Chapter 1 of 26
ROZDZIAŁ 1 KORZEŃ, KTÓRY ZACZĄŁ ŚNIĆ
3.1k words
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Istnieją wydarzenia, które zmieniają bieg historii.
Istnieją również takie, które sprawiają, że historia przestaje być tym, czym była dotychczas.
Przez tysiące lat wierzyłem, że znam granice świata. Wiedziałem, gdzie kończą się królestwa śmiertelników, gdzie zaczynają się ziemie zapomnianych bogów i gdzie przebiegają granice pomiędzy pamięcią a nieistnieniem.
Wierzyłem, że przeszłość można odczytać z kamieni, że przyszłość można dostrzec w snach, a prawdę można odnaleźć, jeśli człowiek ma wystarczająco dużo odwagi, by zadać właściwe pytanie.
Myliłem się.
Największym zagrożeniem nie było bowiem to, co nadchodziło.
Największym zagrożeniem było to, co już kiedyś się wydarzyło.
I co właśnie zaczynało powracać.
1. SZEPT TRZECIEGO KORZENIA
Noc nad Aethrionem nie przypominała żadnej z poprzednich.
Niebo pozostawało ciemne, lecz gwiazdy przestały poruszać się po swoich zwyczajowych orbitach. Niektóre zgasły całkowicie, inne pojawiły się w miejscach, w których nigdy wcześniej ich nie widziano.
W dolinach zamilkły nocne stworzenia.
Rzeki płynęły wolniej.
Wiatr, który zwykle przemierzał północne równiny, zatrzymał się pomiędzy drzewami, jakby coś niewidzialnego nakazało mu pozostać w miejscu.
Daleko od ludzkich osad, w przestrzeni poza zwyczajnym porządkiem świata, znajdował się tron zbudowany z pradawnych korzeni.
To właśnie tam wyrósł trzeci korzeń.
Czarny, pozbawiony liści, a jednak zakończony srebrnym pąkiem.
Przez długi czas nic się nie działo.
Potem pąk poruszył się.
Jego srebrna powierzchnia rozświetliła pustą przestrzeń, a maleńkie oko znajdujące się wewnątrz otworzyło się po raz pierwszy.
Nie patrzyło na tron.
Nie patrzyło na korzenie.
Patrzyło gdzieś daleko, poza granice miejsca, w którym powstało.
W kierunku Aethrionu.
[GŁOS]: — Śpi.
Drugi głos odpowiedział po chwili.
[GŁOS]: — Nie. Już nie.
[GŁOS]: — Jeszcze nie pamięta.
[GŁOS]: — Pamięć nie zawsze zaczyna się od wspomnienia.
Czarny korzeń zadrżał.
W kamiennej podłodze pojawiła się cienka szczelina.
Z jej wnętrza wydobyło się światło, którego nie potrafiłby opisać żaden śmiertelnik.
Nie było ani białe, ani srebrne.
Przypominało kolor chwili, która istniała przed narodzinami pierwszego dnia.
Wtedy rozległ się trzeci głos.
[GŁOS]: — Znajdźcie dziedzica.
Pierwszy głos zamilkł.
[GŁOS]: — Którego?
Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.
[GŁOS]: — Tego, który jeszcze nie wie, że kiedyś nas stworzył.
2. DROGA BEZ POWROTU
Vaelor stał na wzgórzu i patrzył na rozciągającą się przed nim dolinę.
Za jego plecami znajdowało się miejsce pierwszego imienia. Kamienny krąg był już niewidoczny, ukryty za pasmem wysokich skał, lecz młody dziedzic wciąż czuł jego obecność.
Od chwili spotkania z tajemniczą kobietą nie potrafił uwolnić się od jednego pytania.
Co zrobił?
Nieznajoma twierdziła, że kiedyś dokonał czegoś, czego jeszcze nie pamiętał. Nie powiedziała jednak, czy chodziło o czyn, który ocalił świat, czy o wydarzenie, które doprowadziło go na skraj zagłady.
Najbardziej niepokoiła go jej twarz.
Była niemal identyczna z jego własną.
Nie była to zwykła rodzinna podobizna ani podobieństwo, które można wyjaśnić wspólnym pochodzeniem.
Patrzyła na niego tak, jakby patrzyła na własne odbicie.
Vaelor zacisnął palce.
Na jego dłoni widniał znak dwóch splecionych drzew.
Trzeci korzeń, który pojawił się podczas spotkania z tajemniczym mężczyzną, nadal pozostawał czarny.
[VAELOR]: — Czy ktoś z was potrafi mi wyjaśnić, co właściwie zobaczyliśmy?
Nikt nie odpowiedział od razu.
Lira siedziała na kamieniu i owijała bandażem nadgarstek. Czarny znak pozostawiony przez Zarkana nie zniknął. Przeciwnie, od czasu do czasu rozświetlał się delikatnym blaskiem.
Kael stał kilka kroków dalej.
Od dłuższego czasu obserwował północny horyzont.
Elarion natomiast przeglądał niewielki fragment starego pergaminu, który zabrał ze sobą z Namaris.
Nieznajomy bez cienia siedział samotnie przy niewielkim ognisku.
[ELARION]: — Nie wszystkie odpowiedzi można odnaleźć w tym samym miejscu, w którym pojawiły się pytania.
[VAELOR]: — To nie jest odpowiedź.
[ELARION]: — Wiem.
[VAELOR]: — Więc może tym razem spróbujesz powiedzieć mi coś konkretnego?
Elarion podniósł wzrok.
Przez chwilę przyglądał się młodemu dziedzicowi.
[ELARION]: — Kobieta, którą zobaczyłeś, nie była zwykłym wspomnieniem.
[VAELOR]: — Domyśliłem się.
[ELARION]: — Nie była również duchem ani istotą przywołaną przez Pierwszą Pamięć.
[VAELOR]: — Kim więc była?
Elarion złożył pergamin.
[ELARION]: — Istnieniem, które nie powinno znajdować się w tym świecie.
Vaelor poczuł nieprzyjemny chłód.
[VAELOR]: — Czyli jest zagrożeniem?
[ELARION]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — A może powiesz mi coś, czego naprawdę nie wiem?
Elarion westchnął.
[ELARION]: — Mogę ci powiedzieć, że kiedyś istniała przepowiednia dotycząca trzech korzeni.
[VAELOR]: — Dlaczego nigdy o niej nie wspominałeś?
[ELARION]: — Ponieważ nie wierzyłem, że kiedykolwiek stanie się rzeczywistością.
[VAELOR]: — A teraz?
Strażnik spojrzał na znak na jego dłoni.
[ELARION]: — Teraz zaczynam się obawiać, że przepowiednia była jedynie łagodniejszą wersją prawdy.
3. PRZEPOWIEDNIA TRZECH KORZENI
Elarion rozłożył pergamin na płaskim kamieniu.
Był stary, znacznie starszy niż większość zapisów przechowywanych w królewskich archiwach. Jego powierzchnię pokrywały znaki zapisane językiem, którego nie używano od czasu upadku pierwszych świątyń.
Vaelor pochylił się nad dokumentem.
[VAELOR]: — Potrafisz to odczytać?
[ELARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Co jest napisane?
Elarion przesunął palcem po pierwszej linijce.
[ELARION]: — „Kiedy korzeń pierwszy odnajdzie swoje źródło, świat przypomni sobie początek”.
Przesunął palec niżej.
[ELARION]: — „Kiedy korzeń drugi odzyska oddane imię, powróci to, co zostało zabrane”.
Na końcu pergaminu znajdował się trzeci zapis.
Jego litery były niemal całkowicie starte.
[ELARION]: — „Lecz kiedy trzeci korzeń przemówi, nawet bogowie zapomną, komu zawdzięczają swoje istnienie”.
Kael odwrócił się od horyzontu.
[KAEL]: — Czyli trzeci korzeń może zniszczyć bogów?
Elarion nie odpowiedział.
[KAEL]: — Zadałem pytanie.
[ELARION]: — Nie wiem, czy zniszczyć.
[LIRA]: — A co innego może oznaczać odebranie bogom pamięci o ich własnym istnieniu?
Elarion spojrzał na nią.
[ELARION]: — Może oznaczać, że przestaną być tym, czym są.
Lira dotknęła czarnego znaku.
[LIRA]: — A jeśli niektórzy z nich już to przeżyli?
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]: — Co masz na myśli?
[LIRA]: — Zarkan.
Wymówiła jego imię cicho, niemal niechętnie.
[LIRA]: — Kiedy zawarłam z nim układ, powiedział mi, że istnieją rzeczy starsze od bogów. Powiedział też, że niektóre z nich zostały pozbawione imion, ponieważ ich prawdziwa natura była zbyt niebezpieczna.
[ELARION]: — Zarkan wiedział o trzech korzeniach?
[LIRA]: — Nie wiem. Ale wiedział, że kiedyś będziemy musieli wybrać.
[VAELOR]: — Wybrać pomiędzy czym?
Lira spojrzała na niego.
[LIRA]: — Pomiędzy pamięcią a istnieniem.
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
Wtedy Kael podszedł do pergaminu.
[KAEL]: — Nie interesuje mnie, co stanie się z bogami.
Elarion podniósł głowę.
[KAEL]: — Chcę odnaleźć dziewczynę. Jeśli trzeci korzeń ma z tym coś wspólnego, pójdę za nim. Jeśli trzeba będzie wejść do miejsca, z którego nikt nie wraca, również tam pójdę.
[VAELOR]: — Nie będziesz szedł sam.
[KAEL]: — Nie prosiłem cię o pomoc.
[VAELOR]: — Nie musisz.
Kael spojrzał na niego.
Przez moment w jego oczach pojawiło się coś, co Vaelor znał od dawna.
Wdzięczność, której Kael nigdy nie potrafił wyrazić.
4. DZIEWCZYNA Z ZAPOMNIANEGO WSPOMNIENIA
Kiedy pozostali zajęli się przygotowywaniem obozowiska, Kael odszedł na skraj wzgórza.
Usiadł pod samotnym drzewem.
Zamknął oczy.
Próbował przypomnieć sobie twarz dziewczyny.
Za każdym razem widział jedynie niewyraźny obraz.
Długie włosy.
Jasną suknię.
Dłoń wyciągniętą w jego kierunku.
I głos.
Ten sam głos, który słyszał podczas spotkania w miejscu pierwszego imienia.
[KAEL – WSPOMNIENIE]: — Obiecaj, że mnie nie zapomnisz.
Kael otworzył oczy.
Serce biło mu szybciej.
[KAEL]: — Kim jesteś?
Wiatr poruszył gałęziami.
Przed nim pojawił się niewielki srebrny płatek.
Nie był to liść ani kwiat.
Przypominał fragment światła.
Kael wyciągnął rękę.
W chwili, gdy go dotknął, świat zniknął.
Znalazł się w miejscu, którego nie rozpoznawał.
Wokół rozciągał się ogród pełen białych drzew. Ich gałęzie uginały się pod ciężarem srebrnych owoców.
Na środku ogrodu stała dziewczyna.
Była młoda.
Miała jasne włosy i oczy, w których odbijało się światło przypominające poranne słońce.
Kael znał tę twarz.
Nie wiedział skąd.
Nie wiedział kiedy.
Ale znał ją.
[DZIEWCZYNA]: — Długo cię nie było.
[KAEL]: — Kim jesteś?
Dziewczyna uśmiechnęła się smutno.
[DZIEWCZYNA]: — Zawsze zadajesz to samo pytanie.
[KAEL]: — Czy my się znamy?
[DZIEWCZYNA]: — Bardziej, niż potrafisz sobie przypomnieć.
Kael zrobił krok naprzód.
[KAEL]: — Powiedz mi swoje imię.
Dziewczyna spuściła wzrok.
[DZIEWCZYNA]: — Nie mogę.
[KAEL]: — Dlaczego?
[DZIEWCZYNA]: — Ponieważ zostało zabrane.
[KAEL]: — Przez kogo?
Dziewczyna spojrzała na niego.
[DZIEWCZYNA]: — Przez ciebie.
Kael cofnął się.
[KAEL]: — To niemożliwe.
[DZIEWCZYNA]: — Tak samo mówiłeś wtedy.
[KAEL]: — Kiedy?
Dziewczyna wyciągnęła rękę.
Na jej dłoni pojawił się znak trzech przecinających się linii.
[DZIEWCZYNA]: — Kiedy obiecałeś mi, że jeśli świat kiedyś o mnie zapomni, ty zachowasz moje imię.
Kael poczuł, jak coś zaciska się wokół jego serca.
[KAEL]: — Chcę sobie przypomnieć.
[DZIEWCZYNA]: — Wiem.
[KAEL]: — Pomóż mi.
Dziewczyna pokręciła głową.
[DZIEWCZYNA]: — Nie mogę zrobić tego za ciebie.
W oddali ogród zaczął znikać.
Białe drzewa rozpadały się na srebrny pył.
[DZIEWCZYNA]: — Musisz odnaleźć miejsce, w którym po raz pierwszy wypowiedziałeś moje imię.
[KAEL]: — Gdzie ono jest?
Dziewczyna spojrzała na niego po raz ostatni.
[DZIEWCZYNA]: — Pod światem, który nie został jeszcze stworzony.
Wszystko zgasło.
Kael upadł na ziemię.
5. PRZEBUDZENIE
[VAELOR]: — Kael!
Vaelor uklęknął obok niego.
Kael oddychał ciężko, a jego dłonie drżały.
[LIRA]: — Co się stało?
[KAEL]: — Widziałem ją.
Elarion natychmiast podszedł bliżej.
[ELARION]: — Kogo?
[KAEL]: — Dziewczynę.
[VAELOR]: — Pamiętasz jej imię?
Kael pokręcił głową.
[KAEL]: — Nie. Ale wiem już, gdzie musimy iść.
Elarion spoważniał.
[ELARION]: — Dokąd?
Kael spojrzał na północ.
[KAEL]: — Pod świat.
Strażnik znieruchomiał.
Przez chwilę wyglądał tak, jakby usłyszał coś znacznie gorszego niż najstraszniejsza przepowiednia.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
Elarion powoli wstał.
[ELARION]: — Istnieje miejsce, o którym nie wspominają nawet najstarsze kroniki.
[LIRA]: — Jak się nazywa?
Elarion spojrzał na nią.
[ELARION]: — Avar-Neth.
[VAELOR]: — Co tam jest?
[ELARION]: — Pozostałości świata, który istniał przed Aethrionem.
[KAEL]: — Możemy tam dotrzeć?
Elarion przez chwilę milczał.
[ELARION]: — Możemy spróbować.
[VAELOR]: — Dlaczego tak bardzo się tego obawiasz?
Strażnik spojrzał na Kaela.
[ELARION]: — Ponieważ Avar-Neth nie jest miejscem, do którego można wejść i z którego można po prostu wyjść.
[VAELOR]: — Co więc się tam dzieje?
Elarion odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.
[ELARION]: — Tam rzeczy nie zapominają.
6. WIADOMOŚĆ Z ELDORII
W tym samym czasie, daleko na wschodzie, w pałacu Eldorii, Zarkan stał przed ogromnym zwierciadłem.
Jego powierzchnia była czarna jak noc bez gwiazd.
Nie odbijała jednak jego twarzy.
Zamiast tego ukazywała rozległą przestrzeń pełną białych drzew.
Zarkan przyglądał się obrazowi bez słowa.
Za jego plecami pojawił się Veyran.
[VEY RAN]: — Panie, przyniesiono wiadomość z północnych granic.
[ZARKAN]: — Mów.
[VEY RAN]: — W trzech osadach ludzie zaczęli opowiadać o tym samym śnie.
Zarkan nie odwrócił się.
[ZARKAN]: — Jakim?
[VEY RAN]: — Śnili o dziewczynie stojącej w ogrodzie białych drzew.
Zarkan powoli zamknął oczy.
[ZARKAN]: — Czy wypowiedziała jakieś słowa?
[VEY RAN]: — Tak. Wszyscy słyszeli dokładnie to samo.
[ZARKAN]: — Co powiedziała?
Veyran zawahał się.
[VEY RAN]: — Powiedziała: „Nie pozwólcie mu przypomnieć sobie mojego imienia”.
Zarkan odwrócił się gwałtownie.
[ZARKAN]: — Kto jeszcze o tym wie?
[VEY RAN]: — Na razie tylko strażnicy północnych osad.
[ZARKAN]: — Znajdź wszystkich, którzy mieli ten sen. Żadnemu nie wolno opuszczać Eldorii.
[VEY RAN]: — Czy mam ich zatrzymać?
Zarkan spojrzał na niego lodowatym wzrokiem.
[ZARKAN]: — Masz ich chronić.
[VEY RAN]: — Przed kim?
Zarkan ponownie spojrzał w zwierciadło.
Obraz białego ogrodu zaczął się zmieniać.
Pomiędzy drzewami pojawiła się sylwetka mężczyzny.
Miał srebrne oczy.
I twarz, której Zarkan nie widział od początku istnienia Eldorii.
[ZARKAN]: — Przed tym, kto właśnie się obudził.
Veyran spojrzał na zwierciadło.
[VEY RAN]: — Czy to jeden z dawnych bogów?
Zarkan pokręcił głową.
[ZARKAN]: — Nie.
[VEY RAN]: — Więc kim jest?
Zarkan nie odpowiedział.
Po chwili na powierzchni zwierciadła pojawiły się trzy słowa zapisane srebrnym światłem.
PAMIĘTAMY TWOJĄ OBIECĘ.
Zarkan cofnął się o krok.
Po raz pierwszy od bardzo dawna na jego twarzy pojawił się strach.
7. TAJEMNICA ELARIONA
W obozowisku zapadła noc.
Vaelor siedział przy ognisku, próbując zrozumieć wydarzenia ostatnich godzin.
Lira odpoczywała niedaleko, a Kael zasnął dopiero po długiej walce z własnymi wspomnieniami.
Nieznajomy bez cienia zniknął na kilka godzin i nikt nie wiedział, dokąd się udał.
Jedynie Elarion pozostawał przy ognisku.
Wpatrywał się w płomienie, jakby szukał w nich odpowiedzi.
[VAELOR]: — Znasz Avar-Neth.
Elarion nie podniósł wzroku.
[ELARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Byłeś tam?
Długa cisza.
[ELARION]: — Tak.
Vaelor przysunął się bliżej.
[VAELOR]: — Kiedy?
[ELARION]: — Dawno temu.
[VAELOR]: — Przed narodzinami Aethrionu?
Elarion skinął głową.
[VAELOR]: — Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
[ELARION]: — Ponieważ nie chciałem, żebyś kiedykolwiek musiał tam wrócić.
[VAELOR]: — Wrócić?
Elarion zamknął oczy.
[ELARION]: — Vaelorze, są wspomnienia, które nie należą do jednego życia. Są też takie, które przechodzą z pokolenia na pokolenie, aż ktoś w końcu przypomina sobie, że nigdy nie były jego własnością.
[VAELOR]: — Czy to ma związek z moją rodziną?
Elarion długo milczał.
[ELARION]: — Ma związek z twoją krwią.
[VAELOR]: — Co ukrywasz?
Strażnik spojrzał na niego.
[ELARION]: — Kiedyś przysiągłem, że nie wyjawię ci tej prawdy, dopóki nie nadejdzie właściwa chwila.
[VAELOR]: — A teraz?
[ELARION]: — Teraz właściwa chwila jeszcze nie nadeszła.
Vaelor wstał.
[VAELOR]: — Mam już dość tajemnic. Wszyscy wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Pierwsza Pamięć, Zarkan, tajemniczy mężczyzna, a teraz ty. Każdy coś ukrywa, każdy zna fragment mojej historii, ale nikt nie chce powiedzieć mi całej prawdy.
[ELARION]: — Nie chodzi o to, że nie chcę ci jej powiedzieć.
[VAELOR]: — Więc o co?
Elarion podniósł głowę.
[ELARION]: — O to, że nie jestem pewien, czy po jej poznaniu nadal będziesz chciał ocalić ten świat.
Vaelor zamilkł.
Ogień trzaskał cicho.
W końcu młody dziedzic usiadł ponownie.
[VAELOR]: — W takim razie muszę poznać prawdę. Bez względu na to, dokąd mnie zaprowadzi.
Elarion spojrzał na niego z wyraźnym smutkiem.
[ELARION]: — Właśnie tego najbardziej się obawiam.
8. TRZECI KORZEŃ PRZEMAWIA
Daleko poza granicami znanego świata czarny korzeń ponownie się poruszył.
Srebrny pąk otworzył się szerzej.
W jego wnętrzu pojawił się obraz.
Vaelor siedział przy ognisku.
Obok niego znajdował się Elarion.
Korzeń obserwował ich w milczeniu.
Następnie przemówił głosem, który brzmiał tak, jakby dochodził z samego początku czasu.
[GŁOS]: — On jeszcze nie pamięta.
Inna obecność odpowiedziała.
[GŁOS]: — Ale zaczyna szukać.
[GŁOS]: — Strażnik będzie próbował go powstrzymać.
[GŁOS]: — Strażnik nie ma już prawa decydować.
Czarny korzeń rozrósł się.
Jego końcówka przebiła kamienną powierzchnię i skierowała się w stronę niewidzialnej przestrzeni.
[GŁOS]: — Czy mam go obudzić?
Zapadła cisza.
Potem nadeszła odpowiedź.
[GŁOS]: — Nie.
[GŁOS]: — Dlaczego?
[GŁOS]: — Ponieważ kiedy sobie przypomni, nie będzie już potrzebował naszego przebudzenia.
Srebrne oko zamknęło się.
Ale zanim zgasło, rozległ się jeszcze jeden szept.
[GŁOS]: — A wtedy przypomni sobie również mnie.
9. POCZĄTEK PODRÓŻY
Nad ranem Vaelor obudził się przed pozostałymi.
Niebo przybrało szarą barwę, a pierwsze promienie słońca pojawiły się nad odległymi górami.
Przez chwilę siedział bez ruchu.
Potem spojrzał na swoją dłoń.
Znak dwóch splecionych drzew pulsował delikatnym światłem.
Czarny korzeń wydawał się dłuższy niż poprzedniego wieczoru.
Vaelor dotknął go palcem.
W tej samej chwili usłyszał szept.
Nie był to głos Elariona.
Nie był to również głos Pierwszej Pamięci.
[GŁOS]: — Nie pozwól mu otworzyć bramy.
Vaelor gwałtownie cofnął rękę.
Rozejrzał się.
Nikogo nie było w pobliżu.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Odpowiedziała mu cisza.
Po chwili jednak znak ponownie rozbłysł.
Tym razem usłyszał inne słowa.
[GŁOS]: — Nie bój się tego, kim byłeś.
Vaelor zacisnął pięści.
[VAELOR]: — A czego mam się bać?
Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.
[GŁOS]: — Tego, kim możesz się stać.
W tej samej chwili za jego plecami rozległ się głos Elariona.
[ELARION]: — Z kim rozmawiasz?
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]: — Z nikim.
Elarion przyjrzał mu się uważnie.
[ELARION]: — Nie kłam.
Vaelor przez chwilę milczał.
[VAELOR]: — Ktoś przemówił przez znak.
Strażnik pobladł.
[ELARION]: — Co powiedział?
[VAELOR]: — Żebym nie pozwolił mu otworzyć bramy.
Elarion spojrzał na północ.
[ELARION]: — W takim razie nie mamy już czasu.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ELARION]: — Ponieważ jeśli ktoś próbuje otworzyć bramę do Avar-Neth, oznacza to, że nie jesteśmy jedynymi, którzy chcą tam dotrzeć.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]: — Kto jeszcze?
Elarion odpowiedział cicho.
[ELARION]: — Ten, którego imienia nie zapisano w żadnej kronice.
10. KIERUNEK Avar-Neth
Kiedy pozostali się obudzili, Elarion przekazał im wszystko, co wydarzyło się o świcie.
Kael nie zadawał pytań.
Dla niego najważniejsza była dziewczyna.
Lira natomiast długo przyglądała się czarnemu znakowi na swojej dłoni.
[LIRA]: — Jeśli Avar-Neth istnieje naprawdę, być może znajdziemy tam odpowiedź na pytanie, co Zarkan mi odebrał.
[VAELOR]: — A jeśli odpowiedź okaże się gorsza od niewiedzy?
[LIRA]: — Wtedy przynajmniej będę wiedziała, przed czym uciekałam.
Nieznajomy bez cienia powrócił tuż przed południem.
Nikt nie wiedział, gdzie był.
Nie wyjaśnił również, dlaczego jego ubranie było pokryte drobnym srebrnym pyłem.
[VAELOR]: — Gdzie byłeś?
[BEZCIENNY]: — Sprawdzałem drogę.
[VAELOR]: — Do Avar-Neth?
Nieznajomy spojrzał na Elariona.
[BEZCIENNY]: — On już ci powiedział.
[ELARION]: — Nie wszystko.
[BEZCIENNY]: — Wiem.
Vaelor podszedł do niego.
[VAELOR]: — Czy wiesz, kim jest dziewczyna, której szuka Kael?
Nieznajomy spojrzał na młodego wojownika.
[BEZCIENNY]: — Wiem, kim była.
[KAEL]: — Więc powiedz.
[BEZCIENNY]: — Nie mogę.
Kael zacisnął pięści.
[KAEL]: — Wszyscy powtarzacie to samo!
[BEZCIENNY]: — Ponieważ prawda nie zawsze jest czymś, co można bezpiecznie wypowiedzieć.
[KAEL]: — Nie obchodzi mnie bezpieczeństwo!
[BEZCIENNY]: — Powinno.
Zapadła cisza.
W końcu nieznajomy spojrzał na Vaelora.
[BEZCIENNY]: — Jeśli dotrzecie do Avar-Neth, nie szukajcie dziewczyny jako pierwszej.
[KAEL]: — Dlaczego?
[BEZCIENNY]: — Ponieważ ona może szukać was.
Vaelor zmarszczył brwi.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
Nieznajomy spojrzał na jego dłoń.
[BEZCIENNY]: — To znaczy, że wasza podróż nie zaczęła się w Namaris.
[VAELOR]: — Więc kiedy?
Nieznajomy przez chwilę milczał.
[BEZCIENNY]: — Zaczęła się przed narodzinami pierwszego świata.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wyruszyliśmy na północ, nie wiedząc jeszcze, że droga do Avar-Neth została otwarta znacznie wcześniej, niż ktokolwiek z nas przypuszczał.
Vaelor coraz częściej słyszał głosy, których nie potrafił rozpoznać.
Kael po raz pierwszy od wielu lat zobaczył dziewczynę ze swoich utraconych wspomnień.
Lira zaczęła rozumieć, że jej układ z Zarkanem był jedynie fragmentem znacznie większej historii.
A ja wiedziałem już, że przeszłość, którą próbowałem ukryć, wkrótce stanie się teraźniejszością.
Nie powiedziałem im jednak wszystkiego.
Nie wyznałem, że byłem w Avar-Neth.
Nie wyznałem również, że znałem miejsce, w którym znajdowała się brama.
A przede wszystkim nie powiedziałem im, kogo tam spotkałem.
Bo istnieją imiona, których wypowiedzenie może otworzyć drzwi.
I istnieją takie, których wypowiedzenie może sprawić, że drzwi nigdy więcej się nie zamkną.
Tego dnia po raz pierwszy od tysięcy lat poczułem, że ktoś obserwuje moje wspomnienia.
Nie moje czyny.
Nie moje myśli.
Moje wspomnienia.
A gdzieś daleko pod fundamentami świata czarny korzeń zaczął rosnąć szybciej.
Nie wiedziałem jeszcze, że jego pierwszym celem nie będzie Vaelor.
Będzie nim ktoś, kto od początku stał u jego boku.
Ktoś, komu ufałem bardziej niż komukolwiek innemu.
Ktoś, kto nosił w sobie tajemnicę narodzin Aethrionu.
I kto właśnie otrzymał wiadomość, której nigdy nie powinien był przeczytać.