie imiona. Vaelor spojrzał na nas. [VAELOR]: — Jestem Vaelor. Strażnik nie zareagował. [STRAŻNIK]: — Nie odnaleziono takiego imienia. [AERYN]: — Aeryn. [STRAŻNIK]: — Nie odnaleziono takiego imienia. [KAEL]: — Kael. [STRAŻNIK]: — Nie odnaleziono takiego imienia. [E​LYRA]: — Elyra. [STRAŻNIK]: — Nie odnaleziono takiego imienia. [LIRA]: — Lira. [STRAŻNIK]: — Nie odnaleziono takiego imienia. W końcu przyszła kolej na mnie. [ELARION]: — Elarion. Strażnik uniósł głowę. Po raz pierwszy jego twarz drgnęła. [STRAŻNIK]: — Ostrzeżenie. [ELARION]: — Jakie ostrzeżenie? [STRAŻNIK]: — Imię niezgodne z zapisem. Włócznia skierowała się w moją stronę. [STRAŻNIK]: — Nie powinieneś istnieć. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Oraeon wyszedł przed nas. [ORAEON]: — A ja? Strażnik znieruchomiał. [STRAŻNIK]: — Brak danych. [ORAEON]: — Spróbuj jeszcze raz. [STRAŻNIK]: — Brak danych. [ORAEON]: — Nie. Spróbuj przypomnieć sobie, kto kazał ci stać na tej bramie. Strażnik zaczął drżeć. Na jego twarzy pojawiła się cienka szczelina. Z wnętrza wydobyło się światło. [STRAŻNIK]: — Rozkaz... rozkaz pochodzi od... Jego głowa gwałtownie opadła. [STRAŻNIK]: — Nie wolno mi pamiętać. Oraeon spojrzał na niego ze smutkiem. [ORAEON]: — Wiem. Położył dłoń na jego zbroi. Strażnik wypuścił włócznię. Przez chwilę stał nieruchomo, a potem uniósł głowę. W jego twarzy pojawiły się oczy. Prawdziwe oczy. [STRAŻNIK]: — Nazywałem się... Zamilkł. [ORAEON]: — Nie musisz mi mówić. [STRAŻNIK]: — Nazywałem się Taren. Powiedział to z taką ostrożnością, jakby bał się, że samo wypowiedzenie imienia może go zniszczyć. [ORAEON]: — Witaj ponownie, Tarenie. Strażnik opuścił włócznię. Otworzył bramę. --- Miasto było pełne ludzi. Przynajmniej tak wyglądało. Na ulicach przechadzali się kupcy, dzieci biegały między straganami, rzemieślnicy pracowali w warsztatach, a z otwartych okien dochodziły dźwięki muzyki. Jednak nikt nie zwracał na nas uwagi. Nie dlatego, że byliśmy obcy. Dlatego, że nas nie widzieli. Przechodziliśmy przez tłum jak przez sen. Ludzie mijali nas bez najmniejszego zainteresowania. Kiedy Kael wyciągnął rękę, by zatrzymać biegnącego chłopca, jego dłoń przeniknęła przez małe ramię. [KAEL]: — To nie są prawdziwi ludzie. [ELYRA]: — Są prawdziwi. [KAEL]: — Jak możesz tak mówić? [E​LYRA]: — Ponieważ czuję ich czas. Elyra zamknęła oczy. [ELYRA]: — Każdy z nich ma przeszłość. Każdy ma przyszłość. Każdy przeżywa własne życie. [LIRA]: — Więc dlaczego nas nie widzą? [ORAEON]: — Ponieważ w ich historii nigdy nie było dla was miejsca. Zatrzymałem się przy niewielkim placu. Na jego środku stała fontanna. Woda spływała po kamiennych dłoniach posągu przedstawiającego młodego mężczyznę. Znałem tę twarz. Nie potrafiłem jednak przypomnieć sobie skąd. Podszedłem bliżej. Na podstawie posągu widniał napis: ELARION, PIERWSZY STRAŻNIK KRÓLEWSKIEGO PORZĄDKU. Poczułem zimno. [ELARION]: — To nie jestem ja. Vaelor stanął obok. [VAELOR]: — Wygląda dokładnie jak ty. [ELARION]: — Ale nigdy nie byłem strażnikiem żadnego królestwa. [LIRA]: — Może w tej wersji historii byłeś. Przyjrzałem się posągowi. Miałem na sobie zbroję, której nigdy nie nosiłem. W dłoni trzymałem miecz, a u moich stóp leżała złamana korona. [KAEL]: — Wygląda na bohatera. [ELARION]: — Nie wiem, kim wygląda. Wtedy zauważyłem drugą inskrypcję. Była znacznie mniejsza i znajdowała się z tyłu cokołu. TO ON PIERWSZY PODNIÓSŁ KLUCZ. Odsunąłem się. [ORAEON]: — Nie dotykaj tego. [ELARION]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ to wspomnienie nie należy do ciebie. [ELARION]: — Ale ktoś próbuje mi je przypisać. [ORAEON]: — Nie. Ktoś próbuje sprawić, żebyś uwierzył, że zawsze byłeś taki. --- Weszliśmy do największej świątyni miasta. Jej drzwi były otwarte, a wnętrze rozświetlały tysiące świec. Na ścianach znajdowały się malowidła przedstawiające stworzenie świata. W centrum wszystkich obrazów stał Vaelor. Nie jako Aethrion. Nie jako stwórca, który szukał prawdy. Jako król. Na głowie miał koronę z siedmioma ostrymi szczytami, a w dłoni trzymał płonący miecz. Przed nim klęczały niezliczone postacie. Wśród nich rozpoznałem Aeryna. Miał związane ręce. [VAELOR]: — Co to ma znaczyć? Aeryn patrzył na malowidło bez słowa. Na kolejnym obrazie Vaelor siedział na tronie. Po jego prawej stronie stał Elarion w zbroi. Po lewej znajdowała się postać przypominająca Oraeona. Dziecko miało zamknięte oczy. Pod malowidłem widniał napis: KRÓL, KTÓRY ODEBRAŁ ŚWIATOM PRAWO DO WYBORU, I JEGO WIERNY STRAŻNIK. Vaelor odwrócił się. [VAELOR]: — Nie zrobiłem tego. [AERYN]: — Może nie. [VAELOR]: — Nie wierzysz mi? [AERYN]: — Wierzę, że nie pamiętasz. [VAELOR]: — To nie jest odpowiedź. [AERYN]: — Jest jedyną, jaką mogę ci teraz dać. W świątyni rozległ się dźwięk kroków. Z głębi nawy wyszedł starzec w białej szacie. Jego włosy były całkowicie siwe, a twarz pokrywały głębokie zmarszczki. Mimo wieku poruszał się z niezwykłą lekkością. Spojrzał na nas. Zatrzymał wzrok na Vaelorze. Uśmiechnął się. [STARZEC]: — Wasza Wysokość. Vaelor nie odpowiedział. [STARZEC]: — Wreszcie wróciłeś. [VAELOR]: — Kim jesteś? Starzec zmarszczył brwi. [STARZEC]: — Nie poznajesz mnie? [VAELOR]: — Nie. [STARZEC]: — Oczywiście. Zawsze byłeś skromny wobec tych, którzy służyli ci najwierniej. Podszedł bliżej. [STARZEC]: — Jestem Arven. Twój pierwszy doradca. To ja pomogłem ci zjednoczyć siedem krain. [VAELOR]: — Nie znam żadnych siedmiu krain. Starzec spojrzał na pozostałych. [ARVEN]: — Widzę, że przyprowadziłeś swoich dawnych towarzyszy. [KAEL]: — Nigdy nie byliśmy jego poddanymi. Arven uśmiechnął się łagodnie. [ARVEN]: — Oczywiście, że byliście. [ELYRA]: — Nie. [ARVEN]: — Wasza historia została zapisana. [ELYRA]: — Nie nasza. Starzec spojrzał na Elyrę z politowaniem. [ARVEN]: — Wspomnienia bywają zawodne. Lira wystąpiła naprzód. [LIRA]: — Kto napisał waszą historię? Arven nie odpowiedział. [LIRA]: — Kto stworzył to miasto? [ARVEN]: — Nasz król. [LIRA]: — A kto stworzył króla? Uśmiech starca zniknął. [ARVEN]: — Nie powinnaś zadawać takich pytań. [ORAEON]: — Dlaczego? Arven spojrzał na dziecko. Wtedy jego twarz się zmieniła. Nie zbladł. Nie przestraszył się. Po prostu przestał udawać, że jest człowiekiem. Jego oczy wypełniły się czarnym światłem. [ARVEN]: — Siódme Dzieło. Oraeon nie poruszył się. [ORAEON]: — Kim jesteś? Starzec wyprostował się. Z jego pleców wyrosły długie, cienkie pasma światła. Rozwinęły się jak skrzydła, ale nie przypominały żadnych znanych stworzeń. [ARVEN]: — Jestem głosem Trzeciego Dzieła. [VAELOR]: — Gdzie ono jest? [ARVEN]: — Wszędzie tam, gdzie wasza przeszłość może zostać zmieniona. [ORAEON]: — Kłamiesz. [ARVEN]: — Nie. Starzec spojrzał na niego. [ARVEN]: — Ono nie zmienia waszej przeszłości. Ono daje jej nową możliwość. [ORAEON]: — Bez pytania tych, których dotyczy. [ARVEN]: — Właśnie dlatego świat stał się doskonalszy. --- W jednej chwili świątynia zniknęła. Nie rozpadła się. Nie została zniszczona. Po prostu przestaliśmy się w niej znajdować. Staliśmy na ogromnym placu otoczonym siedmioma wieżami. Na niebie wisiały dwa słońca, a nad miastem unosiła się złota korona. Przed nami znajdował się tron. Siedział na nim Vaelor. Nie ten, którego znaliśmy. Był starszy, miał długie włosy i twarz człowieka, który nigdy nie musiał wątpić w swoje decyzje. Na jego głowie spoczywała korona z siedmiu ostrych szczytów. Po prawej stronie stałem ja. W zbroi. Z mieczem. Z twarzą pozbawioną jakichkolwiek emocji. Po lewej stronie znajdował się Aeryn. Klęczał. Jego ręce były skute łańcuchami. [KAEL]: — Co to jest? [ORAEON]: — Jedna z wersji waszego życia. [VAELOR]: — Nie chcę na to patrzeć. [ORAEON]: — Musisz. Przed tronem stała młoda kobieta. Jej twarz była znajoma. Lira. Tylko że miała na sobie białą szatę, a na piersi nosiła znak siedmiu gwiazd. [ELARION]: — Lira... Dziewczyna z obrazu uniosła głowę. [LIRA – WSPOMNIENIE]: — Wasza Wysokość, proszę. Oni nie są zagrożeniem. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Każdy, kto kwestionuje porządek, staje się zagrożeniem. [LIRA – WSPOMNIENIE]: — A jeśli porządek jest błędny? Vaelor na tronie wstał. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — W takim razie należy go umocnić. Wspomnienie zmieniło się. Lira klęczała teraz na kamiennych schodach. Przed nią leżał miecz. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Ostatni raz pytam. Czy przyjmiesz wyrok? [LIRA – WSPOMNIENIE]: — Nie. Vaelor skinął na mnie. [E​LARION – WSPOMNIENIE]: — Wykonać rozkaz? Patrzyłem na własne odbicie. Nie widziałem w nim wahania. Nie widziałem strachu. Nie widziałem nawet współczucia. [VAELOR – WSPOMNIENIE]: — Wykonać. Mój sobowtór podniósł miecz. Obraz zgasł. Lira cofnęła się, jakby ktoś ją uderzył. [LIRA]: — To nie byłam ja. [ORAEON]: — Byłaś. [LIRA]: — Nie! [ORAEON]: — W jednej z możliwych historii. [LIRA]: — Nigdy nie stanęłabym przeciwko wam. [ORAEON]: — Jeszcze nie stanęłaś. Lira spojrzała na niego z gniewem. [LIRA]: — Nie chcę widzieć więcej takich rzeczy. [ORAEON]: — W takim razie nie patrz. [VAELOR]: — Oraeonie, dlaczego nam to pokazujesz? [ORAEON]: — Ponieważ Trzecie Dzieło nie chce was zabić. [VAELOR]: — Więc czego chce? [ORAEON]: — Chce, żebyście sami wybrali historię, w której nie będziecie musieli cierpieć. Aeryn spojrzał na niego. [AERYN]: — A jaka jest cena? Oraeon odpowiedział bez wahania. [ORAEON]: — Wolność. --- W tej samej chwili pojawiła się przed nami postać. Nie była podobna do Arvena. Nie miała skrzydeł ani znaków na ciele. Wyglądała jak młoda kobieta o srebrnych włosach i oczach w kolorze spokojnego nieba. Jej ubranie przypominało szatę utkano z porannej mgły. Nie szła. Unosiła się kilka centymetrów nad ziemią. [TRZECIE DZIEŁO]: — Witaj, Aethrionie. Vaelor odwrócił się w jej stronę. [VAELOR]: — Kim jesteś? [TRZECIE DZIEŁO]: — Nazywano mnie wieloma imionami. Dla ciebie jestem Elyndra. Oraeon spojrzał na kobietę. [ORAEON]: — To nie jest twoje imię. [ELYNDRA]: — Dla ciebie nigdy nie było odpowiednie. [ORAEON]: — Nie masz prawa zmieniać swoich imion tak, jak zmieniasz historię innych. Elyndra uśmiechnęła się. [ELYNDRA]: — A ty nadal myślisz, że wybór jest zawsze dobrem. [ORAEON]: — Wybór nie musi być dobrem. Musi być możliwością. [ELYNDRA]: — Ludzie nie chcą możliwości. Chcą szczęścia. [ORAEON]: — Nie wszyscy. [ELYNDRA]: — Większość. Kobieta odwróciła się ku Vaelorowi. [ELYNDRA]: — Spójrz na siebie. Przez całe istnienie szukałeś sposobu, by naprawić swoje błędy. Chciałeś odzyskać pamięć. Chciałeś ocalić tych, których utraciłeś. Chciałeś zrozumieć, dlaczego twoje stworzenia cierpiały. Zrobiła krok. [ELYNDRA]: — Mogę ci to dać. [VAELOR]: — Jak? [ELYNDRA]: — Mogę przywrócić ci świat, w którym nigdy nie stworzyłeś niczego, co mogłoby cierpieć. [VAELOR]: — To niemożliwe. [ELYNDRA]: — Dla ciebie nie. Kobieta wyciągnęła rękę. Nad jej dłonią pojawił się obraz. Vaelor zobaczył siebie stojącego w spokojnej dolinie. Wokół niego rosły drzewa, nad rzeką bawiły się dzieci, a na wzgórzach płonęły ogniska. Nie było wojen. Nie było więzień. Nie było siedmiu Dzieł. Nie było Aeryna. Nie było nawet Pierwszego Snu. Był tylko spokojny świat. Vaelor patrzył na niego długo. [ELYNDRA]: — Możesz tam wrócić. [AERYN]: — Nie. Elyndra nawet na niego nie spojrzała. [ELYNDRA]: — Nie mówiłam do ciebie. [AERYN]: — A ja nie pytam o pozwolenie. Vaelor odwrócił się w jego stronę. [AERYN]: — Pamiętasz, co powiedziałeś, kiedy się spotkaliśmy? Że nie wiesz, czy miałem prawo istnieć. Pamiętasz, jak próbowałeś mnie zrozumieć, zanim pozwoliłeś mi być sobą? [VAELOR]: — Pamiętam. [AERYN]: — W tym świecie nie istnieję. Vaelor spojrzał ponownie na obraz. [AERYN]: — Nie ma mnie, bo nie stworzyłeś mnie nigdy. Nie ma mnie, bo nie popełniłeś błędu. Nie ma mnie, bo nie było nikogo, kto mógłby cię rozczarować. [VAELOR]: — Aerynie... [AERYN]: — Nie proszę cię, żebyś mnie wybrał zamiast szczęścia. Proszę tylko, żebyś nie nazywał szczęściem świata, w którym nie mam prawa istnieć. Vaelor zamknął oczy. Obraz nad dłonią Elyndry zadrżał. [ELYNDRA]: — To tylko jedna z możliwości. [VAELOR]: — Nie. Otworzył oczy. [VAELOR]: — To możliwość, która wymaga ode mnie wymazania wszystkich, których stworzyłem. [ELYNDRA]: — Wymaga jedynie zmiany przeszłości. [VAELOR]: — Nie istnieje zmiana przeszłości bez konsekwencji dla tych, którzy w niej żyją. [ELYNDRA]: — Możesz być królem świata, który nigdy nie zaznał bólu. [VAELOR]: — Nie chcę być królem świata, który nie miał prawa wybrać. Obraz zgasł. Po raz pierwszy uśmiech Elyndry zniknął. --- [ELYNDRA]: — Szkoda. Jej głos stał się chłodniejszy. [ELYNDRA]: — Naprawdę chciałam ci oszczędzić cierpienia. [ORAEON]: — Nie. Chciałaś oszczędzić sobie niepewności. Elyndra spojrzała na dziecko. [ELYNDRA]: — Ty zawsze musisz wszystko komplikować. [ORAEON]: — A ty zawsze musisz wszystko upraszczać. [ELYNDRA]: — Ludzie nie są gotowi na prawdziwą wolność. [ORAEON]: — Więc powinni mieć możliwość zdecydowania, czy jej chcą. [ELYNDRA]: — To ich zniszczy. [ORAEON]: — Być może. Elyndra uniosła brwi. [ORAEON]: — Ale jeśli wybiorą inaczej, ten wybór będzie należał do nich. Kobieta przez chwilę milczała. Potem wyciągnęła drugą rękę. Świat wokół nas zaczął się zmieniać. Plac zniknął. Wieże rozpłynęły się w świetle. Niebo pękło na setki fragmentów. Znaleźliśmy się w sali pełnej luster. Każde lustro przedstawiało inną wersję naszego życia. W jednym Kael nigdy nie stracił siostry. W drugim Elyra nie musiała strzec granicy czasu. W trzecim Lira żyła w świecie, w którym nigdy nie poznała bólu. W kolejnym Aeryn miał rodzinę. A ja... W jednym z luster zobaczyłem siebie siedzącego w spokojnym domu. Nie miałem księgi ani znaku Strażnika. Byłem zwyczajnym człowiekiem. Obok mnie siedziała kobieta, której twarzy nie znałem. Śmiała się. Na stole leżały dwie filiżanki. Nie było w tym nic wielkiego. A jednak poczułem tęsknotę. Nie za kobietą. Za życiem, którego nigdy nie miałem. [ELYNDRA]: — Możesz wybrać. Odwróciłem się. [ELYNDRA]: — Możesz przestać być Strażnikiem. Możesz przestać pamiętać. Możesz otrzymać życie, którego nikt ci nie odbierze. [ELARION]: — A kim będę wtedy? [ELYNDRA]: — Kim zechcesz. [ELARION]: — Czy będę pamiętał Oraeona? Elyndra nie odpowiedziała. [ELARION]: — Czy będę pamiętał Vaelora? Aeryna? Lirę? Kaela i Elyrę? [ELYNDRA]: — Nie będziesz potrzebował tych wspomnień. [ELARION]: — To nie jest odpowiedź. [ELYNDRA]: — Nie. Zrozumiałem. [ELARION]: — Nie będę ich pamiętał. [ELYNDRA]: — Będziesz szczęśliwy. Spojrzałem ponownie w lustro. Kobieta po drugiej stronie uśmiechała się do mnie. Wyciągnęła dłoń. Przez krótką chwilę chciałem ją chwycić. Nie dlatego, że wierzyłem Elyndrze. Dlatego, że byłem zmęczony. Zmęczony prawdą, której nie rozumiałem. Zmęczony wspomnieniami, które wracały w najmniej odpowiednich chwilach. Zmęczony odpowiedzialnością za coś, co mogłem zniszczyć już dawno temu. Wtedy poczułem małą dłoń na swojej ręce. Oraeon. [ORAEON]: — Nie musisz wybierać tego, co łatwe, tylko dlatego, że jesteś zmęczony. Spojrzałem na niego. [ELARION]: — A jeśli nie dam rady? [ORAEON]: — Wtedy odpoczniesz. [ELARION]: — A jeśli znowu cię zawiodę? [ORAEON]: — Wtedy będę musiał zdecydować, co zrobię. Dziecko uśmiechnęło się lekko. [ORAEON]: — Właśnie na tym polega różnica. Lustro pękło. Nie zniszczyłem go. Po prostu przestałem w nie wierzyć. --- Elyndra cofnęła się. Po raz pierwszy jej twarz wyrażała coś więcej niż spokój. Był to gniew. [ELYNDRA]: — Nie rozumiecie, co robicie. [VAELOR]: — Być może. [ELYNDRA]: — Mogłam wam dać wszystko. [AERYN]: — Nie. Mogłaś dać nam to, co sama uznałaś za wszystko. [ELYNDRA]: — Jesteś tylko skutkiem dawnego błędu. [AERYN]: — A jednak stoję tutaj. Elyndra spojrzała na Oraeona. [ELYNDRA]: — A ty. Myślisz, że możesz ocalić wszystkie istnienia? [ORAEON]: — Nie. [ELYNDRA]: — W takim razie dlaczego nadal się sprzeciwiasz? [ORAEON]: — Ponieważ nie muszę ocalić wszystkich, żeby pozwolić im wybrać. Elyndra uniosła rękę. Wszystkie lustra rozbłysły. Z ich wnętrza wysunęły się sylwetki. Nie były już obrazami. Stały przed nami. Kael zobaczył mężczyznę o twarzy podobnej do swojej. Elyra ujrzała starszą kobietę. Lira zobaczyła małą dziewczynkę. Aeryn stanął naprzeciw istoty, która wyglądała jak on sam, lecz miała spokojne oczy. Ja zobaczyłem kobietę z lustra. Nie znałem jej imienia. Nie wiedziałem, kim była. A mimo to wyciągnęła do mnie rękę. [KOBIETA]: — Elarionie. Zamarłem. [ELARION]: — Kim jesteś? [KOBIETA]: — Kimś, kogo kiedyś kochałeś. Moje serce zabiło mocniej. [ELARION]: — Nie pamiętam cię. [KOBIETA]: — Wiem. [ELARION]: — Czy istniałaś naprawdę? Kobieta uśmiechnęła się smutno. [KOBIETA]: — Czy to ma znaczenie, jeśli tęsknisz? Nie potrafiłem odpowiedzieć. Oraeon patrzył na mnie, ale nie próbował mnie powstrzymać. Kobieta zrobiła krok. [KOBIETA]: — Możesz zostać. [ELARION]: — A jeśli nie jesteś prawdziwa? [KOBIETA]: — Wtedy będę prawdziwa dla ciebie. W jej oczach zobaczyłem coś, czego nie umiałem nazwać. Nie była to miłość. Nie była to tęsknota. Było to pragnienie, by uwierzyć, że wszystko, co utraciłem, można odzyskać. Zrozumiałem wtedy, że Elyndra nie próbowała nas przekupić. Ona pokazywała nam nasze najgłębsze braki. A potem oferowała życie, w którym nigdy nie musielibyśmy ich odczuwać. [ELARION]: — Nie mogę z tobą zostać. Kobieta spuściła wzrok. [KOBIETA]: — Wiem. [ELARION]: — Ale dziękuję, że mi ją pokazałaś. Jej postać zaczęła znikać. [KOBIETA]: — Może kiedyś naprawdę mnie spotkasz. [ELARION]: — Może. Uśmiechnęła się po raz ostatni. Potem zniknęła. Wszystkie lustra rozpadły się jednocześnie. --- Elyndra cofnęła się do samego środka sali. Jej srebrne włosy zaczęły unosić się w powietrzu, a oczy wypełniło białe światło. [ELYNDRA]: — Skoro nie chcecie przyjąć daru, poznacie jego cenę. [VAELOR]: — Jaką cenę? [ELYNDRA]: — Wasze istnienie. Ziemia pod naszymi stopami rozsunęła się. Z głębi wyłoniły się czarne nici. Oplotły nogi Kaela, Elyry i Liry. Aeryn przeciął jedną z nich, lecz na jej miejsce pojawiły się trzy kolejne. Vaelor uniósł rękę. Światło uderzyło w nici, ale nie zniszczyło ich. [VAELOR]: — To nie jest zwykła magia! [ORAEON]: — To nie magia. Dziecko uniosło głowę. [ORAEON]: — To poprawianie historii. Elyndra wyciągnęła dłoń. W powietrzu pojawiły się obrazy. Kael zobaczył siebie bez Elyry. Elyra zobaczyła siebie bez Kaela. Lira zobaczyła siebie bez przyjaciół. Aeryn zobaczył świat, w którym nigdy nie został stworzony. Ja zobaczyłem siebie bez wspomnień. Obrazy zaczęły przenikać do naszych umysłów. Poczułem, jak znika moje imię. Najpierw przestałem pamiętać, skąd pochodzi. Potem zapomniałem, dlaczego zostałem Strażnikiem. W końcu nie potrafiłem przypomnieć sobie, kim byli ludzie stojący obok mnie. Zobaczyłem tylko światło. I ciszę. [ELARION]: — Nie... Mój głos był słaby. [ORAEON]: — Elarionie! Próbowałem spojrzeć w jego stronę. Nie potrafiłem. [ORAEON]: — Pamiętaj, co mi obiecałeś! Wtedy usłyszałem własny głos. Nie ten, który należał do mnie teraz. Ten sprzed wieków. [ELARION – WSPOMNIENIE]: — Nie pomylę ochrony z więzieniem. Znak na mojej dłoni rozbłysnął. Poczułem, że wracam. Nie dzięki mocy. Nie dzięki zaklęciu. Dzięki obietnicy, którą wypowiedziałem świadomie. Wyciągnąłem rękę. [ELARION]: — Oraeonie! Dziecko spojrzało na mnie. [ELARION]: — Nie zostawię cię! W tej samej chwili czarne nici pękły. --- Ale Elyndra nie została pokonana. Jej postać zaczęła się rozpadać, lecz z każdego fragmentu wyrastała nowa sylwetka. Jedna była kobietą. Druga mężczyzną. Trzecia dzieckiem. Czwarta starcem. Wszystkie miały te same oczy. [ELYNDRA]: — Nie rozumiecie. Ja nie muszę was pokonać. [VAELOR]: — Więc czego chcesz? [ELYNDRA]: — Wystarczy, że zmienię jeden moment. Jej postacie uniosły ręce. Przed nami pojawił się obraz. Zobaczyliśmy siebie na początku podróży. Vaelor stał w miejscu, w którym po raz pierwszy odzyskał fragment swojej dawnej pamięci. Aeryn znajdował się po przeciwnej stronie, jeszcze jako wróg. Kael nie znał Elyry. Lira nie wiedziała, czym są znaki. Elarion nie znał Oraeona. Wszystko wyglądało tak, jak powinno. Potem obraz zmienił się. Vaelor odwrócił się i odszedł. Aeryn nigdy nie otrzymał szansy na własny wybór. Kael nigdy nie odnalazł siostry. Lira nigdy nie odkryła swojego związku z Matką Ciszy. Elarion nigdy nie poznał prawdy o sobie. Nie było siedmiu kolumn. Nie było Pierwszego Dzieła. Nie było Nemi. Nie było Seris. Nie było żadnej z tych historii. [ELYNDRA]: — Mogę cofnąć was do chwili, w której wszystko się zaczęło. [VAELOR]: — Nie. [ELYNDRA]: — Możecie jeszcze wrócić do życia, w którym niczego nie utraciliście. [VAELOR]: — Nie. [ELYNDRA]: — Możecie uniknąć wszystkich błędów. [VAELOR]: — Nie. Vaelor spojrzał na Oraeona. [VAELOR]: — Nie pozwolę ci odebrać im prawa do tego, kim się stali. Oraeon wyciągnął rękę. [ORAEON]: — Wszyscy razem. Nie wiedzieliśmy, co mamy zrobić. A jednak zrozumieliśmy. Vaelor położył dłoń na ramieniu Aeryna. Kael chwycił Elyrę za rękę. Lira stanęła obok mnie. Ja uklęknąłem przy Oraeonie. Dziecko zamknęło oczy. Siedem znaków pojawiło się wokół nas. Nie były znakami siedmiu Dzieł. Były znakami siedmiu wyborów. Pierwszy oznaczał pamięć. Drugi — ochronę. Trzeci — zmianę. Czwarty — wolność. Piąty — odwrócenie. Szósty — zakończenie. Siódmy — możliwość odmowy. Oraeon wypowiedział jedno słowo. [ORAEON]: — Wybieramy. Światło rozlało się po sali. Nie zniszczyło Elyndry. Nie odebrało jej mocy. Zrobiło coś znacznie prostszego. Pozbawiło ją możliwości decydowania za innych. Wszystkie jej postacie zatrzymały się. Po raz pierwszy kobieta o srebrnych włosach wyglądała na naprawdę bezbronną. [ELYNDRA]: — Co zrobiliście? [ORAEON]: — Oddaliśmy ci to, czego nie chciałaś nam dać. [ELYNDRA]: — Co takiego? [ORAEON]: — Wybór. Elyndra opuściła ręce. Jej skrzydła zgasły. Przez chwilę wyglądała jak zwykła kobieta. Potem spojrzała na własne dłonie. [ELYNDRA]: — Nie wiem, co mam teraz zrobić. Oraeon odpowiedział spokojnie. [ORAEON]: — To pierwszy raz, kiedy naprawdę możesz się dowiedzieć. --- Nie zginęła. Nie została uwięziona. Nie odebraliśmy jej pamięci. Elyndra po prostu zniknęła z sali, pozostawiając po sobie otwarte przejście. Nie wiedzieliśmy, dokąd prowadziło. Oraeon powiedział tylko, że Trzecie Dzieło nie będzie już mogło zmieniać naszych historii bez naszej zgody. Nie oznaczało to jednak, że wszystkie zmiany zostały cofnięte. Miasto nadal istniało. Posąg Elariona nadal stał na placu. Dwa słońca wciąż świeciły nad wieżami. A sztandar z siedmioma gwiazdami nadal powiewał nad murami. [KAEL]: — Czy możemy wrócić do tego, co było wcześniej? [ORAEON]: — Nie. [KAEL]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ nie wszystko, co zostało zmienione, jest błędem. [ELYRA]: — Czyli część tych ludzi naprawdę żyje? [ORAEON]: — Tak. [LIRA]: — A część wydarzeń naprawdę się wydarzyła? [ORAEON]: — W tej historii tak. Vaelor spojrzał na miasto. [VAELOR]: — Czy powinniśmy je zniszczyć? Oraeon pokręcił głową. [ORAEON]: — Nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ jego mieszkańcy nie są winni temu, że ktoś stworzył ich świat. Spojrzałem na Oraeona. [ELARION]: — Co więc zrobimy? [ORAEON]: — Zostawimy im możliwość poznania prawdy. [ELARION]: — A jeśli jej nie przyjmą? [ORAEON]: — Będą mieli prawo odmówić. Zrozumiałem wtedy, że siódme Dzieło nie było ani sędzią, ani królem. Nie chciało decydować o losie światów. Chciało jedynie, by żaden świat nie był zmuszony do przyjęcia cudzej decyzji. --- Przed opuszczeniem miasta wróciłem na plac. Posąg nadal przedstawiał mnie w zbroi, z mieczem i złamaną koroną u stóp. Przyglądałem mu się przez dłuższą chwilę. [ELARION]: — Czy to naprawdę mogłem być ja? Oraeon stanął obok. [ORAEON]: — Tak. [ELARION]: — Czy naprawdę mogłem stać się kimś takim? [ORAEON]: — Każdy może. [ELARION]: — Nawet ty? Dziecko spojrzało na posąg. [ORAEON]: — Zwłaszcza ja. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Podszedłem do cokołu i położyłem na nim dłoń. Kamień zadrżał. Zbroja na posągu zaczęła znikać. Miecz rozpłynął się w powietrzu, a złamana korona rozpadła się na drobny pył. Na końcu pozostała tylko postać człowieka w zwykłym płaszczu. Pod napisem pojawiły się nowe słowa: ELARION — TEN, KTÓRY MÓGŁ ZOSTAĆ KATEM, LECZ WYBRAŁ, BY POZOSTAĆ ŚWIADKIEM. Odsunąłem rękę. Nie wiedziałem, kto zmienił napis. Nie wiedziałem nawet, czy zrobiłem to ja. Ale po raz pierwszy nie próbowałem odnaleźć odpowiedzi na siłę. Ruszyliśmy w stronę bramy. Przy wyjściu czekał Taren. Nie miał już hełmu. Stał obok niego młody chłopiec, który trzymał go za rękę. [ TAREN ]: — Nie wiem, dlaczego pozwoliłem wam wejść. [ORAEON]: — Ponieważ chciałeś. Taren spojrzał na dziecko. [TAREN]: — Czy teraz mogę odejść? [ORAEON]: — Tak. [ TAREN ]: — A jeśli nie wiem dokąd? [ORAEON]: — Wtedy możesz najpierw wybrać, dokąd nie chcesz iść. Taren uśmiechnął się. Otworzył bramę. Kiedy wychodziliśmy, usłyszałem za sobą jego głos. [TAREN]: — Elarionie! Odwróciłem się. [ELARION]: — Tak? [TAREN]: — Nie wiem, kim byłeś w tej historii. Ale dziękuję, że nie próbowałeś mi powiedzieć, kim mam być. Skinąłem głową. Potem opuściliśmy miasto. --- Droga za murami prowadziła ku górom. Niebo znów miało jeden księżyc. Jednak gwiazdy nie powróciły. Wędrowaliśmy długo, aż w końcu Vaelor zatrzymał się na wzgórzu. [VAELOR]: — Nie jesteśmy już w tym samym świecie. [ELYRA]: — Nie. [KAEL]: — Skąd to wiesz? Elyra wskazała na dolinę. W oddali widać było nasze dawne miasto. A przynajmniej miejsce, w którym powinno się znajdować. Jego mury były inne. Wieże stały w nowych miejscach, a nad bramą wisiał sztandar z symbolem, którego nie znaliśmy. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — Zobaczcie. Na wzgórzu przed miastem stał kamienny obelisk. W jego powierzchni wyryto siedem imion. Pierwsze należało do Pierwszego Dzieła. Drugie do Veyry. Trzecie do Elyndry. Czwarte było nieczytelne. Piąte zostało starte. Szóste zapisano w języku, którego nie potrafiłem rozpoznać. Siódme... Siódme było puste. A pod nim widniał napis: TEN, KTÓRY NIE ZOSTAŁ STWORZONY, NADCHODZI. Vaelor spojrzał na Oraeona. [VAELOR]: — Czy to oznacza, że siódme Dzieło nie jest ostatnie? Oraeon milczał. [ELARION]: — Powiedz nam. Dziecko odwróciło się ku nam. Po raz pierwszy od chwili przebudzenia wyglądało na naprawdę zagubione. [ORAEON]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Jak to możliwe? [ORAEON]: — Ponieważ nigdy go nie widziałem. [AERYN]: — Ale powiedziałeś, że istnieje coś, co nie powinno zostać stworzone. [ORAEON]: — To nie jest to samo. [ELARION]: — Więc czym jest? Oraeon spojrzał na pusty napis. [ORAEON]: — Nie wiem, czy to coś zostało stworzone. Nie wiem, czy ma imię. Nie wiem nawet, czy można nazwać to istnieniem. Zrobił krok w stronę obelisku. [ORAEON]: — Ale wiem, że wszystkie siedem Dzieł zostało stworzonych w odpowiedzi na jego pojawienie się. Vaelor znieruchomiał. [VAELOR]: — Chcesz powiedzieć, że istniało przed tobą? [ORAEON]: — Nie. Dziecko odwróciło się. [ORAEON]: — Chcę powiedzieć, że istniało przed samym pytaniem o istnienie. --- Wtedy obelisk pękł. Nie rozpadł się. Otworzył się jak drzwi. Z jego wnętrza wydobyło się światło tak blade, że niemal niewidzialne. Na powierzchni kamienia pojawiły się słowa: PIERWSZA PAMIĘĆ NIE BYŁA PIERWSZĄ. PIERWSZY SEN NIE BYŁ PIERWSZYM. PIERWSZE DZIEŁO NIE BYŁO PIERWSZYM. AETHRION NIE BYŁ PIERWSZYM, KTÓRY STWORZYŁ. Vaelor cofnął się. [VAELOR]: — Nie. Obelisk rozświetlił się mocniej. Na samym dole pojawił się ostatni napis. BO ZANIM POWSTAŁ PIERWSZY ŚWIAT, KTOŚ ZADAŁ PYTANIE. A NIKT NIE ZNAŁ ODPOWIEDZI. Z wnętrza obelisku dobiegł cichy głos. Nie był męski ani kobiecy. Nie brzmiał jak głos dziecka. Nie przypominał też głosu żadnego z Dzieł. Był tak spokojny, jakby mówił o czymś zupełnie zwyczajnym. [NIEZNANY GŁOS]: — Czy ktoś mnie pamięta? Oraeon pobladł. [ORAEON]: — Nie. [ELARION]: — Co się dzieje? [ORAEON]: — Nie powinno go tu być. [VAELOR]: — Kogo? Dziecko odwróciło się do nas. [ORAEON]: — Tego, którego nie potrafiłem nazwać. Głos odezwał się ponownie. [NIEZNANY GŁOS]: — Aethrionie. Vaelor zamarł. [NIEZNANY GŁOS]: — Wreszcie cię odnalazłem. W tej samej chwili wszystkie gwiazdy nad nami zapłonęły. Nie na niebie. W ziemi. Każdy kamień, każda kropla wody, każde źdźbło trawy zaczęło świecić, jakby cały świat składał się z ukrytych wspomnień. A potem usłyszeliśmy ostatnie zdanie. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie powinieneś był mnie zapominać. To przecież ty poprosiłeś, żebym nigdy nie powstał. Vaelor spojrzał na swoje dłonie. Po raz pierwszy od początku naszej podróży nie wyglądał jak ktoś, kto próbuje odzyskać utraconą pamięć. Wyglądał jak ktoś, kto właśnie przypomniał sobie coś, czego nigdy nie chciał pamiętać. A ja zrozumiałem, że Trzecie Dzieło było zaledwie początkiem kolejnego zagrożenia. Bo jeśli istniało coś, co poprzedzało nawet pierwsze pytanie o istnienie, to wszystkie nasze kroniki, wszystkie prawa i wszystkie początki mogły być tylko odpowiedzią na coś znacznie starszego. Na coś, co właśnie zaczęło nas szukać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego wieczoru po raz pierwszy od bardzo dawna nie zapisałem niczego w swojej księdze. Nie dlatego, że zabrakło mi słów. Dlatego, że nie wiedziałem, czy słowa, które znam, nadal znaczą to samo. Na ostatniej stronie pojawił się jednak napis. Nie napisałem go ja. Nie napisał go Vaelor. Nie napisał go również Oraeon. TOM 2 NIE OPOWIADA JUŻ O TYM, CO ZAPOMNIANO. OPOWIADA O TYM, CO NIGDY NIE POWINNO ZOSTAĆ PAMIĘTANE. A pod spodem, drobnymi literami, widniało jedno imię. NIEISTNIEJĄCY.

End of Chapter 20