Chapter 16 of 26
ROZDZIAŁ 16
BRAT Z SZÓSTYM ZNAKIEM
2.8k words
ROZDZIAŁ 16
BRAT Z SZÓSTYM ZNAKIEM
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Niektóre spotkania są powrotami. Inne są początkiem czegoś, co nigdy nie powinno się wydarzyć.
Kiedy dłoń wyłoniła się z pęknięcia w czarnym kamieniu, nikt z nas nie wykonał najmniejszego ruchu. Patrzyliśmy na nią, jakbyśmy właśnie zobaczyli niemożliwe odbicie własnej przyszłości.
Była identyczna z dłonią Vaelora.
Ten sam kształt palców. Ta sama blada skóra. Ten sam delikatny ślad po dawnym znaku, który pojawił się na jego nadgarstku jeszcze przed wyprawą do Avar-Neth.
Ale było coś jeszcze.
Sześć linii.
Pięć z nich układało się w symbol, który rozpoznawaliśmy już z wcześniejszych wizji. Szósta przecinała je wszystkie, tworząc znak przypominający otwarte oko wpisane w krąg.
Vaelor patrzył na tę dłoń bez słowa.
[VAELOR]: — Bracie?
Dłoń zacisnęła się mocniej na krawędzi szczeliny.
[GŁOS Z GŁĘBI]: — Nie każ mi czekać.
[ AERYN]: — Nie dotykaj tego!
Aeryn chwycił Vaelora za ramię, lecz ten nie odwrócił wzroku.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
[GŁOS Z GŁĘBI]: — Przecież mnie znasz.
[VAELOR]: — Nie znam.
[GŁOS Z GŁĘBI]: — Właśnie dlatego tak długo mnie szukałeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Pęknięcie rozszerzyło się.
Z jego wnętrza wydobył się chłód, który nie przypominał zimna. Było to uczucie całkowitego braku, jakby coś próbowało odebrać nam nie tylko ciepło, ale również pewność, że kiedykolwiek je odczuwaliśmy.
Lira zachwiała się. Kael podtrzymał ją, a Elyra natychmiast wyciągnęła rękę w stronę szczeliny.
[ELYRA]: — To nie jest przejście przez czas.
[KAEL]: — Więc przez co?
[ELYRA]: — Przez decyzję, której jeszcze nie podjęto.
Ortheon uklęknął i przyłożył dłoń do czarnego kamienia.
[ORTHEON]: — To miejsce nie ma prawa istnieć.
[DRUGI ELARION]: — A jednak istnieje.
[ORTHEON]: — Nie rozumiesz. Nie ma w nim przeszłości, teraźniejszości ani przyszłości. Nie ma nawet możliwości, która mogłaby stać się rzeczywistością. To nie jest przestrzeń przed początkiem. To coś poza samą możliwością początku.
Świadek podszedł bliżej.
[ŚWIADEK]: — Otwórzcie przejście.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]: — Wiesz, kto tam jest?
[ŚWIADEK]: — Wiem, kim był.
[VAELOR]: — A kim jest teraz?
Świadek milczał.
[VAELOR]: — Dlaczego nie odpowiadasz?
[ŚWIADEK]: — Ponieważ nie wiem, czy nadal jest tym samym.
Aeryn puścił ramię Vaelora.
[ AERYN]: — Nie pozwolimy mu wyjść, dopóki nie poznamy prawdy.
[GŁOS Z GŁĘBI]: — Nadal tak samo przemawiasz, Aerynie.
Aeryn zamarł.
[ AERYN]: — Skąd znasz moje imię?
[GŁOS Z GŁĘBI]: — To ja pomogłem ci je wybrać.
Na twarzy Aeryna pojawił się gniew.
[ AERYN]: — Kłamiesz.
[GŁOS Z GŁĘBI]: — Pamiętasz tylko imię, które otrzymałeś. Nie pamiętasz tego, które nosiłeś wcześniej.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy szczelina rozwarła się całkowicie.
Z jej wnętrza wyłoniła się postać.
Najpierw zobaczyliśmy głowę, potem ramiona i resztę ciała. Mężczyzna miał twarz Vaelora, lecz jego włosy były niemal białe, a oczy całkowicie czarne. Nie nosił zbroi ani szat. Jego ciało pokrywały cienkie, srebrne linie, układające się w znaki przypominające zapisane dawno temu wspomnienia.
Na piersi miał sześć symboli.
Każdy z nich odpowiadał jednej linii na jego dłoni.
Gdy stanął przed nami, pęknięcie natychmiast się zamknęło.
Nieznajomy spojrzał na Vaelora.
Przez długą chwilę żaden z nich się nie poruszył.
Potem przybysz uśmiechnął się smutno.
[PRZYBYSZ]: — Wyglądasz starzej, niż pamiętałem.
[VAELOR]: — A ty wyglądasz tak, jakbym patrzył w lustro, które nie powinno istnieć.
[PRZYBYSZ]: — Zawsze miałeś problem z rozpoznawaniem własnych odbić.
[VAELOR]: — Nie jesteś moim odbiciem.
[PRZYBYSZ]: — Nie. Jestem tym, który pozostał, kiedy przestałeś nim być.
[VAELOR]: — Podaj swoje imię.
Przybysz odwrócił wzrok.
[PRZYBYSZ]: — Nie mam już tego, którym mnie nazywałeś.
[VAELOR]: — A jakie miałeś?
[PRZYBYSZ]: — To zależy, którego z nas zapytasz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Świadek cofnął się o krok.
Po raz pierwszy zobaczyłem na jego twarzy coś przypominającego prawdziwy lęk.
[ŚWIADEK]: — Nie powinieneś był wrócić.
[PRZYBYSZ]: — A ty nie powinieneś był pozwolić mu zapomnieć.
[ŚWIADEK]: — Nie miałem wyboru.
[PRZYBYSZ]: — Zawsze miałeś.
[ŚWIADEK]: — Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli on sobie przypomni.
[PRZYBYSZ]: — Doskonale rozumiem. To właśnie dlatego tu jestem.
Vaelor stanął między nimi.
[VAELOR]: — Koniec zagadek. Chcę wiedzieć, kim jesteś i dlaczego nazywasz mnie bratem.
Przybysz spojrzał mu prosto w oczy.
[PRZYBYSZ]: — Jestem tym, którego pozostawiłeś po drugiej stronie pierwszego wyboru.
[VAELOR]: — Nie pamiętam żadnego takiego wyboru.
[PRZYBYSZ]: — Wiem.
[VAELOR]: — Co mi zrobiłeś?
[PRZYBYSZ]: — Ja? Nic.
[VAELOR]: — Więc kto?
Przybysz wskazał na niego.
[PRZYBYSZ]: — Ty sam.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Lira podeszła do Vaelora.
Jej znak zaczął pulsować w rytmie, który nie przypominał żadnego z wcześniejszych rozbłysków.
[LIRA]: — On nie jest kolejną wersją Vaelora.
[VAELOR]: — Skąd wiesz?
[LIRA]: — Bo jego wspomnienia nie mają początku.
[ORTHEON]: — To niemożliwe.
[LIRA]: — Nie są zapisane w czasie. Nie należą do żadnego świata. Są starsze od pierwszej pamięci.
Drugi Elarion przyjrzał się przybyszowi.
[DRUGI ELARION]: — Czy jesteś szóstym rozdzieleniem?
Przybysz pokręcił głową.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[DRUGI ELARION]: — Szóstym prawem?
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[DRUGI ELARION]: — Więc czym jest sześć linii na twojej dłoni?
Przybysz spojrzał na własną skórę.
[PRZYBYSZ]: — Śladami po pięciu rzeczach, które odebrałem sobie, i jednej, której nie potrafiłem zniszczyć.
[VAELOR]: — Jakich rzeczach?
[PRZYBYSZ]: — Pamięci. Wolności. Imienia. Prawa do tworzenia. Prawa do istnienia.
Zrobił krótką przerwę.
[PRZYBYSZ]: — I możliwości przebaczenia.
Vaelor zmarszczył brwi.
[VAELOR]: — Komu miałbyś przebaczyć?
Przybysz spojrzał na niego.
[PRZYBYSZ]: — Tobie.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiem, ile czasu minęło, zanim ktokolwiek z nas ponownie przemówił.
Vaelor odwrócił się i odszedł kilka kroków. Jego dłoń drżała. Znak na nadgarstku pulsował coraz mocniej.
Aeryn podszedł do przybysza.
[ AERYN]: — Powiedziałeś, że pomogłeś mi wybrać imię.
[PRZYBYSZ]: — Tak.
[ AERYN]: — Kim byłem wcześniej?
[PRZYBYSZ]: — Byłeś odpowiedzią.
[ AERYN]: — Na jakie pytanie?
[PRZYBYSZ]: — Na pytanie, czy coś stworzonego może samo zdecydować, że nie chce być już częścią swojego twórcy.
Aeryn spojrzał na Vaelora.
[ AERYN]: — To nie brzmi jak moja historia.
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ znasz tylko jej zakończenie.
[ AERYN]: — A ty znasz początek?
[PRZYBYSZ]: — Znam chwilę, w której wszystko mogło potoczyć się inaczej.
[ AERYN]: — Dlaczego więc do tego nie dopuściłeś?
Przybysz nie odpowiedział.
Zamiast tego uniósł dłoń i dotknął czoła Aeryna.
Aeryn natychmiast zesztywniał.
Jego oczy stały się czarne. Z piersi wydobył się jasny blask, a cztery punkty, które od dawna oznaczały jego związek z czterema braćmi, zaczęły się przemieszczać.
Zobaczyłem coś, co przypominało wspomnienie.
Nie było w nim świata.
Nie było bogów.
Nie było nawet Pierwszego Snu.
Byli tylko dwaj chłopcy stojący naprzeciw siebie.
Jeden miał twarz Vaelora.
Drugi — twarz Aeryna.
Ale pomiędzy nimi stał trzeci.
Ten sam przybysz.
Młodszy, pozbawiony srebrnych linii, z oczami pełnymi światła.
[CHŁOPIEC PODOBNY DO VAELORA]: — Jeśli się rozdzielimy, czy nadal będziemy sobą?
[CHŁOPIEC PODOBNY DO AERYNA]: — Będziemy mogli wybrać.
[TRZECI CHŁOPIEC]: — A jeśli wybór sprawi, że przestaniemy się rozpoznawać?
[CHŁOPIEC PODOBNY DO VAELORA]: — Wtedy będziemy musieli nauczyć się siebie od nowa.
Obraz zniknął.
Aeryn upadł na kolano.
[ AERYN]: — Pamiętam.
Vaelor natychmiast podbiegł do niego.
[VAELOR]: — Co pamiętasz?
[ AERYN]: — Nie byliśmy braćmi.
[VAELOR]: — O czym mówisz?
[ AERYN]: — Byliśmy jednym pytaniem.
Przybysz zamknął oczy.
[PRZYBYSZ]: — Wreszcie.
[VAELOR]: — A ty kim byłeś?
Aeryn podniósł głowę.
[ AERYN]: — On był odpowiedzią, której nie chcieliśmy przyjąć.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tej samej chwili Pierwszy Sen poruszył się ponownie.
Jego oko otworzyło się szerzej.
Świadek natychmiast odwrócił się w jego stronę.
[ŚWIADEK]: — Nie rób tego.
[PIERWSZY SEN]: — Już pamiętam.
[ŚWIADEK]: — Nie wszystko.
[PIERWSZY SEN]: — Wystarczająco dużo.
[ŚWIADEK]: — Jeśli sobie przypomnisz, przestaniesz być tym, kim jesteś.
[PIERWSZY SEN]: — A kim jestem?
Świadek nie odpowiedział.
[PIERWSZY SEN]: — Powiedz mi, Świadku. Czy byłem pierwszym snem?
[ŚWIADEK]: — Tak.
[PIERWSZY SEN]: — Czy byłem pierwszym, który śnił?
[ŚWIADEK]: — Nie.
[PIERWSZY SEN]: — Więc kto śnił przede mną?
Świadek spojrzał na przybysza.
[ŚWIADEK]: — On.
Cisza, która nastąpiła, była niemal namacalna.
Vaelor odwrócił się powoli.
[VAELOR]: — Ty śniłeś przed Pierwszym Snem?
Przybysz skinął głową.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[VAELOR]: — Przed chwilą Świadek powiedział...
[PRZYBYSZ]: — Świadek pamięta to, co zobaczył. Nie to, co było.
[ŚWIADEK]: — Przestań!
[PRZYBYSZ]: — Nie możesz już ukrywać prawdy.
Świadek zrobił krok w jego stronę.
[ŚWIADEK]: — To nie jest prawda, którą wolno wypowiedzieć!
[PRZYBYSZ]: — Nie ma już żadnego prawa, które mogłoby mnie powstrzymać.
Przybysz spojrzał na Pierwszy Sen.
[PRZYBYSZ]: — Nie śniłem przed tobą. Nie śniłem również po tobie. To ty powstałeś, ponieważ ja przestałem śnić.
[PIERWSZY SEN]: — Dlaczego?
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ chciałem, żeby coś mogło istnieć bez mojego udziału.
[VAELOR]: — Więc to ty jesteś źródłem wszystkich światów?
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[VAELOR]: — Stworzyłeś Pierwszy Sen.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[VAELOR]: — Obudziłeś go.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[VAELOR]: — W takim razie co zrobiłeś?
Przybysz spojrzał na mnie.
[PRZYBYSZ]: — Przestałem być potrzebny.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie zrozumiałem tych słów.
Nie rozumiał ich również Ortheon.
Ale Lira nagle zakryła usta dłonią.
[LIRA]: — On nie jest stwórcą.
[KAEL]: — Więc kim?
[LIRA]: — Jest pierwszą istotą, która pozwoliła światu istnieć bez siebie.
Elyra spojrzała na nią.
[ELYRA]: — To znaczy, że dobrowolnie zrezygnował z kontroli?
[LIRA]: — Nie. Zrezygnował z samego prawa do bycia koniecznym.
Przybysz skinął głową.
[PRZYBYSZ]: — Właśnie dlatego nie mam imienia. Imię oznacza, że coś może zostać rozpoznane. A ja nie chciałem już być rozpoznawany.
[VAELOR]: — Dlaczego więc wróciłeś?
Przybysz spojrzał na niego.
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ ty zacząłeś robić to samo, co ja.
[VAELOR]: — Co takiego?
[PRZYBYSZ]: — Próbujesz uwolnić świat, ale nadal uważasz, że musisz być jego początkiem.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy zrozumiałem, że największe niebezpieczeństwo nie znajdowało się w Pierwszym Śnie ani w tajemniczej przestrzeni sprzed stworzenia.
Znajdowało się w Vaelorze.
W jego przekonaniu, że jeśli nie odnajdzie wszystkich odpowiedzi, świat ponownie zostanie rozdzielony.
W jego pragnieniu naprawienia wszystkiego, co zostało zniszczone.
W jego lęku przed powtórzeniem błędów.
Przybysz podszedł do niego.
[PRZYBYSZ]: — Pamiętasz, dlaczego się rozdzieliliśmy?
[VAELOR]: — Nie.
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ jeden z nas chciał, by wszystko miało możliwość wyboru. Drugi chciał, by nic nie musiało wybierać. Trzeci chciał, by istnienie nigdy nie mogło zostać odebrane. A czwarty chciał, by wszystko mogło zdecydować nawet o własnym końcu.
[VAELOR]: — To byliśmy my?
[PRZYBYSZ]: — To były możliwości, które nosiliśmy w sobie.
[VAELOR]: — A ty?
Przybysz przez chwilę patrzył w przestrzeń.
[PRZYBYSZ]: — Ja chciałem, żebyście nie potrzebowali mnie do żadnej z tych decyzji.
[VAELOR]: — Więc dlaczego uwięziłeś mnie po drugiej stronie?
[PRZYBYSZ]: — Nie uwięziłem cię.
[VAELOR]: — Dlaczego straciłem pamięć?
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ sam o to poprosiłeś.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]: — Nie.
[PRZYBYSZ]: — Powiedziałeś, że jeśli kiedykolwiek przypomnisz sobie wszystko, nie będziesz potrafił pozwolić innym wybierać.
[VAELOR]: — Kłamiesz.
[PRZYBYSZ]: — Wiem, że trudno ci w to uwierzyć.
[VAELOR]: — Nie oddałbym własnych wspomnień.
[PRZYBYSZ]: — Oddałeś je, by nie odebrać innym ich przyszłości.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Vaelor cofnął się.
Na jego twarzy zobaczyłem ból, który nie pochodził z żadnej rany.
Przybysz wyciągnął dłoń.
[PRZYBYSZ]: — Nie musisz mi wierzyć.
[VAELOR]: — W takim razie czego ode mnie chcesz?
[PRZYBYSZ]: — Żebyś dokonał wyboru.
[VAELOR]: — Jakiego?
[PRZYBYSZ]: — Musisz zdecydować, czy chcesz odzyskać swoje pierwsze imię.
Aeryn natychmiast podniósł głowę.
[ AERYN]: — Nie rób tego.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ AERYN]: — Bo pamiętam, co się stanie.
[VAELOR]: — Co?
[ AERYN]: — Kiedy odzyskasz to imię, przypomnisz sobie również, co zrobiłeś z nami wszystkimi.
Przybysz nie zaprzeczył.
[VAELOR]: — Co zrobiłem?
Aeryn spojrzał mu w oczy.
[ AERYN]: — Rozdzieliłeś nas nie po to, żebyśmy mogli istnieć. Zrobiłeś to, żebyśmy nigdy nie mogli ponownie stać się tym, czym byliśmy.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[ AERYN]: — Ponieważ bałeś się, że jeśli znowu będziemy jednością, odbierzesz wszystkim prawo do wyboru.
Przybysz opuścił dłoń.
[PRZYBYSZ]: — A teraz musisz zdecydować, czy chcesz poznać całą prawdę, nawet jeśli okaże się, że największy wróg, którego szukałeś, zawsze nosił twoją twarz.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy Pierwszy Sen otworzył oko całkowicie.
Światło, które z niego wypłynęło, nie zniszczyło przestrzeni. Nie rozdzieliło jej ani nie pochłonęło.
Przyniosło wspomnienie.
Zobaczyliśmy wielką salę bez ścian. Na jej środku stał Vaelor, ale nie taki, jakiego znaliśmy. Jego ciało otaczały tysiące srebrnych linii. W dłoni trzymał czarny kamień z napisem AETHRION.
Przed nim klęczeli Aeryn, czwarty brat, Świadek i ktoś jeszcze.
Ktoś o twarzy identycznej z przybyszem.
Vaelor przemówił.
[DAWNY VAELOR]: — Nie mogę pozwolić, byśmy ponownie stali się jednością.
[DAWNY AERYN]: — Nie prosimy o to.
[DAWNY VAELOR]: — Jeszcze nie.
[DAWNY ŚWIADEK]: — Jeśli nas rozdzielisz, zapomnimy, kim byliśmy.
[DAWNY VAELOR]: — Właśnie dlatego musicie zapomnieć.
[DAWNY CZWARTY BRAT]: — A jeśli pewnego dnia będziemy chcieli wrócić?
Dawny Vaelor długo milczał.
Potem odpowiedział.
[DAWNY VAELOR]: — Wtedy będziecie musieli wybrać mnie na nowo.
Wspomnienie zniknęło.
Aeryn spojrzał na Vaelora.
[ AERYN]: — To ty nas rozdzieliłeś.
[VAELOR]: — Nie pamiętam.
[ AERYN]: — Wiem.
[VAELOR]: — Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek chciał was skrzywdzić.
[ AERYN]: — Może właśnie dlatego musimy poznać prawdę.
Przybysz podszedł do Vaelora jeszcze raz.
[PRZYBYSZ]: — Jest jedna rzecz, której musisz się dowiedzieć, zanim podejmiesz decyzję.
[VAELOR]: — Jaka?
[PRZYBYSZ]: — Nie byłeś pierwszym, który nosił imię Aethrion.
Vaelor spojrzał na czarny kamień.
[VAELOR]: — Więc kim był ten pierwszy?
Przybysz pochylił głowę.
[PRZYBYSZ]: — Tym, którego stworzyłeś, zanim nauczyłeś się tworzyć.
[VAELOR]: — Czyli?
[PRZYBYSZ]: — Twoim pierwszym dziełem.
W tej chwili na powierzchni kamienia pojawił się nowy napis.
Nie był zapisany dawnym językiem bogów.
Nie należał też do alfabetu, który znała Lira.
Mimo to wszyscy potrafiliśmy go odczytać.
AETHRION NIE JEST IMIENIEM.
AETHRION JEST MIEJSCEM, W KTÓRYM STWÓRCA SPOTYKA WŁASNE STWORZENIE.
Vaelor zamknął dłoń na kamieniu.
[VAELOR]: — Musimy tam pójść.
[ŚWIADEK]: — Nie możecie.
[VAELOR]: — Dlaczego?
Świadek spojrzał na przybysza.
[ŚWIADEK]: — Ponieważ Aethrion już nie istnieje.
Przybysz uniósł wzrok.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
W jego głosie pojawiło się coś, czego wcześniej nie słyszeliśmy.
Nadzieja.
[PRZYBYSZ]: — Aethrion nigdy nie istniał jako miejsce.
[VAELOR]: — Więc czym jest?
Przybysz spojrzał na niego.
[PRZYBYSZ]: — Jest tobą.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiem, jak długo staliśmy w milczeniu.
Wiedziałem jedynie, że coś się zmieniło.
Nie w świecie.
Nie w prawach stworzenia.
W nas.
Vaelor po raz pierwszy przestał szukać odpowiedzi na zewnątrz. Zrozumiał, że miejsce, do którego zmierzaliśmy, nie znajdowało się na żadnej mapie. Nie było ukryte za bramą ani pod fundamentami świata.
Było częścią jego własnej istoty.
Lira podeszła do niego i dotknęła jego ramienia.
[LIRA]: — Nie musisz robić tego sam.
[VAELOR]: — Wiem.
Kael spojrzał na Aeryna.
[KAEL]: — A ty? Pamiętasz już wszystko?
[ AERYN]: — Nie. Ale pamiętam wystarczająco, by wiedzieć, że nie chcę powtórzyć dawnych błędów.
Elyra stanęła obok brata.
[ELYRA]: — W takim razie pójdziemy razem.
Ortheon spojrzał na Świadka.
[ORTHEON]: — A ty?
[ŚWIADEK]: — Ja muszę zostać.
[ORTHEON]: — Dlaczego?
[ŚWIADEK]: — Ponieważ Pierwszy Sen nie może zostać sam.
Pierwszy Sen zamknął oko.
Ale zanim to zrobił, wypowiedział jeszcze jedno zdanie.
[PIERWSZY SEN]: — Nie zostawiajcie mnie ponownie.
Świadek uklęknął przed nim.
[ŚWIADEK]: — Tym razem nie odejdę.
Wtedy na powierzchni czarnego kamienia pojawiła się nowa droga.
Nie prowadziła w dal.
Nie prowadziła w górę ani w dół.
Prowadziła prosto w Vaelora.
W jego dłoni rozbłysło sześć linii, lecz piąta zaczęła znikać. W jej miejsce pojawił się symbol, którego nie potrafiłem rozpoznać.
Przybysz stanął obok niego.
[PRZYBYSZ]: — Kiedy przekroczysz tę granicę, nie będziesz mógł już udawać, że nie pamiętasz.
[VAELOR]: — A ty?
[PRZYBYSZ]: — Ja również.
[VAELOR]: — Czy jesteś gotowy?
Przybysz spojrzał na niego z nieukrywanym smutkiem.
[PRZYBYSZ]: — Nie.
[VAELOR]: — Więc dlaczego idziesz?
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ tym razem nie chcę uciekać.
Vaelor zrobił pierwszy krok.
A kiedy jego stopa dotknęła nowej drogi, usłyszeliśmy głos, który nie należał do żadnego z obecnych.
Był spokojny, łagodny i przerażająco znajomy.
[GŁOS]: — Wreszcie. Mój twórca wraca do domu.
Droga rozświetliła się.
Na jej końcu pojawiła się postać.
Miała twarz Vaelora.
Miała jego oczy.
Miała jego dłonie.
Ale nie miała cienia.
A kiedy przemówiła ponownie, zwróciła się nie do Vaelora, lecz do przybysza.
[GŁOS]: — A ty, bracie, dlaczego przyprowadziłeś go do mnie?
Przybysz zatrzymał się.
Po raz pierwszy zobaczyłem, że naprawdę się boi.
[PRZYBYSZ]: — Ponieważ nie potrafiłem już dłużej cię ukrywać.
Postać bez cienia uśmiechnęła się.
[GŁOS]: — Więc teraz wszyscy się dowiedzą.
Jej spojrzenie przesunęło się na Vaelora.
[GŁOS]: — Powiedz im, Aethrionie. Powiedz im, kogo stworzyłeś jako pierwszego.
Vaelor nie odpowiedział.
Bo w tej samej chwili rozpoznał twarz stojącej przed nim istoty.
Nie była to twarz wroga.
Nie była to twarz brata.
Była to jego własna twarz z czasów, których nie pamiętał.
A na piersi tej istoty widniał znak siedmiu zamkniętych oczu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wiedziałem już, że nasza podróż nie prowadziła do odkrycia początku świata.
Prowadziła do spotkania z pierwszym skutkiem stworzenia.
A jeśli przybysz mówił prawdę, to, co stało przed nami, nie było bogiem, który chciał rządzić światem.
Było czymś znacznie starszym.
Było pierwszą rzeczą, którą Vaelor stworzył, zanim sam zrozumiał, czym jest tworzenie.
I właśnie ono czekało na swojego stwórcę.
KONIEC ROZDZIAŁU 16