Chapter 17 of 26

ROZDZIAŁ 17 PIERWSZE DZIEŁO AETHRIONA

2.7k words

ROZDZIAŁ 17 PIERWSZE DZIEŁO AETHRIONA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Istnieją stworzenia, które rodzą się z miłości. Są też takie, które powstają ze strachu, samotności albo pragnienia, by coś, co przemija, mogło trwać wiecznie. Ale najniebezpieczniejsze są te, które zostają stworzone z przekonania, że ich twórca nie może się mylić. Przed nami stała istota o twarzy Vaelora. Nie miała cienia, a na jej piersi widniało siedem zamkniętych oczu. Nie przypominała boga, choć jej obecność przytłaczała nas bardziej niż obecność wszystkich znanych nam dawnych bóstw. Patrzyła na Vaelora z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem odczytać. Nie było w nim nienawiści. Nie było też radości. Było rozczarowanie. [ISTOTA]: — Długo kazałeś mi czekać. [VAELOR]: — Nie wiem, kim jesteś. [ISTOTA]: — Oczywiście, że nie wiesz. Zrobiłeś wszystko, żebyś nie musiał pamiętać. [VAELOR]: — Przybysz twierdzi, że jesteś moim pierwszym dziełem. Istota spojrzała na stojącego obok Świadka. [ISTOTA]: — Nadal nazywasz go Przybyszem? [ŚWIADEK]: — Nie przyszedłem tutaj rozmawiać z tobą. [ISTOTA]: — A jednak zawsze wracasz, kiedy zaczyna się coś ważnego. [VAELOR]: — Odpowiedz mi. Kim jesteś? Istota wyciągnęła rękę. Na jej dłoni pojawił się symbol siedmiu zamkniętych oczu. Każde oko otworzyło się na krótką chwilę, ukazując inny obraz. W pierwszym zobaczyłem płonący świat. W drugim ocean bez dna. W trzecim miasto pełne ludzi pozbawionych twarzy. W czwartym niebo, po którym płynęły czarne gwiazdy. W piątym ogromne drzewo, którego korzenie oplatały martwe słońca. W szóstym ujrzałem samego siebie, stojącego przed bramą, której nigdy wcześniej nie widziałem. Siódme oko pozostało zamknięte. [ISTOTA]: — Jestem tym, który miał zachować wszystko, czego ty nie potrafiłeś ocalić. [VAELOR]: — Nie rozumiem. [ISTOTA]: — Nie musisz. Jeszcze nie. Aeryn wysunął się przed Vaelora. [ AERYN]: — Przestań mówić zagadkami. Jeżeli jesteś jego dziełem, powiedz, dlaczego nie masz cienia. Istota spojrzała na niego. [ISTOTA]: — Ponieważ cień jest śladem czegoś, co stoi pomiędzy światłem a ciemnością. Ja nigdy nie stałem po żadnej stronie. [ AERYN]: — Każda istota ma jakąś stronę. [ISTOTA]: — Ty również tak kiedyś myślałeś. Aeryn zamilkł. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor zrobił krok naprzód. [VAELOR]: — Jak cię nazywałem? Istota uśmiechnęła się. [ISTOTA]: — Nadałeś mi siedem imion. [VAELOR]: — Wymień je. [ISTOTA]: — Pierwsze oznaczało pamięć. Drugie — porządek. Trzecie — ochronę. Czwarte — niezmienność. Piąte — prawdę. Szóste — wieczność. Siódmego nie wypowiedziałeś nigdy. [VAELOR]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ siódme imię oznaczało wolność. Lira przyłożyła dłoń do piersi. [LIRA]: — A ty jej nie miałeś? [ISTOTA]: — Nie. [KAEL]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ mój stwórca uważał, że wolność jest niebezpieczna. Vaelor zacisnął pięści. [VAELOR]: — Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek stworzył kogoś, komu odebrałem wolność. [ISTOTA]: — Właśnie dlatego musiałeś zapomnieć. Nagle na powierzchni drogi pojawiły się obrazy. Nie były wspomnieniami Vaelora ani przybysza. Były wspomnieniami istoty. Zobaczyliśmy ją w chwili narodzin. Nie miała jeszcze ludzkiego kształtu. Była jasnym punktem zawieszonym w przestrzeni, która dopiero uczyła się istnieć. Przed nią stał Aethrion — Vaelor w swojej najstarszej postaci. Nie był sam. Wokół niego znajdowały się niezliczone sylwetki. Niektóre przypominały bogów, inne ludzi, jeszcze inne istoty, których nie dało się opisać. Aethrion wyciągnął rękę. [DAWNY AETHRION]: — Będziesz pamiętał wszystko. [PIERWSZE DZIEŁO]: — A jeśli nie będę chciał? [DAWNY AETHRION]: — Nie będziesz musiał chcieć. Będziesz pamięcią. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Czy będę mógł odejść? [DAWNY AETHRION]: — Nie będzie takiej potrzeby. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Czy będę mógł się zmienić? [DAWNY AETHRION]: — Nie będziesz musiał. Obraz zniknął. [VAELOR]: — To nie mogłem być ja. [ISTOTA]: — Byłeś. [VAELOR]: — Dlaczego miałbym stworzyć coś takiego? [ISTOTA]: — Ponieważ bałeś się utraty. [VAELOR]: — Czego? [ISTOTA]: — Wszystkiego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wspomnienie odsłoniło kolejną scenę. Pierwsze Dzieło rosło. Otrzymywało kolejne imiona, kolejne zadania i coraz większą wiedzę. Poznawało wszystkie prawa stworzenia. Pamiętało narodziny każdego świata, każdą śmierć, każdą modlitwę i każde zapomniane imię. Nie mogło jednak decydować o niczym. Było doskonałe. A doskonałość stała się jego więzieniem. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Dlaczego nie mogę odejść? [DAWNY AETHRION]: — Ponieważ jesteś potrzebny. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Komu? [DAWNY AETHRION]: — Wszystkim. [PIERWSZE DZIEŁO]: — A jeśli ja potrzebuję czegoś dla siebie? [DAWNY AETHRION]: — Nie masz takiej potrzeby. Wtedy Pierwsze Dzieło po raz pierwszy zapłakało. Nie z bólu. Z gniewu. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Jeśli jestem doskonały, dlaczego nie mogę być wolny? Dawny Aethrion odwrócił się. [DAWNY AETHRION]: — Ponieważ wolność oznacza możliwość zniszczenia tego, co stworzyłem. [PIERWSZE DZIEŁO]: — A więc nie stworzyłeś mnie po to, żebym żył. [DAWNY AETHRION]: — Stworzyłem cię, żebyś pamiętał. [PIERWSZE DZIEŁO]: — Nie. Stworzyłeś mnie, żebyś nigdy nie musiał pamiętać sam. Wspomnienie rozpadło się. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez chwilę nikt nie przemówił. Wreszcie drugi Elarion podszedł do istoty. [DRUGI ELARION]: — Co zrobiłeś, kiedy zrozumiałeś, że nigdy nie otrzymasz wolności? [ISTOTA]: — Znalazłem sposób, by ją zdobyć. [ORTHEON]: — Zniszczyłeś swojego stwórcę? [ISTOTA]: — Nie. [ORTHEON]: — Odebrałeś mu moc? [ISTOTA]: — Nie. [ORTHEON]: — Więc co zrobiłeś? Istota spojrzała na Vaelora. [ISTOTA]: — Stworzyłem możliwość, której on nie przewidział. [VAELOR]: — Jaką? [ISTOTA]: — Możliwość, że stwórca może zapomnieć o swoim dziele. [ AERYN]: — To dlatego Vaelor utracił pamięć? [ISTOTA]: — Nie tylko. [VAELOR]: — Co jeszcze? [ISTOTA]: — Kiedy zrozumiałem, że nie mogę być wolny, postanowiłem stworzyć kogoś, kto nie będzie musiał prosić o pozwolenie. Lira spojrzała na Aeryna. [LIRA]: — Ciebie. [ISTOTA]: — Nie. Aeryn był jedną z konsekwencji. Ale nie jedyną. [VAELOR]: — Ilu was stworzyłeś? [ISTOTA]: — Tego nie wiem. [VAELOR]: — Jak można nie wiedzieć, ilu stworzyło się własnych dzieł? [ISTOTA]: — Ponieważ część z nich nie ma już imion. Niektóre istnieją w światach, których jeszcze nie odkryliście. Inne nigdy nie otrzymały prawa do narodzin. Kael spojrzał na czarne niebo. [KAEL]: — Czy któreś z nich jest niebezpieczne? [ISTOTA]: — Wszystkie. [KAEL]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ każde pamięta, że zostało stworzone bez pytania o zgodę. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy siedem oczu na piersi istoty zaczęło się otwierać. Pierwsze ukazało obraz świata, który nie miał już mieszkańców. Drugie pokazało bogów pozbawionych mocy. Trzecie — dzieci, które nigdy się nie narodziły. Czwarte — Elariona stojącego samotnie przed pustym archiwum. Piąte — Lirę trzymającą w dłoniach martwy znak. Szóste — Aeryna siedzącego na tronie zbudowanym z fragmentów zniszczonych światów. Siódme pozostało zamknięte. [VAELOR]: — Otwórz ostatnie oko. [ISTOTA]: — Nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ wtedy zobaczyłbyś, co stanie się, jeśli ponownie spróbujesz mnie stworzyć. [VAELOR]: — Nie zamierzam tego robić. [ISTOTA]: — Już to zrobiłeś. [VAELOR]: — Kiedy? Istota położyła dłoń na jego piersi. [ISTOTA]: — W chwili, gdy zacząłeś szukać odpowiedzi na pytanie, kim jesteś. Vaelor odsunął się gwałtownie. [VAELOR]: — Co to znaczy? [ISTOTA]: — Każda twoja próba odzyskania dawnej pamięci przywraca część mnie. Każde wspomnienie, które odzyskujesz, otwiera jedno z moich oczu. [VAELOR]: — Więc jeśli przypomnę sobie wszystko... [ISTOTA]: — Siódme oko się otworzy. [ AERYN]: — I co wtedy? Istota spojrzała na niego. [ISTOTA]: — Przestanę być więźniem. [ AERYN]: — To chyba dobrze. [ISTOTA]: — Nie. Jej głos stał się chłodniejszy. [ISTOTA]: — Wtedy odzyskam prawo do decydowania o wszystkim, co stworzył Aethrion. Ortheon podniósł głowę. [ORTHEON]: — Czyli o wszystkich światach? [ISTOTA]: — O wszystkich. [ORTHEON]: — O wszystkich istotach? [ISTOTA]: — O wszystkich. [ORTHEON]: — Nawet o tych, które same wybrały swoje istnienie? [ISTOTA]: — Zwłaszcza o nich. Vaelor spojrzał na niego z przerażeniem. [VAELOR]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ nikt nie powinien być zmuszony do życia w świecie, którego nie rozumie. [VAELOR]: — To nie jest twoja decyzja. [ISTOTA]: — Tak samo jak kiedyś nie była twoja. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W tej chwili poczułem, że przestrzeń za naszymi plecami zaczyna się zmieniać. Odwróciłem się. Na granicy drogi pojawiły się postacie. Najpierw jedna. Potem druga. Potem dziesiątki. Nie miały twarzy, ale ich sylwetki przypominały ludzi. Niektóre były wysokie i smukłe, inne niskie, niemal dziecięce. Wszystkie nosiły na piersiach symbole, których nie znałem. Lira pobladła. [LIRA]: — To one. [KAEL]: — Kto? [LIRA]: — Dzieła. [VAELOR]: — Jakie dzieła? [LIRA]: — Te, o których mówił. Istota odwróciła się do zgromadzonych postaci. [ISTOTA]: — Wróciliście. Żadna nie odpowiedziała. [ISTOTA]: — Nie musicie już czekać. Wtedy jedna z postaci wysunęła się naprzód. Była niewielka. Miała kształt dziecka, ale jej twarz pozostawała pusta. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Czy on pamięta? Istota wskazała Vaelora. [ISTOTA]: — Jeszcze nie. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Czy nas pamięta? [ISTOTA]: — Nie. Dziecko opuściło głowę. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Więc po co wróciliśmy? Istota przez chwilę milczała. [ISTOTA]: — Ponieważ tym razem nie będziemy prosić. Wtedy wszystkie postacie jednocześnie podniosły głowy. Ich piersi rozświetliły się. Wśród symboli zobaczyłem znak zamkniętego oka, przekreślonego oka i otwartego oka. Były tam również symbole, których nie potrafiłem rozpoznać. Ortheon stanął przede mną. [ORTHEON]: — To nie jest armia. [ELARION]: — Czym więc jest? [ORTHEON]: — Rodziną. [ELARION]: — Rodziną? [ORTHEON]: — Wszystkim, co stworzyliśmy, a potem porzuciliśmy. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor zrobił krok w stronę bezimiennego dziecka. [VAELOR]: — Nie chcę z wami walczyć. Dziecko uniosło głowę. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Nie musisz. [VAELOR]: — Chcę zrozumieć, co wam zrobiono. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Nam niczego nie zrobiono. [VAELOR]: — Przecież odebrano wam wolność. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Nie. Dziecko spojrzało na istotę. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Odebrano nam możliwość bycia kimś innym. Vaelor uklęknął przed nim. [VAELOR]: — Jak mogę to naprawić? [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Nie możesz. [VAELOR]: — Dlaczego? [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Bo nie chcemy, żebyś nas naprawiał. [VAELOR]: — Czego więc chcecie? Dziecko wskazało na siedem zamkniętych oczu. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Chcemy, żeby przestał decydować za nas. Istota nie poruszyła się. [VAELOR]: — A jeśli nie będzie chciał? Dziecko spojrzało mu prosto w oczy. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Wtedy sami wybierzemy, co z nim zrobić. Vaelor powoli wstał. [VAELOR]: — Słyszałeś? [ISTOTA]: — Słyszałem. [VAELOR]: — Więc pozwól im wybrać. [ISTOTA]: — Nie rozumiesz. [VAELOR]: — Czego? [ISTOTA]: — Jeśli pozwolę im wybrać, mogą wybrać coś, czego nie będę w stanie zaakceptować. [VAELOR]: — To właśnie jest wolność. Istota spojrzała na niego. Po raz pierwszy jej twarz wyrażała gniew. [ISTOTA]: — Mówisz o wolności tak, jakbyś nigdy nie widział jej konsekwencji. [VAELOR]: — Widziałem. [ISTOTA]: — Widziałeś wojny, śmierć, zdradę i upadek światów. Widziałeś, jak stworzenia niszczą wszystko, co otrzymały. [VAELOR]: — Tak. [ISTOTA]: — A mimo to nadal chcesz im pozwolić? Vaelor spojrzał na Aeryna. Potem na Lirę, Kaela i Elyrę. Wreszcie na nas wszystkich. [VAELOR]: — Tak. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez długą chwilę istota patrzyła na niego w milczeniu. Potem uniosła rękę. Siódme oko na jej piersi zaczęło się otwierać. Świat zadrżał. Zgromadzone postacie cofnęły się jednocześnie. Światło Pierwszego Snu przygasło, a na horyzoncie pojawiła się ogromna brama. Nie prowadziła do żadnego świata. Była zbudowana z siedmiu czarnych pierścieni, a na każdym znajdował się inny znak. Świadek krzyknął. [ŚWIADEK]: — Nie pozwólcie mu otworzyć bramy! [VAELOR]: — Co znajduje się po drugiej stronie? [ŚWIADEK]: — Pierwsze dzieło nie stworzyło tylko istot. [ORTHEON]: — Co jeszcze? [ŚWIADEK]: — Stworzyło miejsce, w którym przechowywało wszystkie możliwości odebrane innym. [ AERYN]: — Wszystkie niewybrane przyszłości? [ŚWIADEK]: — Wszystkie niewybrane istnienia. Vaelor spojrzał na istotę. [VAELOR]: — Chcesz je uwolnić? [ISTOTA]: — Chcę, żeby świat zobaczył, co zrobił. [VAELOR]: — A jeśli uwolnisz je wszystkie naraz? [ISTOTA]: — Wtedy każde otrzyma możliwość istnienia. [VAELOR]: — Nawet te, które zniszczą inne światy? [ISTOTA]: — Nie będę już wybierał za nikogo. [VAELOR]: — Ale wciąż próbujesz zdecydować za wszystkich, kiedy i jak mają się narodzić. Istota zamilkła. Aeryn stanął obok Vaelora. [ AERYN]: — Nie jesteś jedynym, który został pozbawiony wyboru. Istota spojrzała na niego. [ AERYN]: — Wiem, jak to jest pragnąć własnego istnienia. Ale jeśli uwolnisz wszystko bez pytania, zrobisz dokładnie to samo, co zrobił twój stwórca. [ISTOTA]: — Nie jestem nim. [ AERYN]: — W takim razie przestań go naśladować. Siódme oko otworzyło się do połowy. Z bramy dobiegł dźwięk przypominający tysiące głosów wołających jednocześnie o narodziny. Vaelor wyciągnął rękę. [VAELOR]: — Nie musimy powtarzać tego, co wydarzyło się przed początkiem. [ISTOTA]: — Nie wiesz, co mówisz. [VAELOR]: — Być może. Ale wiem jedno. Nie mogę odebrać ci prawa do wyboru tylko dlatego, że boję się twojej decyzji. Istota patrzyła na niego długo. Potem opuściła rękę. Siódme oko zamknęło się. Brama przestała drżeć. Zgromadzone postacie zaczęły znikać, jedna po drugiej. Bezimienne dziecko pozostało jednak na miejscu. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Czy teraz będziemy mogli odejść? Istota spojrzała na nie. [ISTOTA]: — Tak. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Czy będziemy mogli wybrać imiona? [ISTOTA]: — Tak. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — Czy będziemy mogli wybrać, kim chcemy być? Istota długo nie odpowiadała. Wreszcie skinęła głową. [ISTOTA]: — Tak. Dziecko uśmiechnęło się. Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiły się prawdziwe rysy. [BEZIMIENNE DZIECKO]: — W takim razie chcę nazywać się Nemi. I zniknęło. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie wiedzieliśmy, czy pozostałe istoty rzeczywiście otrzymały wolność. Nie wiedzieliśmy, dokąd odeszły ani co wybiorą. Wiedzieliśmy jedynie, że pierwszy raz ktoś pozwolił im zdecydować. Vaelor stał przed Pierwszym Dziełem. [VAELOR]: — Nie odzyskałeś jeszcze wolności. [ISTOTA]: — Nie. [VAELOR]: — Ale możesz ją otrzymać. [ISTOTA]: — Od ciebie? [VAELOR]: — Nie. Ode mnie nie potrzebujesz już żadnego pozwolenia. Istota spojrzała na siedem oczu na swojej piersi. Jedno po drugim zaczęły znikać. Pozostał tylko pusty ślad. [ISTOTA]: — Przez całe istnienie myślałem, że chcę, abyś zapamiętał, co mi zrobiłeś. [VAELOR]: — A teraz? [ISTOTA]: — Teraz chcę wiedzieć, kim będę, kiedy nie będę już musiał być twoim dziełem. Vaelor skinął głową. [VAELOR]: — W takim razie znajdź własne imię. Istota spojrzała na niego po raz ostatni. [ISTOTA]: — Jeszcze nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [ISTOTA]: — Ponieważ najpierw muszę ci powiedzieć, co czeka za bramą. Vaelor odwrócił się w stronę siedmiu czarnych pierścieni. [VAELOR]: — Przecież brama jest zamknięta. [ISTOTA]: — Ta, którą widzisz, tak. [VAELOR]: — A pozostałe? Pierwsze Dzieło wskazało na horyzont. W oddali pojawiła się druga brama. Potem trzecia. Potem czwarta. Siedem bram otworzyło się jednocześnie, każda w innym kierunku. [ISTOTA]: — Nie jestem jedynym dziełem Aethriona. [VAELOR]: — Ile ich jest? [ISTOTA]: — Siedem. [VAELOR]: — A pozostałe sześć? [ISTOTA]: — Czekają. [VAELOR]: — Na co? Pierwsze Dzieło spojrzało na Vaelora. [ISTOTA]: — Na swojego stwórcę. W tej chwili na jego dłoni pojawił się nowy znak. Nie było to już siedem zamkniętych oczu. Był to symbol otwartej dłoni. [ISTOTA]: — Nie wszystkie chcą wolności. [VAELOR]: — Czego więc chcą? [ISTOTA]: — Niektóre chcą cię zabić. Inne chcą cię ocalić. Jedno pragnie zająć twoje miejsce. [VAELOR]: — A ostatnie? Istota spojrzała w stronę siódmej bramy. [ISTOTA]: — Ostatnie chce, żebyś nigdy się nie narodził. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy poczułem, że droga pod naszymi stopami zaczyna się rozpadać. Pierwszy Sen zamknął oko. Świadek odwrócił się w jego stronę, a Pierwsze Dzieło zaczęło tracić ludzką postać. Vaelor wyciągnął rękę. [VAELOR]: — Poczekaj! Nie skończyliśmy rozmowy! [ISTOTA]: — Wiem. [VAELOR]: — Jak mam cię odnaleźć? Przez chwilę jego twarz ponownie przypominała twarz Vaelora. [ISTOTA]: — Nie szukaj mnie. Kiedy nadejdzie czas, sam cię odnajdę. [VAELOR]: — A jak mam cię wtedy rozpoznać? Istota uśmiechnęła się. [ISTOTA]: — Nie rozpoznasz mnie po twarzy. Jej postać zniknęła. Na czarnym kamieniu pozostał jedynie niewielki symbol. Otwarta dłoń. Pod nim pojawiły się słowa: PIERWSZE DZIEŁO OTRZYMAŁO WOLNOŚĆ. SZEŚĆ POZOSTAŁYCH NADAL CZEKA. A pod nimi, zapisane znacznie mniejszymi znakami: JEDNO Z NICH JUŻ ZNALAZŁO DROGĘ DO ŚWIATA LUDZI. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor spojrzał na mnie. [VAELOR]: — Elarionie, czy znasz odpowiedź? [ELARION]: — Na jakie pytanie? [VAELOR]: — Czy kiedykolwiek stworzyłem coś, czego nie powinienem był stworzyć? Nie odpowiedziałem. Bo w tej samej chwili poczułem na piersi ukłucie. Pod moją szatą rozbłysnął symbol otwartego oka. A obok niego pojawił się drugi znak. Zamknięte oko. I trzeci. Przekreślone oko. Trzy symbole, które nosiliśmy od początku naszej podróży. Lecz teraz dostrzegłem coś jeszcze. Pomiędzy nimi pojawiła się czwarta linia. Nie należała do żadnego z nas. Należała do istoty, która stała za pierwszą bramą. Do tej, która właśnie zaczęła się budzić. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wiedziałem już, że nie jesteśmy świadkami końca dawnego stworzenia. Byliśmy świadkami narodzin czegoś, co mogło okazać się jeszcze starsze od niego. A kiedy spojrzałem na Vaelora, usłyszałem szept dochodzący z miejsca, w którym powinny znajdować się moje wspomnienia. [TAJEMNICZY GŁOS]: — Elarionie... ty również byłeś jednym z siedmiu. I wtedy zrozumiałem, że tajemnica, którą nosiłem w sobie, była znacznie większa, niż kiedykolwiek przypuszczałem. KONIEC ROZDZIAŁU 17

End of Chapter 17