Chapter 9 of 26
Rozdział 9
DOLINA PIERWSZEGO ŚWITU
2.1k words
ROZDZIAŁ 9
DOLINA PIERWSZEGO ŚWITU
1. KRÓLESTWO, KTÓRE ZNIKNĘŁO
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Dolina Pierwszego Świtu nie była zwyczajną krainą.
Nie miała granic, które można było wyznaczyć na mapie. Nie posiadała miast ani dróg, a jej nazwa przetrwała jedynie w kilku starych kronikach. Według jednych była miejscem narodzin pierwszego królestwa. Według innych istniała jeszcze przed pojawieniem się pierwszych królów.
Ja pamiętałem ją inaczej.
Pamiętałem zielone wzgórza, szerokie rzeki i światło, które nie znało zachodu. Pamiętałem również dzień, w którym wszystko zniknęło.
Ale nie o wszystkim chciałem opowiadać Vaelorowi.
Wędrowcy opuścili Smocze Góry o świcie. Przez kilka dni przemierzali kamieniste przełęcze, aż dotarli do rozległej równiny. Ziemia była tam jasna, niemal biała. Nie rosły na niej drzewa, a trawa miała kolor bladego srebra.
W oddali widać było ruiny.
Nie przypominały żadnego miasta, które Vaelor znał. Budowle były ogromne, ale pozbawione dachów. Ich ściany zdobiły symbole podobne do tych, które widział w świątyni.
[VAELOR]:
— To Dolina Pierwszego Świtu?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Jej granica.
[KAEL]:
— Wygląda jak miejsce, w którym od tysiąca lat nikt nie postawił stopy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Niektórzy postawili. Niewielu jednak zdołało odejść.
[LIRA]:
— Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Dolina nie zabija tych, którzy do niej wchodzą. Ona odbiera im powód, dla którego chcieli wrócić.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]:
— Czyli zapominają?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie tylko. Czasami przypominają sobie rzeczy, które nigdy się nie wydarzyły. Innym razem odkrywają wspomnienia, które ktoś przed nimi ukrył.
[KAEL]:
— Brzmi znajomo.
[LIRA]:
— Tym razem przynajmniej wiemy, czego się spodziewać.
Elarion spojrzał na nią.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie. Właśnie tego nie wiecie.
2. BRAMA BEZ STRAŻNIKÓW
Przed wejściem do ruin stały dwie ogromne kolumny.
Nie łączył ich żaden mur ani brama. Na ich powierzchni znajdowały się wyryte imiona, zapisane językiem, którego Vaelor nie znał.
Kiedy podszedł bliżej, litery zaczęły się zmieniać.
Najpierw pojawiło się imię jego matki.
Potem ojca.
Na końcu ukazało się jego własne.
VAELOR.
Pod nim wyryto jedno zdanie:
DZIEDZIC NIE JEST TYM, KTÓRY OTRZYMUJE. JEST TYM, KTÓRY MUSI ODDAĆ.
[VAELOR]:
— Nie podoba mi się to.
[KAEL]:
— Mnie również.
Lira przyjrzała się napisowi.
[LIRA]:
— Może to ostrzeżenie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Jest czymś więcej.
[VAELOR]:
— Czym?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Pytaniem.
W tej samej chwili kolumny rozbłysły.
Między nimi pojawiła się mgła, która stopniowo przybrała kształt człowieka.
Był to wysoki mężczyzna o długich, srebrnych włosach. Miał na sobie szatę bez żadnych ozdób. Jego twarz była spokojna, a oczy pozbawione źrenic.
Vaelor natychmiast rozpoznał srebrne oczy.
[VAELOR]:
— Pierwsza Pamięć...
Postać spojrzała na niego.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie powinieneś jeszcze znać tego imienia.
[VAELOR]:
— A jednak znam.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Znasz słowa. Nie znasz ich znaczenia.
Elarion wysunął miecz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Opuść tę dolinę.
Pierwsza Pamięć przeniosła wzrok na niego.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nadal nosisz tę samą broń.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— A ty nadal nie potrafisz powiedzieć prawdy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Prawda jest ciężarem, którego sam nie potrafisz unieść.
Vaelor stanął między nimi.
[VAELOR]:
— Czego od nas chcesz?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Tego samego, czego zawsze chciałem.
[VAELOR]:
— Czyli?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Abyś przypomniał sobie, kim jesteś.
Postać zniknęła.
Kolumny przestały świecić.
Przed wędrowcami otworzyła się droga.
3. DOM, KTÓREGO NIE BYŁO
Ruiny prowadziły do niewielkiego placu.
Pośrodku stała fontanna, w której zamiast wody znajdowało się jasne światło. Wokół niej wznosiły się budynki pozbawione drzwi i okien.
Vaelor zauważył jednak coś niezwykłego.
Na końcu placu stał dom.
Wyglądał zupełnie zwyczajnie. Miał drewniane drzwi, dwa okna i niewielki ogród.
Przed wejściem rosły białe kwiaty.
Vaelor poczuł, że zna to miejsce.
Nie potrafił wyjaśnić dlaczego.
[VAELOR]:
— Byłem tu.
[LIRA]:
— Niemożliwe.
[VAELOR]:
— Wiem, ale czuję, że znam ten dom.
Elarion pobladł.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie podchodź do niego.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ ten dom nie istnieje.
[KAEL]:
— Właśnie stoimy przed nim.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Istnieje tylko we wspomnieniu.
Drzwi otworzyły się.
W progu stanęła Elira.
Vaelor przestał oddychać.
Jego matka wyglądała tak, jak zapamiętał ją z wizji. Miała łagodną twarz i długie włosy opadające na ramiona. Uśmiechnęła się do niego.
[ELIRA]:
— Witaj w domu, mój synu.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Vaelorze! Nie!
Ale książę już przekroczył próg.
4. WSPOMNIENIE ELIRY
Wewnątrz domu panował ciepły półmrok.
Na stole stały dwa kubki. Przy kominku leżał płaszcz Aethara. Na ścianie wisiał miecz, który Vaelor widział wcześniej w grobie pierwszego króla.
Elira podeszła do niego.
[ELIRA]:
— Tak długo na ciebie czekałam.
[VAELOR]:
— Mamo...
[ELIRA]:
— Urosłeś.
Vaelor chciał ją objąć, ale jego ręce przeniknęły przez jej ciało.
Zrozumiał, że nie jest prawdziwa.
[VAELOR]:
— To tylko wspomnienie.
[ELIRA]:
— Czy to sprawia, że mniej za mną tęsknisz?
Vaelor spuścił wzrok.
[VAELOR]:
— Dlaczego mnie zostawiłaś?
Elira usiadła przy stole.
[ELIRA]:
— Ponieważ kochałam cię bardziej niż własny strach.
[VAELOR]:
— To nie jest odpowiedź.
[ELIRA]:
— Wiem.
[VAELOR]:
— Chcę wiedzieć, dlaczego nie mogłaś zostać ze mną.
Elira przez chwilę milczała.
[ELIRA]:
— Ponieważ twoje narodziny zmieniły coś, co istniało od początku świata.
[VAELOR]:
— Co?
[ELIRA]:
— Kiedy się urodziłeś, siedem pieczęci odpowiedziało jednocześnie. Bogowie poczuli to jako pierwsi. Potem Nemorath. A na końcu ten, który nazywa siebie Pierwszą Pamięcią.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[ELIRA]:
— Ponieważ w twojej krwi znalazło się coś, czego nie powinno tam być.
[VAELOR]:
— Co takiego?
Elira spojrzała na jego lewą dłoń.
[ELIRA]:
— Początek.
Znak dwóch drzew rozbłysnął.
[VAELOR]:
— Czy to znaczy, że jestem związany z Pierwszą Pamięcią?
[ELIRA]:
— Jesteś związany z czymś starszym od niej.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
— To niemożliwe.
[ELIRA]:
— Nie wszystko, co niemożliwe, jest nieprawdziwe.
Wtedy usłyszał za sobą głos ojca.
[AETHAR]:
— Elira.
Vaelor odwrócił się.
Aethar stał w drzwiach.
Nie wyglądał jak duch ani jak obraz z grobu. Był młodszy, miał ciemne włosy i twarz, którą Vaelor znał z dawnych przedstawień.
[VAELOR]:
— Ojcze?
Aethar spojrzał na niego.
[AETHAR]:
— Synu.
5. OSTATNIA ROZMOWA RODZICÓW
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie widziałem Aethara od wielu lat.
Wiedziałem, że jego wspomnienia zostały rozdzielone, a część z nich ukryto w miejscach, do których nie docierał zwyczajny czas.
Nie wiedziałem jednak, że Dolina Pierwszego Świtu zachowała obraz jego ostatniej rozmowy z Elirą.
I nie wiedziałem, że Vaelor będzie mógł ją zobaczyć.
W domu wspomnienie zaczęło się zmieniać.
Elira stała przy oknie. Aethar trzymał w dłoni niewielki kryształ.
[ELIRA]:
— Jeśli to zrobisz, nie będziesz już tym samym człowiekiem.
[AETHAR]:
— Nie mam innego wyboru.
[ELIRA]:
— Zawsze powtarzasz to samo.
[AETHAR]:
— Ponieważ zawsze jest prawdziwe.
[ELIRA]:
— Nie. Ponieważ boisz się przyznać, że możesz wybrać inaczej.
Aethar odwrócił się.
[AETHAR]:
— Jeśli pozostawię swoje prawdziwe imię, Pierwsza Pamięć odnajdzie drogę do niego. A kiedy to się stanie, wszystkie pieczęcie stracą znaczenie.
[ELIRA]:
— Możemy zabrać Vaelora daleko stąd.
[AETHAR]:
— Nie ma miejsca, w którym go nie odnajdzie.
[ELIRA]:
— Więc ukryjmy go.
[AETHAR]:
— Ukrycie nie wystarczy.
Elira podeszła do niego.
[ELIRA]:
— Nie chcę stracić naszego syna.
[AETHAR]:
— Ja również.
[AETHAR]:
— Ale jeśli niczego nie zrobimy, stracimy cały świat.
Elira spojrzała na kryształ.
[ELIRA]:
— Co zamierzasz zrobić?
[AETHAR]:
— Oddam imię, które pozwala im mnie odnaleźć.
[ELIRA]:
— A co pozostanie?
[AETHAR]:
— Pamięć.
[AETHAR]:
— Pamięć, której nie będą mogli mi odebrać.
Obraz zadrżał.
Vaelor podszedł do ojca.
[VAELOR]:
— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
Aethar spojrzał prosto na niego.
[AETHAR]:
— Ponieważ nie wiedziałem, czy będziesz musiał kiedyś dokonać tego samego wyboru.
[VAELOR]:
— Czy jestem taki jak ty?
[AETHAR]:
— Jesteś moim synem. Ale nie jesteś mną.
[VAELOR]:
— Więc kim jestem?
Aethar położył dłoń na jego ramieniu.
[AETHAR]:
— Tym, który może zakończyć to, czego ja nie zdołałem zakończyć.
6. WSPOMNIENIE, KTÓRE NIE NALEŻAŁO DO NICH
Dom nagle zadrżał.
Elira spojrzała w stronę okna.
[ELIRA]:
— On nas znalazł.
Aethar natychmiast wyciągnął miecz.
[AETHAR]:
— Vaelorze, odejdź od drzwi.
[VAELOR]:
— Co się dzieje?
[AETHAR]:
— To nie jest już nasze wspomnienie.
W oknach pojawiła się ciemność.
Nie była nocą.
Była czymś, co pochłaniało światło.
Na ścianie pojawiła się sylwetka człowieka o srebrnych oczach.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Aetharze.
Aethar stanął przed synem.
[AETHAR]:
— Nie masz tu władzy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— To miejsce pamięta mnie lepiej niż ciebie.
[AETHAR]:
— Nie dostaniesz jego imienia.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Już je znam.
Postać zwróciła się do Vaelora.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Wkrótce zrozumiesz, dlaczego twoje narodziny były błędem.
[VAELOR]:
— Nie jestem twoim dziedzicem!
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie ty o tym decydujesz.
Znak na dłoni Vaelora rozbłysnął.
Przez chwilę zobaczył coś, czego nie potrafił zrozumieć.
Ogromną przestrzeń bez nieba i ziemi. Pośrodku stało siedem postaci. Nie miały twarzy. Przed nimi znajdowało się coś przypominającego drzewo, którego korzenie obejmowały cały świat.
A pod drzewem leżała korona.
Nie była królewska.
Była stworzona z pamięci.
Potem obraz zniknął.
7. POWRÓT DO PRAWDZIWEGO ŚWIATA
Vaelor ocknął się na kamiennym placu.
Lira klęczała obok niego, a Kael trzymał go za ramię.
[KAEL]:
— Słyszysz mnie?
[VAELOR]:
— Tak.
[LIRA]:
— Co się stało?
[VAELOR]:
— Rozmawiałem z rodzicami.
Elarion stał kilka kroków dalej. Wyglądał na człowieka, który właśnie zobaczył coś, czego bał się przez całe życie.
[VAELOR]:
— Widziałeś to?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie.
[VAELOR]:
— Kłamiesz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Widziałem wystarczająco dużo.
[VAELOR]:
— Ojciec oddał swoje prawdziwe imię, żeby ukryć je przed Pierwszą Pamięcią.
Elarion skinął głową.
[VAELOR]:
— Dlaczego mi nie powiedziałeś?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ sam nie znałem całej prawdy.
[VAELOR]:
— Ale znałeś jej część.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tak.
[VAELOR]:
— W takim razie opowiedz mi wszystko, co wiesz.
Elarion odwrócił wzrok.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Aethar nie oddał swojego imienia wyłącznie po to, by się ukryć. Oddał je, ponieważ ktoś próbował wykorzystać je do otwarcia czegoś, czego nie powinien był nigdy dotknąć.
[VAELOR]:
— Kto?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Pierwsza Pamięć.
[VAELOR]:
— Dlaczego potrzebowała jego imienia?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ twojemu ojcu powierzono coś, czego nie mogła odzyskać siłą.
Vaelor spojrzał na mapę.
Drugi punkt zniknął.
W jego miejscu pojawił się nowy symbol.
Przedstawiał koronę przeciętą pionową linią.
[LIRA]:
— To znak Zarkana.
[KAEL]:
— Czyli jest bliżej, niż myśleliśmy.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie. To znaczy, że ktoś otworzył przed nim drogę.
Vaelor spojrzał na Lirę.
Dziewczyna spuściła wzrok.
8. OBIECANE SPOTKANIE
Nad Doliną Pierwszego Świtu zapadał zmierzch.
Vaelor odszedł od pozostałych i stanął przy ruinach starego muru. Potrzebował chwili samotności.
Wspomnienie rodziców nie dawało mu spokoju. Po raz pierwszy zobaczył ich nie jako postacie z dawnych wizji, ale jako ludzi, którzy próbowali ocalić swoje dziecko.
Zrozumiał również, że jego ojciec nie zginął przypadkiem.
Aethar dokonał wyboru.
I pozostawił po sobie coś, co wciąż czekało na odnalezienie.
Elarion podszedł do niego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Twój ojciec był dobrym człowiekiem.
[VAELOR]:
— Nie potrzebuję, żebyś mówił mi, jaki był.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[VAELOR]:
— Potrzebuję wiedzieć, dlaczego musiał umrzeć.
Elarion spojrzał w stronę ruin.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie wszystko, co wygląda jak śmierć, jest końcem. Czasami człowiek oddaje część siebie, aby ocalić coś, co nie może umrzeć.
[VAELOR]:
— Czy mój ojciec nadal istnieje?
Elarion nie odpowiedział.
W oddali rozległ się dźwięk dzwonu.
Raz.
Potem drugi.
Vaelor spojrzał na ruiny.
Na końcu placu pojawiła się postać.
Mężczyzna w ciemnym płaszczu.
Nie miał przy sobie broni.
Jego twarz była znajoma.
Vaelor rozpoznał ją z wizji, którą widział w grobie Aethara.
Był to człowiek, który pojawił się przy sarkofagu, zanim spotkali Kaela.
Mężczyzna podszedł bliżej.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
— Vaelorze. Czekałem na ciebie.
[VAELOR]:
— Kim jesteś?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
— Kimś, kto znał twojego ojca.
[VAELOR]:
— Znasz jego prawdziwe imię?
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
— Znam je. Ale nie mogę ci go powiedzieć.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
— Ponieważ jeśli wypowiem je tutaj, Dolina zapamięta je na zawsze.
Mężczyzna wyciągnął rękę.
W jego dłoni znajdował się niewielki fragment srebrnego kryształu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy zrozumiałem, że nasza podróż dopiero zaczyna odsłaniać prawdziwy kształt przeszłości.
Nie wszystkie wspomnienia zostały rozdzielone przez Seris.
Niektóre zostały zabrane.
A człowiek, który stał przed Vaelorem, wiedział, gdzie znajduje się kolejna część prawdy.