Chapter 11 of 26
ROZDZIAŁ 11
CZWARTY, KTÓRY ŚNIŁ
2.4k words
ROZDZIAŁ 11
CZWARTY, KTÓRY ŚNIŁ
Archiwum Pierwszego Zapisu nie zamilkło po pojawieniu się ostatniej inskrypcji.
Przeciwnie.
W jego głębi coś zaczęło oddychać.
Nie był to oddech człowieka ani żadnej żywej istoty, którą można było odnaleźć w znanych światach. Przypominał raczej powolne poruszanie się czegoś ogromnego pod powierzchnią rzeczywistości. Kamienne ściany drżały ledwie dostrzegalnie, a czarne tafle podłogi odbijały obrazy, których nie było przed nimi.
Elarion stał nieruchomo przed inskrypcją.
„NIE BYŁO TRZECH BRACI. BYŁO ICH CZTERECH. JEDEN NADAL ŚNI”.
Przeczytał ją jeszcze raz.
Potem trzeci.
Za każdym razem miał wrażenie, że słowa zmieniają znaczenie, choć ich zapis pozostawał taki sam.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Czterech...
Ortheon stał kilka kroków dalej. Jego pozbawione źrenic oczy skierowane były na napis.
[ORTHEON]: — Zawsze wiedziałem, że czegoś brakuje.
[ELARION]: — Wiedziałeś o czwartym?
[ORTHEON]: — Nie. Wiedziałem jedynie, że nasze wspomnienia mają wyrwę. Nie pustkę. Wyrwę. Jakby ktoś wyrwał fragment księgi, zanim ktokolwiek zdążył ją przeczytać.
Drugi Elarion podszedł do nich powoli.
[DRUGI ELARION]: — Nie powinniśmy szukać odpowiedzi w tym miejscu.
[ELARION]: — Dlaczego?
[DRUGI ELARION]: — Ponieważ Archiwum nie pokazuje prawdy bez powodu. Każda wizja jest tutaj zaproszeniem. A każde zaproszenie ma swoją cenę.
Lira odwróciła się w stronę pozostałych.
Na jej dłoni pulsował znak odziedziczony po Matce Ciszy. Delikatne światło przesuwało się między liniami symbolu, układając się w kształt przypominający zamknięte oko.
[LIRA]: — To nie Archiwum nas przywołało.
[ELARION]: — Skąd ta pewność?
[LIRA]: — Ponieważ ten znak pojawił się, zanim przeczytaliśmy inskrypcję. Ktoś chciał, żebyśmy ją zobaczyli.
Vaelor wyjął z płaszcza czarny kamień.
Na jego powierzchni nadal widniał napis AETHRION. Jednak teraz, obok nazwy, pojawił się drugi symbol — oko zamknięte wewnątrz kręgu.
Kamień był ciepły.
[VAELOR]: — On reaguje.
Kael przyjrzał się przedmiotowi.
[KAEL]: — Na co?
[VAELOR]: — Na coś, co znajduje się po drugiej stronie.
[ELARA?]
Nie zdążył dokończyć.
Wszystkie światła Archiwum zgasły.
---
Ciemność nie trwała długo.
Po chwili nad ich głowami pojawiło się pojedyncze światło. Nie przypominało gwiazdy. Było zbyt duże, zbyt spokojne i zbyt nieruchome.
W jego wnętrzu ukazał się obraz.
Zobaczyli rozległą równinę pokrytą srebrzystą trawą. Nad nią nie było nieba. Nie było też słońca ani księżyca. Przestrzeń wypełniała mleczna mgła, a na jej środku stało ogromne drzewo.
Jego korzenie nie sięgały ziemi.
Wyrastały z pustki.
Na jednym z konarów wisiała kołyska.
Była wykonana z ciemnego drewna, oplecionego cienkimi srebrnymi nićmi. Poruszała się delikatnie, choć nie wiał żaden wiatr.
W środku leżało dziecko.
Lira zakryła usta dłonią.
[LIRA]: — To niemożliwe...
[KAEL]: — Co widzisz?
[LIRA]: — Nie wiem. Ale czuję, że już kiedyś tam byłam.
Dziecko poruszyło się.
Jego twarz pozostawała niewidoczna, zasłonięta cieniem. Jednak kiedy otworzyło oczy, Vaelor poczuł gwałtowny ból w dłoni.
Znak trzech korzeni zapłonął.
Czerń, srebro i zieleń rozeszły się po jego skórze, a następnie połączyły w jeden świetlisty wzór.
[VAELOR]: — To nie jest wspomnienie.
[ORTHEON]: — Nie.
[DRUGI ELARION]: — To sen.
Głos, który rozległ się w Archiwum, nie należał do żadnego z nich.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie patrzcie na niego zbyt długo.
Elarion odwrócił głowę.
[ELARION]: — Kim jesteś?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Tym, który pamięta, że jeszcze mnie nie ma.
[ELARION]: — Pokaż się.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie mogę. Śnię.
Obraz zadrżał.
Dziecko w kołysce uniosło rękę. Wtedy na jego nadgarstku pojawił się znak.
Otwarta dłoń.
W jej środku cztery niewielkie punkty.
Cztery różne symbole.
Pierwszy przypominał oko.
Drugi zamknięte powieki.
Trzeci przekreślony krąg.
Czwarty nie miał żadnego kształtu.
Był jedynie pustym miejscem.
[ELARION]: — To symbol czwartego brata.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie. To symbol tego, czego nie powinno się nazywać.
[ORTHEON]: — Kim on jest?
Przez dłuższą chwilę nie otrzymali odpowiedzi.
Wreszcie głos powrócił.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Jest tym, który pozostał, kiedy was rozdzielono. Tym, którego nie mogliście zabrać ze sobą. Tym, który miał spać, dopóki nie nadejdzie czas.
[DRUGI ELARION]: — Kto go uśpił?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Wy.
Słowo uderzyło w nich niczym piorun.
Elarion cofnął się o krok.
[ELARION]: — To niemożliwe. Nie pamiętam żadnego czwartego brata.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Właśnie dlatego został ukryty.
---
Obraz zaczął się zmieniać.
Srebrzysta równina rozpłynęła się, a w jej miejscu pojawiła się przestrzeń pełna wirujących światów.
Niektóre były młode. Inne stare. Jedne dopiero powstawały, podczas gdy pozostałe rozpadały się w ciszy.
W samym środku znajdowały się cztery postacie.
Elarion rozpoznał siebie.
Obok stał drugi Elarion, a po przeciwnej stronie Ortheon.
Czwarta postać była niemal całkowicie niewidoczna.
Nie miała twarzy.
Nie miała cienia.
Jedynie jej obecność sprawiała, że pozostałe trzy wyglądały na niekompletne.
[ELARION]: — To wydarzyło się przed naszym rozdzieleniem?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — To wydarzyło się przed waszym pierwszym istnieniem.
[ORTHEON]: — Nie rozumiem.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Ponieważ pamiętacie siebie jako braci. A nigdy nie byliście braćmi w taki sposób, w jaki rozumieją to śmiertelni.
Czwarta postać wyciągnęła rękę.
Trzy pozostałe odpowiedziały tym samym gestem.
Przez krótką chwilę ich dłonie połączyły się w jednym punkcie.
Potem czwarta postać zniknęła.
Nie rozpłynęła się.
Nie została zniszczona.
Po prostu przestała być dostępna dla wzroku.
A wraz z nią zniknęła część wspólnego obrazu.
[DRUGI ELARION]: — Ktoś odebrał nam pamięć.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Nie.
[DRUGI ELARION]: — Więc co się stało?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Oddaliście ją dobrowolnie.
Elarion poczuł, jak zimno przesuwa się wzdłuż jego kręgosłupa.
[ELARION]: — Dlaczego?
Głos odpowiedział niemal szeptem.
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Ponieważ wasz czwarty brat nie chciał się obudzić.
---
Vaelor zrobił krok w stronę obrazu.
[VAELOR]: — Dlaczego jego sen jest tak ważny?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Ponieważ kiedy się obudzi, przypomni sobie wszystko.
[VAELOR]: — A co wtedy się stanie?
[TAJEMNICZY GŁOS]: — Przestanie istnieć granica pomiędzy tym, co było, tym, co jest, i tym, co nigdy nie powinno się wydarzyć.
Lira poczuła nagłe ukłucie w dłoni.
Znak Matki Ciszy rozbłysnął mocniej niż kiedykolwiek wcześniej.
Z jej wnętrza wydobył się głos.
Nie był to głos Liry.
Nie był to też głos samej Matki Ciszy, jaki znali z wcześniejszych wspomnień.
Brzmiał młodziej. Był delikatny, ale przepełniony ogromnym smutkiem.
[GŁOS MATKI CISZY]: — Nie budźcie go.
Lira spojrzała na własną dłoń.
[LIRA]: — Matko...?
[GŁOS MATKI CISZY]: — Jeśli usłyszy swoje imię, przypomni sobie, dlaczego zasnął.
[ELARION]: — Czy wiesz, kim jest?
[GŁOS MATKI CISZY]: — Wiem, kim był.
[ELARION]: — To nie wystarczy.
[GŁOS MATKI CISZY]: — Dla was nigdy nie wystarczała prawda. Zawsze chcieliście poznać jej początek, nie zastanawiając się, co może się stać, kiedy dotrzecie do końca.
Lira zacisnęła pięść.
[LIRA]: — Czy on jest niebezpieczny?
Odpowiedź nadeszła po długiej chwili.
[GŁOS MATKI CISZY]: — Nie bardziej niż wy.
Obraz dziecka ponownie się poruszył.
Tym razem cień nie zasłaniał jego twarzy.
Był to chłopiec o spokojnych rysach i ciemnych włosach. Mógł mieć kilka lat, choć jego oczy wyglądały na znacznie starsze.
Patrzył prosto na Vaelora.
[CHŁOPIEC]: — Znalazłeś mnie.
Vaelor znieruchomiał.
[VAELOR]: — Kim jesteś?
Chłopiec uśmiechnął się smutno.
[CHŁOPIEC]: — Kiedyś mówiłeś do mnie po imieniu.
[VAELOR]: — Nie znam twojego imienia.
[CHŁOPIEC]: — Wiem.
Jego uśmiech zniknął.
[CHŁOPIEC]: — To ty je zabrałeś.
---
W tej samej chwili gdzieś daleko, poza granicami Archiwum, Aeryn otworzył oczy.
Stał przed Pierwszym Prawem.
Przestrzeń wokół niego była nieruchoma. Czarny symbol na jego piersi pulsował równym rytmem, a skrzyżowane linie znaku powoli rozchodziły się po jego skórze.
Przed nim unosiła się świetlista tafla.
W jej wnętrzu nie odbijała się jego twarz.
Widział chłopca.
Tego samego, którego przed chwilą ujrzeli Vaelor i pozostali.
Aeryn przyłożył dłoń do tafli.
[AERYN]: — Więc to prawda.
Za jego plecami rozległ się znajomy głos.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Wreszcie zrozumiałeś.
Aeryn nie odwrócił się.
[AERYN]: — Powiedziałeś, że jestem ostatnią próbą.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Bo nią jesteś.
[AERYN]: — A on?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — On był pierwszą.
Aeryn zacisnął dłoń.
[AERYN]: — Dlaczego więc został uśpiony?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Ponieważ potrafił zrobić coś, czego nie potrafił żaden z was.
[AERYN]: — Co takiego?
Biała postać zbliżyła się do tafli.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Potrafił stworzyć początek bez potrzeby istnienia końca.
Aeryn przez chwilę milczał.
[AERYN]: — Czyli mógł stworzyć wszystko.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Nie.
[AERYN]: — Czego nie mógł stworzyć?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Siebie.
Po raz pierwszy Aeryn zrozumiał, że jego własne pragnienie istnienia nie było wyjątkowe.
Ktoś przed nim pragnął tego samego.
I ktoś sprawił, że ten ktoś zasnął.
[AERYN]: — Chcę go odnaleźć.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — W takim razie musisz przestać szukać Pierwszego Prawa.
[AERYN]: — Dlaczego?
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Ponieważ ono nie jest kluczem do jego więzienia.
Biała postać pochyliła głowę.
[ISTOTA O BIAŁYCH OCZACH]: — Jest jego sercem.
---
W Archiwum światło nad obrazem zaczęło słabnąć.
Chłopiec w kołysce uniósł głowę.
[CHŁOPIEC]: — Elarionie.
Strażnik zapomnianych kronik poczuł, jak wszystkie jego wspomnienia nagle stają się ciężkie.
[ELARION]: — Słucham.
[CHŁOPIEC]: — Nie pozwól im mnie obudzić.
[ELARION]: — Dlaczego?
[CHŁOPIEC]: — Ponieważ kiedy otworzę oczy, przypomnę sobie was wszystkich.
Ortheon podszedł bliżej.
[ORTHEON]: — Czy jesteś naszym bratem?
Chłopiec spojrzał na niego.
[CHŁOPIEC]: — Byłem.
[ORTHEON]: — A teraz?
Dziecko spuściło wzrok.
[CHŁOPIEC]: — Teraz jestem tym, co zostało po waszej decyzji.
Obraz zgasł.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Potem czarny kamień Vaelora pękł.
Nie rozpadł się na kawałki. Na jego powierzchni pojawiła się cienka szczelina, z której wypłynęło białe światło.
Z wnętrza kamienia wydobył się szept.
Nie należał do chłopca.
Nie należał do Matki Ciszy.
Nie należał też do istoty o białych oczach.
Był głosem Vaelora.
A jednak Vaelor wiedział, że nigdy wcześniej go nie wypowiedział.
[GŁOS Z KAMIENIA]: — Nie pozwól mu się obudzić, Aethrionie.
Vaelor spojrzał na pozostałych.
[VAELOR]: — To nie byłem ja.
[ELARION]: — Wiem.
[VAELOR]: — Ale ten głos znał moje imię.
Ortheon podniósł głowę.
[ORTHEON]: — Nie twoje obecne imię.
[VAELOR]: — Co masz na myśli?
[ORTHEON]: — Aethrion nie jest twoim imieniem. Jest imieniem, które nosiłeś, zanim stałeś się Vaelorem.
Drugi Elarion pokręcił głową.
[DRUGI ELARION]: — Nie. To nie może być takie proste.
[ELARION]: — Nic z tego nie jest proste.
[DRUGI ELARION]: — Nie rozumiesz. Jeśli Aethrion był tobą, a chłopiec jest tym, którego uśpiliśmy, to znaczy, że pamięć o nim nie została nam odebrana. Została przekazana.
[LIRA]: — Komu?
Drugi Elarion spojrzał na Vaelora.
[DRUGI ELARION]: — Jemu.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]: — Chcesz powiedzieć, że noszę w sobie wspomnienia czwartego brata?
[DRUGI ELARION]: — Nie. Chcę powiedzieć, że być może to ty jesteś miejscem, w którym on śni.
---
W głębi Archiwum otworzyły się drzwi, których wcześniej tam nie było.
Nie przypominały bram Avar-Neth ani wejścia do Pierwszej Przestrzeni. Były niewielkie, wykonane z jasnego kamienia i pozbawione klamki.
Na ich środku znajdował się symbol czterech punktów.
Trzy miały wyraźne kształty.
Czwarty pozostawał pusty.
Lira podeszła do drzwi.
[LIRA]: — To przejście.
[ELARION]: — Dokąd prowadzi?
[LIRA]: — Nie wiem.
[ORTHEON]: — Czujesz coś?
Lira zamknęła oczy.
Przez chwilę słuchała czegoś, czego pozostali nie mogli usłyszeć.
[LIRA]: — Matka Ciszy mówi, że za tymi drzwiami znajduje się miejsce, w którym rozdzielono naszą pierwszą pamięć.
[ELARION]: — Czy to Pierwsza Przestrzeń?
[LIRA]: — Nie. To coś wcześniejszego.
Elarion spojrzał na Ortheona.
[ELARION]: — Czyli miejsce sprzed początku.
Ortheon skinął głową.
[ORTHEON]: — Miejsce, którego miałem strzec.
[DRUGI ELARION]: — A ja miałem pilnować granicy pomiędzy pamięcią a zapomnieniem.
[ELARION]: — A ja miałem pamiętać wszystko, co wydarzyło się po początku.
[VAELOR]: — A czwarty?
Nikt nie odpowiedział.
Dopiero po chwili odezwał się głos Liry.
[LIRA]: — On miał pamiętać to, co wydarzyło się przed nim.
Cisza, która nastąpiła, była cięższa niż wszystkie wcześniejsze.
Kael stanął obok siostry.
[KAEL]: — A jeśli się obudzi?
Lira spojrzała na drzwi.
[LIRA]: — Wtedy dowiemy się, dlaczego tak bardzo baliśmy się jego snu.
---
Wrota otworzyły się bezszelestnie.
Za nimi nie było korytarza.
Nie było schodów ani komnaty.
Znajdowała się tam rozległa przestrzeń, w której nie obowiązywały żadne znane prawa. Fragmenty skał unosiły się w powietrzu, a odległe światła przypominały gwiazdy zawieszone na czarnym płótnie.
W samym środku tej przestrzeni stała niewielka kamienna kołyska.
Pusta.
Vaelor poczuł, że jego serce zaczyna bić szybciej.
[VAELOR]: — Gdzie jest dziecko?
Głos odpowiedział z głębi przestrzeni.
[GŁOS]: — Nigdy nie było w kołysce.
Elarion zrobił krok naprzód.
[ELARION]: — Kto mówi?
[GŁOS]: — Ten, który śnił, zanim pojawiła się możliwość snu.
Na kamiennej podłodze rozbłysły cztery symbole.
Pierwszy należał do Elariona.
Drugi do jego uwięzionego brata.
Trzeci do Ortheona.
Czwarty nie miał żadnego znaku.
Wtedy Vaelor zrozumiał coś, czego nie potrafił jeszcze nazwać.
Czwarty brat nie był ukryty za żadną bramą.
Nie przebywał w więzieniu.
Nie został też zamknięty w odległym świecie.
On znajdował się bliżej, niż ktokolwiek mógł przypuszczać.
W tym samym momencie usłyszał szept.
[CHŁOPIEC]: — Bracie...
Vaelor zamknął oczy.
I po raz pierwszy od chwili, gdy poznał swoje imię, przypomniał sobie coś, co nie należało do jego życia.
Przypomniał sobie, że kiedyś trzymał w ramionach dziecko.
Że obiecał mu nigdy go nie opuścić.
Że potem sam zamknął jego oczy.
A kiedy dziecko zasnęło, świat mógł rozpocząć swoje istnienie.
Vaelor otworzył oczy.
[VAELOR]: — Ja go uśpiłem.
Ortheon spojrzał na niego z przerażeniem.
[ORTHEON]: — Nie...
[VAELOR]: — Pamiętam.
[ELARION]: — Co pamiętasz?
Vaelor spojrzał na pustą kołyskę.
[VAELOR]: — Że nie byliśmy czterema braćmi, którzy razem stworzyli początek.
Zrobił kolejny krok.
[VAELOR]: — Byliśmy trzema braćmi, którzy błagali czwartego, żeby nigdy się nie obudził.
W głębi przestrzeni coś poruszyło się po raz pierwszy.
Z pustej kołyski dobiegł cichy, dziecięcy śmiech.
A potem rozległy się słowa, które sprawiły, że nawet Elarion poczuł strach.
[GŁOS CZWARTEGO]: — Obiecałeś, że obudzisz mnie, kiedy świat będzie gotowy.
Vaelor nie odpowiedział.
[GŁOS CZWARTEGO]: — Aethrionie...
Białe światło wypełniło całą przestrzeń.
[GŁOS CZWARTEGO]: — Świat już jest gotowy.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przez niezliczone epoki wierzyłem, że największą tajemnicą stworzenia jest jego początek.
Szukałem pierwszego słowa, pierwszego światła i pierwszej istoty, która odważyła się nazwać nieistnienie.
Teraz wiem, że myliłem się.
Największą tajemnicą nie jest to, co rozpoczęło świat.
Jest nią to, co musiało zasnąć, aby świat mógł powstać.
Nie znam jeszcze imienia czwartego brata.
Nie wiem, czy był naszym stwórcą, czy naszym dziełem.
Nie wiem również, dlaczego Vaelor odebrał mu możliwość przebudzenia.
Ale tej nocy zrozumiałem coś znacznie gorszego.
Jeżeli czwarty brat rzeczywiście zaczyna się budzić, to nie dlatego, że ktoś otworzył jego więzienie.
To dlatego, że sen dobiegł końca.
A kiedy istota, która pamiętała czas sprzed początku, otworzy oczy, być może okaże się, że cały świat był tylko snem, który śnił dla nas.
I że jego przebudzenie będzie końcem wszystkiego, co nazywaliśmy rzeczywistością.