Chapter 13 of 26
ROZDZIAŁ 13
IMIĘ, KTÓREGO NIE WOLNO WYPOWIEDZIEĆ
2.5k words
ROZDZIAŁ 13
IMIĘ, KTÓREGO NIE WOLNO WYPOWIEDZIEĆ
Vaelor nie podnosił się z kolan.
Wokół niego panowała cisza tak głęboka, że nawet oddechy pozostałych wydawały się zakłócać porządek tego miejsca. Szczelina, przez którą przemówił nieznany głos, zniknęła. Pozostało po niej jedynie niewielkie pęknięcie w przestrzeni, przypominające bliznę na powierzchni świata.
Vaelor patrzył na swoje dłonie.
Trzy korzenie znaku nadal pulsowały. Zieleń, srebro i czerń przeplatały się ze sobą, ale pośrodku pojawiła się cienka, czwarta linia. Nie miała koloru. Nie odbijała światła. Była pustką wyciętą w samym środku jego dłoni.
[ELARION]: — Vaelorze.
Nie odpowiedział.
[ELARION]: — Musimy stąd odejść.
[VAELOR]: — Powiedział, że go stworzyłem.
[ORTHEON]: — Słyszeliśmy.
[VAELOR]: — Powiedział, że to ja.
[DRUGI ELARION]: — Nie wiemy, czy mówił prawdę.
Vaelor powoli podniósł głowę.
[VAELOR]: — A jeśli mówił?
Nikt nie odpowiedział.
Lira podeszła bliżej. Znak Matki Ciszy na jej dłoni zgasł, pozostawiając jedynie bladą srebrną linię.
[LIRA]: — Nie możesz przyjmować za prawdę wszystkiego, co mówi istota ukryta poza pamięcią.
[VAELOR]: — Dlaczego miałaby kłamać?
[LIRA]: — Ponieważ chce, żebyś w to uwierzył.
[VAELOR]: — A jeśli chce tylko, żebym sobie przypomniał?
Wtedy odezwała się Matka Ciszy.
[MATKA CISZY]: — Niektóre wspomnienia nie wracają dlatego, że ktoś ich szuka. Wracają, ponieważ nadszedł czas, by ponownie ponieść ich ciężar.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]: — Ty wiedziałaś.
[MATKA CISZY]: — Wiedziałam, że istnieje coś wcześniejszego niż czwarty brat.
[VAELOR]: — Wiedziałaś, że mogłem to stworzyć?
Matka Ciszy odwróciła wzrok.
To wystarczyło.
Vaelor wstał.
[VAELOR]: — Dlaczego mi nie powiedziałaś?
[MATKA CISZY]: — Ponieważ sama nie znałam całej prawdy.
[VAELOR]: — Zawsze jest jakaś część prawdy, której nikt nie zna.
[MATKA CISZY]: — Tym razem nie chodzi o niewiedzę. Chodzi o strach.
---
Matka Ciszy wyciągnęła rękę.
Przed nimi pojawiła się niewielka kula srebrnego światła. W jej wnętrzu przesuwały się obrazy, ale żaden nie zatrzymywał się na dłużej niż ułamek chwili.
[MATKA CISZY]: — Zanim powstał pierwszy świat, istniało miejsce, które nie było ani pustką, ani istnieniem. Nie miało granic, ponieważ nie było niczego, co mogłoby je ograniczyć.
[ELARION]: — Pierwsza Przestrzeń.
[MATKA CISZY]: — Nie. Pierwsza Przestrzeń powstała później. To, o czym mówię, nie miało nawet nazwy.
[ORTHEON]: — Czyli miejsce sprzed początku.
[MATKA CISZY]: — Nie było początku. Nie było końca. Nie było czasu, który mógłby je zmierzyć. Istniała jedynie możliwość.
[DRUGI ELARION]: — Możliwość czego?
[MATKA CISZY]: — Wszystkiego.
Srebrna kula rozbłysła.
Ukazała się w niej niewyraźna sylwetka. Nie miała twarzy, ale w jej wnętrzu poruszało się coś przypominającego światło gwiazd.
[MATKA CISZY]: — Pewnego dnia ta możliwość zapragnęła poznać samą siebie. Nie chciała już być jedynie możliwością. Chciała wiedzieć, czym jest.
[ELARION]: — Więc stworzyła pierwszą istotę.
[MATKA CISZY]: — Tak.
[VAELOR]: — Mnie?
Matka Ciszy spojrzała na niego.
[MATKA CISZY]: — Nie wiem.
Vaelor zacisnął pięści.
[MATKA CISZY]: — Pierwsza istota nie miała imienia. Nie miała też postaci. Była odpowiedzią na pytanie, którego nikt jeszcze nie wypowiedział. Ale w chwili, gdy zaczęła poznawać siebie, pojawiło się kolejne pytanie.
[ELARION]: — Jakie?
[MATKA CISZY]: — Czy może stworzyć coś, co będzie istnieć niezależnie od niej?
Kula światła rozpadła się na cztery części.
[MATKA CISZY]: — I wtedy pojawiły się cztery pierwsze świadomości.
Elarion spojrzał na Ortheona.
[ELARION]: — My.
[MATKA CISZY]: — Tak. Ale nie byliście dziećmi tej istoty. Byliście jej próbą zrozumienia samej siebie.
[ORTHEON]: — A czwarty brat?
[MATKA CISZY]: — Był jedynym, który zapragnął wrócić do stanu sprzed stworzenia.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[MATKA CISZY]: — Ponieważ odkrył, że każde istnienie niesie ze sobą samotność. Nawet stwórca jest samotny, jeśli nie może istnieć ktoś, kto będzie mu równy.
[DRUGI ELARION]: — Więc chciał stworzyć coś, co będzie istnieć bez początku.
[MATKA CISZY]: — Tak. Ale nie rozumiał, że aby to osiągnąć, musiałby odebrać istnieniu jego najważniejszą cechę.
[ELARION]: — Możliwość wyboru.
Matka Ciszy skinęła głową.
[MATKA CISZY]: — Każda istota musiałaby być dokładnie taka, jaka została przewidziana. Żaden świat nie mógłby zboczyć z wyznaczonej drogi. Żaden człowiek nie mógłby stać się kimś innym, niż zakładał jego początek.
[LIRA]: — To nie byłby świat. To byłoby więzienie.
[MATKA CISZY]: — Właśnie dlatego go powstrzymaliście.
---
W głębi nieistniejącej przestrzeni pojawiło się kolejne światło.
Tym razem nie pochodziło od Matki Ciszy.
Zawirowało wokół Vaelora, a następnie ułożyło się w niewielki obraz.
Vaelor zobaczył cztery postacie stojące naprzeciwko siebie.
Trzech braci otaczało czwartego.
Ten ostatni nie walczył.
Nie próbował uciekać.
Patrzył na nich ze smutkiem.
[ELARION]: — To wspomnienie?
[MATKA CISZY]: — Tak. Ale nie należy do mnie.
[VAELOR]: — Do kogo?
[MATKA CISZY]: — Do ciebie.
Obraz przybliżył się.
Czwarty brat wyciągnął rękę w stronę Vaelora.
[CZWARTY BRAT]: — Nie chcę was skrzywdzić.
[VAELOR Z PRZESZŁOŚCI]: — Wiem.
[CZWARTY BRAT]: — Więc dlaczego mnie powstrzymujesz?
[VAELOR Z PRZESZŁOŚCI]: — Ponieważ przestałeś słuchać.
[CZWARTY BRAT]: — Przecież słyszę was wszystkich.
[VAELOR Z PRZESZŁOŚCI]: — Nie. Słyszysz tylko siebie.
Wspomnienie zadrżało.
Trzej bracia podnieśli dłonie. Z ich palców wypłynęły trzy strumienie światła, które otoczyły czwartego.
Ten nie stawiał oporu.
Zamiast tego uśmiechnął się.
[CZWARTY BRAT]: — Kiedyś zrozumiecie.
[VAELOR Z PRZESZŁOŚCI]: — Nie pozwolimy ci odebrać światu wyboru.
[CZWARTY BRAT]: — Nie odbiorę mu wyboru.
[VAELOR Z PRZESZŁOŚCI]: — Więc co zrobisz?
Czwarty brat spojrzał na niego.
[CZWARTY BRAT]: — Pozwolę mu wybrać, czy chce istnieć.
Obraz zniknął.
Vaelor odsunął się, jakby ktoś go uderzył.
[VAELOR]: — On nie chciał stworzyć więzienia.
[MATKA CISZY]: — Nie.
[VAELOR]: — Chciał dać wszystkim możliwość powrotu do nieistnienia.
[MATKA CISZY]: — Tak.
[VAELOR]: — A my uznaliśmy, że nie ma prawa o tym decydować.
[MATKA CISZY]: — Ponieważ nie miał prawa decydować za wszystkich.
Elarion długo patrzył na miejsce, w którym zniknęło wspomnienie.
[ELARION]: — A więc nie uśpiliśmy go dlatego, że chciał zniszczyć światy.
[ORTHEON]: — Uśpiliśmy go, ponieważ chciał zakończyć konieczność ich istnienia.
[DRUGI ELARION]: — To znacznie bardziej niebezpieczne.
---
Daleko od nich Aeryn stał przed czarnymi drzwiami.
Nie wiedział, jak się tu znalazł.
Nie pamiętał drogi.
Nie pamiętał nawet, czy rzeczywiście ją przebył.
Wiedział tylko, że drzwi znajdowały się przed nim, a na ich powierzchni widniał symbol czterech punktów.
Istota o białych oczach nie podążyła za nim.
Po raz pierwszy Aeryn był sam.
Położył dłoń na drzwiach.
[AERYN]: — Wiem, że mnie słyszysz.
Cisza.
[AERYN]: — Wiem, że mnie stworzyłeś.
Z wnętrza drzwi dobiegło ciche uderzenie.
[AERYN]: — Chcę poznać prawdę.
Drzwi odpowiedziały głosem.
[CHŁOPIEC]: — Prawda nie jest czymś, co można otrzymać.
[AERYN]: — W takim razie czego ode mnie chcesz?
[CHŁOPIEC]: — Żebyś wybrał.
[AERYN]: — Co?
[CHŁOPIEC]: — Czy chcesz istnieć naprawdę.
Aeryn zmarszczył brwi.
[AERYN]: — Istnieję.
[CHŁOPIEC]: — Istniejesz, ponieważ ktoś postanowił, że będziesz istnieć.
[AERYN]: — To samo dotyczy wszystkich.
[CHŁOPIEC]: — Nie. Nie wszyscy zostali stworzeni po to, by zastąpić kogoś, kto nie chciał już istnieć.
Aeryn poczuł, jak jego ciało sztywnieje.
[AERYN]: — Kogo miałem zastąpić?
Drzwi rozbłysły.
[CHŁOPIEC]: — Mnie.
Przez chwilę Aeryn nie potrafił wydobyć z siebie głosu.
[AERYN]: — Nie jestem tobą.
[CHŁOPIEC]: — Wiem.
[AERYN]: — Nie jestem twoim odbiciem.
[CHŁOPIEC]: — Wiem.
[AERYN]: — Więc dlaczego mnie stworzyłeś?
[CHŁOPIEC]: — Ponieważ nie potrafiłem sam sobie odpowiedzieć.
[AERYN]: — Na jakie pytanie?
Zza drzwi dobiegł szept.
[CHŁOPIEC]: — Czy istnienie jest warte tego, by istnieć.
Aeryn cofnął dłoń.
Po raz pierwszy poczuł, że jego pragnienie posiadania prawa do istnienia może być częścią znacznie starszego planu.
Nie chciał być niczyim zastępstwem.
Nie chciał być próbą.
Nie chciał być narzędziem.
[AERYN]: — Jeśli zostałem stworzony tylko po to, żeby odpowiedzieć na twoje pytanie, to sam wybiorę swoją odpowiedź.
Drzwi zadrżały.
[CHŁOPIEC]: — Właśnie dlatego cię stworzyłem.
---
W miejscu sprzed początku światło Matki Ciszy zaczęło słabnąć.
Jej postać stawała się coraz bardziej przezroczysta.
[LIRA]: — Matko, nie odchodź.
[MATKA CISZY]: — Nie odchodzę. Moje wspomnienie nie może już dłużej utrzymywać tej postaci.
[LIRA]: — Czy zobaczymy się jeszcze?
Matka Ciszy uśmiechnęła się smutno.
[MATKA CISZY]: — Jeśli przetrwacie to, co nadchodzi.
Kael stanął obok siostry.
[KAEL]: — Co nadchodzi?
Matka Ciszy spojrzała na Vaelora.
[MATKA CISZY]: — Pierwszy wybór czwartego brata.
[ELARION]: — Przecież on jeszcze się nie obudził.
[MATKA CISZY]: — Nie musi się budzić, aby wybierać.
[ORTHEON]: — Co wybrał?
Matka Ciszy nie odpowiedziała.
Zamiast tego wskazała na dłoń Vaelora.
Czwarta linia znaku zaczęła się wydłużać. Przesuwała się wzdłuż jego przedramienia, tworząc nowy wzór.
Vaelor zacisnął zęby.
[VAELOR]: — Co się ze mną dzieje?
[MATKA CISZY]: — On odzyskuje to, co kiedyś mu odebrałeś.
[VAELOR]: — Jaką część?
[MATKA CISZY]: — Możliwość wyboru.
Wtedy Vaelor poczuł coś jeszcze.
Przez jego umysł przesunęła się myśl, która nie należała do niego.
Nie była rozkazem.
Nie była groźbą.
Była pytaniem.
„Czy naprawdę chcesz dalej istnieć?”
Vaelor zachwiał się.
[ELARION]: — Vaelorze!
[VAELOR]: — Słyszę go.
[ELARION]: — Nie odpowiadaj.
[VAELOR]: — Nie pyta mnie.
[LIRA]: — Więc kogo?
Vaelor spojrzał na własną pierś.
[VAELOR]: — Siebie.
---
Wtedy cała przestrzeń rozbłysła.
Zniknęła Matka Ciszy.
Zniknęły unoszące się kamienie.
Nawet postać Pierwotnego Głosu rozpłynęła się w bieli.
Pozostał tylko Vaelor.
Stał samotnie pośród ogromnej przestrzeni, której nie znał, a jednocześnie rozpoznawał każdy jej fragment.
Przed nim pojawił się młody mężczyzna o jasnych włosach.
Czwarty brat.
Nie był już dzieckiem.
Jego twarz była spokojna, a oczy pełne światła.
[CZWARTY BRAT]: — Witaj, Aethrionie.
[VAELOR]: — Nie jestem Aethrionem.
[CZWARTY BRAT]: — Jesteś.
[VAELOR]: — Nazywam się Vaelor.
[CZWARTY BRAT]: — To imię, które wybrałeś po tym, jak mnie uśpiłeś.
[VAELOR]: — Nie pamiętam tego.
[CZWARTY BRAT]: — Wiem.
[VAELOR]: — Czego ode mnie chcesz?
Czwarty brat spojrzał na niego z wyraźnym smutkiem.
[CZWARTY BRAT]: — Chcę, żebyś pamiętał, że nie byłem twoim wrogiem.
[VAELOR]: — Więc dlaczego musieliśmy cię uśpić?
[CZWARTY BRAT]: — Ponieważ odkryłem coś, czego nie chciałeś zaakceptować.
[VAELOR]: — Co takiego?
[CZWARTY BRAT]: — Że nie byliśmy pierwszymi.
Vaelor zamilkł.
[CZWARTY BRAT]: — I nie będziemy ostatnimi.
[VAELOR]: — Mówisz o istocie, która śni przed tobą?
Czwarty brat skinął głową.
[CZWARTY BRAT]: — On nie stworzył mnie. Ja nie stworzyłem ciebie. Ty nie stworzyłeś Aeryna w taki sposób, w jaki próbujesz to zrozumieć.
[VAELOR]: — Więc kto nas stworzył?
Czwarty brat spojrzał w górę.
W białej przestrzeni pojawił się ogromny cień.
[CHŁOPIEC]: — To pytanie zadawałem przez całą wieczność.
[VAELOR]: — I znalazłeś odpowiedź?
[CZWARTY BRAT]: — Tak.
[VAELOR]: — Jaką?
Czwarty brat wyciągnął rękę.
[CZWARTY BRAT]: — Nie ma żadnego pierwszego stwórcy.
Vaelor poczuł, jak wszystkie wspomnienia w jego umyśle zaczynają się poruszać.
[CZWARTY BRAT]: — Istnienie nie zostało stworzone. Ono samo nauczyło się stwarzać.
[VAELOR]: — A ten, który śni?
Czwarty brat spuścił wzrok.
[CZWARTY BRAT]: — Jest tym, który nie zaakceptował, że nie ma początku.
---
Nagle pojawił się kolejny obraz.
Tym razem nie przedstawiał dawnych wydarzeń.
Ukazywał przyszłość.
Vaelor zobaczył Elariona stojącego pośród ruin. Ortheon klęczał przed czarnym tronem. Drugi Elarion trzymał w dłoniach rozbite wspomnienia.
Lira leżała na kamiennej posadzce, a nad nią pochylał się Kael.
Aeryn stał przed otwartymi drzwiami.
Za nim znajdowało się coś ogromnego.
Coś, czego nie potrafił rozpoznać.
[CZWARTY BRAT]: — To wydarzy się, jeśli będziesz dalej szukał prawdy.
[VAELOR]: — A jeśli przestanę?
Obraz zmienił się.
Zobaczył świat bez wojen, cierpienia i śmierci.
Nie było w nim jednak żadnych nowych narodzin. Żadnych niespodzianek. Żadnych wyborów.
Wszystko było spokojne.
Wszystko było doskonałe.
Wszystko było martwe.
[VAELOR]: — To świat, który chciałeś stworzyć?
[CZWARTY BRAT]: — Nie.
[VAELOR]: — Więc co to jest?
[CZWARTY BRAT]: — Świat, który powstanie, jeśli nikt nie zatrzyma tego, który śni przed nami.
Vaelor spojrzał ponownie na obraz.
[VAELOR]: — Dlaczego nie możemy go po prostu obudzić?
Czwarty brat zbliżył się do niego.
[CZWARTY BRAT]: — Ponieważ kiedy się obudzi, przypomni sobie, że wszystko, co istnieje, jest częścią jego snu.
[VAELOR]: — A więc może zniszczyć wszystko?
[CZWARTY BRAT]: — Nie.
[VAELOR]: — Więc co zrobi?
Czwarty brat położył dłoń na ramieniu Vaelora.
[CZWARTY BRAT]: — Przestanie śnić.
---
Vaelor otworzył oczy.
Ponownie znajdował się w przestrzeni sprzed początku. Pozostali stali wokół niego, a Matka Ciszy zniknęła całkowicie.
[ELARION]: — Co zobaczyłeś?
Vaelor milczał.
[ORTHEON]: — Vaelorze?
[VAELOR]: — Musimy znaleźć Aeryna.
[DRUGI ELARION]: — Dlaczego?
[VAELOR]: — Ponieważ czwarty brat nie jest jedynym, który może otworzyć drogę do śniącego.
[LIRA]: — Aeryn?
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — Został stworzony po to, żeby odpowiedzieć na pytanie, na które czwarty brat nie potrafił odpowiedzieć. Jeśli Aeryn dotrze do niego, może obudzić coś, czego nie zdołaliśmy powstrzymać przed pierwszym światem.
[ELARION]: — Więc musimy go zatrzymać.
[VAELOR]: — Nie.
Wszyscy spojrzeli na niego.
[VAELOR]: — Musimy pozwolić mu wybrać.
[ORTHEON]: — A jeśli wybierze źle?
Vaelor spojrzał na znak na swojej dłoni.
[VAELOR]: — Wtedy będziemy musieli ponieść konsekwencje. Tym razem nie odbierzemy nikomu prawa do decyzji tylko dlatego, że boimy się jej skutków.
---
Daleko od nich Aeryn położył obie dłonie na czarnych drzwiach.
Nie zamierzał już prosić o odpowiedzi.
Nie zamierzał też słuchać istoty o białych oczach.
Chciał poznać siebie.
[AERYN]: — Jeśli naprawdę mnie stworzyłeś, to musisz wiedzieć, czego pragnę.
Drzwi rozbłysły.
[CHŁOPIEC]: — Wiem.
[AERYN]: — Chcę istnieć.
[CHŁOPIEC]: — Wiem.
[AERYN]: — Nie jako twoja odpowiedź. Nie jako twoje odbicie. Nie jako narzędzie.
[CHŁOPIEC]: — W takim razie czego chcesz?
Aeryn wyprostował się.
[AERYN]: — Chcę być sobą.
Po drugiej stronie drzwi rozległ się cichy śmiech.
[CHŁOPIEC]: — W takim razie otwórz je.
Aeryn położył dłoń na symbolu czterech punktów.
Drzwi zaczęły się otwierać.
A kiedy pierwsza szczelina światła przecięła ich powierzchnię, w głębi rozległ się głos istoty o białych oczach.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie rób tego!
Aeryn odwrócił głowę.
Po raz pierwszy zobaczył, że biała postać nie ma oczu.
W miejscach, w których powinny się znajdować, widniały dwie głębokie pustki.
[AERYN]: — Kim naprawdę jesteś?
Istota cofnęła się.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Tym, który próbował go powstrzymać.
[AERYN]: — Kogo?
Biała postać odpowiedziała szeptem.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Tego, który śni przed wszystkimi.
Drzwi otworzyły się szerzej.
Aeryn zobaczył za nimi ogromne, nieruchome oko.
Nie było ludzkie.
Nie należało do żadnego boga.
Było tak wielkie, że jego źrenica przypominała czarną przestrzeń pełną gwiazd.
Oko powoli się poruszyło.
I spojrzało prosto na Aeryna.
[ŚNIĄCY]: — Wreszcie.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tego dnia zrozumiałem, że prawda nie zawsze prowadzi do odpowiedzi.
Czasem prowadzi do kolejnych pytań, których samo istnienie jest niebezpieczne.
Dowiedzieliśmy się, że czwarty brat nie był pierwszym śniącym. Odkryliśmy, że Aeryn został stworzony przez niego, aby odpowiedzieć na pytanie o sens istnienia. Poznaliśmy też istotę, która śniła przed wszystkimi.
Nie poznaliśmy jednak jej imienia.
I być może właśnie dlatego nadal mieliśmy szansę.
Bo imię nie jest jedynie słowem.
Jest zgodą na istnienie.
A jeśli pewnego dnia wypowiemy imię śniącego, może okazać się, że nie tylko go obudzimy.
Możemy również przypomnieć mu, że ma prawo przestać śnić.
Wtedy wszystkie światy znikną nie dlatego, że ktoś je zniszczył.
Znikną, ponieważ nikt nie będzie już śnił, że istnieją.
Aeryn właśnie otworzył drzwi.
I po drugiej stronie ktoś na niego czekał.