Chapter 12 of 26
ROZDZIAŁ 12
KIEDY SEN OTWIERA OCZY
2.4k words
ROZDZIAŁ 12
KIEDY SEN OTWIERA OCZY
Białe światło nie zgasło.
Rozlało się po całej przestrzeni, wypełniając ją tak szczelnie, że na krótką chwilę zniknęły wszystkie cienie. Kamienne fragmenty zawisłe w powietrzu przestały się poruszać. Gwiazdy, które wcześniej migotały w oddali, zamarły niczym nieruchome punkty na sklepieniu nieistniejącego nieba.
Vaelor stał przed pustą kołyską.
Nie odwracał wzroku.
Słowa, które przed chwilą usłyszał, wciąż rozbrzmiewały w jego umyśle.
„Świat już jest gotowy”.
Nie wiedział, co oznaczały. Wiedział jedynie, że nie były prośbą.
Były przypomnieniem obietnicy.
[VAELOR]: — Pokaż się.
Przez chwilę panowała cisza.
Potem rozległ się dziecięcy śmiech.
Nie dochodził z kołyski. Nie płynął też z żadnego określonego kierunku. Zdawał się wydobywać z samej przestrzeni, jakby każdy kamień, każda gwiazda i każdy oddech istnienia znały jego źródło.
[CHŁOPIEC]: — Zawsze byłeś niecierpliwy, Aethrionie.
[VAELOR]: — Nie nazywaj mnie tak.
[CHŁOPIEC]: — Dlaczego? Przecież to twoje imię.
[VAELOR]: — Nie jestem już tym, kim byłem.
[CHŁOPIEC]: — Właśnie dlatego tak długo na ciebie czekałem.
Elarion zrobił krok w stronę Vaelora.
[ELARION]: — Nie odpowiadaj mu. Jeszcze nie wiemy, czym naprawdę jest.
[ORTHEON]: — On nie mówi do nas. Mówi do tego, kim Vaelor był przed naszym rozdzieleniem.
Drugi Elarion przyglądał się pustej kołysce.
[DRUGI ELARION]: — Nie powinniśmy pozwolić, żeby przejął nad nim kontrolę.
[VAELOR]: — Nie przejmuje nade mną kontroli.
[DRUGI ELARION]: — Nie możesz mieć pewności.
[VAELOR]: — Nie potrzebuję twojej pewności.
W tej samej chwili na powierzchni kołyski pojawiła się cienka rysa.
Z jej wnętrza wydobyło się światło.
A potem światło przybrało kształt małej dłoni.
Nie była to dłoń dziecka.
Była zbyt stara.
Na jej skórze znajdowały się znaki, które wyglądały jak zapis wszystkich istniejących języków. Linie przesuwały się i zmieniały, a mimo to każdy z obecnych rozumiał ich znaczenie.
„NIE BUDŹ MNIE PONOWNIE”.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]: — Przecież sam powiedziałeś, że mam cię obudzić.
[CHŁOPIEC]: — Nie powiedziałem, że powinieneś to zrobić teraz.
[ELARION]: — Więc czego od nas oczekujesz?
[CHŁOPIEC]: — Żebyście przypomnieli sobie, dlaczego mnie uśpiliście.
---
Lira poczuła, że znak na jej dłoni zaczyna pulsować.
Zamknęła oczy.
Przez chwilę słyszała wyłącznie własny oddech. Potem pojawił się drugi głos — cichy, kobiecy, znajomy.
[GŁOS MATKI CISZY]: — Nie pozwól mu odzyskać wszystkiego.
[LIRA]: — Matko Ciszy?
[GŁOS MATKI CISZY]: — Nie rozumiesz jeszcze, co oznacza jego przebudzenie.
[LIRA]: — Wiem tylko, że boicie się go wszyscy.
[GŁOS MATKI CISZY]: — Nie jego się boimy. Boimy się tego, co zrobił, kiedy jeszcze był sobą.
Lira otworzyła oczy.
[LIRA]: — Co zrobił?
Matka Ciszy nie odpowiedziała od razu.
Jej wspomnienie rozbłysło na dłoni dziewczyny. Wokół znaku pojawiły się delikatne srebrne nici, które połączyły się w obraz.
Zobaczyła ogromną salę.
Nie miała ścian ani sufitu. Jej granice wyznaczały jedynie cztery kolumny stojące w nieskończonej przestrzeni.
Przed nimi znajdowały się cztery istoty.
Elarion.
Drugi Elarion.
Ortheon.
I czwarty brat.
Tym razem nie był dzieckiem.
Miał postać młodego mężczyzny o jasnych włosach i oczach, w których odbijały się całe galaktyki.
Stał spokojnie, a jego obecność sprawiała, że przestrzeń wokół niego zdawała się układać według jego woli.
Naprzeciwko niego klęczała kobieta.
Lira rozpoznała ją natychmiast.
Była to Matka Ciszy.
Nie wyglądała jednak tak, jak w znanych jej wspomnieniach. Jej twarz była młodsza, a spojrzenie pełne lęku.
[MŁODA MATKA CISZY]: — Nie możesz tego zrobić.
[CZWARTY BRAT]: — Mogę.
[MŁODA MATKA CISZY]: — Wszystko, co istnieje, zostanie zniszczone.
[CZWARTY BRAT]: — Nie zniszczone. Uwolnione.
[MŁODA MATKA CISZY]: — Od czego?
Czwarty brat spojrzał na nią.
[CZWARTY BRAT]: — Od początku.
Obraz zniknął.
Lira cofnęła się, łapiąc oddech.
[KAEL]: — Co zobaczyłaś?
[LIRA]: — On nie chciał zniszczyć świata.
[ELARION]: — Więc czego chciał?
[LIRA]: — Chciał sprawić, żeby świat nigdy nie musiał się zaczynać.
Ortheon zamknął oczy.
[ORTHEON]: — Teraz rozumiem.
[ELARION]: — Co?
[ORTHEON]: — Dlaczego musieliśmy go uśpić.
---
Vaelor podszedł bliżej kołyski.
[VAELOR]: — Czy chciałeś zniszczyć początek?
[CHŁOPIEC]: — Nie.
[VAELOR]: — W takim razie co chciałeś zrobić?
[CHŁOPIEC]: — Zakończyć konieczność tworzenia.
[VAELOR]: — Nie rozumiem.
[CHŁOPIEC]: — Każdy świat, który stworzyliśmy, musiał mieć swój początek. A każdy początek oznaczał, że wcześniej czegoś nie było. Zanim pojawiło się życie, nie było tych, którzy mogli je przeżyć. Zanim powstały światy, nie było nikogo, kto mógłby ich pragnąć.
[VAELOR]: — Chciałeś stworzyć świat, który istniałby od zawsze?
[CHŁOPIEC]: — Chciałem stworzyć istnienie, które nie potrzebowałoby żadnego stwórcy.
Elarion spojrzał na Ortheona.
[ELARION]: — Czy to w ogóle możliwe?
[ORTHEON]: — Nie według praw, które znamy.
[CHŁOPIEC]: — Ponieważ prawa, które znacie, zostały stworzone po moim śnie.
[DRUGI ELARION]: — A co stałoby się z tym, co już istnieje?
[CHŁOPIEC]: — Nic.
[DRUGI ELARION]: — Kłamiesz.
[CHŁOPIEC]: — Nie pamiętasz, więc nie możesz mnie osądzać.
[DRUGI ELARION]: — Pamiętam wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że nie wolno ci ufać.
Czwarty brat nie odpowiedział.
Zamiast tego spojrzał na Vaelora.
[CHŁOPIEC]: — Zapytaj go, dlaczego mnie uśpił.
Wszyscy odwrócili się w stronę Vaelora.
[ELARION]: — Vaelor?
Vaelor poczuł, że coś porusza się w jego pamięci. Nie był to obraz ani słowo. Raczej emocja, która przetrwała wszystkie wcielenia.
Strach.
Ogromny, pierwotny strach.
[VAELOR]: — Nie wiem.
[CHŁOPIEC]: — Wiesz.
[VAELOR]: — Nie pamiętam.
[CHŁOPIEC]: — Właśnie dlatego musisz odzyskać swoje pierwsze wspomnienie.
---
W tym samym czasie Aeryn opuścił przestrzeń Pierwszego Prawa.
Nie ruszył jednak w stronę pozostałych.
Wiedział już, że nie może dotrzeć do czwartego brata przez zwykłe przejście. Musiał znaleźć miejsce, w którym rozpoczął się jego sen.
Istota o białych oczach podążała za nim.
[AERYN]: — Powiedz mi, jak go odnaleźć.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie możesz.
[AERYN]: — W takim razie powiedz mi, kto może.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Vaelor.
[AERYN]: — On nie pamięta nawet własnej przeszłości.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Dlatego właśnie jest potrzebny.
Aeryn odwrócił się.
[AERYN]: — Dlaczego wszyscy tak bardzo potrzebujecie Vaelora?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Ponieważ jest jedynym, który może otworzyć miejsce, którego nie stworzył żaden z was.
[AERYN]: — Pierwszą Przestrzeń?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie.
Biała postać uniosła dłoń.
W powietrzu pojawił się obraz ogromnych drzwi. Nie miały skrzydeł, zawiasów ani zamka. Ich powierzchnia była gładka i czarna, a pośrodku znajdował się symbol czterech punktów.
[AERYN]: — Co znajduje się za nimi?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Miejsce, w którym czwarty brat zdecydował się zasnąć.
[AERYN]: — A jeśli go obudzę?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie będziesz musiał go budzić.
[AERYN]: — Dlaczego?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — On już słyszy twoje myśli.
Aeryn poczuł nagły chłód.
W jego umyśle rozległ się dziecięcy głos.
[CHŁOPIEC]: — Wiem, kim jesteś.
Aeryn zamarł.
[CHŁOPIEC]: — Jesteś tym, który chciał otrzymać prawo do istnienia.
[AERYN]: — Kim jesteś?
[CHŁOPIEC]: — Tym, który nie powinien był cię stworzyć.
Wtedy Aeryn zobaczył coś, czego nie spodziewał się nigdy ujrzeć.
Własne narodziny.
Nie powstał z Vaelora.
Nie był jego odbiciem.
Nie był też przypadkowym skutkiem rozdzielenia trzech braci.
Został stworzony przez czwartą istotę.
A jednak nie był jej synem.
Był jej odpowiedzią.
[AERYN]: — Dlaczego mnie stworzyłeś?
[CHŁOPIEC]: — Ponieważ wiedziałem, że kiedyś będę potrzebował kogoś, kto zrobi to, czego ja nie potrafiłem.
[AERYN]: — Czego?
[CHŁOPIEC]: — Zakończy mój sen.
---
W Archiwum Pierwszego Zapisu pojawiły się kolejne drzwi.
Tym razem nie znajdowały się na ścianie.
Wyłoniły się z samej podłogi, tworząc okrągły otwór prowadzący w dół.
Z jego wnętrza wydobywało się zimne, niebieskie światło.
Ortheon podszedł do krawędzi.
[ORTHEON]: — To przejście prowadzi do miejsca, w którym oddaliśmy nasze pierwsze wspomnienia.
[ELARION]: — Czy możemy je odzyskać?
[ORTHEON]: — Możemy spróbować.
[DRUGI ELARION]: — A jeśli odzyskanie pamięci obudzi czwartego?
Ortheon spojrzał na Vaelora.
[ORTHEON]: — Myślę, że on już się budzi.
Lira przytrzymała ramię Kaela.
[LIRA]: — Nie możemy pozwolić, żeby Vaelor wszedł tam sam.
[KAEL]: — Nie zostawię cię.
[LIRA]: — Nie o to chodzi.
[KAEL]: — Wiem.
Elarion spojrzał na wszystkich.
[ELARION]: — Jeśli za tym przejściem znajduje się prawda o naszym pierwszym rozdzieleniu, musimy ją poznać. Nie możemy dłużej pozwalać, żeby inni decydowali, co wolno nam pamiętać.
Drugi Elarion skinął głową.
[DRUGI ELARION]: — W takim razie idziemy razem.
Ortheon położył dłoń na ramieniu Elariona.
[ORTHEON]: — Tym razem nie pozwolimy, żeby ktoś nas rozdzielił.
Vaelor nie odezwał się.
Wpatrywał się w niebieskie światło.
W jego wnętrzu widział niewyraźny obraz młodego mężczyzny o jasnych włosach.
Czwartego brata.
[VAELOR]: — A jeśli prawda okaże się gorsza od zapomnienia?
[ELARION]: — Wtedy przynajmniej będziemy wiedzieli, czego się boimy.
Vaelor skinął głową.
I jako pierwszy wszedł do przejścia.
---
Nie spadali.
Szli po niewidzialnych stopniach, choć pod ich stopami nie było żadnej powierzchni. Z każdym krokiem Archiwum oddalało się, aż w końcu całkowicie zniknęło.
Wokół nich pojawiały się obrazy.
Narodziny pierwszych gwiazd.
Powstanie pierwszych światów.
Pierwsze stworzenia, które otworzyły oczy.
Pierwsze istoty, które nadały sobie imiona.
A potem obrazy zaczęły się cofać.
Światy znikały.
Gwiazdy gasły.
Czas przestawał płynąć.
W końcu nie pozostało nic.
Nie była to jednak ciemność.
Nie była to pustka.
Było to miejsce, w którym nawet pojęcie istnienia nie miało jeszcze znaczenia.
Elarion poczuł, że traci orientację.
[ELARION]: — Gdzie jesteśmy?
[ORTHEON]: — Przed wszystkim.
[DRUGI ELARION]: — To niemożliwe. Nie można dotrzeć do miejsca, które nie istnieje.
[ORTHEON]: — A jednak tutaj jesteśmy.
Przed nimi pojawiła się ogromna postać.
Nie miała twarzy ani kształtu. Przypominała zarys człowieka utkany z białego światła, ale jej granice nieustannie się zmieniały.
Wszyscy zatrzymali się.
Postać przemówiła.
[PIERWOTNY GŁOS]: — Wróciliście.
Elarion poczuł, że zna ten głos.
Słyszał go wcześniej w Archiwum.
Słyszał go w snach.
Słyszał go w chwilach, gdy pamięć próbowała przebić się przez zasłonę zapomnienia.
[ELARION]: — Czy jesteś tym, który stworzył nas wszystkich?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Nie.
[ELARION]: — Więc kim jesteś?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Tym, który pozwolił wam uwierzyć, że możecie istnieć osobno.
Ortheon zrobił krok naprzód.
[ORTHEON]: — Czy to ty kazałeś nam uśpić czwartego brata?
Postać zamilkła.
Potem odpowiedziała.
[PIERWOTNY GŁOS]: — Nie.
[ORTHEON]: — Więc kto?
Światło wokół postaci przygasło.
[PIERWOTNY GŁOS]: — On sam.
Vaelor poczuł, że ziemia znika spod jego stóp, choć nadal stał w miejscu.
[VAELOR]: — Co powiedziałeś?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Czwarty brat sam poprosił was, abyście go uśpili.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Ponieważ odkrył, że nie jest jedynym, który śni.
Cisza.
Wtedy postać wyciągnęła rękę.
Przed nimi pojawił się obraz.
Ogromny świat, większy od wszystkich znanych rzeczywistości, otoczony pierścieniami światła.
Na jego powierzchni znajdowały się niezliczone światy, a w każdym z nich istniały inne wersje tych samych istot.
Vaelor zobaczył siebie.
Elariona.
Ortheona.
Drugiego Elariona.
A także Aeryna.
Wszystkie te postacie spały.
Niektóre w kamiennych komnatach.
Inne pod powierzchnią mórz.
Jeszcze inne w miejscach, których nie można było nazwać.
[ELARION]: — Co to jest?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Sen pierwszego śniącego.
[VAELOR]: — Czyli czwarty brat śni o nas?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Nie.
Postać pochyliła głowę.
[PIERWOTNY GŁOS]: — On śni o kimś, kto śni o nim.
Obraz zmienił się.
W samym środku ogromnego świata pojawiła się piąta sylwetka.
Nie miała twarzy.
Nie miała ciała.
Nie miała nawet kształtu.
Była jedynie ciemną przestrzenią, która pochłaniała światło.
A jednak wszyscy poczuli jej obecność.
[PIERWOTNY GŁOS]: — To jest ten, którego czwarty brat próbował odnaleźć.
[ELARION]: — Kto to?
Odpowiedź przyszła cicho.
[PIERWOTNY GŁOS]: — Ten, który śnił przed nim.
---
Vaelor poczuł nagły ból.
Wszystkie trzy korzenie na jego dłoni rozbłysły jednocześnie. Czarny kamień AETHRION wysunął się z jego płaszcza i zawisł w powietrzu.
Na jego powierzchni pojawił się nowy napis.
Nie był to język znany żadnej cywilizacji.
A jednak Vaelor potrafił go przeczytać.
„PIERWSZY SEN NIE NALEŻY DO ŚNIĄCEGO”.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
Pierwotny głos odpowiedział:
[PIERWOTNY GŁOS]: — Że czwarty brat nie był pierwszym.
[ELARION]: — Ale przecież powiedziałeś, że był pierwszą istotą, która...
[PIERWOTNY GŁOS]: — Był pierwszym, który się obudził.
Wszyscy zamilkli.
[ORTHEON]: — A ten, który śnił przed nim?
[PIERWOTNY GŁOS]: — Nigdy się nie obudził.
Lira poczuła, jak znak Matki Ciszy zaczyna pękać.
Z jej dłoni wydobył się srebrny dym, który ułożył się w postać kobiety.
Matka Ciszy pojawiła się przed nimi.
Jej twarz była blada.
[MATKA CISZY]: — Dlatego nie wolno wam iść dalej.
[ELARION]: — Znasz tego, który śnił przed czwartym bratem.
[MATKA CISZY]: — Tak.
[ELARION]: — Kim jest?
Matka Ciszy spojrzała na Vaelora.
[MATKA CISZY]: — Tym, którego imię zostało ukryte nawet przed bogami.
[VAELOR]: — Dlaczego?
[MATKA CISZY]: — Ponieważ imię jest pierwszą rzeczą, która pozwala czemuś istnieć.
[ELARION]: — A jeśli je poznamy?
Matka Ciszy zamknęła oczy.
[MATKA CISZY]: — Wtedy on również pozna wasze.
---
Nagle w miejscu, gdzie znajdowała się piąta sylwetka, pojawiła się niewielka szczelina.
Nie wyglądała jak przejście.
Raczej jak pęknięcie w samej rzeczywistości.
Z jej wnętrza dobiegł szept.
Nie był głośny.
Nie był też groźny.
Brzmiał jak głos kogoś, kto właśnie obudził się po bardzo długim śnie.
[GŁOS SPOZA SNU]: — Aethrionie...
Vaelor odwrócił się w jego stronę.
[GŁOS SPOZA SNU]: — Wróciłeś.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Przez szczelinę przesunął się cień.
[GŁOS SPOZA SNU]: — Nie pamiętasz mnie?
[VAELOR]: — Nie.
[GŁOS SPOZA SNU]: — To dobrze.
Szczelina zaczęła się zamykać.
Zanim jednak zniknęła całkowicie, głos wypowiedział jeszcze jedno zdanie.
[GŁOS SPOZA SNU]: — Bo gdybyś pamiętał, wiedziałbyś, że to ty mnie stworzyłeś.
Wszystkie światła zgasły.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tego dnia zrozumieliśmy, że nasze poszukiwania nigdy nie dotyczyły wyłącznie czwartego brata.
Nie szukaliśmy jedynie istoty, która zasnęła przed powstaniem świata.
Szukaliśmy odpowiedzi na pytanie, dlaczego ktoś musiał zasnąć, abyśmy mogli się obudzić.
A jednak otrzymaliśmy odpowiedź znacznie bardziej przerażającą.
Czwarty brat nie był pierwszym śniącym.
Był jedynie pierwszym, który otworzył oczy.
Przed nim istniał ktoś jeszcze.
Ktoś, kto nigdy nie poznał przebudzenia.
Ktoś, kto nie posiadał imienia, ponieważ nikt nigdy nie odważył się go nazwać.
I ktoś, kto twierdził, że został stworzony przez Vaelora.
Nie wiem, czy jego słowa były prawdą.
Wiem tylko, że kiedy szczelina się zamknęła, Vaelor upadł na kolana.
Po raz pierwszy zobaczyłem w jego oczach coś, czego nie potrafiłem nazwać.
Nie był to strach przed śmiercią.
Nie był to lęk przed utratą władzy.
Było to przerażenie człowieka, który zaczyna rozumieć, że całe jego istnienie mogło być czyimś dawnym błędem.
A gdzieś daleko, w miejscu, którego nie obejmowała pamięć żadnego boga, coś poruszyło się we śnie.
I po raz pierwszy od początku wszystkiego...
śniący odpowiedział na swoje własne imię.