ROZDZIAŁ 10
IMIĘ, KTÓRE ZWIĄZAŁO ŚWIAT
1. CZŁOWIEK Z PRZESZŁOŚCI
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Niektórzy ludzie pojawiają się w historii tylko raz.
Inni wracają, choć ich obecność powinna być niemożliwa.
Mężczyzna stojący przed Vaelorem należał do tej drugiej grupy.
Miał siwe włosy, twarz pooraną bliznami i oczy człowieka, który widział zbyt wiele. Jego płaszcz był zniszczony, a na szyi nosił metalowy amulet przedstawiający siedem splecionych linii.
Vaelor rozpoznał go.
Był obecny w grobie Aethara.
To on ostrzegł ich wtedy przed drugą pieczęcią.
[VAELOR]:
— Spotkaliśmy się już wcześniej.
[MĘŻCZYZNA]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Nie powiedziałeś mi wtedy, kim jesteś.
[MĘŻCZYZNA]:
— Ponieważ nie byłeś gotowy.
[VAELOR]:
— Mam dość ludzi, którzy decydują, kiedy jestem gotowy poznać prawdę.
Mężczyzna spojrzał na Elariona.
[MĘŻCZYZNA]:
— Widzę, że nadal mu towarzyszysz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— A ty nadal uciekasz przed własną przeszłością.
[MĘŻCZYZNA]:
— Nie wszyscy mają odwagę stawić jej czoła.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie myl odwagi z uporem.
Lira stanęła obok Vaelora.
[LIRA]:
— Czy ktoś wreszcie wyjaśni nam, kim jest ten człowiek?
Mężczyzna skłonił lekko głowę.
[MĘŻCZYZNA]:
— Nazywam się Drakon.
Kael zmarszczył brwi.
[KAEL]:
— Drakon? Ten sam Drakon, o którym mówił Oren?
Drakon spojrzał na niego.
[DRAKON]:
— Oren nadal żyje?
[KAEL]:
— Tak.
[DRAKON]:
— Dobrze. Myślałem, że Dolina zabrała mu już wszystko.
Vaelor zrobił krok do przodu.
[VAELOR]:
— Znałeś mojego ojca?
[DRAKON]:
— Znałem Aethara, zanim został królem. Znałem go również wtedy, gdy postanowił ukryć swoje prawdziwe imię.
[VAELOR]:
— Więc możesz mi powiedzieć, jakie było.
Drakon pokręcił głową.
[DRAKON]:
— Nie mogę. Ale mogę pokazać ci, gdzie zostało ukryte.
2. PAMIĘĆ PRZECHOWYWANA W KRYSZTALE
Drakon poprowadził ich do niewielkiego budynku położonego na skraju ruin.
Nie przypominał świątyni ani dawnego domu. Był okrągły, pozbawiony okien, a jego ściany wykonano z jasnego kamienia. Nad wejściem widniał symbol dwóch splecionych drzew.
Vaelor spojrzał na niego z niepokojem.
[VAELOR]:
— Co to za miejsce?
[DRAKON]:
— Komnata Zachowanego Imienia.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Myślałem, że została zniszczona.
[DRAKON]:
— Została ukryta.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Przez kogo?
Drakon spojrzał na Vaelora.
[DRAKON]:
— Przez twojego ojca.
Weszli do środka.
Wnętrze było puste, z wyjątkiem kamiennego piedestału pośrodku pomieszczenia. Na jego powierzchni znajdowało się niewielkie zagłębienie.
Drakon położył w nim srebrny kryształ.
Natychmiast pojawiło się światło.
Z sufitu opadły cienkie pasma srebrnej energii, które połączyły się nad piedestałem. W powietrzu powstał obraz Aethara.
Król wyglądał na zmęczonego. Miał na sobie prostą szatę, a na twarzy ślady długiej walki.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Jeśli to widzisz, oznacza to, że moje imię zostało odnalezione albo ktoś ponownie próbuje je odzyskać.
Vaelor podszedł bliżej.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Nie wiem, kto będzie słuchał tych słów. Nie wiem również, czy mój syn będzie już na tyle dorosły, by zrozumieć, co zrobiłem.
[VAELOR]:
— Słyszę cię, ojcze.
Obraz nie zareagował.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Pierwsza Pamięć nie była pierwszą istotą, która pojawiła się w świecie. Była pierwszą, która potrafiła zachować wszystko, co świat próbował zapomnieć.
Elarion zamknął oczy.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Jej moc była darem, dopóki nie zrozumiała, że może uczynić z pamięci władzę. Zaczęła zbierać imiona, wspomnienia i historie. Każda istota, której imię przechowywała, stawała się częścią jej pamięci.
[KAEL]:
— Czyli mogła kontrolować tych, których pamiętała?
Drakon skinął głową.
[DRAKON]:
— Nie tylko kontrolować. Mogła zmieniać ich wspomnienia, a nawet odbierać im poczucie własnego istnienia.
Obraz Aethara kontynuował.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Wtedy siedmioro odważnych postanowiło ją powstrzymać. Nie mogli jej zabić, ponieważ nie była istotą, którą można było zabić. Stworzyli więc siedem pieczęci.
[VAELOR]:
— Kto był jednym z nich?
Drakon spojrzał na Elariona.
[DRAKON]:
— Tego pytania nie powinieneś zadawać mnie.
Vaelor odwrócił się do Elariona.
[VAELOR]:
— Byłeś jednym z pierwszych?
Elarion nie odpowiedział.
3. PRZYSIĘGA ZŁAMANA PRZEZ ELARIONA
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Każda pieczęć otrzymała część mocy pierwszych strażników. Ale jedna z nich miała szczególne znaczenie. Była kluczem do pozostałych.
Obraz zmienił się.
Vaelor zobaczył siedem postaci stojących w kręgu. Jedną z nich był młody Elarion.
Nie nosił jeszcze przydomka Strażnika Zapomnianych Kronik. Był wojownikiem, którego twarz nie zdradzała strachu.
Obok niego stała Seris.
Przed nimi znajdowała się Pierwsza Pamięć.
[PIERWSZA PAMIĘĆ – WSPOMNIENIE]:
— Jeden z was musi pozostać ze mną.
[PIERWSZY STRAŻNIK]:
— Nie.
[PIERWSZA PAMIĘĆ – WSPOMNIENIE]:
— Bez niego nie zamkniecie pieczęci.
[DRUGI STRAŻNIK]:
— Znajdziemy inny sposób.
[PIERWSZA PAMIĘĆ – WSPOMNIENIE]:
— Nie ma innego sposobu.
Obraz przygasł.
Vaelor spojrzał na Elariona.
[VAELOR]:
— Co się wtedy stało?
Elarion patrzył w podłogę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Mieliśmy złożyć przysięgę. Jeden z nas miał pozostać w więzieniu razem z Pierwszą Pamięcią, aby pozostałe pieczęcie mogły zostać zamknięte.
[VAELOR]:
— Kto miał zostać?
Elarion spojrzał na niego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ja.
Lira cofnęła się o krok.
[LIRA]:
— Ty?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Odmówiłem.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ wiedziałem, że jeśli tam pozostanę, nigdy nie zobaczę już świata. Nie zobaczę ludzi, których kochałem. Nie zobaczę końca wojny.
[VAELOR]:
— Więc uciekłeś?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie.
Elarion zacisnął dłoń na rękojeści miecza.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Zrobiłem coś gorszego.
[VAELOR]:
— Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Otworzyłem drogę, którą mieliśmy zamknąć.
W komnacie zapadła cisza.
[VAELOR]:
— Złamałeś przysięgę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tak.
[VAELOR]:
— I przez ciebie pierwsza pieczęć zaczęła pękać?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie tylko przez mnie.
[VAELOR]:
— Kogo ocaliłeś?
Elarion odwrócił wzrok.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Kogoś, kogo nie powinienem był ocalić.
Vaelor chciał zadać kolejne pytanie, ale obraz Aethara ponownie rozbłysnął.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Elarionie, jeśli mój syn kiedykolwiek usłyszy te słowa, nie pozwól mu popełnić naszego błędu.
[VAELOR]:
— Jakiego błędu?
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Nie próbujcie ocalić świata, niszcząc wszystko, co czyni go wartym ocalenia.
4. PRAWDZIWE IMIĘ AETHARA
Kryształ zaczął drżeć.
Drakon podszedł do piedestału.
[DRAKON]:
— Nie mamy wiele czasu.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[DRAKON]:
— Ponieważ to wspomnienie nie jest kompletne. Zostało podzielone, podobnie jak pamięć Seris.
[VAELOR]:
— Możemy je odtworzyć?
[DRAKON]:
— Możemy spróbować.
Drakon położył dłoń na krysztale.
Jego powierzchnia rozjarzyła się, a w powietrzu pojawiły się kolejne obrazy.
Aethar stał przed siedmioma strażnikami.
W dłoni trzymał miecz.
[PIERWSZA STRAŻNICZKA]:
— Jeśli oddasz swoje imię, nie będziesz już mógł do niego powrócić.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Wiem.
[PIERWSZA STRAŻNICZKA]:
— Nie będziesz pamiętał wszystkiego.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Wiem.
[PIERWSZA STRAŻNICZKA]:
— Możesz utracić samego siebie.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Lepiej stracić siebie, niż pozwolić, by świat stracił wszystko.
Vaelor patrzył w milczeniu.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Moje imię nie będzie już należało do mnie. Zostanie ukryte tam, gdzie pamięć nie ma władzy.
Obraz rozbłysnął.
Na moment w powietrzu pojawił się dźwięk.
Nie było to zwyczajne słowo.
Przypominał jednocześnie oddech, szum rzeki i uderzenie serca.
Vaelor poczuł, jak znak na dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
— To było jego imię?
[DRAKON]:
— Tylko jego fragment.
[VAELOR]:
— Dlaczego nie mogę go usłyszeć w całości?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ twoja krew próbuje je zapamiętać.
[VAELOR]:
— Czyli mogę je odnaleźć?
[DRAKON]:
— Tak. Ale nie tutaj.
[VAELOR]:
— Gdzie?
Drakon spojrzał na kryształ.
[DRAKON]:
— W miejscu, w którym kończy się pamięć pierwszego króla.
5. TRZECIA CZĘŚĆ KRONIKI
Na ścianie komnaty pojawiły się nowe znaki.
Nie były podobne do tych, które widzieli wcześniej. Tworzyły mapę przedstawiającą rozległą pustynię otoczoną czarnymi górami.
W samym środku widniała samotna wieża.
[KAEL]:
— Co to za miejsce?
[DRAKON]:
— Pustynia Milczących.
[LIRA]:
— Słyszałam o niej. Podobno nikt nie wraca stamtąd z tym samym wspomnieniem, z którym wyruszył.
[DRAKON]:
— To prawda.
[VAELOR]:
— Dlaczego tam znajduje się imię mojego ojca?
[DRAKON]:
— Ponieważ Aethar ukrył je w miejscu, którego nie potrafiła odnaleźć nawet Pierwsza Pamięć.
[VAELOR]:
— A ty skąd o tym wiesz?
Drakon spojrzał na srebrny kryształ.
[DRAKON]:
— Ponieważ pomagałem mu je tam ukryć.
Elarion zrobił krok naprzód.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie powiedziałeś mi o tym.
[DRAKON]:
— Nie pytałeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Znałem Aethara lepiej niż ty.
[DRAKON]:
— Znałeś człowieka, którym był przed zdradą. Ja znałem człowieka, którym stał się później.
Elarion zamilkł.
Vaelor spojrzał na mapę.
[VAELOR]:
— Musimy tam dotrzeć.
[KAEL]:
— Jeśli to kolejna pułapka?
[VAELOR]:
— W takim razie ją pokonamy.
[LIRA]:
— Nie wszystko da się pokonać mieczem.
[VAELOR]:
— Wiem.
6. WIADOMOŚĆ Z CZARNEJ WIEŻY
W tym samym czasie, daleko na południu, Zarkan stał w sali tronowej.
Przed nim klęczał Veyran.
[VEYRAN]:
— Mój królu. Mamy wiadomość.
[ZARKAN]:
— Mów.
[VEYRAN]:
— Vaelor odnalazł Drakona. Otworzyli Komnatę Zachowanego Imienia.
Zarkan powoli odwrócił głowę.
[ZARKAN]:
— Drakon nadal żyje?
[VEYRAN]:
— Tak.
[ZARKAN]:
— A więc Aethar pozostawił więcej, niż sądziłem.
Zarkan podszedł do wielkiego lustra stojącego przy ścianie.
Jego powierzchnia była czarna.
[ZARKAN]:
— Czy mają już mapę?
[VEYRAN]:
— Tak. Wyruszą w kierunku Pustyni Milczących.
Zarkan uśmiechnął się.
[ZARKAN]:
— Dobrze.
[VEYRAN]:
— Mam wysłać za nimi oddział?
[ZARKAN]:
— Nie. Tym razem nie chcę ich zatrzymywać.
Z lustra dobiegł szept.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie pozwól im dotrzeć do wieży.
Zarkan odwrócił się.
[ZARKAN]:
— Myślałem, że chcesz odzyskać imię Aethara.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Chcę odzyskać to, co ukrył.
[ZARKAN]:
— A jeśli Vaelor odkryje, co naprawdę znajduje się w wieży?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Wtedy będzie musiał wybrać.
[ZARKAN]:
— Między czym a czym?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Między swoim życiem a początkiem świata.
Zarkan uśmiechnął się szerzej.
[ZARKAN]:
— A jeśli wybierze niewłaściwie?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Wtedy wszystko, co pamiętasz, przestanie istnieć.
Zarkan zacisnął dłonie.
Nie podobało mu się, że Pierwsza Pamięć nadal przemawia do niego jak do sługi.
Nie zamierzał pozostać sługą na zawsze.
7. UKRYTY ZNAK LIRY
W ruinach Doliny Pierwszego Świtu zapadła noc.
Vaelor siedział przy niewielkim ognisku. Drakon odszedł na krótki spacer, a Elarion sprawdzał mapę.
Kael spał oparty o kamienny mur.
Lira siedziała po drugiej stronie ognia.
[VAELOR]:
— Dlaczego tak długo milczysz?
[LIRA]:
— Myślę.
[VAELOR]:
— O czym?
[LIRA]:
— O tym, co powiedziała Seris. O Kaelu. O tym wszystkim.
[VAELOR]:
— A o Zarkanie?
Lira spojrzała na niego.
[LIRA]:
— Dlaczego pytasz?
[VAELOR]:
— Ponieważ Elarion powiedział, że ktoś otworzył przed nim drogę.
[LIRA]:
— Nie wiem, kto to zrobił.
[VAELOR]:
— Ale podejrzewasz.
Lira odwróciła wzrok.
Przez chwilę wpatrywała się w płomienie.
[LIRA]:
— Vaelorze, są rzeczy, których nie zrobiłam z własnej woli.
[VAELOR]:
— To nie oznacza, że nie ponosisz za nie odpowiedzialności.
Lira przyjęła te słowa bez sprzeciwu.
[LIRA]:
— Wiem.
Nie powiedziała nic więcej.
Kiedy Vaelor odwrócił się do ognia, dziewczyna wsunęła rękę pod rękaw.
Czarny znak na jej nadgarstku pulsował słabym światłem.
W tym samym momencie usłyszała głos.
[ZARKAN – GŁOS]:
— Pamiętaj o naszej umowie.
Lira zamknęła oczy.
[LIRA]:
— Pamiętam.
[ZARKAN – GŁOS]:
— Nie pozwól, aby dotarł do prawdziwego imienia.
[LIRA]:
— A mój brat?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
[ZARKAN – GŁOS]:
— Obietnica nadal obowiązuje.
Lira zacisnęła pięść.
[LIRA]:
— Jeśli go skrzywdzisz...
[ZARKAN – GŁOS]:
— Nie zapominaj, kto pomógł ci go odnaleźć.
Głos zniknął.
Lira spojrzała na Vaelora.
Po raz pierwszy zrozumiała, że nie będzie mogła wiecznie ukrywać prawdy.
8. PRZYSIĘGA DRAGONA
Nad ranem Drakon wezwał wszystkich do siebie.
Stał przy wejściu do ruin, trzymając srebrny kryształ.
[DRAKON]:
— Nie mogę iść z wami dalej.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[DRAKON]:
— Ponieważ moja część historii kończy się tutaj.
[VAELOR]:
— Ale znasz drogę do Pustyni Milczących.
[DRAKON]:
— Znam ją. Nie oznacza to jednak, że mogę ją ponownie przebyć.
[KAEL]:
— Co się stanie, jeśli spróbujesz?
Drakon spojrzał na swoje dłonie.
[DRAKON]:
— Stracę wspomnienia, które jeszcze mi pozostały.
Vaelor przyglądał mu się przez chwilę.
[VAELOR]:
— Dlaczego pomagasz mi odnaleźć imię ojca?
Drakon odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.
[DRAKON]:
— Ponieważ złożyłem mu obietnicę.
[VAELOR]:
— Jaką?
[DRAKON]:
— Że jeśli kiedykolwiek jego syn odnajdzie drogę do prawdy, nie pozwolę mu iść samotnie.
Drakon podał Vaelorowi kryształ.
[DRAKON]:
— Zabierz go. Może otworzyć wejście do wieży.
[VAELOR]:
— A ty?
[DRAKON]:
— Ja zostanę tutaj.
[VAELOR]:
— Nie boisz się?
Drakon uśmiechnął się lekko.
[DRAKON]:
— Boję się od bardzo dawna. Ale strach nie może być jedyną rzeczą, która decyduje o naszym życiu.
Elarion podszedł do niego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Jeszcze się spotkamy.
[DRAKON]:
— Oby nie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nadal jesteś taki sam.
[DRAKON]:
— A ty nadal nie potrafisz przyznać, że się myliłeś.
Obaj uśmiechnęli się słabo.
Potem Vaelor, Lira, Kael i Elarion ruszyli na północny zachód.
9. DROGA DO PUSTYNI MILCZĄCYCH
Przez kolejne dni krajobraz stopniowo się zmieniał.
Zielone wzgórza ustąpiły miejsca suchej ziemi. Rzeki stawały się coraz węższe, aż w końcu całkowicie zniknęły. Wiatr niósł drobny piasek, który osiadał na ubraniach i twarzach.
Vaelor coraz częściej słyszał w głowie fragment imienia ojca.
Nie potrafił go wypowiedzieć.
Nie potrafił nawet zapisać.
Ale pamiętał jego brzmienie.
Każdej nocy śnił o siedmiu postaciach stojących pod ogromnym drzewem.
W jednym ze snów zobaczył również Elariona.
Stał samotnie pośród płonącego świata, a przed nim klęczała postać o twarzy Vaelora.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
Elarion siedział przy ognisku.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie każdy sen jest przepowiednią.
[VAELOR]:
— A jeśli tym razem jest?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wtedy będziemy musieli zrobić wszystko, by nie stał się rzeczywistością.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]:
— Czy kiedykolwiek bałeś się przyszłości?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Każdego dnia.
[VAELOR]:
— Dlaczego więc nadal idziesz?
Elarion popatrzył na ogień.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ kiedyś nie poszedłem dalej. I przez ten jeden wybór straciłem więcej, niż potrafię opisać.
10. WIEŻA NA KOŃCU PAMIĘCI
Wreszcie dotarli do pustyni.
Rozciągała się przed nimi bezkresna przestrzeń piasku, który miał niemal czarny kolor. Nad horyzontem wisiało blade słońce.
W samym środku pustyni stała wieża.
Była wysoka i smukła. Nie miała okien, a jej szczyt ginął w jasnej mgle.
Vaelor wyjął srebrny kryształ.
Znak na jego dłoni odpowiedział światłem.
Na powierzchni wieży pojawiły się słowa.
TY, KTÓRY SZUKASZ IMIENIA, MUSISZ NAJPIERW ODDAĆ WŁASNE.
Lira spojrzała na Vaelora.
[LIRA]:
— Nie podoba mi się to.
[KAEL]:
— Mnie również.
[VAELOR]:
— Nie możemy się teraz wycofać.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Możemy.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]:
— Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Możemy odejść. Nikt nie zmusza nas do wejścia.
[VAELOR]:
— A prawda o moim ojcu?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Czasami zdobycie prawdy oznacza utratę czegoś, czego nie da się odzyskać.
[VAELOR]:
— Nie zamierzam całe życie uciekać przed tym, co przede mną ukryto.
Podszedł do wieży.
Przyłożył kryształ do kamiennej powierzchni.
Wrota otworzyły się.
Z wnętrza dobiegł głos.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Vaelorze.
Książę znieruchomiał.
[VAELOR]:
— Ojcze?
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Jeśli wszedłeś na tę drogę, oznacza to, że poznałeś już część prawdy.
[VAELOR]:
— Chcę poznać całą.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— W takim razie musisz wiedzieć jedno. Nie szukaj mojego imienia, aby mnie ocalić.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Ponieważ ono nie należy już do mnie.
Światło w wieży rozbłysło.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Zostało oddane temu, kto pamiętał świat, zanim świat nauczył się istnieć.
Vaelor spojrzał na Elariona.
[VAELOR]:
— Pierwszej Pamięci?
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Nie.
Głos ucichł.
Po chwili rozległy się kolejne słowa.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]:
— Temu, którego nawet ona nie potrafi nazwać.
Wrota zamknęły się za nimi.
11. KONIEC DROGI, POCZĄTEK PRAWDY
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Weszliśmy do wieży.
Nie wiedzieliśmy, co nas czeka. Nie wiedzieliśmy również, że za jej ścianami znajduje się coś, co przez tysiące lat pozostawało poza zasięgiem bogów.
Vaelor trzymał w dłoni srebrny kryształ.
Lira szła obok niego, milcząc o umowie, którą zawarła z Zarkanem.
Kael próbował zrozumieć, dlaczego jego śmierć stała się częścią historii, której nie pamiętał.
A ja...
Ja po raz pierwszy od bardzo dawna bałem się nie tego, co może się wydarzyć.
Bałem się tego, co już się wydarzyło.
Na końcu korytarza czekało siedem drzwi.
Sześć było otwartych.
Siódme pozostawały zamknięte.
Na ich powierzchni znajdował się znak dwóch splecionych drzew.
Pod nim wyryto słowa:
TUTAJ ZACZYNA SIĘ PAMIĘĆ PIERWSZEGO KRÓLA.
Vaelor podszedł do drzwi.
Nie dotknął ich jednak.
Z wnętrza dobiegł głos, którego nie słyszeliśmy wcześniej.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Witaj, Vaelorze.
[VAELOR]:
— Kim jesteś?
[NIEZNANY GŁOS]:
— Tym, którego szukasz.
[VAELOR]:
— Czy znasz prawdziwe imię mojego ojca?
[NIEZNANY GŁOS]:
— Znam je.
[VAELOR]:
— Więc powiedz mi.
Przez chwilę panowała cisza.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Najpierw odpowiedz na jedno pytanie.
[VAELOR]:
— Jakie?
[NIEZNANY GŁOS]:
— Gdybyś musiał wybrać między ocaleniem świata a ocaleniem tych, których kochasz, co byś zrobił?
Vaelor spojrzał na Lirę, Kaela i Elariona.
Nie odpowiedział od razu.
Wiedział już, że każde z nich skrywa własną tajemnicę. Wiedział również, że jego droga może doprowadzić ich do zguby.
Ale nie zamierzał udawać, że istnieje odpowiedź, która nie będzie bolała.
[VAELOR]:
— Szukałbym sposobu, żeby nie musieć wybierać.
Za drzwiami rozległ się cichy śmiech.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Właśnie dlatego twój ojciec tak bardzo w ciebie wierzył.
Znak na dłoni Vaelora rozbłysnął.
Drzwi zaczęły się otwierać.
A za nimi znajdowało się wspomnienie, które miało zmienić wszystko, co wiedzieli o pierwszym królu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tak zakończyła się nasza droga przez Dolinę Pierwszego Świtu.
Nie odnaleźliśmy jeszcze prawdziwego imienia Aethara. Nie poznaliśmy również całej historii siedmiu pieczęci.
Ale dotarliśmy do miejsca, w którym przeszłość przestała być jedynie wspomnieniem.
Stała się świadkiem.
A świadkowie, w przeciwieństwie do kronik, potrafią kłamać.