Chapter 14 of 26

ROZDZIAŁ 14 TEN, KTÓRY ŚNIŁ PRZED POCZĄTKIEM

3.0k words

ROZDZIAŁ 14 TEN, KTÓRY ŚNIŁ PRZED POCZĄTKIEM Oko patrzyło na Aeryna. Nie mrugało. Nie poruszało się w sposób, który można byłoby uznać za naturalny. Było nieruchome, a jednak Aeryn miał wrażenie, że obserwuje go z każdej strony jednocześnie. Jego źrenica przypominała bezdenną studnię, w której zamiast odbicia można było dostrzec niezliczone światy. Za jego plecami czarne drzwi pozostawały otwarte. Istota o białych oczach cofnęła się o kilka kroków. Jej postać drżała, jakby sama obecność tego, co znajdowało się za przejściem, odbierała jej możliwość utrzymania własnego kształtu. [AERYN]: — To ty śnisz przed wszystkimi? Oko powoli przesunęło się w jego stronę. [ŚNIĄCY]: — Nie. Aeryn zmarszczył brwi. [AERYN]: — Więc kim jesteś? [ŚNIĄCY]: — Jestem tym, co pozostaje, kiedy sen zapomina, że śni. Słowa zabrzmiały dziwnie. Aeryn nie potrafił ich zrozumieć, ale poczuł, że nie są zwykłą odpowiedzią. [AERYN]: — Chcę poznać swoje pochodzenie. [ŚNIĄCY]: — Znasz je. [AERYN]: — Powiedziano mi, że stworzył mnie czwarty brat. [ŚNIĄCY]: — To prawda. [AERYN]: — Powiedziano mi też, że jestem jego odpowiedzią. [ŚNIĄCY]: — To również prawda. [AERYN]: — Więc dlaczego powiedziałeś, że czekałeś właśnie na mnie? Wielkie oko zamknęło się na krótką chwilę. Kiedy ponownie się otworzyło, Aeryn zobaczył w nim obraz. Była to ogromna sala. W jej środku stał czwarty brat, młody mężczyzna o jasnych włosach. Przed nim znajdowała się niewielka postać, której twarz pozostawała niewidoczna. Czwarty brat wyciągnął rękę. [CZWARTY BRAT]: — Nie mogę już dłużej szukać odpowiedzi. [NIEZNANA POSTAĆ]: — Więc stwórz kogoś, kto będzie mógł jej udzielić. [CZWARTY BRAT]: — A jeśli odpowiedź będzie inna, niż się spodziewam? [NIEZNANA POSTAĆ]: — Wtedy po raz pierwszy będziesz musiał zaakceptować, że nie wszystko zależy od ciebie. Obraz zniknął. [AERYN]: — To ja? [ŚNIĄCY]: — Tak. [AERYN]: — Czyli czwarty brat stworzył mnie na twoje polecenie? [ŚNIĄCY]: — Nie wydawałem poleceń. Nie było jeszcze nikogo, komu mógłbym rozkazywać. [AERYN]: — Więc dlaczego? [ŚNIĄCY]: — Ponieważ czwarty brat poprosił mnie o pomoc. Aeryn odwrócił się w stronę istoty o białych oczach. [AERYN]: — A ty? Kim jesteś w tej historii? Biała postać przez dłuższą chwilę milczała. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Jestem strażnikiem jego snu. [AERYN]: — Kto cię stworzył? [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — On. [AERYN]: — A dlaczego nie masz oczu? Strażnik pochylił głowę. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Ponieważ powierzono mi pilnowanie czegoś, na co nigdy nie powinienem patrzeć. --- W przestrzeni sprzed początku Elarion poczuł nagłe szarpnięcie. Nie był to ból fizyczny. Bardziej przypominało to wyrywanie wspomnienia z miejsca, w którym tkwiło od niepamiętnych czasów. Zachwiał się. [ELARION]: — Coś się dzieje. Ortheon natychmiast podszedł do niego. [ORTHEON]: — Co czujesz? [ELARION]: — Aeryn otworzył drzwi. Drugi Elarion spojrzał w głąb przestrzeni. [DRUGI ELARION]: — To niemożliwe. Nie może tam wejść bez Vaelora. [VAELOR]: — A jednak wszedł. [LIRA]: — Skąd wiesz? Vaelor spojrzał na czarny kamień AETHRION, który wciąż unosił się przed nim. [VAELOR]: — Ponieważ słyszę to, co on słyszy. Elarion zamarł. [ELARION]: — Łączy was coś więcej niż wspólne pochodzenie. [VAELOR]: — Tak. [ORTHEON]: — Co? Vaelor spojrzał na swoje dłonie. [VAELOR]: — Aeryn nie został stworzony tylko przez czwartego brata. Jego istnienie zostało związane z częścią mnie, której nie pamiętam. [DRUGI ELARION]: — To niemożliwe. [VAELOR]: — Zaczynam mieć dość tego słowa. Lira podeszła do niego. [LIRA]: — Czy możesz zobaczyć to, co widzi Aeryn? Vaelor zamknął oczy. Przez moment nie wydarzyło się nic. Potem jego ciało zesztywniało. Zobaczył wielkie oko. Zobaczył czarne drzwi. Zobaczył istotę o białych oczach. A potem zobaczył coś jeszcze. Postać stojącą za okiem. Nie była wielka. Nie była potężna. Przypominała człowieka w ciemnym płaszczu, którego twarz skrywał cień. Postać podniosła głowę. Spojrzała prosto na Vaelora. I uśmiechnęła się. [VAELOR]: — Znam go. [ELARION]: — Kogo? Vaelor otworzył oczy. [VAELOR]: — Siebie. --- Wielkie oko powoli zamknęło się. W jego miejscu pojawiła się postać człowieka. Miał ciemne włosy, spokojną twarz i oczy pozbawione jakiegokolwiek blasku. Nie wyglądał jak bóg. Nie nosił korony ani szat z symbolami pradawnej mocy. Wyglądał jak ktoś, kogo można byłoby spotkać na drodze. To właśnie było w nim najbardziej przerażające. [ŚNIĄCY]: — Dawno się nie widzieliśmy, Aethrionie. Aeryn cofnął się. [AERYN]: — Znasz Vaelora? [ŚNIĄCY]: — Znam go lepiej niż on sam siebie. [AERYN]: — Kim jesteś? Mężczyzna spojrzał na niego. [ŚNIĄCY]: — Nie mam imienia, które mógłbyś wypowiedzieć. [AERYN]: — Każda istota ma jakieś imię. [ŚNIĄCY]: — To przekonanie narodziło się długo po mnie. [AERYN]: — Więc jak mam cię nazywać? Mężczyzna zastanowił się. [ŚNIĄCY]: — Możesz mówić do mnie Pierwszy Sen. [AERYN]: — To nie jest imię. [PIERWSZY SEN]: — Właśnie dlatego jest bezpieczne. Aeryn zrobił krok w jego stronę. [AERYN]: — Chcę wiedzieć, dlaczego czwarty brat stworzył mnie, żeby odpowiedzieć na twoje pytanie. [PIERWSZY SEN]: — Ponieważ nie potrafił odpowiedzieć sam. [AERYN]: — Jakie było pytanie? Pierwszy Sen spojrzał na niego bez emocji. [PIERWSZY SEN]: — Czy coś, co zostało stworzone, może stać się niezależne od swojego stwórcy? Aeryn poczuł, że odpowiedź znajduje się bliżej, niż przypuszczał. [AERYN]: — Tak. [PIERWSZY SEN]: — Dlaczego jesteś tego pewien? [AERYN]: — Ponieważ nie chcę być niczyim narzędziem. [PIERWSZY SEN]: — A jeśli twoje pragnienie również zostało zaplanowane? Aeryn zamilkł. Pierwszy Sen zbliżył się o krok. [PIERWSZY SEN]: — Jeśli stworzyłem ciebie, abyś zapragnął wolności, czy twoja wolność jest prawdziwa? [AERYN]: — Nie wiem. [PIERWSZY SEN]: — A jeśli czwarty brat stworzył cię po to, żebyś mnie obudził, czy możesz odmówić? [AERYN]: — Mogę. [PIERWSZY SEN]: — W takim razie odmów. Aeryn spojrzał na niego uważnie. [PIERWSZY SEN]: — Nie otwieraj drzwi szerzej. Nie dotykaj mojego snu. Nie próbuj poznać mojego imienia. [AERYN]: — Dlaczego? [PIERWSZY SEN]: — Ponieważ kiedy poznasz prawdę o mnie, zrozumiesz, że nie jesteś pierwszą istotą, która pragnęła wolności. [AERYN]: — I co z tego? Pierwszy Sen spuścił wzrok. [PIERWSZY SEN]: — Że nie jesteś pierwszą, która za tę wolność zapłaciła wszystkim, co miała. --- Wspomnienie Vaelora stawało się coraz wyraźniejsze. Widział teraz nie tylko Pierwszy Sen, ale również miejsce, w którym się znajdowali. Była to sala bez ścian. W jej centrum stał tron wykonany z czarnego kamienia. Nie przypominał tronu bogów. Nie miał oparcia ani podłokietników. Był prostym, surowym siedziskiem, na którym ktoś siedział odwrócony plecami. Vaelor rozpoznał tę sylwetkę. Był to on sam. Nie Vaelor. Aethrion. Mężczyzna siedzący na tronie miał twarz Vaelora, ale jego oczy były całkowicie czarne. Przed nim klęczał czwarty brat. [CZWARTY BRAT]: — Nie możesz go obudzić. [AETHRION]: — Nie zamierzam. [CZWARTY BRAT]: — W takim razie dlaczego otworzyłeś przejście? [AETHRION]: — Ponieważ ktoś musi pamiętać. [CZWARTY BRAT]: — Pamiętać co? Aethrion spojrzał w stronę niewidocznego punktu. [AETHRION]: — Że to wszystko zaczęło się od nas. [CZWARTY BRAT]: — Nie. To zaczęło się wcześniej. [AETHRION]: — Wiem. [CZWARTY BRAT]: — Więc dlaczego nadal się oszukujesz? Aethrion wstał z tronu. [AETHRION]: — Ponieważ jeśli przypomnimy sobie, co zrobiliśmy, nie będziemy mogli już istnieć tak jak dotychczas. [CZWARTY BRAT]: — Nie możemy istnieć w kłamstwie. [AETHRION]: — Każdy świat powstał dzięki kłamstwu. Czwarty brat podniósł głowę. [CZWARTY BRAT]: — Jakie to kłamstwo? Aethrion pochylił się nad nim. [AETHRION]: — Że mieliśmy prawo zdecydować za wszystkich. Wspomnienie pękło. Vaelor otworzył oczy. [VAELOR]: — Nie. [ELARION]: — Co zobaczyłeś? [VAELOR]: — Aethrion nie był tym, który uśpił czwartego brata. [ORTHEON]: — Przecież to zrobił. [VAELOR]: — Nie. On chciał, żebyśmy wszyscy zapomnieli, dlaczego to zrobiliśmy. [DRUGI ELARION]: — Dlaczego? Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — Ponieważ to my poprosiliśmy czwartego brata, żeby pozwolił nam zapomnieć. --- Aeryn stał przed Pierwszym Snem. Czuł, że każde słowo, które wypowiada, zostaje zapisane gdzieś poza granicami znanej rzeczywistości. [AERYN]: — Jeśli nie chcesz się obudzić, dlaczego mnie wezwałeś? [PIERWSZY SEN]: — Ponieważ nie mam pewności, czy nadal śnię. [AERYN]: — Przecież jesteś Pierwszym Snem. [PIERWSZY SEN]: — To określenie nadali mi inni. Nie wiem, czy jest prawdziwe. [AERYN]: — Co masz na myśli? [PIERWSZY SEN]: — Przez bardzo długi czas wierzyłem, że wszystko, co istnieje, jest moim snem. Potem pojawił się czwarty brat. Później Aethrion i jego bracia. Następnie powstały światy, których nigdy nie przewidziałem. [AERYN]: — I co z tego wynika? [PIERWSZY SEN]: — Że być może nie śnię sam. Aeryn spojrzał na wielkie oko, które ponownie pojawiło się za plecami mężczyzny. [AERYN]: — Więc kto jeszcze śni? Pierwszy Sen nie odpowiedział. Zamiast tego podniósł dłoń. W powietrzu pojawiły się setki tysięcy świateł. Każde przedstawiało jeden świat. A w każdym świecie istniały istoty, które miały własne sny. Ludzie marzyli o lepszym życiu. Dzieci śniły o nieznanych krainach. Bogowie śnili o potędze. Śmiertelnicy śnili o nieśmiertelności. Każdy z nich tworzył w swoim umyśle rzeczy, które wcześniej nie istniały. [PIERWSZY SEN]: — Każda istota, która śni, tworzy własną możliwość istnienia. [AERYN]: — Czyli wszyscy jesteśmy stwórcami? [PIERWSZY SEN]: — W pewnym sensie. [AERYN]: — A ty? Pierwszy Sen uśmiechnął się smutno. [PIERWSZY SEN]: — Ja byłem pierwszym, który zapomniał, że może się obudzić. --- Nagle wielkie oko otworzyło się szeroko. Aeryn poczuł, że przestrzeń zaczyna się kurczyć. Pierwszy Sen spojrzał w kierunku drzwi. [PIERWSZY SEN]: — On nadchodzi. [AERYN]: — Kto? [PIERWSZY SEN]: — Ten, który nie powinien istnieć. Za plecami Aeryna rozległ się głos. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Odejdź od niego. Aeryn odwrócił się. Strażnik stał w przejściu. Jego postać była teraz znacznie wyraźniejsza, ale zamiast twarzy miał gładką, białą powierzchnię. [AERYN]: — Powiedziałeś, że jesteś strażnikiem jego snu. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Jestem. [AERYN]: — Więc dlaczego próbujesz go powstrzymać przed przebudzeniem? [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Ponieważ nie rozumiesz, co się stanie. [PIERWSZY SEN]: — On rozumie więcej, niż ci się wydaje. Strażnik odwrócił się w stronę mężczyzny. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie powinieneś z nim rozmawiać. [PIERWSZY SEN]: — Przez całą wieczność mówiłeś za mnie. [ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Chroniłem cię. [PIERWSZY SEN]: — Nie. Chroniłeś własne istnienie. Strażnik zadrżał. [AERYN]: — Co to znaczy? Pierwszy Sen spojrzał na niego. [PIERWSZY SEN]: — On nie został stworzony, żeby pilnować mojego snu. [AERYN]: — Więc po co? [PIERWSZY SEN]: — Żeby pilnować, abym nigdy nie przypomniał sobie, kim byłem. Strażnik wyciągnął rękę. Z jego dłoni wystrzeliła biała smuga światła. Aeryn zdążył uskoczyć, ale światło trafiło w ścianę przejścia. Przestrzeń rozdarła się, ukazując obrazy innych światów. Pierwszy Sen nie poruszył się. [PIERWSZY SEN]: — Dość. Jedno słowo wystarczyło. Strażnik znieruchomiał. Białe światło zgasło. [AERYN]: — Kim on jest? Pierwszy Sen spojrzał na nieruchomą postać. [PIERWSZY SEN]: — Pierwszym, który zapragnął, żebym nigdy się nie obudził. --- W tej samej chwili Vaelor upadł na kolana. Tym razem nie był to ból. To było wspomnienie. Widział salę sprzed początku. Cztery postacie stojące wokół tronu. Czwarty brat przemawiał do nich, a Aethrion słuchał w milczeniu. [CZWARTY BRAT]: — Jeśli pozwolimy mu się obudzić, wszystko, co stworzyliśmy, stanie się dla niego wspomnieniem. [ORTHEON Z PRZESZŁOŚCI]: — A jeśli tego nie zrobimy? [CZWARTY BRAT]: — Będziemy mogli istnieć dalej. Ale nigdy nie poznamy prawdy. [DRUGI ELARION Z PRZESZŁOŚCI]: — Czyli mamy wybór między wolnością a wiedzą? [CZWARTY BRAT]: — Nie. Między istnieniem a prawdą. Elarion z przeszłości spojrzał na Aethriona. [ELARION Z PRZESZŁOŚCI]: — Co proponujesz? Aethrion milczał przez długą chwilę. Potem powiedział: [AETHRION]: — Uśpimy go. Ale nie odbierzemy mu prawa do przebudzenia. [ORTHEON Z PRZESZŁOŚCI]: — Jak mamy to zrobić? [AETHRION]: — Ukryjemy drogę. Rozdzielimy wspomnienia. Każdy z nas będzie pamiętał tylko część prawdy. [CZWARTY BRAT]: — A ja? Aethrion spojrzał na niego. [AETHRION]: — Ty będziesz pamiętał wszystko. [CZWARTY BRAT]: — Dlaczego? [AETHRION]: — Ponieważ jeśli kiedyś nadejdzie czas, w którym świat będzie gotowy, tylko ty będziesz mógł zdecydować, czy naprawdę powinien się obudzić. Czwarty brat spuścił wzrok. [CZWARTY BRAT]: — A jeśli odmówię? Aethrion położył dłoń na jego ramieniu. [AETHRION]: — Wtedy pozostaniemy snem. Wspomnienie urwało się. Vaelor oddychał ciężko. [ELARION]: — Co zobaczyłeś? [VAELOR]: — Czwarty brat wiedział wszystko. [ORTHEON]: — Co wiedział? [VAELOR]: — Wiedział, że istnieje ktoś wcześniejszy od niego. Wiedział, że możemy go obudzić. I wiedział, że kiedyś będziemy musieli podjąć decyzję. [DRUGI ELARION]: — Jaką decyzję? Vaelor podniósł głowę. [VAELOR]: — Czy pozwolimy światu pozostać snem, czy pozwolimy mu się obudzić. --- Aeryn stał naprzeciwko Pierwszego Snu. Strażnik nadal pozostawał nieruchomy. [AERYN]: — Czy mogę mu zaufać? [PIERWSZY SEN]: — Nie wiem. [AERYN]: — Czy możesz zaufać mnie? [PIERWSZY SEN]: — Nie wiem. [AERYN]: — W takim razie czego ode mnie oczekujesz? Pierwszy Sen spojrzał na niego. [PIERWSZY SEN]: — Żebyś nie zrobił tego, co zrobił Aethrion. [AERYN]: — Czyli? [PIERWSZY SEN]: — Nie podejmuj decyzji za wszystkich. Aeryn spojrzał na otwarte drzwi. Za nimi rozciągała się przestrzeń pełna światła. [AERYN]: — Nie chcę być niczyim narzędziem. [PIERWSZY SEN]: — W takim razie nie pozwól, żeby twoje pragnienie wolności stało się cudzym więzieniem. W tej chwili Aeryn zrozumiał, że nie otrzyma odpowiedzi, której szukał. Nie dowiedział się, czy został stworzony po to, by obudzić Pierwszy Sen, czy też miał jedynie udowodnić, że stworzenie może stać się niezależne od stwórcy. Ale wiedział już, że jego decyzja będzie należała wyłącznie do niego. [AERYN]: — Nie obudzę cię. Pierwszy Sen zamknął oczy. [PIERWSZY SEN]: — Dziękuję. [AERYN]: — Ale nie pozwolę też, żeby ktoś wiecznie decydował za ciebie. Mężczyzna spojrzał na niego z zaskoczeniem. [AERYN]: — Jeśli chcesz się obudzić, musisz sam o tym zdecydować. Przez długą chwilę Pierwszy Sen nie odpowiadał. Potem po raz pierwszy od niepamiętnych czasów na jego twarzy pojawił się prawdziwy uśmiech. [PIERWSZY SEN]: — Właśnie takiej odpowiedzi szukałem. --- Wrota zatrzasnęły się. Aeryn został wyrzucony z przejścia i upadł na kamienną posadzkę. Istota o białych oczach zniknęła. Czarne drzwi rozpadły się na tysiące drobnych fragmentów, które zawisły w powietrzu, a następnie zmieniły w pył. Aeryn podniósł się powoli. Przed nim stał Vaelor. Nie wiedział, kiedy przybył. Nie wiedział też, jak odnalazł to miejsce. [VAELOR]: — Aeryn. [AERYN]: — Vaelor. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. [VAELOR]: — Rozmawiałeś z nim? [AERYN]: — Tak. [VAELOR]: — Czy się obudził? [AERYN]: — Nie. Vaelor odetchnął z ulgą. [AERYN]: — Ale teraz wie, że może. [VAELOR]: — Co mu powiedziałeś? [AERYN]: — Że nikt nie powinien decydować za niego. Vaelor spojrzał na niego uważnie. [VAELOR]: — To samo powinienem był powiedzieć czwartemu bratu. [AERYN]: — Może jeszcze będziesz miał okazję. Vaelor pokręcił głową. [VAELOR]: — Nie wiem, czy na to zasługuję. [AERYN]: — To nie ty o tym zdecydujesz. Po raz pierwszy między nimi nie było gniewu. Nie było też poczucia rywalizacji. Były dwie istoty, które odkryły, że ich istnienie zostało związane z pytaniami znacznie starszymi od nich samych. --- Kiedy pozostali dotarli do miejsca, w którym znajdowały się czarne drzwi, zastali jedynie dwóch mężczyzn stojących naprzeciwko siebie. Elarion podszedł do Vaelora. [ELARION]: — Czy wszystko się skończyło? [VAELOR]: — Nie. [ORTHEON]: — Co się stało z Pierwszym Snem? [AERYN]: — Nadal śpi. [DRUGI ELARION]: — A strażnik? Aeryn spojrzał na puste miejsce za sobą. [AERYN]: — Nie wiem. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — Czy Pierwszy Sen naprawdę jest tym, który stworzył wszystko? [AERYN]: — Nie. [KAEL]: — Więc kim jest? Aeryn zastanowił się. [AERYN]: — Nie jest początkiem. Jest kimś, kto zapomniał, że może się obudzić. Elarion spojrzał na Vaelora. [ELARION]: — A ty? Co pamiętasz? Vaelor długo milczał. [VAELOR]: — Pamiętam, że kiedyś obiecałem czwartemu bratu, że pewnego dnia pozwolę mu samemu zdecydować o swoim przebudzeniu. [ORTHEON]: — Więc musimy go odnaleźć. [VAELOR]: — Tak. [DRUGI ELARION]: — A potem? Vaelor spojrzał na Aeryna. [VAELOR]: — Potem pozwolimy mu wybrać. --- Nie zdążyli zrobić nawet kilku kroków, gdy przestrzeń ponownie zadrżała. Tym razem nie pojawiło się światło. Nie otworzyła się żadna brama. Zamiast tego na dłoni Elariona pojawił się znak otwartego oka. Na dłoni drugiego Elariona rozbłysło zamknięte oko. Na piersi Ortheona pojawił się przekreślony symbol. Wszyscy troje spojrzeli na siebie. [ORTHEON]: — To nie powinno być możliwe. [ELARION]: — Co się dzieje? Aeryn spojrzał na własną pierś. Znak skrzyżowanych linii zniknął. W jego miejscu pojawiły się cztery punkty. Pierwszy czarny. Drugi srebrny. Trzeci biały. Czwarty pusty. [VAELOR]: — Aeryn... [AERYN]: — Nie zrobiłem tego. Wtedy rozległ się głos. Nie należał do Pierwszego Snu. Nie należał też do czwartego brata. Był spokojny, niemal łagodny. [GŁOS]: — Dobrze wybraliście. Elarion odwrócił się. [ELARION]: — Kim jesteś? [GŁOS]: — Tym, który pozwolił wam wybrać. [VAELOR]: — Czy jesteś Pierwszym Snem? [GŁOS]: — Nie. [ORTHEON]: — Czwartym bratem? [GŁOS]: — Nie. [ELARION]: — Więc kim? Przez chwilę panowała cisza. Potem głos odpowiedział: [GŁOS]: — Jestem tym, który obudził pierwszego śniącego. Vaelor poczuł, że wszystkie jego wspomnienia na moment zamarły. [VAELOR]: — A kto obudził ciebie? Odpowiedź nadeszła natychmiast. [GŁOS]: — Nikt. W tej samej chwili wszystkie znaki zgasły. A w miejscu, gdzie wcześniej znajdowały się czarne drzwi, pojawiła się niewielka, kamienna tablica. Widniał na niej napis: „PIERWSZY SEN NIE BYŁ POCZĄTKIEM. CZWARTY BRAT NIE BYŁ KOŃCEM. A TEN, KTÓRY OBUDZIŁ WSZYSTKICH, NADAL NIE ZNA SWEGO IMIENIA”. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Myślałem, że kiedy odnajdziemy Pierwszy Sen, poznamy wreszcie odpowiedź na pytanie o początek wszystkiego. Zamiast tego odkryliśmy, że nawet on nie zna całej prawdy. Był pierwszym śniącym, lecz nie pierwszym, który istniał. Był źródłem wielu światów, ale nie ich jedynym stwórcą. A przede wszystkim był istotą, która zapomniała, że ma prawo się obudzić. Aeryn dokonał wyboru. Nie obudził go. Nie zamknął też na zawsze drogi do jego przebudzenia. Po raz pierwszy ktoś potraktował Pierwszy Sen nie jak boga, którego należy czcić, ani jak zagrożenie, które trzeba powstrzymać, lecz jak istotę, która ma prawo zdecydować o własnym losie. Wydawało się, że odnaleźliśmy spokój. Ale wtedy pojawił się głos kogoś, kto twierdził, że obudził pierwszego śniącego. I choć nie znałem jego imienia, jedno wiedziałem na pewno. Jeśli Pierwszy Sen nie był początkiem, a czwarty brat nie był końcem, to wszystkie nasze dotychczasowe poszukiwania prowadziły nas jedynie do progu prawdziwej tajemnicy. Najgorsze było jednak coś innego. Na tablicy nie napisano, że ten, który obudził wszystkich, zapomniał swojego imienia. Napisano, że nadal go nie zna. A to oznaczało, że być może nigdy go nie posiadał. I że jego istnienie nie zaczęło się od żadnego początku. Być może to właśnie on był jedyną istotą, która nigdy nie została stworzona.

End of Chapter 14

Chapter 14: ROZDZIAŁ 14 TEN, KTÓRY ŚNIŁ PRZED POCZĄTKIEM - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 2 | Novel AI Studio