Chapter 8 of 26
Rozdział 8 MIEJSCE, W KTÓRYM UMIERAJĄ WSPOMNIENIA
2.2k words
ROZDZIAŁ 8
MIEJSCE, W KTÓRYM UMIERAJĄ WSPOMNIENIA
1. DROGA KU SMOCZYM GÓROM
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie każda podróż prowadzi do miejsca, które można odnaleźć na mapie. Niektóre prowadzą do chwil, od których człowiek uciekał przez całe życie. Są też takie, które kończą się tam, gdzie zaczęła się historia.
Droga Vaelora prowadziła właśnie ku jednemu z takich miejsc.
Po opuszczeniu miasta bez żywych wędrowcy skierowali się na północ. Za nimi pozostawały ruiny Strażnicy Umarłych, dziewczyna pozbawiona imienia i wspomnienie Seris, które po raz pierwszy od wielu lat przemówiło własnym głosem.
Przed nimi wyrastały Smocze Góry.
Ich szczyty przypominały zęby olbrzymiego stworzenia pogrzebanego pod ziemią. W niektórych miejscach skały były czarne jak węgiel, w innych połyskiwały srebrzyście, jakby pod ich powierzchnią płynęła roztopiona stal. Między szczytami wiły się wąskie pasma mgły.
Vaelor szedł na przedzie. Na ramieniu niósł płaszcz, który coraz częściej chronił go przed zimnem. Lewą dłoń trzymał blisko ciała. Znak dwóch splecionych drzew od czasu do czasu rozbłyskiwał delikatnym światłem.
Niepokoiło go to.
Od chwili, gdy opuścili Strażnicę Umarłych, miał wrażenie, że ktoś obserwuje ich z wnętrza gór.
Nie z ukrycia.
Z samej skały.
[LIRA]:
— Znowu patrzysz na swoją dłoń.
[VAELOR]:
— Zaczyna mnie boleć.
[LIRA]:
— Od kiedy?
[VAELOR]:
— Od rana.
[KAEL]:
— Może znak reaguje na góry.
[VAELOR]:
— Sam do tego doszedłem.
[KAEL]:
— W takim razie nie musisz być nieprzyjemny.
Lira spojrzała na brata z lekkim rozbawieniem.
[LIRA]:
— Dobrze, że chociaż jedno z was potrafi zachować dobry humor.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Humor nie ochroni nas przed tym, co znajduje się przed nami.
[VAELOR]:
— A co się tam znajduje?
Elarion spojrzał ku górskim szczytom.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Świątynia Ostatniego Wspomnienia.
[VAELOR]:
— Byłeś tam?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Dawno temu.
[VAELOR]:
— Z moim ojcem?
Elarion nie odpowiedział od razu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Z Aetharem i Seris.
Vaelor zatrzymał się.
[VAELOR]:
— Dlaczego wcześniej tego nie powiedziałeś?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ nie wiedziałem, czy świątynia nadal istnieje.
[VAELOR]:
— A teraz wiesz?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Teraz czuję, że nas oczekuje.
Vaelor spojrzał na góry.
[VAELOR]:
— Czego szukali tam mój ojciec i Seris?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Odpowiedzi, której nie potrafili odnaleźć nigdzie indziej.
[VAELOR]:
— Jakiej?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Chcieli dowiedzieć się, czy można ocalić świat, nie uwalniając tego, co zostało w nim uwięzione.
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
Vaelor pomyślał o Nemorathcie. O Pierwszej Pamięci. O siedmiu pieczęciach i o słowach ojca, które wciąż powracały do niego w snach.
Nie wszystkie więzienia zostały stworzone po to, by chronić świat przed tym, co znajduje się wewnątrz.
Niektóre mogły chronić to, co było na zewnątrz.
2. BRAMA WYKUTA W SKALE
Do podnóża gór dotarli późnym popołudniem.
Ścieżka prowadziła między wysokimi skałami. W pewnym momencie zwęziła się tak bardzo, że musieli poruszać się pojedynczo. Z obu stron wyrastały ciemne ściany kamienia.
Nagle Elarion zatrzymał się.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— To tutaj.
Vaelor rozejrzał się.
[VAELOR]:
— Nie widzę żadnego wejścia.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Bo nie zostało stworzone dla oczu.
Elarion podszedł do skalnej ściany. Wyciągnął rękę, ale zatrzymał ją kilka centymetrów przed kamieniem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Vaelorze. Podejdź.
Książę stanął obok niego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Połóż dłoń na skale.
[VAELOR]:
— Co się stanie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tego właśnie chciałbym się dowiedzieć.
Vaelor spojrzał na niego z niezadowoleniem, ale wykonał polecenie.
W chwili, gdy dotknął kamienia, znak na jego dłoni rozbłysnął.
Góra odpowiedziała głębokim pomrukiem.
Skała zadrżała. Przez jej powierzchnię przebiegła srebrna linia, która stopniowo rozszerzała się, tworząc zarys ogromnych wrót. Po obu stronach pojawiły się symbole siedmiu drzew.
Sześć było przeciętych.
Siódme pozostawało nietknięte.
Wrota rozsunęły się powoli.
Za nimi znajdował się korytarz pogrążony w półmroku.
[LIRA]:
— Nie podoba mi się to miejsce.
[KAEL]:
— Tobie nic się nie podoba.
[LIRA]:
— Wolę niebezpieczeństwa, które mogę zobaczyć.
[VAELOR]:
— A jeśli niebezpieczeństwo znajduje się za nami?
Kael odwrócił się gwałtownie.
Na ścieżce nie było nikogo.
Jednak w oddali, między skałami, coś poruszyło się w cieniu.
Elarion wyciągnął miecz.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wchodzimy. Teraz.
Przekroczyli próg.
Wrota zamknęły się za nimi.
3. ŚWIĄTYNIA OSTATNIEGO WSPOMNIENIA
Wnętrze góry było znacznie większe, niż można było przypuszczać z zewnątrz.
Korytarz prowadził do ogromnej sali, której sklepienie ginęło w ciemności. Z sufitu zwisały kamienne łańcuchy, a ściany pokrywały płaskorzeźby przedstawiające dawne wydarzenia.
Vaelor dostrzegł na jednej z nich postać trzymającą miecz.
Rozpoznał ją natychmiast.
Aethar.
Jego ojciec stał przed siedmioma kolumnami, a obok niego znajdowała się kobieta o długich włosach.
Seris.
Na kolejnej płaskorzeźbie widniała postać Eliry.
Vaelor podszedł bliżej.
Pod obrazem wyryto słowa:
KREW PAMIĘTA TO, CZEGO UMYSŁ NIE POTRAFI OCALIĆ.
[VAELOR]:
— Dlaczego moja matka jest na tych ścianach?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ była częścią tej historii, zanim jeszcze się urodziłeś.
[VAELOR]:
— Czy ona również była jedną ze strażniczek?
Elarion spojrzał na płaskorzeźbę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie w taki sposób jak Seris.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Elira nie strzegła pieczęci. Strzegła ciebie.
Vaelor odwrócił wzrok.
Nie wiedział, dlaczego te słowa zabolały go bardziej niż wszystkie wcześniejsze ostrzeżenia.
Pośrodku sali znajdował się okrągły basen wypełniony czarną wodą. Wokół niego stało siedem kolumn.
Sześć było popękanych.
Siódma pozostawała nienaruszona.
Na jednej z kolumn widniał symbol Seris.
Lira podeszła do niego ostrożnie.
[LIRA]:
— To znak mojej matki.
[KAEL]:
— Nie dotykaj go.
[LIRA]:
— Wiem, co robię.
[KAEL]:
— Nie, Lira. Nie wiesz.
Siostra spojrzała na niego.
[LIRA]:
— Od kiedy zacząłeś decydować za mnie?
[KAEL]:
— Od kiedy zrozumiałem, że nie wszystko, co wygląda jak wspomnienie, jest bezpieczne.
Lira nie odpowiedziała.
Vaelor podszedł do basenu. Czarna woda była nieruchoma. Nie odbijała sklepienia ani twarzy stojących nad nią osób.
Zamiast tego pokazywała obrazy.
Najpierw ujrzał pałac Eldorii.
Potem komnatę, w której jego matka pochylała się nad kołyską.
A następnie twarz Aethara.
[VAELOR]:
— Ojcze...
Obraz zniknął.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie próbuj jeszcze go przywoływać.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ świątynia nie pokazuje wspomnień bez powodu. Każdy obraz ma swoją cenę.
[LIRA]:
— Czyli znowu mamy coś stracić?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tym razem nie chodzi o poświęcenie. Chodzi o rozpoznanie.
[VAELOR]:
— Czego?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tego, co naprawdę pamiętasz.
4. GŁOS SERIS
Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, w komnacie rozległ się cichy dźwięk.
Jakby ktoś wypowiedział imię Vaelora z bardzo daleka.
[TAJEMNICZY GŁOS]:
— Vaelorze...
Książę odwrócił się.
[VAELOR]:
— Kto tam jest?
[TAJEMNICZY GŁOS]:
— Nie bój się.
Z czarnej wody uniosła się srebrna mgła.
Przez chwilę przybrała kształt kobiecej sylwetki. Vaelor zobaczył twarz Seris.
Nie była to jednak zwykła wizja. W jej oczach krył się smutek i zmęczenie.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Jeśli to słyszysz, oznacza to, że dotarłeś do miejsca, w którym pozostawiłam część siebie.
Lira zrobiła krok do przodu.
[LIRA]:
— Mamo...
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Moje dzieci. Jeśli oboje jesteście tutaj, znaczy, że nie wszystko straciliśmy.
Kael spuścił głowę.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Wybaczcie mi, że nie mogłam wam powiedzieć prawdy. Niektóre wspomnienia były zbyt niebezpieczne, by pozostawić je w jednym miejscu.
[KAEL]:
— Dlaczego nas zostawiłaś?
Wizja zadrżała.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Nie zostawiłam was, synu. Próbowałam ocalić was oboje.
[KAEL]:
— Ale ja umarłem.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Wiem.
[KAEL]:
— A potem wróciłem. Nie wiem, czym jestem.
Seris wyciągnęła rękę w jego stronę, lecz jej palce rozpłynęły się w srebrnej mgle.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Jesteś moim synem. Nic tego nie zmieni.
Kael zamknął oczy.
Lira płakała bezgłośnie.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Vaelorze, musisz odnaleźć miejsce, w którym Aethar po raz ostatni wypowiedział swoje prawdziwe imię. Tam znajdziesz kolejną część kroniki.
[VAELOR]:
— Dlaczego ojciec oddał swoje imię?
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Ponieważ chciał ukryć coś przed Pierwszą Pamięcią.
[VAELOR]:
— Co?
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Prawdę o tym, kto naprawdę stworzył siedem pieczęci.
Obraz zaczął się rozpadać.
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— I pamiętaj, Vaelorze. Nemorath nie jest jedynym więźniem. Nie pozwól, aby ktokolwiek przekonał cię, że uwolnienie go oznacza koniec cierpienia.
[VAELOR]:
— Mamo! Zaczekaj!
[SERIS – WSPOMNIENIE]:
— Kocham was.
Mgła opadła na wodę.
W komnacie ponownie zapadła cisza.
5. TAJEMNICA SIEDMIU KOLUMN
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Słowa Seris zmieniły wszystko.
Do tej pory Vaelor wierzył, że jego zadaniem jest odnalezienie siedmiu pieczęci i powstrzymanie Nemoratha. Teraz dowiedział się, że same pieczęcie mogą skrywać tajemnicę większą niż więzienie Pierwszego Cienia.
Podszedł do kolumn.
[VAELOR]:
— Powiedziała, że musimy dowiedzieć się, kto stworzył pieczęcie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Czy ty wiesz?
Elarion długo patrzył na kamienne symbole.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Znam jedynie część historii.
[VAELOR]:
— Opowiedz ją.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Pieczęcie powstały przed narodzinami większości królestw. Nie stworzyli ich bogowie, choć później przypisali sobie to dzieło. Były dziełem siedmiu istot, które zawarły przysięgę.
[KAEL]:
— Siedmiu strażników?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie. Ci, których znacie jako strażników, byli następcami pierwszej siódemki.
[VAELOR]:
— Więc kim byli pierwsi?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tego nie wiem.
Vaelor spojrzał na niego podejrzliwie.
[VAELOR]:
— Czy naprawdę nie wiesz, czy znowu nie chcesz powiedzieć?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie wiem. A to, czego nie wiem, przeraża mnie bardziej niż to, co pamiętam.
Lira podeszła do siódmej kolumny.
[LIRA]:
— Na tej nie ma żadnego symbolu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ponieważ jej strażnik nie pozostawił po sobie znaku.
[KAEL]:
— Albo ktoś go usunął.
Elarion spojrzał na niego, lecz nie zaprzeczył.
Wtedy Vaelor zauważył coś jeszcze.
Na podstawie siódmej kolumny znajdował się niewielki napis, niemal całkowicie zatarty.
Przykucnął i przesunął dłonią po kamieniu.
Litery rozbłysły.
PIERWSZA PIECZĘĆ NIE WIĘZIŁA CIENIA. WIĘZIŁA DROGĘ DO NIEGO.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
Elarion zbladł.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— To niemożliwe.
[VAELOR]:
— Co?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Ta inskrypcja nie powinna istnieć.
Nagle cała komnata zadrżała.
Z czarnej wody wynurzyło się światło. Siedem kolumn rozbłysło kolejno, lecz przy szóstej światło zgasło.
Potem rozległ się głos.
[NEMORATH]:
— Nie szukajcie tego, co zostało ukryte przede mną.
Vaelor zacisnął pięść.
[VAELOR]:
— Czego się boisz?
[NEMORATH]:
— Tego, co pamięta moje pierwsze imię.
[VAELOR]:
— Pierwsza Pamięć?
[NEMORATH]:
— Nie.
Głos ucichł na chwilę.
[NEMORATH]:
— Ona również się boi.
Woda opadła.
Świątynia przestała drżeć.
6. CENA OTWARTYCH DRZWI
W chwili, gdy Vaelor odwrócił się od basenu, poczuł gwałtowny ból w dłoni.
Znak dwóch drzew rozjarzył się tak mocno, że oświetlił całą komnatę.
Na powierzchni kolumny Seris pojawił się nowy napis.
DRUGIE WSPOMNIENIE ZOSTAŁO ODNALEZIONE.
Pod nim ukazał się kolejny.
TRZECIE NIE ZOSTAŁO UKRYTE. ZOSTAŁO ZABRANE.
[LIRA]:
— Zabrane przez kogo?
Nie otrzymała odpowiedzi.
Zamiast niej w powietrzu pojawił się obraz.
Zarkan.
Stał w Czarnej Wieży, przed ogromnym lustrem. W jego dłoniach znajdował się fragment srebrnego kryształu.
Vaelor rozpoznał go natychmiast.
Był podobny do kuli, w której przechowywano wspomnienie Seris.
[VAELOR]:
— Zarkan ma kolejną część pamięci.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wygląda na to, że tak.
[LIRA]:
— Skąd ją zdobył?
Elarion spojrzał na dziewczynę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— To pytanie powinnaś zadać sobie sama.
Lira odwróciła wzrok.
Vaelor zauważył jej reakcję.
[VAELOR]:
— Coś wiesz?
[LIRA]:
— Nie.
[VAELOR]:
— Lira...
[LIRA]:
— Powiedziałam, że nie.
Nie naciskał.
Jeszcze nie.
7. WYJŚCIE ZE ŚWIĄTYNI
Opuścili komnatę, zanim góra zdążyła zamknąć przejście.
Kiedy dotarli do głównego korytarza, usłyszeli głuchy huk. Kamienne ściany zadrżały, a z sufitu posypał się pył.
Elarion kazał im przyspieszyć.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie zatrzymujcie się!
Za nimi rozległ się kolejny huk.
Vaelor obejrzał się i zobaczył, że płaskorzeźby zaczynają znikać. Kamienne postacie rozpadały się, jakby ktoś wymazywał je z powierzchni ściany.
Na jednym z obrazów dostrzegł własną twarz.
Nie była to twarz dziewiętnastoletniego księcia.
Przedstawiała go jako starszego mężczyznę, stojącego pośród płonących ruin.
Obok niego znajdował się Elarion.
A u ich stóp leżała złamana korona.
Vaelor zatrzymał się na moment.
[VAELOR]:
— Elarion!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Nie patrz na to!
[VAELOR]:
— Widziałem coś!
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Świątynia pokazuje możliwe przyszłości. Nie wszystkie muszą się wydarzyć!
Pobiegli dalej.
Wrota otworzyły się przed nimi, a potem zamknęły z hukiem.
Na zewnątrz panował wieczór.
Vaelor odetchnął głęboko.
[KAEL]:
— Czyli zdobyliśmy kolejną odpowiedź.
[VAELOR]:
— I jeszcze więcej pytań.
[LIRA]:
— Tak wygląda nasze życie.
Elarion spojrzał ku północnym szczytom.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Teraz musimy odnaleźć miejsce, w którym Aethar wypowiedział swoje prawdziwe imię.
[VAELOR]:
— Gdzie ono jest?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— W miejscu, którego nie ma już na żadnej mapie.
[VAELOR]:
— Czyli gdzie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— W Dolinie Pierwszego Świtu.
Vaelor spojrzał na góry.
Daleko na północy, ponad najwyższym szczytem, pojawił się na moment srebrny błysk.
Nie przypominał gwiazdy.
Przypominał otwierające się oko.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tego wieczoru po raz pierwszy zrozumiałem, że nie podążamy już śladami dawnych strażników.
Podążaliśmy śladami czegoś, co istniało przed nimi.
A kiedy dawne tajemnice zaczynają się budzić, nawet najstarsze przysięgi tracą swoją moc.
Vaelor nie wiedział jeszcze, że w Dolinie Pierwszego Świtu czeka na niego nie tylko wspomnienie ojca.
Czekała tam również prawda o jego własnym narodzeniu.
I o tym, dlaczego Pierwsza Pamięć rozpoznawała w nim nie syna, lecz następcę.