Chapter 7 of 26

Rozdział 7 CI, KTÓRZY PAMIĘTAJĄ ŚMIERĆ

4.7k words

ROZDZIAŁ 7 CI, KTÓRZY PAMIĘTAJĄ ŚMIERĆ 1. CISZA PO WYZNANIU [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Są słowa, które potrafią zmienić bieg historii. Nie dlatego, że wypowiada je król, prorok albo bóg. Czasami wystarczy jedno zdanie wypowiedziane przez człowieka, który przez zbyt wiele lat milczał. W Dolinie Zapomnienia cisza miała własny ciężar. Osadzała się na kamiennych murach, w pustych oknach i pomiędzy korzeniami białych drzew. Nie była zwykłym brakiem dźwięku. Była czymś starszym. Czymś, co słuchało. Po ostatnich słowach Orena nikt nie odezwał się od razu. Vaelor stał przy stole, na którym leżała czarna księga bez tytułu. Jej okładka wyglądała teraz inaczej niż wcześniej. Wzdłuż krawędzi pojawiły się cienkie, srebrzyste linie, przypominające żyły pod skórą. Nie odbijały światła świecy. Zdawały się je pochłaniać. Na lewej dłoni księcia znak dwóch splecionych drzew pulsował słabo, jak serce zmęczone długim biegiem. Lira siedziała przy oknie. Jej dwa krótkie ostrza spoczywały na stole, ale dziewczyna nie odrywała od nich wzroku. Kael stał oparty o ścianę. Wyglądał na spokojnego, lecz Vaelor zauważył, że jego palce co chwilę zaciskają się i rozluźniają. Elarion znajdował się najdalej od księgi. Patrzył na nią tak, jak człowiek patrzy na grób kogoś, kogo sam kiedyś pochował. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że Seris podzieliła swoją pamięć. Powiedziałeś też, że jej wspomnienia zawierają prawdziwe imię pierwszego króla. Ale nadal nie wiem, gdzie mamy szukać. [OREN]: — Bo pytasz o miejsce, a powinieneś zapytać o cenę. [VAELOR]: — Nie interesuje mnie kolejna zagadka. [OREN]: — A jednak całe twoje życie jest jedną wielką zagadką, chłopcze. Możesz mieć do mnie pretensje, ale nie zmieni to natury świata, w którym przyszło ci żyć. [KAEL]: — Orenie. Dość. Starzec spojrzał na niego. Przez chwilę jego twarz złagodniała. [OREN]: — Zawsze miałeś problem z cierpliwością. [KAEL]: — A ty zawsze miałeś problem z odpowiadaniem na pytania. [OREN]: — Może dlatego tak dobrze się rozumieliśmy. Kael odwrócił wzrok. Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — Ty wiesz, gdzie jest następna część pamięci. Elarion nie odpowiedział. [VAELOR]: — Nie pytam, czy ją widziałeś. Pytam, czy wiesz, dokąd mamy iść. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem, gdzie Seris pozostawiła ślad swojej pamięci. [VAELOR]: — Więc dlaczego jeszcze tam nie jesteśmy? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ nie wiem, czy potrafisz znieść to, co tam znajdziesz. [VAELOR]: — To już nie twoja decyzja. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Być może. Ale zanim wyruszymy, musisz zrozumieć jedną rzecz. Pamięć Seris nie została ukryta w zwyczajnym miejscu. Ona nie czeka tam na odkrycie. Została związana z czymś, co potrafi rozpoznać każdego, kto przekroczy jego granicę. [VAELOR]: — Co to takiego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Strażnica Umarłych. Lira powoli podniosła głowę. [LIRA]: — Sądziłam, że to tylko legenda. [OREN]: — Większość legend powstała dlatego, że ktoś próbował opisać coś, czego nie potrafił zrozumieć. [VAELOR]: — Co znajduje się w tej strażnicy? Oren zamknął czarną księgę. [OREN]: — Ludzie, którzy pamiętają własną śmierć. Kael przestał poruszać palcami. Po raz pierwszy od chwili rozpoczęcia rozmowy na jego twarzy pojawił się prawdziwy strach. 2. DROGA DO STRAŻNICY UMARŁYCH [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wyruszyli przed świtem. Oren nie poszedł z nimi. Pozostał w swoim domu, pośród ksiąg i wspomnień, których nie potrafił już odróżnić od snów. Przed odejściem wręczył Vaelorowi niewielki przedmiot zawinięty w szary materiał. Był to fragment starego lustra. Jego powierzchnia nie odbijała twarzy. Zamiast tego pokazywała coś, co znajdowało się za plecami patrzącego, nawet jeśli w rzeczywistości nie było tam niczego. [OREN]: — Nie używaj go bez potrzeby. [VAELOR]: — Co robi? [OREN]: — Pokazuje to, co próbuje ukryć się przed twoim wzrokiem. [LIRA]: — To brzmi jak bardzo niebezpieczny przedmiot. [OREN]: — Bo taki jest. [KAEL]: — Dlaczego dajesz go właśnie jemu? Oren popatrzył na Vaelora. [OREN]: — Ponieważ jego oczy potrafią zobaczyć rzeczy, których inni nie powinni oglądać. Lustro może mu pomóc odróżnić prawdę od kłamstwa. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Oren nie powiedział im wszystkiego. Nie wspomniał, że sam kiedyś przekroczył granicę Strażnicy Umarłych. Nie wspomniał również, że wrócił stamtąd bez jednego ze swoich wspomnień. Niektóre tajemnice nie znikają, kiedy przestajemy o nich mówić. Czekają jedynie, aż ktoś zapyta we właściwy sposób. Droga prowadziła na zachód, ku ziemiom, których nie obejmowały już żadne mapy Eldorii. Białe drzewa stopniowo ustępowały miejsca czarnym sosnom. Ich pnie były popękane, a gałęzie pozbawione igieł. Ziemię pokrywała warstwa szarego pyłu. Nie było tam śladów zwierząt. Nie śpiewały ptaki. Nawet wiatr zdawał się omijać to miejsce. Vaelor szedł na przedzie. Od czasu do czasu dotykał zawiniętego fragmentu lustra, upewniając się, że nadal znajduje się przy nim. W głowie wciąż słyszał urywki słów wydobytych z popiołów. Nie znał pełnego imienia pierwszego króla. Nie potrafił nawet odtworzyć fragmentu dźwięku, który usłyszał w bibliotece. Pozostało po nim jedynie dziwne uczucie, jakby coś w jego wnętrzu próbowało przypomnieć sobie melodię znaną od zawsze. [LIRA]: — Znowu słyszysz ten głos? [VAELOR]: — Jaki głos? [LIRA]: — Nie udawaj. Od kilku godzin co chwilę zatrzymujesz się, jakby ktoś cię wołał. [VAELOR]: — To nie głos. Raczej wspomnienie. [LIRA]: — Wspomnienia potrafią być gorsze od głosów. [VAELOR]: — Mówisz z doświadczenia? Lira spojrzała na niego. Przez krótką chwilę Vaelor miał wrażenie, że dziewczyna chce coś powiedzieć. Jej usta rozchyliły się, ale zaraz potem zacisnęła je w wąską linię. [LIRA]: — Każdy z nas ma coś, o czym wolałby zapomnieć. [VAELOR]: — A ty czego chciałabyś zapomnieć? [LIRA]: — Tego, że niektóre rzeczy można naprawić dopiero wtedy, kiedy jest już za późno. Nie wyjaśniła, co miała na myśli. Kael szedł kilka kroków za nimi. Nie odzywał się od dłuższego czasu. Elarion zatrzymał się nagle. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Poczekajcie. Vaelor odwrócił się. [VAELOR]: — Co się stało? Elarion przykucnął i dotknął ziemi. W popiele widniał ślad przypominający odcisk bosej stopy. Potem drugi. Trzeci. Prowadziły wprost ku zachodowi. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie jesteśmy sami. [LIRA]: — Zwiadowcy Zarkana? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. [KAEL]: — Skąd wiesz? Elarion uniósł wzrok. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ te ślady pojawiły się przed nami. [VAELOR]: — Więc kto je zostawił? Elarion wstał. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ktoś, kto już nie żyje. 3. MIASTO BEZ ŻYWYCH [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przed zmierzchem dotarli do ruin miasta. Nie było go na mapach, które Vaelor widział w królewskich archiwach. Nie znajdowało się również w żadnej z ksiąg Orena. Mury wznosiły się na skalistym wzgórzu, a ich kamienie były tak ciemne, jakby przez setki lat nasiąkały dymem. Nad bramą wisiał znak siedmiu splecionych linii. Vaelor rozpoznał go natychmiast. Był podobny do symbolu, który pojawiał się na dawnych przedstawieniach strażników. Jedna z linii została przecięta. [VAELOR]: — To znak siedmiu strażników. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tak. Ale w tej wersji ktoś usunął jedną z linii. [KAEL]: — Może dlatego, że jeden ze strażników zdradził pozostałych. Elarion spojrzał na niego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie każda nieobecność oznacza zdradę. [KAEL]: — A nie każda zdrada oznacza nieobecność. Lira podeszła do bramy. Położyła dłoń na kamieniu, a jej opaska z symbolem półksiężyca przeciętego linią rozbłysła słabym światłem. Kamienna powierzchnia zadrżała. Z głębi ruin dobiegł niski dźwięk. Brama otworzyła się bezszelestnie. Za nią znajdowała się ulica wyłożona popękanymi płytami. Po obu stronach stały domy, których dachy zapadły się do środka. W niektórych oknach wisiały resztki zasłon. Na murach można było dostrzec wyblakłe malowidła przedstawiające ludzi podczas codziennych zajęć. Vaelor zobaczył kobietę trzymającą dziecko. Mężczyznę prowadzącego konia. Grupę dzieci biegnących przez plac. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Zbyt zwyczajnie. [VAELOR]: — Kto tu mieszkał? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Strażnicy, ich rodziny i ludzie, którzy pomagali im utrzymywać pieczęcie. [LIRA]: — Co się z nimi stało? Elarion nie odpowiedział od razu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Pewnego dnia przestali wracać do domów. [KAEL]: — Wszyscy? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie wszyscy. Niektórzy zostali. Ale ci, którzy zostali, nie byli już tacy sami. Z głębi ulicy dobiegł dźwięk dzwonu. Raz. Drugi. Trzeci. Vaelor spojrzał na wieżę stojącą na końcu miasta. Nie było w niej żadnego dzwonu. A jednak dźwięk rozbrzmiewał ponownie. [VAELOR]: — Co to oznacza? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Że ktoś wie o naszym przybyciu. 4. DZIEWCZYNA Z PUSTYMI OCZAMI [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Znaleźli ją na środku dawnego placu. Siedziała na kamiennej ławce, ubrana w prostą, szarą suknię. Jej włosy były jasne, niemal białe, a twarz młoda. Mogła mieć siedemnaście lat, może osiemnaście. Nie poruszyła się, kiedy Vaelor i pozostali podeszli bliżej. Jej oczy były całkowicie pozbawione barwy. Nie były ślepe. Patrzyły prosto na Vaelora. [VAELOR]: — Kim jesteś? [DZIEWCZYNA]: — To zależy, kto pyta. [VAELOR]: — Nazywam się Vaelor. Dziewczyna przechyliła głowę. [DZIEWCZYNA]: — Nie pytałam o twoje imię. [VAELOR]: — Więc o co? [DZIEWCZYNA]: — O to, kim jesteś, kiedy nikt cię nie pamięta. Vaelor zamilkł. Lira wysunęła jedno z ostrzy. [LIRA]: — Nie przyszliśmy tu rozmawiać w zagadkach. [DZIEWCZYNA]: — A jednak przynieśliście ze sobą więcej pytań niż odpowiedzi. Kael zrobił krok do przodu. [KAEL]: — Jesteś strażniczką? Dziewczyna spojrzała na niego. Po raz pierwszy na jej twarzy pojawił się wyraz zdziwienia. [DZIEWCZYNA]: — Ty już tu byłeś. Kael pobladł. [KAEL]: — Nie. [DZIEWCZYNA]: — Pamiętam cię. [KAEL]: — To niemożliwe. [DZIEWCZYNA]: — Pamiętam, jak przyniesiono twoje ciało. Vaelor natychmiast spojrzał na Kaela. [LIRA]: — Co? Dziewczyna powoli wstała. [DZIEWCZYNA]: — Pamiętam krew na kamieniach. Pamiętam twoją matkę, która krzyczała, żeby nie zamykano oczu. Pamiętam, jak ktoś powiedział, że chłopiec już nigdy nie wróci. Kael cofnął się o krok. [KAEL]: — Przestań. [DZIEWCZYNA]: — A potem wróciłeś. Wokół placu rozległ się cichy szmer. Nie był to wiatr. Brzmiał jak szept wielu osób mówiących jednocześnie. Lira stanęła przed bratem. [LIRA]: — Nie masz prawa mówić o nim w ten sposób. [DZIEWCZYNA]: — Nie mówię o nim. Mówię o tym, co pamiętam. [VAELOR]: — Skąd go znasz? [DZIEWCZYNA]: — Znam jego śmierć. Vaelor zwrócił się do Kaela. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że pamiętasz, jak umarłeś. Czy to tutaj? Kael nie odpowiedział. Elarion zrobił krok w stronę dziewczyny. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Jak masz na imię? [DZIEWCZYNA]: — Nie pamiętam. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie pamiętasz własnego imienia? [DZIEWCZYNA]: — Pamiętam, że kiedyś je miałam. Ale ktoś zabrał je z mojej głowy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Kto? Dziewczyna wskazała na wieżę. [DZIEWCZYNA]: — Ten, który zbiera imiona. Elarion znieruchomiał. Vaelor dostrzegł, że jego dłoń zacisnęła się na rękojeści miecza. [VAELOR]: — Pierwsza Pamięć? Dziewczyna spojrzała na niego. [DZIEWCZYNA]: — Nie wymawiaj tego, czego jeszcze nie rozumiesz. [VAELOR]: — Szukamy Seris. Na dźwięk tego imienia dziewczyna odwróciła głowę. [DZIEWCZYNA]: — Matki Liry i Kaela? [VAELOR]: — Tak. [DZIEWCZYNA]: — Ona zostawiła tutaj coś, czego nie mogła zabrać ze sobą. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Zaprowadź nas. Dziewczyna spojrzała na Elariona. [DZIEWCZYNA]: — Ty nie powinieneś tu być. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem. [DZIEWCZYNA]: — Twoje imię nadal znajduje się w murach. Na placu zapadła cisza. [VAELOR]: — Co to znaczy? Dziewczyna nie odpowiedziała. Ruszyła w stronę wieży. 5. IMIĘ, KTÓRE ZOSTAŁO NA MURZE [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wnętrze wieży było chłodne i wilgotne. Na ścianach znajdowały się setki imion. Niektóre zapisano starannym pismem, inne wyryto ostrym narzędziem. Były tam imiona królów, dzieci, wojowników i ludzi, których nazwiska dawno zniknęły z historii. Vaelor przesuwał wzrokiem po kamieniu. Zatrzymał się przy jednym z zapisów. SERIS. Pod nim widniał drugi napis, znacznie mniejszy. PAMIĘĆ ODDZIELONA. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — To imię naszej matki. [KAEL]: — Wiem. [LIRA]: — Nie patrz na mnie w ten sposób. [KAEL]: — W jaki sposób? [LIRA]: — Jakbyś wiedział coś, czego ja nie wiem. Kael nie odpowiedział. Dziewczyna wskazała schody prowadzące w dół. [DZIEWCZYNA]: — Tam znajduje się to, czego szukacie. [VAELOR]: — Pójdziesz z nami? [DZIEWCZYNA]: — Nie mogę. [VAELOR]: — Dlaczego? [DZIEWCZYNA]: — Ponieważ moje imię jest tutaj. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — A jeśli je odnajdziemy? Dziewczyna spojrzała na niego z czymś, co mogło być smutkiem. [DZIEWCZYNA]: — Wtedy będę musiała przypomnieć sobie, jak umarłam. Elarion spuścił wzrok. Vaelor zauważył ten gest. [VAELOR]: — Znasz ją? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. [VAELOR]: — Ale wiesz, kim jest. Elarion milczał. [VAELOR]: — Znowu coś przede mną ukrywasz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie wszystko, co ukrywam, jest przeznaczone do zatajenia na zawsze. [VAELOR]: — To zdanie zaczyna mnie męczyć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Mnie również. Przez chwilę patrzyli na siebie bez słowa. Potem Vaelor ruszył w dół. Schody kończyły się w okrągłej komnacie. Pośrodku znajdował się kamienny stół, a na nim leżała niewielka, srebrna kula. Jej powierzchnia była pokryta cienkimi pęknięciami. Gdy Vaelor zbliżył się do stołu, znak na jego dłoni rozbłysnął. Kula odpowiedziała światłem. Z jej wnętrza dobiegł kobiecy głos. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Jeśli słyszysz te słowa, oznacza to, że zawiodłam. Lira zakryła usta dłonią. [LIRA]: — Mamo... [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Nie wiem, kto odnajdzie tę część mojej pamięci. Nie wiem nawet, czy będę jeszcze pamiętać, że ją tutaj zostawiłam. Wiem tylko, że nie mogę pozwolić, aby pierwsze imię dostało się w ręce tego, który chce odzyskać wszystko. [VAELOR]: — Pierwsza Pamięć. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Nie nazywaj go tak, jak sam siebie nazywa. To imię jest jego więzieniem i jego koroną. Dawno temu istniał ktoś, kto potrafił odebrać mu jedno i drugie. Elarion zrobił krok w stronę kuli. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Elarionie... jeśli jesteś przy nich, nie pozwól mu dotknąć ostatniej części. Nie pozwól mu usłyszeć całego imienia. Vaelor odwrócił się gwałtownie. [VAELOR]: — Mówi o tobie. Elarion patrzył na kulę, jakby każde słowo Seris wbijało się w niego niczym ostrze. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Wiem, co zrobiłeś. Wiem, kogo ocaliłeś. I wiem, że do dziś wierzysz, że nie miałeś innego wyboru. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Seris... [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Ale wybór zawsze istniał. Nawet wtedy. Kula rozbłysła mocniej. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Vaelorze, jeśli mnie słyszysz, musisz wiedzieć, że nie jesteś pierwszym, który nosi ten znak. Nie jesteś też jego ostatnim dziedzicem. Twoja krew pochodzi z dwóch źródeł, ale żadne z nich nie jest tym, za które je uważasz. [VAELOR]: — Co to znaczy? [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Gdy odnajdziesz drugą część mojej pamięci, poznasz prawdę o chłopcu, który umarł, zanim zdążył dorosnąć. Kael zamknął oczy. [LIRA]: — Kael? [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Nie próbuj go ocalać po raz drugi. To nie śmierć go zatrzymała. To obietnica. Kula zadrżała. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — A jeśli spotkasz Arona, nie pytaj go, dlaczego milczał. Zapytaj, co obiecał twojemu ojcu. W komnacie rozległ się trzask. Na srebrnej powierzchni kuli pojawiła się ciemna rysa. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — I pamiętajcie... nie wszystkie siedem pieczęci zostało stworzone po to, aby więzić Nemoratha. Światło zgasło. 6. CENA WSPOMNIENIA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez długi czas nikt się nie poruszał. Słowa Seris pozostawiły po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Vaelor czuł, że coś się w nim zmieniło. Nie potrafił określić, co dokładnie. Znak na jego dłoni przestał pulsować, ale pod skórą pozostało ciepło. Lira stała przy stole. [LIRA]: — Dlaczego nie powiedziałeś nam, że znała cię w ten sposób? Elarion nie spojrzał na nią. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ nie wiedziałem, że zostawiła tutaj wspomnienie. [LIRA]: — Nie o to pytam. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem. [VAELOR]: — Co zrobiłeś? Elarion odwrócił się. [VAELOR]: — Seris powiedziała, że kogoś ocaliłeś. Powiedziała, że do dziś wierzysz, iż nie miałeś wyboru. Kogo ocaliłeś? Elarion milczał. [VAELOR]: — Czy chodziło o Pierwszą Pamięć? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. [VAELOR]: — O Nemoratha? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. [VAELOR]: — Więc o kogo? Elarion spojrzał na niego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — O kogoś, kto nie powinien był przeżyć. Vaelor zrobił krok w jego stronę. [VAELOR]: — Czy ten ktoś jest związany ze mną? Elarion nie odpowiedział. I właśnie ta cisza była odpowiedzią. W tym samym momencie kula ponownie rozbłysła. Tym razem światło nie było srebrne, lecz ciemnoczerwone. Na jej powierzchni pojawił się nowy obraz. Dawna sala. Siedem postaci stojących wokół kamiennego kręgu. Jedna z nich trzymała dziecko. Druga unosiła miecz. Trzecia klęczała na ziemi. Vaelor rozpoznał Elariona. Był młodszy, bez blizn na twarzy, z długimi włosami związanymi z tyłu. Stał obok kobiety, której twarz była podobna do Liry. Seris. A przed nimi leżał chłopiec. Kael. Lira chwyciła brata za ramię. [LIRA]: — To ty. Kael nie odrywał wzroku od obrazu. [KAEL]: — Tak. [VAELOR]: — Co się wtedy stało? Kael przez chwilę nie odpowiadał. [KAEL]: — Nie pamiętam wszystkiego. Pamiętam zimno. Pamiętam kamienną podłogę. Pamiętam, że nie mogłem oddychać. A potem głos matki. [LIRA]: — Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś? [KAEL]: — Bo nie chciałem, żebyś pamiętała mnie jako martwego. [LIRA]: — Jesteś moim bratem. Nie obchodzi mnie, co zobaczyłam w tej wizji. [KAEL]: — Mnie obchodzi. Obraz na kuli zaczął się zmieniać. Widać było Seris pochylającą się nad ciałem syna. Elarion stał obok niej, trzymając w dłoni niewielki przedmiot przypominający czarny kryształ. Nagle z ciemności wyłoniła się druga postać. Jej twarz była ukryta. Nie miała cienia. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna boleć. [NIEZNANY GŁOS]: — Jedno życie za jedno imię. Seris podniosła głowę. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Nie. [NIEZNANY GŁOS]: — Wiesz, czego żądam. [SERIS – WSPOMNIENIE]: — Nie oddam ci mojego syna. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie proszę o jego życie. Proszę o jego śmierć. Obraz rozpadł się na tysiące drobnych fragmentów światła. Kael zachwiał się i oparł o stół. [KAEL]: — Właśnie tak to pamiętam. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Ale przecież żyjesz. [KAEL]: — Nie jestem pewien, czy to samo znaczy żyć. Lira objęła brata. Przez chwilę nie było w niej wojowniczki, tajemniczej przewodniczki ani osoby skrywającej własne sekrety. Była tylko siostrą, która bała się utracić jedyną rodzinę, jaka jej pozostała. 7. GOŚĆ Z CZARNEJ WIEŻY [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie mieli czasu na dalsze pytania. Z góry dobiegł dźwięk kroków. Powolnych. Równych. Ktoś schodził po schodach. Elarion natychmiast wyciągnął miecz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Za mną. Vaelor stanął obok niego. Lira wysunęła oba ostrza, a Kael podniósł się, choć nadal był blady. Z ciemności wyłonił się mężczyzna w czarnym płaszczu. Na jego piersi widniał znak korony przeciętej pionową linią. Nie był żołnierzem Zarkana. Jego ubranie nie miało żadnych królewskich oznaczeń, a twarz pozostawała spokojna. [VAELOR]: — Kim jesteś? [MĘŻCZYZNA]: — Posłańcem. [LIRA]: — Czyim? [MĘŻCZYZNA]: — Tego, który pamięta więcej niż wy. Elarion uniósł miecz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Zarkan. Mężczyzna uśmiechnął się lekko. [MĘŻCZYZNA]: — Król Eldorii nie jest jedynym, który wysyła posłańców. [VAELOR]: — Więc kto cię przysłał? Mężczyzna spojrzał na srebrną kulę. [MĘŻCZYZNA]: — Ten, który słyszał głos Seris. [VAELOR]: — Pierwsza Pamięć. [MĘŻCZYZNA]: — Uważaj, młody książę. Niektóre imiona przywołują tych, którzy je noszą. Vaelor poczuł zimno na karku. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Czego chce? [MĘŻCZYZNA]: — Nie mnie o to pytaj. Mężczyzna wyjął spod płaszcza niewielką tabliczkę z ciemnego metalu i położył ją na kamiennym stole. [MĘŻCZYZNA]: — To dla dziedzica. Vaelor nie sięgnął po przedmiot. [VAELOR]: — Dlaczego miałbym ci ufać? [MĘŻCZYZNA]: — Nie powinieneś. [LIRA]: — W takim razie zabieraj się stąd. [MĘŻCZYZNA]: — Nie przyszedłem po was. Przyszedłem ostrzec. [KAEL]: — Przed czym? Mężczyzna spojrzał na niego. [MĘŻCZYZNA]: — Przed tym, co zostało po śmierci. Kael zacisnął szczękę. [MĘŻCZYZNA]: — Nie jesteś jedynym, który wrócił. W komnacie zrobiło się lodowato. [VAELOR]: — Co masz na myśli? [MĘŻCZYZNA]: — Wkrótce spotkacie innych. Niektórzy będą pamiętać swoje życie. Inni będą pamiętać wyłącznie śmierć. Jeszcze inni nie będą wiedzieli, że kiedykolwiek umarli. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Dlaczego nam to mówisz? [MĘŻCZYZNA]: — Ponieważ druga pieczęć nie została naruszona przypadkiem. Ktoś otworzył drogę pomiędzy pamięcią a tym, co znajduje się poza nią. [VAELOR]: — Nemorath? Mężczyzna potrząsnął głową. [MĘŻCZYZNA]: — Nie wszystko, co budzi się w ciemności, należy do Pierwszego Cienia. Odwrócił się i ruszył ku schodom. [LIRA]: — Zaczekaj! Nie zatrzymał się. [LIRA]: — Powiedz nam przynajmniej, kim jesteś! Mężczyzna obejrzał się przez ramię. [MĘŻCZYZNA]: — Kiedyś miałem imię. Potem zniknął. Vaelor rzucił się ku schodom, ale na górze nie było nikogo. Ulica za wejściem do wieży również pozostawała pusta. Na kamiennym stole leżała jedynie metalowa tabliczka. Widniał na niej znak dwóch splecionych drzew. Jedno było zielone. Drugie czarne. 8. TO, CO POZOSTAŁO PO SERIS [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kiedy zagrożenie minęło, Vaelor podniósł tabliczkę. Jej powierzchnia była ciepła. Na odwrocie znajdował się napis: NIE SZUKAJCIE TRZECIEJ PIECZĘCI. SZUKAJCIE TEGO, CO PIERWSZA UKRYŁA PRZED DRUGĄ. Vaelor przeczytał słowa na głos. [VAELOR]: — Co to znaczy? Elarion przyjrzał się tabliczce. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Pierwsza pieczęć nie była tylko więzieniem Nemoratha. [VAELOR]: — Już o tym wiemy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. Wiemy jedynie, że Seris tak powiedziała. Nie znamy jeszcze prawdziwego znaczenia jej słów. [LIRA]: — Czyli musimy znaleźć kolejną część jej pamięci. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tak. [KAEL]: — A gdzie? Elarion przesunął palcem po metalowej tabliczce. Znak dwóch drzew zadrżał. Cienka linia przecięła jego powierzchnię, układając się w kształt mapy. Pojawiły się trzy punkty. Pierwszy znajdował się w miejscu, w którym już byli. Drugi wskazywał na północ, ku górom. Trzeci pozostawał ukryty pod ciemną plamą. [VAELOR]: — To mapa? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Raczej wspomnienie drogi. [LIRA]: — Dokąd prowadzi drugi punkt? Elarion przyglądał się znakowi przez dłuższą chwilę. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Do miejsca, w którym Seris po raz ostatni widziała Aethara. Vaelor poczuł, jak serce zaczyna mu szybciej bić. [VAELOR]: — Mojego ojca? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tak. [VAELOR]: — Myślałem, że jego ostatnie wspomnienie znajduje się w grobie. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — To, co zobaczyłeś w grobie, było tylko tym, co twój ojciec chciał ci przekazać. Nie wszystkim, co się wydarzyło. [VAELOR]: — Więc znowu będę musiał słuchać jego głosu? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tym razem możesz usłyszeć również głos Seris. Lira podeszła do mapy. [LIRA]: — A trzeci punkt? Elarion nie odpowiedział. [VAELOR]: — Coś rozpoznajesz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tak. [VAELOR]: — Powiedz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie mogę. Vaelor westchnął ciężko. [VAELOR]: — Zaczynam rozumieć, dlaczego moja matka ostrzegała mnie przed tobą. Elarion spojrzał na niego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Twoja matka miała powody, by się mnie obawiać. [VAELOR]: — A ty miałeś powody, by się jej bać? Elarion odwrócił wzrok. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. Bałem się tego, co mogło się z nią stać. 9. ZARKAN I GŁOS BEZ IMIENIA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego samego wieczoru, daleko od ruin miasta, w Czarnej Wieży zapłonęły trzy płomienie. Zarkan stał przed wielkim oknem. Poniżej rozciągała się Eldoria, królestwo, które zdobył dzięki zdradzie, sile i obietnicom złożonym tym, którzy pragnęli więcej, niż powinni. Na stole leżał raport Veyrana. Zwiadowca wrócił z północnych rubieży. Nie miał dobrych wieści. [VEY​RAN]: — Odnaleźliśmy ślady Vaelora. Przeszedł przez Dolinę Zapomnienia i dotarł do dawnego miasta strażników. [ZARKAN]: — Kto mu towarzyszy? [VEY​RAN]: — Lira, Kael i Elarion. Zarkan odwrócił się powoli. [ZARKAN]: — Elarion. [VEY​RAN]: — Tak, mój królu. [ZARKAN]: — A więc starzec w końcu przestał się ukrywać. Veyran spuścił głowę. [VEY​RAN]: — Mam rozkaz wysłać ludzi za nimi? [ZARKAN]: — Nie. [VEY​RAN]: — Ale jeśli odnajdą kolejną część kroniki... [ZARKAN]: — Nie rozumiesz. Jeśli ją odnajdą, doprowadzą mnie do miejsca, którego sam nie potrafię znaleźć. Zarkan podszedł do stołu i położył dłoń na raporcie. [ZARKAN]: — Niech idą dalej. [VEY​RAN]: — A jeśli Vaelor dowie się, czego szukasz? Zarkan uśmiechnął się chłodno. [ZARKAN]: — Wtedy będzie już za późno. W głębi sali rozległ się szept. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie jest za późno. Zarkan znieruchomiał. [ZARKAN]: — Myślałem, że nie interesuje cię, co robię. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Interesuje mnie wszystko, co dotyczy mojego imienia. [ZARKAN]: — Vaelor odnajdzie kolejną część wspomnienia. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wiem. [ZARKAN]: — Elarion również tam jest. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wiem. [ZARKAN]: — Dlaczego pozwalasz mu żyć? W sali zrobiło się zimniej. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ponieważ jego zdrada nie została jeszcze zakończona. Zarkan zacisnął pięść. [ZARKAN]: — A kiedy zostanie? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wtedy przypomni sobie, dlaczego powinien był umrzeć. Cień pod tronem poruszył się. Nie przypominał cienia żadnego z obecnych. [ZARKAN]: — A Nemorath? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Pierwszy Cień zaczyna rozumieć, że nie jest już jedynym więźniem. [ZARKAN]: — Czy może nam przeszkodzić? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie w tym, czego naprawdę pragnę. [ZARKAN]: — A czego pragniesz? Przez długą chwilę nie było odpowiedzi. Potem głos odezwał się tak cicho, że nawet Veyran nie był pewien, czy naprawdę go usłyszał. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Chcę przypomnieć sobie, kim byłem, zanim świat nauczył się mnie zapominać. 10. OSTATNIA OBIETNICA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Opuścili miasto przed świtem. Dziewczyna o pustych oczach stała na szczycie schodów. Nie próbowała ich zatrzymać. Patrzyła na nich, jakby chciała zapamiętać ich twarze, zanim kolejna część świata zostanie jej odebrana. Vaelor zatrzymał się przy bramie. [VAELOR]: — Czy kiedyś odzyskasz swoje imię? [DZIEWCZYNA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — A jeśli je odnajdziemy? [DZIEWCZYNA]: — Wtedy będę musiała zdecydować, czy chcę pamiętać. [VAELOR]: — Myślałem, że każdy chce pamiętać. Dziewczyna uśmiechnęła się smutno. [DZIEWCZYNA]: — Nie każdy. Vaelor skinął głową i ruszył za pozostałymi. Droga na północ była długa. Góry, które wcześniej widzieli jedynie na horyzoncie, zaczynały wyrastać ponad linią drzew. Ich szczyty ginęły w chmurach, a zbocza pokrywał śnieg, który nie topniał nawet w najcieplejszych miesiącach. Przez większą część drogi nikt się nie odzywał. Kael szedł obok Liry. Dziewczyna co jakiś czas spoglądała na niego, ale nie zadawała pytań. Oboje wiedzieli, że rozmowa o jego śmierci dopiero się zaczęła. Vaelor trzymał przy sobie srebrną kulę. Nie była już aktywna, lecz kiedy dotykał jej powierzchni, słyszał cichy szmer przypominający oddech. Elarion szedł na końcu. Wiedział, dokąd prowadzi mapa. Wiedział również, co znajdą w miejscu, w którym Seris ostatni raz widziała Aethara. Nie wiedział tylko, czy Vaelor będzie w stanie wybaczyć mu prawdę. [VAELOR]: — Elarionie. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Słucham. [VAELOR]: — Gdy dotrzemy do miejsca wskazanego na mapie, nie będziesz mógł już niczego ukrywać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem. [VAELOR]: — Chcę poznać prawdę o moim ojcu. O matce. O siedmiu strażnikach. I o tym, co zrobiłeś. Elarion spojrzał na młodego księcia. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — A jeśli prawda sprawi, że przestaniesz mi ufać? [VAELOR]: — Nigdy nie powiedziałem, że ci ufam. Elarion przyjął te słowa bez sprzeciwu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — W takim razie przynajmniej nie będę musiał cię rozczarować. Vaelor ruszył dalej. Po pewnym czasie Lira zrównała się z Elarionem. [LIRA]: — On jeszcze nie wie, kim naprawdę jesteś. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ty również nie. [LIRA]: — Wiem więcej, niż ci się wydaje. Elarion spojrzał na jej opaskę. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — W takim razie wiesz również, że nie powinnaś była zawierać tamtego układu. Lira zatrzymała się. Na jej twarzy pojawił się strach, który zniknął równie szybko, jak się pojawił. [LIRA]: — Nie wiesz, co zrobiłam. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Być może. Ale wiem, że nie wszystkie obietnice zostały stworzone po to, by je spełniać. Lira nie odpowiedziała. Elarion odszedł, pozostawiając ją samą na ścieżce. Przez chwilę dziewczyna patrzyła na własną dłoń. Pod rękawem, tuż przy nadgarstku, znajdował się cienki ślad czarnego znaku. Znak, którego nie było na opasce. Znak, który pojawił się w dniu, kiedy po raz pierwszy spotkała Zarkana. Nie powiedziała o nim nikomu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego dnia nie odnaleźli całej prawdy. Nie odzyskali pełnego imienia pierwszego króla. Nie dowiedzieli się, dlaczego Kael powrócił ze śmierci ani kogo ocaliłem przed tysiącami lat. Ale zrozumieli coś, czego wcześniej nie potrafili dostrzec. Pamięć nie była jedynie zapisem przeszłości. Mogła być więzieniem. Mogła być bronią. Mogła być obietnicą, której nie dało się złamać bez zapłacenia ceny. A gdzieś daleko, pod warstwami kamienia i zapomnienia, druga część pamięci Seris czekała na Vaelora. Nie jako skarb. Nie jako odpowiedź. Jako świadek. Świadek ostatniej rozmowy jego rodziców i decyzji, która sprawiła, że książę Eldorii przyszedł na świat. I tym razem nie tylko Vaelor miał poznać prawdę. Prawda miała poznać jego.

End of Chapter 7