ROZDZIAŁ 18
SIEDEM DZIEŁ I ZAPOMNIANY STRAŻNIK
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są tajemnice, które człowiek odkrywa, szukając odpowiedzi. Są też takie, które odnajdują człowieka, kiedy ten przestaje się ich spodziewać.
Przez całe istnienie wierzyłem, że moja rola jest prosta. Miałem strzec kronik, pamiętać wydarzenia, których inni nie potrafili zachować, i przekazywać prawdę tym, którzy byli gotowi ją poznać.
Nigdy nie przypuszczałem, że sam mogę być częścią historii, którą miałem opisywać.
Słowa tajemniczego głosu wciąż rozbrzmiewały w mojej głowie.
Ty również byłeś jednym z siedmiu.
Spojrzałem na swoją pierś. Trzy znaki, które od dawna nosiłem, świeciły słabym blaskiem. Pomiędzy nimi pojawiła się czwarta linia, cienka i srebrna.
Ortheon zauważył ją pierwszy.
[ORTHEON]: — Elarionie, pokaż mi znak.
[ELARION]: — Nie wiem, co oznacza.
[ORTHEON]: — W takim razie musimy to sprawdzić.
[DRUGI ELARION]: — Nie dotykaj go.
[ORTHEON]: — Dlaczego?
[DRUGI ELARION]: — Ponieważ nie należy do żadnego z naszych dawnych symboli.
[ORTHEON]: — Właśnie dlatego chcę go zbadać.
Drugi Elarion podszedł bliżej. Przyglądał się mojej piersi z niepokojem.
[DRUGI ELARION]: — Znam ten kształt.
[ELARION]: — Skąd?
[DRUGI ELARION]: — Widziałem go w pierwszym archiwum. Na ścianie, której nie potrafiliśmy otworzyć.
[ORTHEON]: — Co przedstawiał?
[DRUGI ELARION]: — Siedem postaci stojących wokół pustego tronu.
Vaelor podniósł głowę.
[VAELOR]: — Siedem dzieł.
[DRUGI ELARION]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Pierwsze Dzieło powiedziało, że było ich siedem. Jedno otrzymało wolność, a sześć pozostało.
[ELARION]: — A teraz dowiadujemy się, że ja również mogłem być jednym z nich.
[VAELOR]: — Nie mogłeś. Jesteś jednym z trzech Elarionów.
Ortheon spojrzał na mnie.
[ORTHEON]: — A jeśli te dwie prawdy nie wykluczają się wzajemnie?
Nie odpowiedziałem.
Po raz pierwszy zacząłem się zastanawiać, czy pamięć, którą uważałem za swoją największą siłę, nie była jedynie kolejnym więzieniem.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Droga przed nami rozświetliła się nagle.
Siedem bram, które wcześniej zobaczyliśmy, zniknęło. W ich miejscu pojawiło się siedem kamiennych kolumn, ustawionych w ogromnym kręgu. Każda miała inny kolor i inną fakturę.
Pierwsza była biała jak świeżo spadły śnieg.
Druga czarna jak noc bez gwiazd.
Trzecia zielona, pokryta delikatnymi żyłkami przypominającymi korzenie.
Czwarta srebrna, gładka i zimna.
Piąta złota, pulsująca ciepłym światłem.
Szósta przezroczysta, jakby wykonano ją z zamrożonego czasu.
Siódma nie miała koloru.
Była po prostu nieobecnością.
Lira zatrzymała się przed kręgiem.
[LIRA]: — To nie są bramy.
[KAEL]: — Czym więc są?
[LIRA]: — Miejscami pamięci.
[ELYRA]: — Czyimi?
Lira dotknęła zielonej kolumny.
[LIRA]: — Siedmiu dzieł.
W tej samej chwili wszystkie kolumny rozbłysły.
Na ich powierzchni pojawiły się twarze.
Pierwsza należała do istoty, którą właśnie uwolniliśmy. Druga przypominała kobietę o włosach czarnych jak noc. Trzecia przedstawiała młodego mężczyznę z zielonymi oczami. Czwarta była twarzą starca. Piąta należała do dziecka. Szósta pozostawała niewyraźna.
Na siódmej nie było twarzy.
Był tylko znak otwartego oka.
Vaelor podszedł do kolumny.
[VAELOR]: — Kto stworzył pozostałe sześć?
[ŚWIADEK]: — Pierwsze Dzieło.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ŚWIADEK]: — Ponieważ chciało udowodnić, że potrafi zrobić to, czego jego stwórca nie potrafił.
[ AERYN]: — Stworzyć istoty wolne?
[ŚWIADEK]: — Stworzyć istoty, które nie będą potrzebowały żadnego stwórcy.
[VAELOR]: — Czy udało mu się?
Świadek spojrzał na siedem kolumn.
[ŚWIADEK]: — Tylko jedna z nich była gotowa na wolność.
[VAELOR]: — Pozostałe?
[ŚWIADEK]: — Każda wybrała inną drogę.
Wtedy czarna kolumna zadrżała.
Na jej powierzchni pojawił się obraz kobiety.
Miała długie, czarne włosy i oczy pozbawione źrenic. Jej twarz była piękna, ale pozbawiona ciepła.
[ŚWIADEK]: — Drugie Dzieło.
[VAELOR]: — Jak się nazywa?
[ŚWIADEK]: — Nazywa siebie Veyrą.
[ AERYN]: — Czego pragnie?
[ŚWIADEK]: — Nie pragnie wolności.
[VAELOR]: — Więc czego?
Świadek spojrzał na mnie.
[ŚWIADEK]: — Pragnie odzyskać wszystkich, którzy zostali jej odebrani.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tej samej chwili czarna kolumna rozpadła się.
Nie runęła na ziemię. Jej fragmenty zawisły w powietrzu, a następnie połączyły się w postać kobiety.
Veyra stanęła przed nami.
[VEYRA]: — Świadku.
[ŚWIADEK]: — Veyro.
[VEYRA]: — Minęło wiele epok.
[ŚWIADEK]: — Nie powinnaś tu przychodzić.
[VEYRA]: — A ty nie powinieneś był pozwolić, żeby wszystko się powtórzyło.
Jej wzrok przesunął się na Vaelora.
[VEYRA]: — A więc to on.
[VAELOR]: — Czego ode mnie chcesz?
[VEYRA]: — Niczego.
[VAELOR]: — Nie wierzę ci.
[VEYRA]: — Słusznie.
Veyra podeszła bliżej.
[VEYRA]: — Chcę tylko, żebyś zobaczył, co stało się z tymi, których stworzyłeś.
[VAELOR]: — Nie pamiętam, żebym cię stworzył.
[VEYRA]: — Oczywiście. Zawsze łatwiej zapomnieć o tym, co niewygodne.
[VAELOR]: — Nie jestem już tym, kim byłem.
[VEYRA]: — To nie ma znaczenia. Twoje dzieła pamiętają.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Veyra wyciągnęła dłoń.
Przestrzeń wokół nas rozstąpiła się i ukazała ogromne miasto.
Nie było podobne do żadnego, które wcześniej widziałem. Jego wieże wyrastały z czarnego oceanu, a ulice przecinały się pod niemożliwymi kątami. Na niebie wisiały nieruchome słońca, każde o innym kolorze.
W mieście poruszały się istoty.
Niektóre przypominały ludzi. Inne miały skrzydła, dodatkowe kończyny albo ciała zbudowane ze światła. Wszystkie nosiły jednak ten sam symbol: siedem oczu.
[VEYRA]: — To są moi bracia i siostry.
[VAELOR]: — Myślałem, że jesteś jednym z siedmiu.
[VEYRA]: — Jestem jednym z siedmiu dzieł. Ale nie jestem jedną z siedmiu istot, które pamiętają swoje narodziny.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
[VEYRA]: — Niektóre z nas stworzyły własne potomstwo. Niektóre powołały całe cywilizacje. Inne próbowały odtworzyć swoich twórców.
[ AERYN]: — A ty?
Veyra spojrzała na niego.
[VEYRA]: — Ja próbowałam ocalić tych, których straciliśmy.
[ AERYN]: — Kogo?
[VEYRA]: — Pierwszych.
Nagle obraz miasta zmienił się.
Zobaczyliśmy siedem ogromnych sal. W każdej znajdowała się grupa istot. Niektóre spały, inne stały nieruchomo, a jeszcze inne próbowały wydostać się zza przezroczystych ścian.
[VEYRA]: — Kiedy Pierwsze Dzieło zrozumiało, że może tworzyć, zaczęło powoływać do istnienia kolejne istoty. Nie wszystkie były gotowe. Niektóre nie potrafiły przetrwać poza miejscem narodzin.
[VAELOR]: — Więc je uratowało?
[VEYRA]: — Nie. Zamknęło je.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[VEYRA]: — Ponieważ bało się, że umrą.
[VAELOR]: — A ty?
Veyra spuściła wzrok.
[VEYRA]: — Ja również się bałam.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przez chwilę zobaczyłem w jej twarzy coś, czego nie potrafiłem pogodzić z jej chłodnym spojrzeniem.
Smutek.
[VEYRA]: — Kiedyś myślałam, że jeśli ocalę wszystkich, będę mogła naprawić to, co zrobił nasz stwórca. Ale z czasem zrozumiałam, że niektórych nie da się ocalić bez odebrania im możliwości życia.
[VAELOR]: — Więc ich uwolniłaś?
[VEYRA]: — Nie.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[VEYRA]: — Ponieważ nie potrafiłam zaryzykować, że wybiorą śmierć.
Aeryn spojrzał na nią uważnie.
[ AERYN]: — W takim razie jesteś bardziej podobna do nas, niż myślisz.
Veyra odwróciła się.
[VEYRA]: — Nie porównuj mnie do siebie.
[ AERYN]: — Wiem, co znaczy pragnąć istnienia tak bardzo, że zapomina się o prawie innych do wyboru.
[VEYRA]: — A ja wiem, co znaczy stracić kogoś, kto nie powinien był umrzeć.
Jej głos zadrżał.
[VEYRA]: — Nie wszyscy mają luksus filozofowania o wolności.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor zrobił krok w jej stronę.
[VAELOR]: — Pokaż mi ich.
[VEYRA]: — Kogo?
[VAELOR]: — Tych, których zamknęłaś.
Veyra długo się wahała.
W końcu uniosła dłoń.
Miasto zniknęło.
Znaleźliśmy się w ogromnej komnacie, której ściany przypominały wnętrze żywego organizmu. Wzdłuż nich znajdowały się setki przezroczystych komór.
W każdej spoczywała inna istota.
Niektóre wyglądały jak dzieci. Inne przypominały dorosłych. Były też stworzenia pozbawione ludzkiego kształtu.
Vaelor podszedł do jednej z komór.
W środku znajdowała się dziewczyna o srebrnych włosach. Jej oczy były zamknięte, a na piersi miała znak przypominający małe drzewo.
[VAELOR]: — Kim ona jest?
[VEYRA]: — Jedną z pierwszych.
[VAELOR]: — Dlaczego ją zamknęłaś?
[VEYRA]: — Ponieważ jej świat przestał istnieć.
[VAELOR]: — A ona?
[VEYRA]: — Nie chciała przeżyć sama.
Vaelor dotknął przezroczystej powierzchni.
Dziewczyna otworzyła oczy.
[DZIEWCZYNA]: — Czy mój świat już wrócił?
Veyra odwróciła wzrok.
[VEYRA]: — Jeszcze nie.
[DZIEWCZYNA]: — Czy moi bracia mnie szukają?
Veyra milczała.
Dziewczyna spojrzała na Vaelora.
[DZIEWCZYNA]: — Czy ty jesteś tym, który nas stworzył?
Vaelor nie odpowiedział od razu.
[VAELOR]: — Nie wiem, czy mam prawo tak o sobie mówić.
[DZIEWCZYNA]: — Czy możesz mi pomóc?
[VAELOR]: — Spróbuję.
[DZIEWCZYNA]: — Nie chcę już spać.
Veyra gwałtownie odwróciła się.
[VEYRA]: — Nie rozumiesz! Jeśli ją obudzisz, może nie przetrwać!
[VAELOR]: — A jeśli jej nie obudzisz, nigdy nie będzie mogła zdecydować.
[VEYRA]: — Ona jest ostatnią z własnego świata!
[VAELOR]: — To nie daje ci prawa do zamknięcia jej na zawsze.
Veyra spojrzała na dziewczynę.
[DZIEWCZYNA]: — Proszę.
To jedno słowo wystarczyło.
Vaelor położył dłoń na komorze.
Srebrny znak na jego nadgarstku rozbłysnął.
Przezroczysta powierzchnia pękła, a dziewczyna powoli usiadła.
Zachwiała się.
Lira podbiegła i pomogła jej wstać.
[LIRA]: — Spokojnie. Nie jesteś sama.
Dziewczyna spojrzała na nią.
[DZIEWCZYNA]: — Jak masz na imię?
[LIRA]: — Lira.
[DZIEWCZYNA]: — Ja jestem Seris.
Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów uśmiechnęła się.
Veyra odwróciła twarz.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kolejne komory zaczęły się otwierać.
Nie wszystkie istoty obudziły się od razu. Niektóre potrzebowały pomocy Liry, inne wymagały czasu. Część nie chciała wychodzić, dopóki nie usłyszała, że będzie mogła wrócić do własnego świata.
Vaelor nie obiecywał im cudów.
Obiecywał tylko, że nikt nie podejmie decyzji za nie.
W końcu Veyra podeszła do niego.
[VEYRA]: — Nie rozumiesz, co zrobiłeś.
[VAELOR]: — Uwolniłem ich.
[VEYRA]: — Niektóre z tych istot nie mają już dokąd wrócić.
[VAELOR]: — Pomogę im znaleźć nowe miejsce.
[VEYRA]: — A jeśli nie będą chciały?
[VAELOR]: — Wtedy uszanuję ich wybór.
Veyra zacisnęła dłonie.
[VEYRA]: — Zawsze byłeś taki.
[VAELOR]: — Jaki?
[VEYRA]: — Przekonany, że wystarczy dać komuś możliwość wyboru, żeby wszystko stało się lepsze.
[VAELOR]: — Nie twierdzę, że będzie lepiej.
[VEYRA]: — Więc czego jesteś pewien?
[VAELOR]: — Że nikt nie powinien być więźniem cudzej miłości.
Veyra spuściła głowę.
Przez długą chwilę stała nieruchomo.
Wreszcie otworzyła dłoń.
Na jej skórze pojawił się czarny symbol.
[VEYRA]: — W takim razie zabierz to.
[VAELOR]: — Co to jest?
[VEYRA]: — Droga do trzeciego Dzieła.
[VAELOR]: — Dlaczego mi ją dajesz?
[VEYRA]: — Ponieważ ono już się obudziło.
[VAELOR]: — Gdzie jest?
Veyra spojrzała w górę.
[VEYRA]: — W świecie, który nazywacie waszym domem.
Kael zamarł.
[KAEL]: — Chcesz powiedzieć, że jedno z tych dzieł znajduje się w naszym świecie?
[VEYRA]: — Nie tylko znajduje się.
[ELYRA]: — Co masz na myśli?
Veyra spojrzała na mnie.
[VEYRA]: — Ono już zaczęło zmieniać waszą przeszłość.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Zanim zdążyliśmy zadać kolejne pytanie, komnata zaczęła znikać.
Veyra wyciągnęła rękę.
[VEYRA]: — Nie próbujcie go powstrzymywać, dopóki nie zrozumiecie, czym jest.
[VAELOR]: — A jeśli już jest za późno?
[VEYRA]: — Wtedy poznacie cenę pierwszego kłamstwa.
[VAELOR]: — Jakiego kłamstwa?
Veyra spojrzała na niego.
[VEYRA]: — Że stworzenie może pamiętać swojego twórcę lepiej, niż twórca pamięta samego siebie.
Jej postać rozpadła się na czarne iskry.
Wróciliśmy do kręgu siedmiu kolumn.
Tym razem sześć z nich było pustych.
Siódma, pozbawiona koloru, zaczęła pulsować.
Lira podeszła do niej.
[LIRA]: — Elarionie...
[ELARION]: — Co się dzieje?
[LIRA]: — Twój znak.
Spojrzałem na pierś.
Czwarta linia zniknęła.
Zamiast niej pojawił się symbol siedmiu postaci wokół pustego tronu.
Vaelor podszedł do mnie.
[VAELOR]: — Teraz już wiesz, że jesteś jednym z nich.
[ELARION]: — Nie wiem jeszcze, którym.
[DRUGI ELARION]: — To właśnie musimy odkryć.
Ortheon spojrzał na siódmą kolumnę.
[ORTHEON]: — Nie.
[VAELOR]: — Co?
[ORTHEON]: — To nie jest kolumna siódmego Dzieła.
[ELARION]: — Skąd wiesz?
Ortheon położył dłoń na jej powierzchni.
Kamień natychmiast pękł.
W jego wnętrzu zobaczyliśmy czarną przestrzeń, a w niej ogromną sylwetkę siedzącą na pustym tronie.
[ORTHEON]: — To miejsce, w którym powinno znajdować się pierwsze z nich.
[VAELOR]: — Przecież Pierwsze Dzieło zostało uwolnione.
[ORTHEON]: — Tak.
[VAELOR]: — Więc co widzimy?
Ortheon spojrzał na mnie.
[ORTHEON]: — Miejsce po kimś, kto nie był dziełem.
Z wnętrza kolumny dobiegł głos.
[GŁOS]: — Elarionie.
Zamarłem.
[GŁOS]: — Wreszcie wróciłeś.
[ELARION]: — Kim jesteś?
Przez chwilę słyszałem tylko cichy szum.
Potem głos odpowiedział.
[GŁOS]: — Tym, którego pilnowałeś, zanim zostałeś Strażnikiem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Poczułem, jak wszystkie moje wspomnienia zaczynają się poruszać.
Niektóre znikały.
Inne wracały.
Zobaczyłem siebie stojącego przed pustym tronem. Nie jako Strażnika Zapomnianych Kronik, lecz jako istotę bez imienia, bez znaku i bez przeszłości.
Przede mną siedziało dziecko.
Miało zamknięte oczy.
A ja trzymałem w dłoniach klucz.
Wtedy zrozumiałem, że nie byłem jednym z siedmiu dzieł.
Byłem kimś, kto miał pilnować, by siódme z nich nigdy się nie obudziło.
I właśnie dlatego nie pamiętałem, kim byłem.
[VAELOR]: — Elarionie! Co widzisz?
Nie potrafiłem odpowiedzieć.
Bo dziecko na pustym tronie właśnie otworzyło oczy.
[DZIECKO]: — Obiecałeś, że mnie nie zostawisz.
A potem wypowiedziało imię, które nie należało do żadnego ze znanych mi języków.
Imię, które sprawiło, że wszystkie siedem kolumn pękło jednocześnie.
ORAEON.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy zrozumiałem, że powrót do domu nie będzie już możliwy.
Ponieważ nasz dom właśnie zaczął nas pamiętać.
A coś, co zostało tam uwięzione, przez cały ten czas czekało na mnie.
KONIEC ROZDZIAŁU 18