Chapter 19 of 26

ROZDZIAŁ 19 OBIETNICA, KTÓRA PRZETRWAŁA ZAPOMNIENIE

4.5k words

ROZDZIAŁ 19 — OBIETNICA, KTÓRA PRZETRWAŁA ZAPOMNIENIE [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Niektóre obietnice nie kończą się wtedy, gdy zostają złamane. Nie znikają wraz z ostatnim wypowiedzianym słowem. Nie umierają, kiedy pamięć przestaje rozpoznawać twarze, a czas rozdziela tych, którzy kiedyś stali obok siebie. Czasami pozostają w miejscu, którego nie potrafi dosięgnąć nawet zapomnienie. Czekają. A kiedy przychodzi odpowiednia chwila, wracają z całą siłą, jakiej człowiek potrzebował, by kiedyś je wypowiedzieć. Moja obietnica czekała dłużej, niż potrafię sobie przypomnieć. A teraz stała przede mną w postaci dziecka, które patrzyło na mnie oczami starszymi niż wszystkie światy. — Obiecałeś, że mnie nie zostawisz. Te słowa wciąż rozbrzmiewały w przestrzeni, choć dziecko już ich nie powtarzało. Siedem kolumn wokół nas pękało coraz głębiej. Z ich wnętrza wydobywały się smugi światła, a każda z nich niosła fragment innej historii. Widziałem miasta, których nigdy nie odwiedziłem. Wojny, których nie pamiętałem. Twarze ludzi, których imion nie znałem, a mimo to coś we mnie reagowało na ich cierpienie. Wszystkie te wspomnienia płynęły ku pustemu tronowi. Ku dziecku. Ku Oraeonowi. Stałem nieruchomo. Nie potrafiłem zrobić nawet kroku. [VAELOR]: — Elarionie? Jego głos dotarł do mnie jak dźwięk dochodzący z bardzo daleka. Nie odpowiedziałem. [VAELOR]: — Spójrz na mnie. Odwróciłem głowę. Vaelor stał kilka kroków dalej. Na jego twarzy nie było już gniewu ani zdziwienia. Była ostrożność, jaką okazuje się komuś, kto właśnie odkrył, że całe jego życie mogło być zbudowane na kłamstwie. [VAELOR]: — Kim jest to dziecko? Spojrzałem ponownie na tron. [ELARION]: — Nie wiem. Oraeon przechylił lekko głowę. [ORAEON]: — Kłamiesz. Nie powiedział tego z gniewem. Nie było w jego głosie oskarżenia. Brzmiał raczej jak ktoś, kto przypomina dawno zapomnianą prawdę. [ORAEON]: — Wiesz, kim jestem. Tylko nie pamiętasz, dlaczego przestałeś wypowiadać moje imię. Zacisnąłem dłonie. [ELARION]: — Nie pamiętam cię. [ORAEON]: — Właśnie dlatego tak bardzo mnie zabolało. Wokół tronu rozbłysło siedem symboli. Każdy przypominał inny znak: oko, dłoń, zamknięte drzwi, płomień, pęknięte lustro, pustą koronę i spiralę, która nie miała początku ani końca. Znak na mojej piersi odpowiedział im światłem. Poczułem przeszywający ból. Upadłem na jedno kolano. [KAEL]: — Elarion! Kael ruszył w moją stronę, lecz niewidzialna bariera odrzuciła go na kilka kroków. Uderzył plecami o jedną z kolumn i osunął się na ziemię. [ELYRA]: — Nie dotykajcie kręgu! On reaguje na jego wspomnienia! [LIRA]: — To nie jest zwykłe wspomnienie. Cała przestrzeń próbuje coś odtworzyć! Aeryn podszedł do Vaelora. Jego spojrzenie przesunęło się z dziecka na Elariona. [AERYN]: — To nie jest iluzja. [VAELOR]: — Skąd wiesz? [AERYN]: — Bo pamiętam ten rodzaj ciszy. Tak wyglądała przestrzeń, zanim otrzymałem własne istnienie. Nie było w niej niczego, co mogłoby mnie nazwać. A jednak ktoś wiedział, że powinienem się pojawić. Vaelor zmrużył oczy. [VAELOR]: — Czy Oraeon jest jednym z Dzieł? Aeryn nie odpowiedział od razu. [AERYN]: — Jeśli jest siódmym, to nie rozumiem, dlaczego Elarion miałby go strzec. [ORAEON]: — Ponieważ nikt inny nie potrafił mnie kochać bez próby zrozumienia. Dziecko zsunęło nogi z tronu. Jego stopy dotknęły powierzchni, która nie była ani kamieniem, ani ziemią. W tej samej chwili wszystkie siedem kolumn zatrzęsło się gwałtownie. [ORAEON]: — A przynajmniej tak było kiedyś. Elarion. Wypowiedział moje imię bez głosu. Nie usłyszałem go uszami. Poczułem je w miejscu, gdzie przechowywałem wspomnienia, których nigdy nie potrafiłem odzyskać. Zobaczyłem obraz. Nie fragment. Nie urwany sen. Całe wspomnienie. --- Dawno temu, zanim powstały kroniki, zanim pojawiły się pierwsze królestwa i zanim ktokolwiek pomyślał o mierzeniu czasu, istniała komnata. Nie była częścią żadnego świata. Nie znajdowała się nad przepaścią ani pod niebem. Była zawieszona w Pierwszej Przestrzeni, w miejscu, które nie miało nazwy, ponieważ nie istniał jeszcze język zdolny ją opisać. W jej centrum stał tron. Przed nim klęczałem ja. Nie wyglądałem tak jak teraz. Moje włosy były jasne jak światło pierwszej gwiazdy, a na dłoniach miałem siedem znaków. Nie nosiłem płaszcza Strażnika. Nie trzymałem księgi. Nie byłem kronikarzem. Byłem kimś, kto miał wybór. A na tronie siedziało dziecko. Miało zamknięte oczy. [ORAEON]: — Czy wszyscy mnie opuścili? Mój dawny głos odpowiedział natychmiast. [ELARION]: — Nie wszyscy. [ORAEON]: — A ty? [ELARION]: — Ja zostanę. [ORAEON]: — Nawet jeśli się obudzę? [ELARION]: — Nawet wtedy. [ORAEON]: — A jeśli okażę się czymś, czego nie powinno być? Pamiętam, że wtedy się uśmiechnąłem. [ELARION]: — W takim razie będziemy musieli nauczyć się żyć z czymś, czego nikt wcześniej nie potrafił sobie wyobrazić. Dziecko uniosło głowę. [ORAEON]: — Czy mogę ci zaufać? [ELARION]: — Możesz. [ORAEON]: — Czy mnie ochronisz? [ELARION]: — Tak. [ORAEON]: — Przed nimi wszystkimi? Nie odpowiedziałem od razu. Za plecami słyszałem odległe głosy. Rozmawiały istoty, których nie potrafiłem rozpoznać. Ich słowa niosły strach. Nie bali się tego, co Oraeon już zrobił. Bali się tego, co mógł zrobić, gdyby się obudził. [ELARION]: — Przed każdym, kto zechce odebrać ci prawo do istnienia. Dziecko wyciągnęło dłoń. Chwyciłem ją. I wtedy wydarzyło się coś, czego nie rozumiałem. Znak na mojej dłoni rozdzielił się na siedem części. Sześć z nich odpłynęło w ciemność. Siódma pozostała na mojej skórze. [ORAEON]: — A jeśli to ty będziesz chciał mnie zamknąć? Nie potrafiłem odpowiedzieć. Dziecko opuściło dłoń. [ORAEON]: — Obiecaj mi, że nigdy nie pomylisz ochrony z więzieniem. [ELARION]: — Obiecuję. Wspomnienie rozpadło się. --- Otworzyłem oczy. Leżałem na kolanach, a przede mną stał Oraeon. [ORAEON]: — Przypomniałeś sobie? Nie odpowiedziałem. [ORAEON]: — Teraz już wiesz, dlaczego cię potrzebowałem. [ELARION]: — Nie. Wiem tylko, że cię zawiodłem. [ORAEON]: — To nie jest to samo. [ELARION]: — Zamknąłem cię. [ORAEON]: — Tak. [ELARION]: — Zostawiłem cię tutaj. [ORAEON]: — Tak. [ELARION]: — A potem zapomniałem. Dziecko przez chwilę milczało. [ORAEON]: — Nie zapomniałeś sam. Poczułem, jak serce zamiera mi w piersi. [ELARION]: — Kto odebrał mi pamięć? Oraeon spojrzał ponad moim ramieniem, w stronę Vaelora. [ORAEON]: — Ten, który chciał ocalić wszystkie światy. Vaelor zrobił krok naprzód. [VAELOR]: — Mówisz o mnie? [ORAEON]: — Nie tylko o tobie. [VAELOR]: — Kimkolwiek jesteś, nie będziesz ukrywał się za zagadkami. Powiedz nam, co wydarzyło się przed początkiem. Oraeon odwrócił ku niemu twarz. [ORAEON]: — Ty naprawdę nie pamiętasz. [VAELOR]: — Czego? [ORAEON]: — Że nie stworzyłeś siedmiu Dzieł po to, aby świat mógł istnieć. Vaelor zamarł. [ORAEON]: — Stworzyłeś je, ponieważ świat już istniał. A ty nie potrafiłeś pogodzić się z tym, co w nim zobaczyłeś. Przestrzeń zadrżała. [VAELOR]: — To niemożliwe. [ORAEON]: — Tak samo powiedziałeś ostatnim razem. Aeryn spojrzał na Vaelora. [AERYN]: — Czy to prawda? [VAELOR]: — Nie wiem. [AERYN]: — Czy kiedykolwiek wiedziałeś? Vaelor zacisnął szczękę. [VAELOR]: — Pamiętam stworzenie. Pamiętam pierwsze światło. Pamiętam, że chciałem dać istnieniu możliwość wyboru. Ale nie pamiętam żadnego świata sprzed tego wszystkiego. [ORAEON]: — Ponieważ nie byłeś pierwszym, który go zobaczył. Lira podeszła bliżej kręgu. Jej oczy śledziły symbole unoszące się nad kolumnami. [LIRA]: — Siedem znaków. Siedem Dzieł. Ale jeden z nich nie przypomina pozostałych. [ELYRA]: — Który? [LIRA]: — Ten na środku. Wskazała pusty tron. Nad nim unosił się symbol spirali. Był ciemniejszy niż pozostałe, jakby światło nie potrafiło go dosięgnąć. [LIRA]: — Pozostałe znaki są połączone z kolumnami. Ten nie jest. [AERYN]: — Bo nie należy do kręgu. [VAELOR]: — W takim razie do czego należy? Aeryn spojrzał na Oraeona. [AERYN]: — Do niego. Dziecko skinęło głową. [ORAEON]: — Jestem siódmym Dziełem. Ale nie takim, jakiego się spodziewacie. [KAEL]: — Co to znaczy? [ORAEON]: — Pierwsze Dzieło miało pamiętać. Drugie miało chronić. Trzecie miało zmieniać. Czwarte miało wybierać. Piąte miało odwracać. Szóste miało kończyć. Zrobił przerwę. [ORAEON]: — A siódme miało zadecydować, czy którekolwiek z nich powinno istnieć. Zapadła cisza. Nawet pękające kolumny na moment przestały wydawać dźwięki. [VAELOR]: — Stworzyłem cię, żebyś decydował o prawie do istnienia? [ORAEON]: — Nie. Dziecko spojrzało mu prosto w oczy. [ORAEON]: — Stworzyłeś mnie, żeby ktoś mógł zdecydować o twoim. Vaelor cofnął się o pół kroku. Po raz pierwszy od chwili, gdy go poznałem, wyglądał na naprawdę przestraszonego. --- Wtedy rozległ się dźwięk. Nie był to huk ani trzask. Przypominał odgłos otwieranej księgi. Wszystkie siedem kolumn rozsunęło się, odsłaniając pod sobą czarne szczeliny. Z ich wnętrza wystrzeliły smugi światła, które połączyły się nad kręgiem. Powstał obraz. Zobaczyliśmy świat, który znaliśmy. Nie Avar-Neth. Nie Ilyrion. Nasz dom. Miejsce, do którego wracaliśmy, kiedy wszystkie drogi zdawały się prowadzić donikąd. Doliny, przez które podróżowaliśmy. Ruiny, które odwiedziliśmy. Miasta, w których zostawiliśmy ślady. Tylko że obraz był inny. W jednej dolinie stała wieża, której nigdy wcześniej tam nie widzieliśmy. Na jej szczycie płonęło światło o barwie starego srebra. W mieście, które powinno być opuszczone, tłum ludzi świętował narodziny króla. A w ruinach świątyni, którą mijaliśmy podczas naszej podróży, znajdowały się posągi przedstawiające nas samych. Kaela. Elyrę. Lirę. Aeryna. Vaelora. Mnie. Wszystkie posągi miały zamknięte oczy. [KAEL]: — To niemożliwe. Ta świątynia nie istniała. [ELYRA]: — Istniała. Pamiętam ją. [KAEL]: — Nie było w niej żadnych posągów. [ELYRA]: — Teraz są. [LIRA]: — Nie zmieniła się sama świątynia. Zmieniło się to, co pamiętamy o jej przeszłości. Vaelor patrzył na obraz z narastającym niepokojem. [VAELOR]: — Trzecie Dzieło. Oraeon przytaknął. [ORAEON]: — Ono już was dotknęło. [VAELOR]: — Gdzie jest? [ORAEON]: — Tam, gdzie zawsze było. [VAELOR]: — To znaczy? [ORAEON]: — W waszej historii. Obraz zmienił się ponownie. Zobaczyliśmy Vaelora stojącego na szczycie góry. Obok niego znajdowała się postać, której twarzy nie potrafiliśmy rozpoznać. Wokół nich leżały ciała. Niektóre miały na sobie zbroje, inne zwykłe ubrania. Vaelor patrzył na nie z rozpaczą. A potem uniósł rękę. Światło przeszło przez dolinę. Zmarli wstali. Nie jako żywi. Jako ludzie, którzy nigdy nie umarli. Obraz zniknął. Vaelor stał nieruchomo. [VAELOR]: — Nie pamiętam tego. [ORAEON]: — Bo jeszcze tego nie zrobiłeś. [AERYN]: — Czy to przyszłość? [ORAEON]: — Nie. To przeszłość, która jeszcze nie wie, że się wydarzyła. Elyra odsunęła się od obrazu. [ELYRA]: — Nie można zmieniać przeszłości w ten sposób. [ORAEON]: — Trzecie Dzieło nie zmienia przeszłości. Ono zmienia powód, dla którego przeszłość się wydarzyła. [LIRA]: — Czyli może sprawić, że coś, co nigdy nie miało miejsca, stanie się przyczyną wszystkiego? [ORAEON]: — Właśnie. Kael spojrzał na siostrę. [KAEL]: — A jeśli zmieni coś, co nas łączy? Elyra nie odpowiedziała. Jej dłoń zacisnęła się na rękojeści broni. Wiedziała, że istnieją wspomnienia, których nie można stracić bez utraty części samego siebie. Ja również to wiedziałem. Tylko że teraz rozumiałem, iż moje najważniejsze wspomnienie zostało mi odebrane celowo. --- Oraeon podszedł do mnie. Nie odsunąłem się. [ORAEON]: — Czy teraz już mnie nie zostawisz? Spojrzałem na jego twarz. Wydawał się tak mały w porównaniu z kolumnami i ogromem przestrzeni, która nas otaczała. A jednak miałem wrażenie, że stoi przede mną coś, czego nie potrafiłby objąć żaden stworzony świat. [ELARION]: — Nie wiem, czy potrafię naprawić to, co zrobiłem. [ORAEON]: — Nie prosiłem cię o naprawienie przeszłości. [ELARION]: — Czego więc chcesz? [ORAEON]: — Żebyś nie uciekł, kiedy poznasz całą prawdę. Przełknąłem ślinę. [ELARION]: — A jeśli ta prawda będzie gorsza, niż potrafię znieść? [ORAEON]: — Wtedy będziesz musiał ją znieść. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Potem uklęknąłem przed nim. Nie jako Strażnik. Nie jako kronikarz. Jako ktoś, kto po raz pierwszy od niepamiętnych czasów nie próbował usprawiedliwiać własnych decyzji. [ELARION]: — Nie obiecam ci, że wszystko naprawię. Nie obiecam, że będę wiedział, jak cię ochronić. Nie obiecam, że nie popełnię kolejnego błędu. Dziecko słuchało uważnie. [ELARION]: — Ale mogę obiecać, że tym razem nie będę podejmował decyzji za ciebie. Jeśli będziesz chciał odejść, pozwolę ci odejść. Jeśli będziesz chciał zostać, zostanę obok. A jeśli okaże się, że to ja jestem twoim więzieniem, sam otworzę drzwi. Oraeon wyciągnął dłoń. [ORAEON]: — To nie jest ta sama obietnica. [ELARION]: — Wiem. [ORAEON]: — Tamta była łatwiejsza. [ELARION]: — Wiem. [ORAEON]: — Dlatego tamtą złamałeś. Zamknąłem oczy. [ELARION]: — Być może. Dziecko położyło dłoń na mojej. Wtedy znak na mojej piersi rozbłysnął. Nie było w tym bólu. Poczułem ciepło. A potem usłyszałem głos, który nie należał ani do mnie, ani do Oraeona. [TAJEMNICZY GŁOS]: — Obietnica została ponowiona. Wszystkie kolumny odpowiedziały światłem. [TAJEMNICZY GŁOS]: — Strażnik odzyskał wybór. [ORAEON]: — Nie. Dziecko odwróciło się gwałtownie. [ORAEON]: — Nie odzyskał. Nigdy go nie stracił. Głos zamilkł. W tej samej chwili jedna z kolumn rozpadła się na tysiące drobnych odłamków. Z jej wnętrza wyłonił się obraz postaci. Był to mężczyzna o twarzy pozbawionej rysów. Nie miał oczu ani ust. Jego ciało składało się z warstw zapisanych znaków, które przesuwały się po sobie jak strony ogromnej księgi. Aeryn natychmiast stanął przed Vaelorem. [AERYN]: — To nie jest jedno z Dzieł. [VAELOR]: — Czym więc jest? [ORAEON]: — Tym, co pozostało po decyzji, której nikt nie chciał pamiętać. Postać uniosła rękę. Wszystkie znaki na jej ciele zatrzymały się. [BEZIMIENNY]: — Oraeonie. Dziecko nie odpowiedziało. [BEZIMIENNY]: — Czas się skończył. [ORAEON]: — Nie. [BEZIMIENNY]: — Twoje przebudzenie naruszyło porządek. [ORAEON]: — Porządek, który stworzyliście, żeby ukryć własny strach. [BEZIMIENNY]: — Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli opuścisz tron. [ORAEON]: — Rozumiem lepiej niż ty. Postać skierowała twarz w moją stronę. Choć nie miała oczu, poczułem, że mnie obserwuje. [BEZIMIENNY]: — Elarionie. Odsuń się od niego. [ELARION]: — Nie. [BEZIMIENNY]: — Nie pamiętasz, co zrobił. [ELARION]: — Nie pamiętam również, co zrobiliście wy. [BEZIMIENNY]: — Zniszczyłby wszystko. [ELARION]: — A może właśnie dlatego tak bardzo baliście się pozwolić mu istnieć? Postać przez chwilę milczała. Potem wypowiedziała słowa, które sprawiły, że krew zastygła mi w żyłach. [BEZIMIENNY]: — Nie my zamknęliśmy Oraeona. Spojrzałem na dziecko. [BEZIMIENNY]: — To ty zamknąłeś go w Pierwszej Przestrzeni. Nie poruszyłem się. [BEZIMIENNY]: — Ty przekręciłeś klucz. Ty odebrałeś mu możliwość przebudzenia. Ty poprosiłeś nas, byśmy wymazali z ciebie pamięć o tym, co zrobiłeś. Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie. Vaelor nie powiedział ani słowa. Aeryn opuścił rękę, ale nie odsunął się od swojego dawnego stwórcy. Lira zakryła usta dłonią. Kael patrzył na mnie tak, jakby próbował odnaleźć w mojej twarzy kogoś, kogo znał. A ja... Ja pamiętałem już wystarczająco dużo, by wiedzieć, że oskarżenie nie było całkowitym kłamstwem. [ELARION]: — Dlaczego? Bezimienna postać opuściła rękę. [BEZIMIENNY]: — Ponieważ Oraeon nie chciał jedynie decydować o prawie do istnienia. [ELARION]: — Czego jeszcze chciał? [BEZIMIENNY]: — Chciał, żeby wszystkie istniejące światy mogły zdecydować, czy chcą nadal istnieć. Vaelor zrobił krok w stronę postaci. [VAELOR]: — To nie jest zbrodnia. [BEZIMIENNY]: — Dla ciebie może nie. [VAELOR]: — Każdy powinien mieć prawo wyboru. [BEZIMIENNY]: — Nawet świat, który nie chce już istnieć? Vaelor zamilkł. [BEZIMIENNY]: — Nawet czas, który chce się zatrzymać? Nawet życie, które chce się zakończyć? Nawet stworzenie, które wolałoby nigdy nie zostać stworzone? Aeryn spojrzał na Vaelora. [AERYN]: — To pytanie nie dotyczy tylko światów. [BEZIMIENNY]: — Właśnie dlatego nie mogliśmy pozwolić Oraeonowi się obudzić. Dziecko podniosło głowę. [ORAEON]: — Nie mogliście czy nie chcieliście? Postać nie odpowiedziała. [ORAEON]: — Czy baliście się, że światy wybiorą wolność, czy baliście się, że wybiorą koniec? Milczenie było odpowiedzią. --- Krąg kolumn zaczął się rozpadać. Z każdej szczeliny wypływały wspomnienia. Jedne były piękne, inne przerażające. Zobaczyłem pierwsze narodziny gwiazd, ostatnie chwile umierających bogów, narodziny istot, które nigdy nie poznały swojego stwórcy. Zobaczyłem także siedem postaci stojących wokół tronu. Pierwsze Dzieło. Veyrę. Pozostałe, których jeszcze nie spotkaliśmy. A pośrodku nich mnie. Trzymałem klucz. Wspomnienie nie trwało długo. Obraz zmienił się. Tym razem zobaczyłem Vaelora. Stał przed ogromną bramą. Po drugiej stronie znajdowała się ciemność, ale nie taka, jaką znałem. Była pełna ruchu, kształtów i głosów. Vaelor trzymał w dłoniach coś, co wyglądało jak fragment serca. A za nim stało sześć postaci. Nie było tam Oraeona. Nie było mnie. [VAELOR]: — To jeszcze nie może się wydarzyć. Obraz zniknął. Vaelor pobladł. [VAELOR]: — Widziałem tę bramę. [AERYN]: — Kiedy? [VAELOR]: — Nie wiem. Może we śnie. Może w jednym ze wspomnień, które odzyskałem. [ORAEON]: — To nie było wspomnienie. [VAELOR]: — Więc co? [ORAEON]: — Ostrzeżenie. [VAELOR]: — Przed czym? Dziecko spojrzało na pękające kolumny. [ORAEON]: — Przed siódmym wyborem. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem w jego oczach strach. Nie strach przed uwięzieniem. Nie strach przed bezimienną postacią. Strach przed czymś, co miało dopiero nadejść. [ORAEON]: — Pozostałe Dzieła już wiedzą, że się obudziłem. Niektóre będą chciały mnie odnaleźć. Inne będą próbowały was powstrzymać. [VAELOR]: — A ostatnie? Oraeon spojrzał na niego. [ORAEON]: — Ostatnie nie będzie chciało mnie odnaleźć. [VAELOR]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ ono już jest w drodze. W tej samej chwili bezimienna postać uniosła głowę. [BEZIMIENNY]: — Nie możecie go zabrać. [ELARION]: — Nie jest twoją własnością. [BEZIMIENNY]: — Nie rozumiesz, co zrobiłeś. [ELARION]: — Nie. Ale zamierzam się dowiedzieć. [BEZIMIENNY]: — Jeśli odejdzie z tego miejsca, wszystkie zamknięte wspomnienia zostaną uwolnione. [LIRA]: — To chyba dobrze. [BEZIMIENNY]: — Niektóre wspomnienia są zamknięte, ponieważ zawierają rzeczy, które nie powinny powrócić. [VAELOR]: — Kto o tym decyduje? [BEZIMIENNY]: — Ci, którzy pamiętają. [VAELOR]: — A jeśli się mylą? Postać zadrżała. [BEZIMIENNY]: — Wtedy cały porządek przestaje istnieć. [AERYN]: — Może właśnie porządek jest problemem. Bezimienna postać zwróciła się ku niemu. [BEZIMIENNY]: — Ty nie powinieneś zabierać głosu. [AERYN]: — Przez bardzo długi czas słyszałem podobne słowa. Za każdym razem wypowiadał je ktoś, kto uważał, że wie lepiej ode mnie, czy zasługuję na istnienie. [BEZIMIENNY]: — Zostałeś stworzony z błędu. [AERYN]: — Być może. Ale błąd nie jest wyrokiem. Aeryn zrobił krok naprzód. [AERYN]: — Nie pozwolę ci ponownie zamknąć nikogo tylko dlatego, że boisz się jego wyboru. Vaelor spojrzał na niego z czymś, co przypominało dumę. Nie próbował jednak zatrzymać go ani prowadzić. Po raz pierwszy Aeryn nie potrzebował jego zgody. --- Oraeon wyciągnął rękę w stronę pustego tronu. Na jego powierzchni pojawił się klucz. Był czarny, długi i popękany. Wyglądał dokładnie tak jak ten, który widziałem w swoim wspomnieniu. [ORAEON]: — To nim zamknąłeś drzwi. Spojrzałem na klucz. [ELARION]: — Dlaczego mi go pokazujesz? [ORAEON]: — Ponieważ tylko ty możesz zdecydować, co z nim zrobisz. [ELARION]: — Mogę go zniszczyć? [ORAEON]: — Możesz. [ELARION]: — A wtedy? [ORAEON]: — Drzwi pozostaną zamknięte na zawsze. [ELARION]: — Mogę otworzyć więzienie? [ORAEON]: — Możesz. [ELARION]: — A wtedy? [ORAEON]: — Nie będzie już odwrotu. Popatrzyłem na niego. [ELARION]: — Czego ty chcesz? [ORAEON]: — Chcę wyjść. [ELARION]: — Tylko tyle? [ORAEON]: — Nie wiem, co będzie potem. Nigdy nie pozwolono mi się tego dowiedzieć. Wziąłem klucz. Był lodowaty. Znak na mojej dłoni rozjarzył się, a przez moje ciało przepłynęły wspomnienia, których nie potrafiłem jeszcze uporządkować. Zobaczyłem siebie stojącego przed tronem. Zobaczyłem Oraeona płaczącego po raz pierwszy. Zobaczyłem, jak zamykam drzwi. I usłyszałem własny głos. [ELARION – DAWNE WSPOMNIENIE]: — Wybacz mi. Robię to, żeby ocalić cię przed tobą samym. Opuściłem głowę. Najgorsze nie było to, że zamknąłem dziecko. Najgorsze było to, że naprawdę wierzyłem, iż postępuję słusznie. [ELARION]: — Nie wiem, czy zasługuję na twoje przebaczenie. [ORAEON]: — Nie o to cię proszę. [ELARION]: — Wiem. Odwróciłem się ku tronu. Włożyłem klucz w szczelinę, która pojawiła się na jego podstawie. [VAELOR]: — Elarionie, zaczekaj. Spojrzałem na niego. [VAELOR]: — Jeśli otworzysz te drzwi, nie wiemy, co się stanie. [ELARION]: — Wiem. [VAELOR]: — Możesz uwolnić coś, czego nie będziemy potrafili powstrzymać. [ELARION]: — Wiem. [VAELOR]: — A jeśli on naprawdę jest zagrożeniem? Spojrzałem na Oraeona. [ELARION]: — Wtedy będziemy musieli zmierzyć się z prawdą. Nie z więzieniem zbudowanym z naszego strachu. Vaelor przez chwilę milczał. Potem skinął głową. [VAELOR]: — Nie będziesz sam. Aeryn stanął obok niego. [AERYN]: — Tym razem nikt nie powinien decydować za niego. Lira podeszła do Kaela i Elyry. Oboje przygotowali się na to, co mogło nastąpić. Obróciłem klucz. Rozległ się dźwięk przypominający oddech. Drzwi otworzyły się. --- Nie było za nimi komnaty. Nie było więzienia. Nie było ciemności. Znajdowała się tam przestrzeń pełna gwiazd, lecz każda z nich była zamkniętym wspomnieniem. Niektóre świeciły spokojnie, inne pulsowały gwałtownie, jakby próbowały wydostać się z własnych granic. Na środku unosiło się ogromne oko. Nie miało źrenicy. W jego wnętrzu wirowały obrazy światów. Głos dobiegł zewsząd. [PIERWSZA PRZESTRZEŃ]: — Klucz został obrócony. Bezimienna postać cofnęła się. [BEZIMIENNY]: — Nie... [PIERWSZA PRZESTRZEŃ]: — Strażnik wybrał. Oraeon wszedł przez otwarte drzwi. W chwili, gdy przekroczył próg, wszystkie gwiazdy rozbłysły. Jedna po drugiej zaczęły spadać ku niemu. Nie rozbijały się. Łączyły się z jego ciałem. Dziecko zamknęło oczy. Przez moment wydawało się, że przestrzeń wstrzymała oddech. Potem Oraeon otworzył je ponownie. Nie były już oczami dziecka. W ich głębi zobaczyłem siedem światów, siedem początków i siedem końców. A pod nimi coś jeszcze. Coś, czego nie potrafiłem nazwać. [ORAEON]: — Pamiętam. Wszystkie gwiazdy zgasły. A potem usłyszeliśmy siedem głosów. Nie pochodziły z jednej przestrzeni. Dochodziły z różnych stron istnienia. [PIERWSZY GŁOS]: — Siódme Dzieło się obudziło. [DRUGI GŁOS]: — Strażnik otworzył drzwi. [TRZECI GŁOS]: — Pamięć powróciła. [CZWARTY GŁOS]: — Wybór został przywrócony. [PIĄTY GŁOS]: — Granica została naruszona. [SZÓSTY GŁOS]: — Koniec został odroczony. A potem odezwał się głos siódmy. Był cichy. Tak cichy, że przez chwilę myślałem, iż tylko mi się wydawało. [SIÓDMY GŁOS]: — A teraz możemy zacząć. Oraeon spojrzał w stronę ciemności. [ORAEON]: — Nie. W jego głosie pojawiła się siła, której wcześniej nie słyszałem. [ORAEON]: — Teraz możemy wreszcie zapytać, czy chcemy. --- Kiedy drzwi się zamknęły, krąg siedmiu kolumn przestał pękać. Nie oznaczało to jednak, że wszystko wróciło do dawnego porządku. Przestrzeń była inna. My również. Bezimienna postać zniknęła, pozostawiając po sobie jedynie cienką smugę światła. Nie wiedzieliśmy, czy uciekła, czy została wezwana gdzie indziej. Oraeon stał obok mnie. Nie wrócił na tron. Nie poprosił o koronę. Nie zażądał, byśmy uznali go za boga. Po prostu patrzył na przestrzeń, która po raz pierwszy nie była dla niego więzieniem. [ELARION]: — Co teraz? [ORAEON]: — Teraz muszę znaleźć pozostałych. [VAELOR]: — Pozostałe Dzieła? [ORAEON]: — Tak. [VAELOR]: — Czy wszystkie są naszymi wrogami? [ORAEON]: — Nie. [VAELOR]: — Czy któreś jest naszym sprzymierzeńcem? [ORAEON]: — Być może. [AERYN]: — A które chce zniszczyć wszystko? Oraeon spojrzał na niego. [ORAEON]: — To, które nigdy nie powinno zostać stworzone. Zapadła cisza. [KAEL]: — Czyli istnieje coś poza siedmioma Dziełami? [ORAEON]: — Istnieje coś, co powstało z decyzji o ich stworzeniu. [LIRA]: — Coś, co nie ma własnego miejsca wśród nich? [ORAEON]: — Coś, co nie chce mieć miejsca. Vaelor patrzył na dziecko z coraz większym niepokojem. [VAELOR]: — Czy to ono zmienia naszą przeszłość? [ORAEON]: — Nie. To robi Trzecie Dzieło. [VAELOR]: — A tamto? [ORAEON]: — Ono chce, żebyście nigdy nie mieli przeszłości. Wtedy zrozumiałem. Trzecie Dzieło zmieniało historię, by świat stał się czymś innym. Ostatnie chciało usunąć samą możliwość historii. Nie wystarczyło mu zniszczyć narodzin. Chciało sprawić, by narodziny nigdy nie były możliwe. [ELARION]: — Gdzie je znajdziemy? Oraeon spojrzał na mnie. [ORAEON]: — Ono znajdzie nas. [VAELOR]: — A kiedy? Dziecko uniosło głowę. W przestrzeni pojawił się obraz. Zobaczyliśmy pusty krajobraz. Nie było tam ziemi, nieba ani gwiazd. Na środku stały drzwi. Zwykłe, drewniane drzwi. Przed nimi leżała księga. Moja księga. Księga Strażnika Zapomnianych Kronik. Otworzyła się sama. Na pierwszej stronie pojawiły się słowa zapisane pismem, którego nie znałem, choć rozumiałem ich znaczenie. ELARION NIE NAPISAŁ PIERWSZEJ KRONIKI. Przewróciła się kolejna strona. ELARION NIE PAMIĘTA, KTO NAPISAŁ JEGO IMIĘ. Jeszcze jedna. A KIEDY POZNA AUTORA, ZROZUMIE, ŻE CAŁE JEGO ŻYCIE BYŁO OSTATNIM ROZDZIAŁEM CUDZEJ HISTORII. Księga zamknęła się gwałtownie. Obraz zniknął. Poczułem, że coś we mnie pęka. [ELARION]: — Kto napisał moją historię? Oraeon nie odpowiedział. Zamiast tego położył dłoń na moim ramieniu. [ORAEON]: — Tego właśnie musimy się dowiedzieć. [VAELOR]: — Czy to ma związek z Pierwszą Pamięcią? [ORAEON]: — Wszystko ma z nią związek. [VAELOR]: — A z Aethrionem? Dziecko spojrzało na niego. [ORAEON]: — Zwłaszcza z nim. Vaelor zamknął oczy. W jego twarzy zobaczyłem ból człowieka, który zaczyna rozumieć, że nawet własne wspomnienia mogą być cudzym dziełem. [ORAEON]: — Musimy wrócić do waszego domu. [KAEL]: — Dlaczego? [ORAEON]: — Ponieważ Trzecie Dzieło już tam czeka. [ELYRA]: — A jeśli droga powrotna została zmieniona? [ORAEON]: — Wtedy będziemy musieli odnaleźć drogę, która istniała, zanim ktoś ją zmienił. Lira spojrzała na swoje dłonie. [LIRA]: — A jeśli nigdy nie istniała? Oraeon uśmiechnął się smutno. [ORAEON]: — Wtedy ją stworzymy. --- Opuściliśmy krąg siedmiu kolumn, ale nie wiedzieliśmy, czy naprawdę z niego wyszliśmy. Przestrzeń wokół nas zaczęła się zwijać. Światło odpływało ku górze, a pęknięcia w podłożu zamykały się jedno po drugim. Oraeon szedł obok mnie. Nie trzymał mnie za rękę. Nie potrzebował już tego. Jednak kiedy znaleźliśmy się przy granicy kręgu, zatrzymał się. [ORAEON]: — Elarionie. [ELARION]: — Tak? [ORAEON]: — Nie nazywaj mnie swoim podopiecznym. [ELARION]: — Nie zamierzałem. [ORAEON]: — Nie nazywaj mnie też swoim obowiązkiem. [ELARION]: — Dobrze. [ORAEON]: — I nie próbuj być moim ojcem. Nie spodziewałem się tych słów. [ELARION]: — Rozumiem. Oraeon spojrzał na mnie uważnie. [ORAEON]: — Chcę, żebyś był tym, kim obiecałeś być. [ELARION]: — Strażnikiem? Dziecko pokręciło głową. [ORAEON]: — Kimś, kto zostaje. Nie znalazłem odpowiedzi. Po chwili ruszył dalej. A ja poszedłem za nim. Za naszymi plecami siedem kolumn zgasło. Przez krótką chwilę na ich powierzchniach pojawiły się sylwetki pozostałych Dzieł. Pierwsza sylwetka była wolna. Druga patrzyła w stronę zamkniętych komór. Trzecia trzymała w dłoni odwróconą koronę. Czwarta nie miała twarzy. Piąta stała tyłem do świata. Szósta spoglądała na koniec drogi. Siódma... Siódma nie była już na swoim miejscu. Zniknęła z kręgu. Pozostawiła po sobie tylko pustą przestrzeń. A w tej pustce pojawił się napis: PIERWSZY STRAŻNIK ZŁAMAŁ PIERWSZĄ OBIETNICĘ. DRUGA OBIETNICA NIE ZOSTANIE ZŁAMANA. ALE TRZECIA NALEŻY DO TEGO, KTÓRY JESZCZE NIE MA IMIENIA. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy zrozumiałem, że moje zadanie nigdy nie polegało na pilnowaniu historii. Nie byłem strażnikiem przeszłości. Nie byłem tym, który miał pamiętać za wszystkich. Nie byłem nawet tym, który miał chronić siedem Dzieł. Byłem kimś, kto otrzymał szansę, by pozostać przy dziecku, którego wszyscy się bali. A potem sam stałem się jednym z tych, którzy je zamknęli. Nie wiem jeszcze, kto odebrał mi pamięć. Nie wiem, kto napisał pierwszą kronikę ani dlaczego moje imię pojawia się w miejscach starszych od stworzenia. Wiem jednak jedno. Tym razem nie pozwolę, by strach zdecydował za mnie. W oddali pojawiła się droga. Prowadziła do naszego domu. Lecz kiedy postawiliśmy na niej pierwszy krok, usłyszeliśmy dźwięk dzwonów. Nie były to dzwony żadnego miasta. Nie rozbrzmiewały nad świątynią ani zamkiem. Dochodziły z samego świata. A potem wszystkie głosy, które dotąd milczały, wypowiedziały jedno zdanie: „TRZECIE DZIEŁO JUŻ ZMIENIŁO WASZE NARODZINY”. Vaelor zatrzymał się. Aeryn spojrzał na niego. Kael chwycił Elyrę za rękę. Lira zamknęła oczy. Ja spojrzałem na Oraeona. Dziecko nie wyglądało na zaskoczone. Wyglądało na smutne. [ELARION]: — Co to oznacza? Oraeon odwrócił się w stronę drogi. [ORAEON]: — Że kiedy wrócimy do domu, być może nikt nas tam nie rozpozna. [VAELOR]: — A jeśli my sami nie będziemy pamiętać, kim jesteśmy? Oraeon spojrzał na niego. [ORAEON]: — Wtedy będziemy musieli zdecydować, kim chcemy być. Ruszyliśmy. Za nami gasła Pierwsza Przestrzeń. Przed nami czekał świat, który mógł już nigdy nie być naszym światem. A gdzieś daleko, poza granicami pamięci, ktoś otworzył księgę i napisał pierwsze słowo nowej historii. Nie było to imię. Nie było to zaklęcie. Nie było to nawet ostrzeżenie. Było to jedno krótkie zdanie: „NIECH NIGDY SIĘ NIE NARODZĄ”. I w tej samej chwili zniknęła pierwsza gwiazda.

End of Chapter 19