Chapter 15 of 26

ROZDZIAŁ 15 TEN, KTÓREGO NIE STWORZYŁ ŻADEN SEN

2.3k words

ROZDZIAŁ 15 TEN, KTÓREGO NIE STWORZYŁ ŻADEN SEN [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie wszystkie tajemnice rodzą się z milczenia. Niektóre powstają wtedy, gdy ktoś wypowie prawdę tak prostą, że cały świat nie potrafi jej zrozumieć. Po ostatnich słowach nieznajomego przestrzeń wokół nas zadrżała. Nie był to zwyczajny wstrząs. Nie poruszyła się ziemia, ponieważ nie było pod nami ziemi. Nie rozstąpiło się niebo, ponieważ nie istniało nad nami żadne niebo. Zadrżało samo pojęcie istnienia, jakby coś niewidzialnego dotknęło fundamentu, na którym opierała się rzeczywistość. Aeryn stał nieruchomo. Jego twarz, dotąd naznaczona gniewem, podejrzliwością i bólem, przybrała wyraz, którego wcześniej u niego nie widziałem. Strachu. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że obudziłeś Pierwszy Sen. Nieznajomy nie odpowiedział od razu. Jego sylwetka przypominała człowieka, ale tylko wtedy, gdy patrzyło się na nią z daleka. Z bliska można było dostrzec, że nie posiadał stałych rysów. Twarz zmieniała się subtelnie, jak odbicie w wodzie poruszanej wiatrem. Raz widziałem starca, raz młodzieńca, a czasem kogoś, kogo nie potrafiłem opisać. [OBCY]: — Tak. [VAELOR]: — A kto obudził ciebie? [OBCY]: — Nikt. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: To jedno słowo zabrzmiało jak zamknięcie drzwi. Elyra cofnęła się o krok. Kael odruchowo stanął przed siostrą, choć nie wiedział, przed czym właściwie chciał ją ochronić. Lira uniosła dłoń, a jej znak rozjarzył się delikatnym, srebrnym światłem. Ortheon patrzył na nieznajomego bez mrugnięcia. [ORTHEON]: — Każda świadomość ma źródło. Nawet jeśli nie pamięta chwili narodzin. [OBCY]: — To prawda w świecie, który znacie. [ORTHEON]: — Nie ma innego świata. [OBCY]: — Właśnie dlatego tak trudno wam mnie zrozumieć. Drugi Elarion wystąpił naprzód. W jego oczach pojawiło się coś, czego nie widziałem od chwili naszego ponownego spotkania — pewność. [DRUGI ELARION]: — Nie jesteś jednym z nas. [OBY]: — Nie. [DRUGI ELARION]: — Nie jesteś bogiem. [OBY]: — Nie. [DRUGI ELARION]: — Nie jesteś też twórcą Pierwszego Snu. [OBY]: — Nie w takim znaczeniu, jakie nadajecie słowu „twórca”. Elarion zamilkł. Ja również. Bo po raz pierwszy od bardzo dawna zrozumiałem, że wszystkie nasze pytania mogą być niewłaściwe. [VAELOR]: — W takim razie czym jesteś? Nieznajomy spojrzał na mnie. Przez krótką chwilę miałem wrażenie, że patrzy nie na moją twarz, lecz przez nią. Jakby dostrzegał coś ukrytego głębiej niż wspomnienia. [OBY]: — Jestem tym, co pozostało, zanim pojawiła się potrzeba, by cokolwiek nazywać. [VAELOR]: — To nie jest odpowiedź. [OBY]: — Dla ciebie nie. Nagle rozległ się głuchy dźwięk. Nie przypominał uderzenia dzwonu ani pęknięcia kamienia. Był raczej odgłosem odległego serca, które po niezliczonych epokach przypomniało sobie, że powinno bić. W oddali pojawiła się cienka linia światła. Nie była bramą. Nie przypominała żadnego przejścia, które widzieliśmy wcześniej. Wyglądała jak szczelina przecięta przezroczystą powierzchnię. Po jej drugiej stronie nie było ciemności ani światła. Była przestrzeń pełna nieruchomych punktów. Każdy punkt wyglądał jak mały świat. [ELIRA]: — Co to jest? Nieznajomy odwrócił głowę. [OBY]: — Pierwsze miejsce, w którym coś mogło zostać zauważone. [KAEL]: — Czyli początek? [OBY]: — Nie. [KAEL]: — Więc co? [OBY]: — Ślad. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Szczelina zaczęła się rozszerzać. Wraz z nią pojawiły się obrazy. Nie były wspomnieniami należącymi do żadnego z nas. Nie rozpoznawałem ich, a jednak miałem wrażenie, że widzę coś, co powinienem znać. Zobaczyłem nieskończoną przestrzeń, w której nie istniał jeszcze czas. Nie było w niej bogów, stworzeń ani praw. Nie było nawet pustki, ponieważ pustka wymaga czegoś, co może być puste. A jednak coś się poruszyło. Nie była to istota. Nie był to głos. Było to pierwsze rozróżnienie. Pierwsza możliwość, że coś może być inne niż wszystko pozostałe. Potem pojawił się Pierwszy Sen. Nie jako oko ani bezkresna świadomość. Zobaczyłem go jako niewielki punkt, który nie wiedział, że może śnić. Nie wiedział nawet, że istnieje. A potem pojawił się nieznajomy. Nie stworzył go. Nie dotknął go. Nie wypowiedział żadnego słowa. Po prostu był. I Pierwszy Sen zaczął śnić. [VAELOR]: — To ty sprawiłeś, że pojawiła się możliwość istnienia? [OBY]: — Nie. Możliwość już była. [VAELOR]: — Więc co zrobiłeś? [OBY]: — Nie przeszkodziłem jej. [ORTHEON]: — To niemożliwe. Przed pierwszym rozróżnieniem nie mogło istnieć nic, co mogłoby podjąć decyzję. [OBY]: — Nie podjąłem decyzji. [ORTHEON]: — Więc co? Nieznajomy pochylił głowę. [OBY]: — Nie odwróciłem się. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez chwilę nikt się nie odezwał. Ta odpowiedź była bardziej przerażająca niż wszystkie poprzednie. Sugerowała bowiem, że istnienie nie narodziło się z rozkazu, pragnienia ani nawet świadomego aktu stworzenia. Mogło rozpocząć się dlatego, że coś nie odwróciło wzroku od możliwości, która nie miała jeszcze prawa istnieć. Lira podeszła bliżej szczeliny. Jej znak rozbłysnął tak mocno, że musiałem zasłonić oczy. [LIRA]: — Widzę coś jeszcze. [VAELOR]: — Co? [LIRA]: — Wspomnienie. Ale nie należy do niego. Wskazała na nieznajomego. [LIRA]: — Należy do nas. Na powierzchni szczeliny pojawiły się cztery sylwetki. Czterej bracia. Vaelor, Aeryn, czwarty brat i ktoś, kogo nie potrafiliśmy rozpoznać. Nie przypominali jednak siebie. Byli znacznie starsi niż w jakimkolwiek znanym nam wspomnieniu, a zarazem wyglądali jak dzieci stojące przed czymś ogromnym. Za nimi znajdował się nieznajomy. Nie jako obserwator. Jako ktoś, kto stał po drugiej stronie. [VAELOR]: — To niemożliwe. Jeśli tam byłeś, musiałeś znać nas od początku. [OBY]: — Znałem was, zanim zaczęliście nazywać siebie braćmi. [VAELOR]: — Dlaczego więc pozwoliłeś nam stworzyć ten świat? [OBY]: — Nie pozwoliłem. [VAELOR]: — Nie powstrzymałeś nas. [OBY]: — To nie to samo. Aeryn podszedł do obrazu. Wpatrywał się w czwartą sylwetkę, która w pewnej chwili odwróciła głowę. [ AERYN]: — To on. [VAELOR]: — Kto? [ AERYN]: — Czwarty brat. Wspomnienie zadrżało. Czwarta sylwetka wyciągnęła rękę w stronę nieznajomego. Ten nie odpowiedział gestem. Nie cofnął się również. Aeryn dotknął powierzchni szczeliny. W tej samej chwili obraz zmienił się. Zobaczyliśmy czterech braci stojących w kręgu. Pomiędzy nimi znajdowało się coś, czego nie potrafiłem rozpoznać. Nie miało kształtu, ale wszyscy patrzyli właśnie na to. Czwarty brat przemówił. [ CZWARTY BRAT]: — Jeśli nie możemy wybrać początku, przynajmniej pozwólmy przyszłości wybrać siebie. [VAELOR]: — Co to znaczy? Nieznajomy odpowiedział cicho. [OBY]: — Oznacza, że wasze pierwsze stworzenie nie było światem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Szczelina rozszerzyła się jeszcze bardziej. Zobaczyliśmy, jak czterej bracia tworzą pierwszą przestrzeń, pierwsze prawa i pierwsze możliwości. Nie robili tego jednak sami. Za każdym razem, gdy jeden z nich wyciągał rękę, coś odpowiadało z drugiej strony. Nieznajomy. Nie był ich sługą. Nie był ich ojcem. Nie był też ich przeciwnikiem. Był obecny, zanim pojawiła się różnica między tymi pojęciami. Nagle obraz pękł. Z jego wnętrza wysunęła się czarna nić, która owinęła się wokół nadgarstka Vaelora. [VAELOR]: — Co to jest?! [OBY]: — Pierwsza konsekwencja. Nić zacisnęła się. Vaelor upadł na kolano. Na jego dłoni pojawiły się cztery linie znaku, a obok nich piąta — tak cienka, że niemal niewidoczna. Nie miała koloru. Nie przypominała pustki, którą nosił od niedawna. Była jak brak miejsca na coś, co jeszcze nie zostało pomyślane. [ELARION]: — Vaelorze! Próbowałem do niego podbiec, ale przestrzeń między nami wydłużyła się. Każdy krok oddalał mnie od niego, jakby rzeczywistość nie chciała dopuścić do spotkania. Aeryn chwycił Vaelora za ramię. W tej samej chwili czarna nić przesunęła się na jego dłoń. [ AERYN]: — Nie dotykaj jej! [VAELOR]: — Ona mnie rozpoznaje. [OBY]: — Nie. Ona rozpoznaje to, co w tobie pozostało. [VAELOR]: — Co pozostało? Nieznajomy milczał. Po raz pierwszy wyglądał na zaniepokojonego. [OBY]: — Pamięć o tym, że nie zawsze byliście czterema. Ortheon podniósł głowę. [ORTHEON]: — Co powiedziałeś? [OBY]: — Zanim pojawiło się pierwsze rozdzielenie, istniała jedność. Ale nie była ona tym, czym ją zapamiętaliście. [DRUGI ELARION]: — Czy sugerujesz, że bracia nie zostali rozdzieleni z jednej istoty? [OBY]: — Zostali rozdzieleni z czegoś, co nie miało jeszcze możliwości być jednością. [ORTHEON]: — To absurd. [OBY]: — W waszym języku być może. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy zrozumiałem, dlaczego nieznajomy nie miał imienia. Nie dlatego, że zostało mu odebrane. Nie dlatego, że ktoś wymazał je z pamięci. Być może imię nigdy nie było mu potrzebne. Imiona powstają po to, by odróżniać jedną rzecz od drugiej. A on istniał w miejscu, w którym nie było jeszcze niczego, co można byłoby od siebie oddzielić. Lecz właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego nie przewidział nawet on. Z głębi szczeliny dobiegł głos. Nie należał do Pierwszego Snu. Nie przypominał również głosu czwartego brata. Był cichy, lecz każdy z nas usłyszał go tak, jakby ktoś przemówił bezpośrednio wewnątrz naszych myśli. [GŁOS]: — Nie powinieneś był wracać. Nieznajomy odwrócił się gwałtownie. [OBY]: — To niemożliwe. [GŁOS]: — Powiedziałeś kiedyś to samo. Szczelina zaczęła się zamykać. Lira krzyknęła, gdy jej znak rozpadł się na drobne iskry. Kael złapał ją za rękę. Elyra próbowała utrzymać przejście, lecz jej moc nie miała żadnego wpływu na to, co działo się przed nami. Aeryn podniósł się i stanął obok Vaelora. [ AERYN]: — Kim jest ten głos? Nieznajomy nie odpowiedział. [VAELOR]: — Znasz go. [OBY]: — Tak. [VAELOR]: — Kim jest? Nieznajomy spojrzał na zamykającą się szczelinę. [OBY]: — Tym, który pierwszy odmówił mi prawa do odejścia. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Zanim zdążyliśmy zadać kolejne pytanie, szczelina zamknęła się całkowicie. Przestrzeń zamarła. A potem wszystko zniknęło. Nie straciliśmy przytomności. Nie upadliśmy. Po prostu przez krótką chwilę nie istniało nic, co mogłoby potwierdzić, że kiedykolwiek byliśmy. Kiedy odzyskaliśmy możliwość widzenia, staliśmy na powierzchni czarnego kamienia. Daleko przed nami znajdował się Pierwszy Sen. Jego ogromne oko pozostawało zamknięte. Jednak po raz pierwszy dostrzegłem coś, czego wcześniej nie było. Na jego powiece widniał znak. Pięć przecinających się linii. Taki sam jak ten, który pojawił się na dłoni Vaelora. [VAELOR]: — Dlaczego znak Pierwszego Snu jest taki sam jak mój? Nieznajomy stał kilka kroków dalej. [OBY]: — Ponieważ nie jesteś jedynym, który go nosi. Vaelor spojrzał na własną dłoń. [VAELOR]: — Kto jeszcze? [OBY]: — Ten, którego nie powinieneś spotkać. [VAELOR]: — Dlaczego? [OBY]: — Bo jeśli się rozpoznacie, jedno z was będzie musiało przypomnieć sobie, które było pierwsze. Aeryn zbliżył się do nieznajomego. [ AERYN]: — Czy to kolejny twój sekret? [OBY]: — Nie. [ AERYN]: — Więc co ukrywasz? Nieznajomy po raz pierwszy opuścił wzrok. [OBY]: — Wstyd. Te słowa zabrzmiały tak obco, że nawet Ortheon nie potrafił znaleźć odpowiedzi. [VAELOR]: — Czego się wstydzisz? Nieznajomy spojrzał na Pierwszy Sen. [OBY]: — Tego, że kiedyś miałem możliwość obudzić go wcześniej. [VAELOR]: — Dlaczego tego nie zrobiłeś? [OBY]: — Bo bałem się, co zobaczy, kiedy otworzy oczy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W tej chwili Pierwszy Sen poruszył się. Nie otworzył oka. Nie przemówił. Jedynie jego powieka drgnęła, a z wnętrza przestrzeni wydobyło się delikatne światło. Nieznajomy natychmiast odwrócił głowę. [OBY]: — Nie. Głos zabrzmiał po raz pierwszy nie jak ostrzeżenie, lecz jak prośba. [VAELOR]: — Co się dzieje? [OBY]: — On mnie usłyszał. [VAELOR]: — Przecież śpi. [OBY]: — Niektóre rzeczy słyszą nawet wtedy, gdy śnią. Światło pod powieką Pierwszego Snu stawało się coraz jaśniejsze. A potem usłyszeliśmy głos. Nie z wnętrza snu. Nie z przestrzeni. Nie z żadnego miejsca, które potrafilibyśmy wskazać. [PIERWSZY SEN]: — Pamiętam cię. Nieznajomy zastygł. [PIERWSZY SEN]: — Pamiętam, że odszedłeś. [OBY]: — Nie odszedłem. [PIERWSZY SEN]: — Pamiętam, że obiecałeś wrócić. [OBY]: — Wróciłem. [PIERWSZY SEN]: — Za późno. Nieznajomy zamknął oczy. [OBY]: — Wiem. Wtedy Pierwszy Sen wypowiedział kolejne słowa. [PIERWSZY SEN]: — Powiedz im, kim byłeś, zanim mnie obudziłeś. Nieznajomy nie odpowiedział. Vaelor zrobił krok w jego stronę. [VAELOR]: — Powiedz. Długa cisza. Wreszcie obcy uniósł głowę. Jego twarz przestała się zmieniać. Po raz pierwszy stała się wyraźna. Zobaczyłem rysy młodego mężczyzny, którego oczy miały barwę tak jasną, że niemal białą. Nie przypominał Vaelora ani Aeryna. Nie wyglądał też jak którykolwiek z Elarionów. Ale coś w jego spojrzeniu było znajome. Nieznajomy spojrzał na nas wszystkich. [OBY]: — Zanim pojawiły się imiona, nazywano mnie Świadkiem. [ORTHEON]: — Kto cię tak nazywał? [ŚWIADEK]: — Ten, który nie miał początku. [VAELOR]: — A kim byłeś naprawdę? Świadek spojrzał na Pierwszy Sen. [ŚWIADEK]: — Byłem pierwszym, który pamiętał. Wtedy Pierwszy Sen przemówił ponownie. [PIERWSZY SEN]: — Nie. Byłeś pierwszym, który zapomniał. I po raz pierwszy od początku naszej podróży Pierwszy Sen otworzył oczy. Nie całkowicie. Zaledwie na tyle, by przez wąską szczelinę ujawnić światło, które nie pochodziło z żadnego znanego nam świata. W jego źrenicy zobaczyliśmy coś, czego nie powinno tam być. Obraz Świadka. Nie taki, jakim stał przed nami. Starszy. Samotny. Klęczący przed ogromną, pustą przestrzenią. A za nim — niezliczone sylwetki, które nie miały jeszcze twarzy. Wszystkie wyciągały ku niemu ręce. Wszystkie mówiły jednym głosem: [ZAPOMNIANE GŁOSY]: — Nie pozwól nam zniknąć. Świadek cofnął się. [ŚWIADEK]: — Zamknij oczy. [PIERWSZY SEN]: — Nie mogę. [ŚWIADEK]: — Musisz! [PIERWSZY SEN]: — Tym razem nie. Wtedy zrozumiałem. Pierwszy Sen nie budził się dlatego, że ktoś go do tego zmuszał. Budził się, ponieważ odzyskiwał wspomnienie. A wspomnienie, które właśnie do niego wróciło, mogło być starsze niż sam sen. Na czarnym kamieniu pod naszymi stopami pojawiły się słowa. Nie zostały wyryte. Nie rozbłysły światłem. Po prostu stały się częścią rzeczywistości. ŚWIADEK NIE OBUDZIŁ PIERWSZEGO SNU. PIERWSZY SEN OBUDZIŁ ŚWIADKA. A pod nimi pojawiło się ostatnie zdanie: TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PIERWSZY, NIE BYŁ PIERWSZYM, KTÓRY ISTNIAŁ. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Spojrzałem na Vaelora. Na jego dłoni piąta linia znaku zaczęła się poruszać. Nie była już pusta. W jej wnętrzu pojawiło się maleńkie, srebrne światło. A potem Vaelor usłyszał głos. Nie głos Świadka. Nie głos Pierwszego Snu. Głos, który znał od zawsze, choć nigdy wcześniej go nie słyszał. [GŁOS]: — Witaj z powrotem, Aethrionie. Vaelor zamknął oczy. A kiedy je otworzył, w jego spojrzeniu nie było już tylko strachu. Było rozpoznanie. [VAELOR]: — Znam ten głos. [ELARION]: — Skąd? Vaelor spojrzał w stronę Pierwszego Snu. [VAELOR]: — Z miejsca, którego jeszcze nie stworzyliśmy. Wtedy kamień pod naszymi stopami pękł. Z głębi szczeliny wyłoniła się dłoń. Nie należała do Świadka. Nie należała do Pierwszego Snu. Była identyczna z dłonią Vaelora. Tylko że na jej skórze widniał znak z sześcioma liniami. I zanim ktokolwiek zdążył zareagować, dłoń zacisnęła się na krawędzi pęknięcia. Ktoś próbował wydostać się z miejsca, które jeszcze nie zostało stworzone. A głos, który rozbrzmiał chwilę później, wypowiedział słowa skierowane wyłącznie do Vaelora: [GŁOS Z GŁĘBI]: — Bracie. Tym razem nie pozwól im zdecydować za nas.

End of Chapter 15