Chapter 6 of 26
Rozdział 6:
KREW, KTÓRA PAMIĘTA ŚMIERĆ
8.3k words
KRONIKI ZAPOMNIANYCH BOGÓW
TOM 1 — DZIEDZIC PRADAWNEJ KRWI
ROZDZIAŁ 6
KREW, KTÓRA PAMIĘTA ŚMIERĆ
1. POWRÓT DO DOLINY
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są ludzie, którzy boją się śmierci. Są tacy, którzy boją się zapomnienia. Nieliczni rozumieją, że jedno może być gorsze od drugiego.
Śmierć odbiera człowiekowi przyszłość.
Zapomnienie potrafi odebrać mu przeszłość, a bez niej nawet najdłuższe życie staje się jedynie pustym oczekiwaniem na koniec.
Kael znał oba te stany.
Nie chciał jednak mówić o żadnym z nich.
Kiedy Vaelor, Lira i Kael opuszczali dolinę prowadzącą do Biblioteki Bez Imion, słońce stało już wysoko. Niebo nad górami miało barwę bladego złota, a wiatr niósł ze sobą drobiny białego pyłu, który osiadał na ubraniach i włosach.
Za ich plecami pozostawała brama. Z daleka wyglądała jak zwyczajny kamienny łuk. Gdyby ktoś nie wiedział, czego szukać, mógłby przejść obok niej, nie zauważając niczego niezwykłego.
Vaelor obejrzał się jeszcze raz.
Nie potrafił pozbyć się wrażenia, że ktoś stoi po drugiej stronie i obserwuje go przez niewidzialną szczelinę.
Znak na lewej dłoni pozostawał spokojny. Cienka, czarna linia, która pojawiła się podczas opuszczania biblioteki, nie zniknęła jednak. Biegła od nadgarstka ku symbolowi dwóch splecionych drzew, przecinając skórę jak fragment zapisanego zdania.
Vaelor próbował ją zmyć wodą ze strumienia. Nie pomogło. Próbował zeskrobać ją paznokciem. Nie poczuł bólu, ale linia pozostała.
Była częścią znaku.
Albo czymś, co dopiero miało się nim stać.
[VAELOR]:
— Zatrzymajmy się.
[LIRA]:
— Dlaczego?
[VAELOR]:
— Chcę zobaczyć, czy to się zmienia.
[KAEL]:
— Jeśli masz na myśli tę linię, to nie zmieniła się od chwili, kiedy ją zauważyłeś.
[VAELOR]:
— Skąd wiesz?
[KAEL]:
— Patrzyłem na twoją dłoń.
[VAELOR]:
— Od jak dawna?
[KAEL]:
— Od momentu, kiedy zaczęła przypominać pismo.
Lira podeszła bliżej. Ujęła nadgarstek Vaelora i obróciła jego dłoń ku światłu.
[LIRA]:
— To nie jest zwykła blizna.
[VAELOR]:
— Wiem.
[LIRA]:
— Wygląda jak fragment starego alfabetu. Widziałam podobne znaki na przedmiotach należących do mojej matki.
[VAELOR]:
— Możesz go odczytać?
[LIRA]:
— Nie.
[VAELOR]:
— Ale rozpoznajesz pismo.
[LIRA]:
— Rozpoznaję jego kształt. To nie to samo.
[KAEL]:
— W Dolinie Zapomnienia był ktoś, kto mógłby nam pomóc.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]:
— Oren.
[KAEL]:
— Tak.
[LIRA]:
— Jeśli Oren rzeczywiście znał Seris tak dobrze, jak twierdził, powinien wiedzieć, co oznacza ten znak.
[VAELOR]:
— W takim razie nie traćmy czasu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie powiedzieli sobie, że powrót do Orena oznacza również powrót do pytań, których żadne z nich nie chciało zadawać.
Vaelor nie zapomniał słów Elariona.
Seris zrobiła coś, czego żadne z nich nie potrafiło jej wybaczyć.
Nie zapomniał również reakcji Kaela na widok jej imienia w księdze.
A przede wszystkim pamiętał ostatnie słowa Pierwszej Pamięci.
Krew, która nie powinna już płynąć.
Nie wiedział, czy chodziło o Kaela, Seris, czy kogoś jeszcze.
Miał jednak coraz silniejsze przeczucie, że wszystkie te tajemnice łączy coś, co wydarzyło się na długo przed jego narodzinami.
Droga do osady strażników prowadziła przez kamieniste zbocze. Tym razem dolina nie próbowała ukazywać im fałszywych wspomnień. Nie słychać było szeptów ani głosów zmarłych. Mimo to Vaelor czuł się nieswojo.
Cisza była zbyt głęboka.
Jakby cała okolica wstrzymała oddech.
2. DOM, W KTÓRYM NIE BYŁO CZASU
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Dom Orena nie zmienił się od ich ostatniej wizyty.
Stał pośród ruin dawnej osady, otoczony białymi drzewami, których korzenie wnikały w kamienne fundamenty zapomnianych budynków. Dach pokrywał ciemny mech. Przy wejściu wisiały suszone zioła, a na niewielkim ganku stała drewniana misa wypełniona wodą.
Nie było widać dymu z komina.
Nie słychać było kroków.
Vaelor podszedł do drzwi i zapukał trzy razy.
Nikt nie odpowiedział.
Zapukał ponownie.
[VAELOR]:
— Oren! To my!
Z wnętrza dobiegł odgłos przesuwanego krzesła.
Potem ciężkie kroki.
Drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem.
Oren stał w progu. Miał na sobie tę samą ciemną tunikę, którą nosił podczas ich poprzedniego spotkania. Siwe włosy opadały mu na czoło, a twarz wyglądała na jeszcze bardziej zmęczoną niż wcześniej.
Jego wzrok zatrzymał się na Vaelorze.
Potem przesunął się na Lirę.
Na końcu spojrzał na Kaela.
I właśnie wtedy jego twarz się zmieniła.
Nie było to zdziwienie.
Niepokój również nie.
Był to strach człowieka, który zobaczył coś, co miało pozostać na zawsze poza granicami jego świata.
[OREN]:
— Nie powinieneś był wracać.
[VAELOR]:
— Witaj również, Orenie.
[OREN]:
— Nie żartuj.
[KAEL]:
— Dobrze cię widzieć.
Oren spojrzał na niego długo.
[OREN]:
— Ciebie również, chłopcze.
[KAEL]:
— Myślałem, że będziesz bardziej zadowolony.
[OREN]:
— Byłbym, gdybyś przyszedł jako żywy człowiek.
Wokół nich zapadła cisza.
Lira odwróciła głowę w stronę brata.
Vaelor natomiast poczuł, jak jego żołądek zaciska się w ciasny węzeł.
[VAELOR]:
— Co miałeś na myśli?
Oren cofnął się od drzwi.
[OREN]:
— Wejdźcie.
Nie odpowiedział na pytanie.
Wszedł do domu, nie oglądając się za siebie.
Vaelor przekroczył próg jako ostatni.
W środku panował półmrok. Na stole leżały rozłożone pergaminy, obok nich stały niewielkie fiolki z ciemnymi płynami. Na półkach znajdowały się stare przedmioty: fragmenty zbroi, drewniane figurki, metalowe pierścienie i kilka zamkniętych szkatułek.
Czarna księga, którą wcześniej pokazywał im Oren, leżała na osobnym stoliku.
Była zamknięta.
Vaelor zauważył jednak, że na jej okładce pojawiła się nowa rysa.
[VAELOR]:
— Byłeś w stanie coś odczytać?
[OREN]:
— Z tej księgi?
[VAELOR]:
— Tak.
[OREN]:
— Nie otwierałem jej od waszego odejścia.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ ostatnim razem zabrała mi wspomnienie, którego nie mogłem sobie pozwolić stracić.
[KAEL]:
— Nadal nie pamiętasz twarzy córki?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
— Nie.
[KAEL]:
— Przykro mi.
[OREN]:
— Nie potrzebuję twojego współczucia.
[KAEL]:
— Wiem.
Oren odsunął krzesło i usiadł.
Przez chwilę patrzył na Kaela, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale zmienił zdanie.
[OREN]:
— Co znaleźliście?
[VAELOR]:
— Bibliotekę Bez Imion.
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
— A więc jednak ją odnaleźliście.
[VAELOR]:
— Wiedziałeś, że tam jest.
[OREN]:
— Wiedziałem, że istnieje.
[VAELOR]:
— Dlaczego nie powiedziałeś nam więcej?
[OREN]:
— Ponieważ nie chciałem, żebyście tam poszli.
[VAELOR]:
— Mogłeś nas ostrzec.
[OREN]:
— Ostrzegałem.
[VAELOR]:
— Powiedziałeś, gdzie szukać drogi.
[OREN]:
— Dałem ci krążek, który miał cię powstrzymać, gdybyś dotarł do niewłaściwego miejsca.
[VAELOR]:
— A jednak dotarliśmy do właściwego.
Oren spojrzał na jego lewą dłoń.
Jego twarz pobladła.
[OREN]:
— Pokaż.
Vaelor wyciągnął rękę.
Stary mężczyzna nie dotknął jej od razu. Przyglądał się czarnej linii, która przecinała znak dwóch drzew.
W końcu wyszeptał coś w języku, którego Vaelor nie rozumiał.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
[OREN]:
— Że biblioteka cię zapamiętała.
[VAELOR]:
— Elarion powiedział to samo.
Oren gwałtownie podniósł głowę.
[OREN]:
— Widziałeś Elariona?
[VAELOR]:
— Tak.
[OREN]:
— W bibliotece?
[VAELOR]:
— Tak.
Oren wstał tak szybko, że krzesło przewróciło się za nim.
[OREN]:
— Co dokładnie powiedział?
[VAELOR]:
— Że prawdziwa kronika jest więzieniem dla imienia pierwszego króla. Że siedmiu strażników ukryło je, żeby nikt nie mógł go odnaleźć.
[OREN]:
— A potem?
[VAELOR]:
— Pojawiły się cienie. Elarion został z nimi w środku.
Oren oparł dłonie o stół.
[OREN]:
— Nie powinien był tam wracać.
[LIRA]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ biblioteka pamięta go lepiej niż kogokolwiek innego.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
Oren nie odpowiedział.
Zamiast tego spojrzał na Kaela.
[OREN]:
— A ty? Czy powiedziałeś mu już prawdę?
[KAEL]:
— Nie.
[OREN]:
— Dlaczego?
[KAEL]:
— Ponieważ nie jest jeszcze gotowy.
Vaelor uderzył dłonią w stół.
[VAELOR]:
— Przestańcie mówić o mnie tak, jakbym nie siedział tutaj!
Nikt się nie odezwał.
[VAELOR]:
— Chcę wiedzieć, co się dzieje. Chcę wiedzieć, dlaczego wszyscy znacie fragmenty historii, ale nikt nie potrafi opowiedzieć mi jej do końca. Chcę wiedzieć, co stało się z moją matką, co zrobił Elarion i dlaczego Kael mówi, że pamięta własną śmierć!
Ostatnie słowa zabrzmiały w pomieszczeniu wyjątkowo głośno.
Kael opuścił wzrok.
Oren natomiast powoli usiadł.
[OREN]:
— W takim razie usiądź, Vaelorze.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ po raz pierwszy od bardzo dawna nie mam zamiaru kłamać.
3. OSTATNI DZIEŃ SERIS
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wszystkie wspomnienia można opowiedzieć tak, jak się wydarzyły.
Niektóre są rozbite na fragmenty. Inne zostały zmienione przez ludzi, którzy próbowali ocalić siebie przed prawdą. Są też takie, które ktoś celowo podzielił, aby nikt nie mógł zobaczyć całego obrazu.
Wspomnienie Seris należało do tej ostatniej kategorii.
Oren wiedział, że jeśli zacznie opowiadać, będzie musiał przyznać się do własnej roli w wydarzeniach, które doprowadziły do jej zniknięcia.
A tego bał się bardziej niż śmierci.
---
[OREN]:
— Zanim Seris została jedną z siedmiu strażniczek, była zwyczajną dziewczyną.
[LIRA]:
— Nie była zwyczajna.
[OREN]:
— Wiem, co próbujesz powiedzieć. Miała talent do magii, była odważna i potrafiła dostrzegać rzeczy, których inni nie widzieli. Ale wtedy nie znała jeszcze ciężaru, który miała kiedyś unieść.
[VAELOR]:
— Jak poznałeś ją i Kaela?
Oren spojrzał na Kaela.
[OREN]:
— Kael pojawił się w moim życiu znacznie później.
[KAEL]:
— Nie tak późno, jak ci się wydaje.
Oren zignorował uwagę.
[OREN]:
— Seris przybyła do Doliny Zapomnienia wiele lat przed upadkiem Eldorii. Była młoda, ale już wtedy poszukiwała odpowiedzi dotyczących dawnych pieczęci. Powiedziała mi, że otrzymała wiadomość od kogoś, kto znał prawdziwą historię pierwszego króla.
[VAELOR]:
— Od kogo?
[OREN]:
— Nie chciała powiedzieć.
[LIRA]:
— Może od Pierwszej Pamięci?
[OREN]:
— Nie. Wtedy nie wiedzieliśmy jeszcze, czym naprawdę jest ta istota.
[VAELOR]:
— Czyli ktoś inny znał jej sekret?
[OREN]:
— Tak. Ktoś, kto wiedział, że prawdziwe imię pierwszego króla zostało rozdzielone pomiędzy siedem wspomnień.
[KAEL]:
— I że jedno z nich przechowywała Seris.
Oren skinął głową.
[OREN]:
— Twoja matka nie miała całego imienia. Miała jedynie jego fragment. Ale nawet ten fragment wystarczył, żeby stała się celem.
[LIRA]:
— Dlaczego nam tego nie powiedziałeś?
[OREN]:
— Ponieważ nie wiedziałem, komu mogę ufać.
[LIRA]:
— Jestem jej córką.
[OREN]:
— Właśnie dlatego.
Lira zacisnęła szczękę.
Oren podszedł do jednej z półek i wyjął niewielką szkatułkę. Była wykonana z jasnego drewna, a jej wieko zdobił symbol dwóch splecionych drzew.
Położył ją na stole.
[LIRA]:
— Skąd to masz?
[OREN]:
— Seris zostawiła ją u mnie.
[LIRA]:
— Dlaczego nigdy mi o niej nie powiedziałeś?
[OREN]:
— Ponieważ nie potrafiłem jej otworzyć.
Kael przyjrzał się szkatułce.
[KAEL]:
— Nie powinna tutaj być.
[OREN]:
— Dlaczego?
[KAEL]:
— Ponieważ pamiętam, jak ją zamykano.
Oren spojrzał na niego z niepokojem.
[OREN]:
— Ty wtedy nie żyłeś.
Kael nie odpowiedział.
Lira gwałtownie odwróciła się w jego stronę.
[LIRA]:
— Znowu to samo. Co to znaczy, Kael?
[KAEL]:
— Nie teraz.
[LIRA]:
— Mam dość tego, że wszyscy mówią mi, kiedy mogę poznać prawdę o własnej rodzinie!
[KAEL]:
— A ja mam dość tego, że próbujesz ją poznać, nie rozumiejąc, co może ci odebrać.
[LIRA]:
— Nie jesteś moim strażnikiem.
[KAEL]:
— Wiem.
W jego głosie pojawiło się coś, czego Vaelor wcześniej nie słyszał.
Nie gniew.
Żal.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tamtej chwili Lira zrozumiała, że brat nie unika odpowiedzi dlatego, że nie chce jej zaufać.
On się bał.
Nie o siebie.
O nią.
4. SZKATUŁKA SERIS
[OREN]:
— Spróbujmy ją otworzyć.
[VAELOR]:
— Mówiłeś, że nie potrafiłeś.
[OREN]:
— Wtedy nie miałem tego.
Oren wyjął z kieszeni mały metalowy pierścień. Był ciemny, niemal czarny, a na jego powierzchni wyryto siedem cienkich linii.
Vaelor rozpoznał symbol.
Był podobny do znaku, który widział na mapie siedmiu pieczęci.
[OREN]:
— To należało do Seris. Zostawiła mi go przed swoim odejściem.
[LIRA]:
— Dlaczego dopiero teraz go pokazujesz?
[OREN]:
— Ponieważ dopiero teraz wiem, że przyszedł czas.
Oren umieścił pierścień w niewielkim wgłębieniu na wieku szkatułki.
Przez chwilę nic się nie działo.
Potem drewno rozjarzyło się delikatnym światłem.
Wieko uniosło się samo.
W środku znajdowały się trzy przedmioty.
Pierwszym był niewielki fragment pergaminu.
Drugim srebrny medalion z wyrytym symbolem półksiężyca przeciętego linią.
Trzecim — niewielki kawałek ciemnego szkła.
Lira natychmiast rozpoznała medalion.
[LIRA]:
— To należało do matki.
[OREN]:
— Tak.
[LIRA]:
— Dlaczego zostawiła go tutaj?
[OREN]:
— Powiedziała, że jeśli kiedyś wrócisz do Doliny Zapomnienia, będziesz musiała go odnaleźć.
Lira wzięła medalion do ręki.
Był chłodny.
Przez chwilę nic się nie wydarzyło.
Potem na jego powierzchni pojawiła się cienka srebrna linia, która ułożyła się w kształt zamkniętego oka.
[KAEL]:
— Nie otwieraj go.
[LIRA]:
— Dlaczego?
[KAEL]:
— Bo nie wiesz, co w nim jest.
[LIRA]:
— To medalion mojej matki.
[KAEL]:
— Wiem.
[LIRA]:
— Przestań mówić, co mam robić!
Kael zrobił krok w jej stronę, ale zatrzymał się, widząc wyraz jej twarzy.
[KAEL]:
— Lira, proszę.
To jedno słowo sprawiło, że dziewczyna zamarła.
Nie przypominało rozkazu.
Brzmiało jak błaganie.
[OREN]:
— Seris powiedziała mi kiedyś, że medalion nie przechowuje wspomnień. Przechowuje drogę do nich.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
[OREN]:
— Wspomnienia twojej matki zostały rozdzielone. Część ukryto w przedmiotach, część w ludziach, a część w miejscach, które nie należą już do naszego świata.
[VAELOR]:
— Dlatego nie pamięta wszystkiego?
[OREN]:
— Seris nie zapomniała swojej przeszłości przypadkowo. Sama zdecydowała, które fragmenty pozostawi sobie, a które odda.
[LIRA]:
— Dlaczego?
Oren spojrzał na nią z powagą.
[OREN]:
— Ponieważ odkryła, że Pierwsza Pamięć nie szuka wyłącznie swojego imienia. Szuka również tych, którzy potrafią je wypowiedzieć.
[VAELOR]:
— A Seris była jedną z takich osób.
[OREN]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Czyli podzieliła pamięć, żeby nie można było jej odnaleźć.
[OREN]:
— Nie tylko siebie. Ukryła coś jeszcze.
Oren wyjął z pudełka fragment pergaminu.
Był zapisany drobnymi znakami, a jego krawędzie wyglądały tak, jakby zostały wyrwane z większej całości.
Vaelor pochylił się nad nim.
Na środku widniało siedem słów.
Nie potrafił ich odczytać, ale znak na jego dłoni zareagował natychmiast.
[VAELOR]:
— To ten sam alfabet, który widziałem w bibliotece.
[OREN]:
— Tak.
[LIRA]:
— Co tam jest napisane?
Oren przesunął palcem po pergaminie.
[OREN]:
— Nie znam całego znaczenia. Ale pierwszy wers mówi: „Imię nie należy do tego, kto je nosi, lecz do tego, kto pamięta jego początek”.
[KAEL]:
— A drugi?
Oren milczał.
[VAELOR]:
— Orenie?
[OREN]:
— Drugi wers jest niebezpieczny.
[VAELOR]:
— Czyli go znasz.
[OREN]:
— Znam jego początek.
[VAELOR]:
— Przeczytaj.
Oren spojrzał na Lirę, potem na Kaela.
W końcu wypowiedział słowa powoli:
[OREN]:
— „Kiedy siedem pamięci stanie się jedną, pierwszy król odzyska to, co odebrano mu przed początkiem”.
W pokoju zapadła cisza.
[VAELOR]:
— Co mu odebrano?
[OREN]:
— Tego nie wiem.
[KAEL]:
— Wiesz więcej, niż mówisz.
[OREN]:
— Być może.
[KAEL]:
— Orenie...
[OREN]:
— Nie wszystko, co wiem, powinno zostać wypowiedziane.
[VAELOR]:
— Właśnie dlatego potrzebujemy prawdziwej kroniki.
Oren skinął głową.
[OREN]:
— Teraz rozumiem, dlaczego biblioteka was przyjęła.
5. KAEL I DZIEŃ, W KTÓRYM UMARŁ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Niektórzy ludzie noszą w sobie wspomnienia tak długo, aż zaczynają wierzyć, że są częścią ich ciała.
Kael nosił w sobie śmierć.
Nie jako opowieść.
Nie jako koszmar.
Jako doświadczenie, którego nie potrafił odrzucić.
Pamiętał zapach powietrza tamtego dnia. Pamiętał chłód kamienia pod plecami. Pamiętał ból, który nagle przestał istnieć. Pamiętał też głos, który wypowiedział jego imię, kiedy wszyscy inni uznali go już za martwego.
Nie wiedział tylko, dlaczego później znów otworzył oczy.
---
[VAELOR]:
— Powiedziałeś, że pamiętasz, jak umarłeś.
Kael siedział przy oknie. Patrzył na białe drzewa za domem Orena.
Nie odwrócił się.
[KAEL]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Chcę wiedzieć, co się wtedy wydarzyło.
[KAEL]:
— To nie jest historia, którą można opowiedzieć przy stole.
[LIRA]:
— Jestem twoją siostrą. Mam prawo ją poznać.
Kael zamknął oczy.
[KAEL]:
— Wiem.
[VAELOR]:
— Więc powiedz nam.
Przez dłuższą chwilę słychać było tylko trzask drewna w palenisku.
W końcu Kael wstał.
[KAEL]:
— To było w noc, kiedy Seris zdecydowała się rozdzielić swoją pamięć. Nie było was wtedy przy mnie. Oren próbował ją powstrzymać. Elarion również.
[OREN]:
— Nie próbowałem jej powstrzymać.
Kael spojrzał na niego.
[KAEL]:
— Nie?
[OREN]:
— Próbowałem znaleźć inne rozwiązanie. Wiedziałem, że jeśli dokona podziału, ktoś będzie musiał przejąć część jej wspomnień.
[KAEL]:
— I dlatego zgodziłeś się, żebym to ja poniósł konsekwencje?
Oren nie odpowiedział.
Lira spojrzała na brata.
[LIRA]:
— Co zrobiłeś?
[KAEL]:
— Zgodziłem się jej pomóc.
[LIRA]:
— W czym?
[KAEL]:
— W ukryciu jednej z siedmiu pamięci.
Vaelor zmarszczył brwi.
[VAELOR]:
— Jakiej pamięci?
[KAEL]:
— Tej, która przechowywała fragment prawdziwego imienia pierwszego króla.
[VAELOR]:
— Gdzie ją ukryliście?
Kael spojrzał na swoją pierś.
[KAEL]:
— We mnie.
Lira cofnęła się o krok.
[LIRA]:
— Co?
[KAEL]:
— Seris nie mogła już bezpiecznie przechowywać tej części pamięci. Pierwsza Pamięć potrafiła ją odnaleźć. Dlatego potrzebowała kogoś, kto nie byłby dla niej oczywistym celem.
[VAELOR]:
— I wybrała ciebie.
[KAEL]:
— Nie. To ja się zgłosiłem.
[LIRA]:
— Dlaczego?
Kael uśmiechnął się smutno.
[KAEL]:
— Bo byłem jej synem.
Lira spuściła głowę.
[KAEL]:
— Pamiętam, jak leżałem na kamiennej posadzce. Pamiętam, jak matka trzymała moją dłoń. Pamiętam, że Oren mówił, żeby przerwała rytuał. Ale ona nie mogła. Gdyby to zrobiła, fragment pamięci wróciłby do niej, a Pierwsza Pamięć natychmiast by ją odnalazła.
[VAELOR]:
— Co stało się potem?
[KAEL]:
— Seris wypowiedziała słowa, których nie pamiętam. Wtedy poczułem, jak coś rozrywa mnie od środka. Nie było krwi. Nie było rany. Było tylko uczucie, że moje życie zostaje wyciągnięte z ciała.
[OREN]:
— Kael...
[KAEL]:
— Pozwól mi dokończyć.
Oren zamilkł.
[KAEL]:
— Umarłem. Wiem, że umarłem. Nie zasnąłem. Nie straciłem przytomności. Umarłem. Przez chwilę nie było niczego. Potem usłyszałem głos matki. Powiedziała, że nie może mnie zatrzymać, ale nie pozwoli, żeby mnie zabrano.
[LIRA]:
— Kto miał cię zabrać?
Kael spojrzał na siostrę.
[KAEL]:
— Ten, który przyszedł po wspomnienie.
[VAELOR]:
— Pierwsza Pamięć?
[KAEL]:
— Nie wiem.
[VAELOR]:
— A potem?
[KAEL]:
— Otworzyłem oczy.
[VAELOR]:
— Gdzie?
[KAEL]:
— W miejscu, którego nie potrafię opisać. Nie było tam nieba ani ziemi. Była tylko ciemność i coś, co przypominało ogromne drzewo. Jego korzenie przechodziły przez wszystko, co istniało.
Lira powoli podeszła do brata.
[LIRA]:
— Widziałeś matkę?
[KAEL]:
— Nie.
[LIRA]:
— Więc kto cię przywrócił?
Kael pokręcił głową.
[KAEL]:
— Nie wiem. Kiedy się obudziłem, pamiętałem tylko jedno: nie mogę pozwolić, żeby ktokolwiek otworzył miejsce, w którym ukryto siódmą pamięć.
[VAELOR]:
— Ale nie powiedziałeś nam, że to ty ją nosisz.
[KAEL]:
— Ponieważ sam nie wiedziałem, czy nadal ją noszę.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
Kael rozpiął górną część tuniki.
Na jego piersi, tuż pod obojczykiem, znajdował się niewielki znak.
Nie był taki jak znak Vaelora.
Nie przedstawiał dwóch splecionych drzew.
Był to symbol zamkniętego oka, przeciętego siedmioma cienkimi liniami.
Jedna z nich była przerwana.
[OREN]:
— Nie...
Oren podszedł bliżej.
[OREN]:
— To niemożliwe.
[LIRA]:
— Co to jest?
[OREN]:
— Pieczęć pamięci.
[VAELOR]:
— Czyli Kael nadal ją w sobie przechowuje?
[OREN]:
— Nie wiem.
Kael ponownie zapiął tunikę.
[KAEL]:
— Ja też nie.
6. GŁOS MATKI
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Kiedy Kael skończył mówić, w domu Orena zmieniło się powietrze.
Nie stało się zimniejsze.
Nie pojawiła się żadna widoczna magia.
Po prostu wszystkie drobne dźwięki ucichły.
Płomień w palenisku przestał trzaskać.
Woda w misie przy oknie znieruchomiała.
Nawet wiatr za drzwiami zdawał się nagle odległy.
Lira pierwsza zauważyła, że medalion Seris zaczął drżeć.
Trzymała go nadal w dłoni.
[LIRA]:
— Orenie...
Stary mężczyzna odwrócił się.
Medalion uniósł się nad jej otwartą dłonią.
Na jego powierzchni pojawiło się srebrne światło.
Potem dobiegł ich głos.
[SERIS]:
— Kaelu...
Kael znieruchomiał.
[LIRA]:
— Mamo?
Głos powtórzył imię.
[SERIS]:
— Kaelu...
Tym razem brzmiał wyraźniej.
Kael zrobił krok w stronę medalionu.
[KAEL]:
— Matko?
Medalion rozbłysnął.
W powietrzu pojawił się obraz kobiety o ciemnych włosach i spokojnych oczach. Jej twarz była częściowo przesłonięta mgłą, ale Lira rozpoznała ją natychmiast.
Seris.
Nie była w pełni materialna. Przypominała wspomnienie, które ktoś próbował utrzymać w jednym miejscu.
[LIRA]:
— Mamo...
Seris spojrzała na nią.
Przez moment w jej oczach pojawiła się czułość.
[OBRAZ SERIS]:
— Moja mała...
Lira zakryła usta dłonią.
Nie pamiętała, kiedy ostatni raz słyszała głos matki. Nie pamiętała, jak brzmiało jej imię wypowiadane w taki sposób.
Przez całe życie miała wrażenie, że coś zostało jej odebrane.
Teraz wiedziała, co to było.
[OBRAZ SERIS]:
— Nie powinniście byli wracać do tego miejsca.
[VAELOR]:
— Seris, kim jesteś teraz? Gdzie jesteś?
Seris spojrzała na Vaelora.
[OBRAZ SERIS]:
— Vaelorze...
Chłopak zamarł.
[VAELOR]:
— Znasz mnie?
[OBRAZ SERIS]:
— Trzymałam cię w ramionach, kiedy po raz pierwszy otworzyłeś oczy.
Vaelor poczuł, że coś ściska go w gardle.
[VAELOR]:
— Byłaś przy moich narodzinach?
[OBRAZ SERIS]:
— Byłam przy twojej matce. Byłam przy twoim ojcu. I obiecałam im, że będę cię chronić.
[VAELOR]:
— Dlaczego tego nie zrobiłaś?
Obraz Seris zadrżał.
[OBRAZ SERIS]:
— Ponieważ nie wszystko, co człowiek obiecuje, jest w jego mocy.
[VAELOR]:
— Gdzie jest Elira?
[OBRAZ SERIS]:
— Nie mogę ci powiedzieć.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OBRAZ SERIS]:
— Bo twoje pytanie nie dotyczy miejsca, w którym znajduje się twoja matka. Dotyczy tego, czy nadal jest sobą.
Vaelor poczuł chłód.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
Seris nie odpowiedziała.
Spojrzała na Lirę.
[OBRAZ SERIS]:
— Córeczko, wybacz mi.
[LIRA]:
— Za co?
[OBRAZ SERIS]:
— Za to, że zostawiłam cię z pytaniami, na które nie mogłaś znaleźć odpowiedzi.
[LIRA]:
— Dlaczego podzieliłaś swoją pamięć?
[OBRAZ SERIS]:
— Żeby ukryć imię.
[LIRA]:
— Jakie imię?
Seris zamknęła oczy.
[OBRAZ SERIS]:
— To, które było pierwsze.
[VAELOR]:
— Pierwsza Pamięć?
Seris gwałtownie otworzyła oczy.
[OBRAZ SERIS]:
— Nie wypowiadaj tego określenia w obecności tego, co nosisz.
Vaelor spojrzał na własną dłoń.
Czarna linia zaczęła pulsować.
[VAELOR]:
— Co noszę?
[OBRAZ SERIS]:
— Nie tylko krew Aethara.
[VAELOR]:
— Co jeszcze?
[OBRAZ SERIS]:
— Dziedzictwo, którego nie powinieneś był otrzymać.
[KAEL]:
— Matko, czy pamięć nadal jest we mnie?
Seris spojrzała na niego z bólem.
[OBRAZ SERIS]:
— Tak, synu.
[KAEL]:
— Dlaczego nadal żyję?
Seris wyciągnęła ku niemu dłoń.
[OBRAZ SERIS]:
— Ponieważ ktoś zapłacił za twoje życie.
[KAEL]:
— Kto?
Seris nie zdążyła odpowiedzieć.
Medalion zadrżał gwałtownie.
W jego wnętrzu pojawiła się ciemna rysa.
[OBRAZ SERIS]:
— Słuchajcie mnie uważnie. Nie szukajcie siódmej pamięci tam, gdzie ją ukryto. Szukajcie jej tam, gdzie została oddana.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?
[OBRAZ SERIS]:
— Oren wie.
Wszyscy spojrzeli na starego mężczyznę.
Oren pobladł.
[OREN]:
— Seris...
[OBRAZ SERIS]:
— Nie możesz już dłużej milczeć.
[OREN]:
— Próbowałem cię chronić.
[OBRAZ SERIS]:
— Chroniłeś siebie.
Te słowa zabrzmiały jak uderzenie.
Oren cofnął się.
[LIRA]:
— Orenie, o czym ona mówi?
Seris spojrzała na córkę po raz ostatni.
[OBRAZ SERIS]:
— Uważaj na człowieka, który powie ci, że nie ma już nic do stracenia. Najczęściej jest tym, który zabierze najwięcej.
Medalion rozbłysnął.
Obraz zniknął.
W pomieszczeniu ponownie pojawiły się zwyczajne dźwięki.
Płomień w palenisku zatrzeszczał.
Woda w misie poruszyła się lekko.
A Lira nadal stała z wyciągniętą dłonią, jakby matka wciąż mogła ją dotknąć.
7. OREN I JEGO PRZYSIĘGA
[VAELOR]:
— Powiedziała, że wiesz.
Oren nie odpowiedział.
[VAELOR]:
— Orenie!
Stary mężczyzna usiadł ciężko na krześle.
Przez dłuższą chwilę patrzył na swoje dłonie.
[OREN]:
— Kiedy Seris zdecydowała się podzielić pamięć, nie wszystkie fragmenty zostały ukryte w przedmiotach.
[LIRA]:
— Powiedziała, że jeden został oddany.
[OREN]:
— Tak.
[KAEL]:
— Komu?
Oren podniósł wzrok.
[OREN]:
— Mnie.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]:
— Ty przechowujesz część pamięci?
[OREN]:
— Nie tak, jak Kael. Nie w swoim ciele. Seris powierzyła mi coś, co miało pozostać poza zasięgiem Pierwszej Pamięci.
[LIRA]:
— Co?
[OREN]:
— Wspomnienie dnia, w którym pierwszy król stracił swoje imię.
[VAELOR]:
— To właśnie prawdziwa kronika?
[OREN]:
— Nie. To tylko wspomnienie, które prowadzi do niej.
[KAEL]:
— Gdzie je ukryłeś?
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
— W miejscu, którego nie potrafię już odnaleźć.
[LIRA]:
— Jak to możliwe?
[OREN]:
— Ponieważ sam je zapomniałem.
[VAELOR]:
— Przecież powiedziałeś, że nie otwierałeś księgi.
[OREN]:
— Nie musiałem jej otwierać. Seris pozostawiła we mnie zabezpieczenie. Kiedy ktoś próbowałby wydobyć wspomnienie, miałem zapomnieć drogę do niego.
[KAEL]:
— Czyli sam się go pozbyłeś?
[OREN]:
— Nie wiedziałem, że cena będzie tak wysoka.
[VAELOR]:
— A jednak pamiętasz, że je miałeś.
[OREN]:
— Pamiętam, że Seris mi je powierzyła. Pamiętam jej głos. Pamiętam przysięgę. Ale nie pamiętam miejsca.
[LIRA]:
— Co obiecałeś?
Oren spojrzał na nią.
[OREN]:
— Że jeśli przyjdzie czas, oddam tę pamięć osobie, która będzie potrafiła ją unieść.
[VAELOR]:
— Czyli mnie.
[OREN]:
— Być może.
[VAELOR]:
— Nie chcę kolejnych być może!
[OREN]:
— A ja nie chcę kolejnej śmierci!
Wypowiedziane słowa zawisły w powietrzu.
Oren wstał.
[OREN]:
— Myślisz, że nie wiem, co się dzieje? Myślisz, że nie widzę znaku na twojej dłoni? Wiem, co oznacza twoja krew. Wiem, dlaczego Zarkan chce cię żywego. Wiem również, dlaczego Pierwsza Pamięć zaczęła się tobą interesować.
[VAELOR]:
— Więc powiedz mi!
[OREN]:
— Nie mogę.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ nie pamiętam.
Vaelor patrzył na niego przez dłuższą chwilę.
W końcu odwrócił się i odszedł do okna.
Nie chciał krzyczeć.
Nie chciał nikogo uderzyć.
Był po prostu zmęczony.
Każdy, kto mógł mu pomóc, miał w sobie fragment prawdy, ale nikt nie potrafił przekazać mu jej w całości.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wtedy zrozumiałem, jak wielką krzywdę wyrządziliśmy temu chłopcu.
Nie tylko ukryliśmy przed nim historię jego rodziny.
Pozwoliliśmy, by dorastał w świecie, w którym każdy znał jego przeznaczenie lepiej niż on sam.
A teraz oczekiwaliśmy, że będzie podejmował decyzje, których konsekwencji nie potrafił zrozumieć.
Nie mogłem już dłużej udawać, że to dla jego dobra.
8. CZŁOWIEK, KTÓRY NIE MIAŁ CIENIA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wydawało się, że najtrudniejsze rozmowy mają już za sobą.
Nie miały.
W chwili, gdy Oren zamierzał powiedzieć coś jeszcze, z zewnątrz dobiegł odgłos uderzenia.
Raz.
Potem drugi.
Trzeci.
Nie było to pukanie do drzwi.
Brzmiało jak uderzanie metalowym przedmiotem o kamień.
Kael natychmiast sięgnął po broń.
[LIRA]:
— Ktoś jest na zewnątrz.
[VAELOR]:
— Żołnierze Zarkana?
[OREN]:
— Nie. Gdyby to byli żołnierze, usłyszelibyśmy ich znacznie wcześniej.
Oren podszedł do okna i odsunął zasłonę.
Za drzewami stała samotna postać.
Mężczyzna miał na sobie długi, szary płaszcz. Jego twarz była ukryta pod kapturem, ale widać było jasne dłonie i metalowy przedmiot, który trzymał przy piersi.
Nie poruszał się.
Nie próbował podejść bliżej.
Po prostu stał i patrzył w stronę domu.
[OREN]:
— Nie...
[VAELOR]:
— Znasz go?
Oren cofnął się od okna.
[OREN]:
— To niemożliwe.
[LIRA]:
— Kto to jest?
[OREN]:
— Człowiek, który nie powinien już istnieć.
[KAEL]:
— Orenie, kim on jest?
Stary mężczyzna spojrzał na Kaela.
[OREN]:
— Nazywał się Malver.
Kael pobladł.
[KAEL]:
— Nie.
[LIRA]:
— Znasz go?
[KAEL]:
— Widziałem go w noc śmierci.
Vaelor spojrzał przez okno.
Postać nadal stała nieruchomo.
[VAELOR]:
— Co robił?
[KAEL]:
— Był przy Seris.
[OREN]:
— Nie tylko przy niej.
[KAEL]:
— Orenie...
[OREN]:
— Był tym, który przyszedł po fragment pamięci.
Lira natychmiast sięgnęła po ostrza.
[LIRA]:
— Otworzę drzwi.
[OREN]:
— Nie!
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Bo Malver nie przyszedł tutaj jako człowiek.
Wszyscy spojrzeli ponownie przez okno.
Mężczyzna powoli uniósł głowę.
Pod kapturem nie było widać twarzy.
Była tylko ciemność.
A u jego stóp nie pojawiał się cień.
[KAEL]:
— To on.
[VAELOR]:
— Kto?
[KAEL]:
— Ten, który zabrał mi życie.
W tej samej chwili postać podniosła rękę i zapukała w powietrze.
Nie dotknęła drzwi.
Nie dotknęła okna.
A jednak w całym domu rozległ się głuchy odgłos.
[MALVER]:
— Orenie.
Oren zamknął oczy.
[MALVER]:
— Minęło wiele lat.
[OREN]:
— Nie jesteś mile widziany.
[MALVER]:
— Nie przyszedłem po twoją gościnność.
[VAELOR]:
— Czego chcesz?
Malver powoli zwrócił głowę w stronę Vaelora.
[MALVER]:
— A więc to on.
[OREN]:
— Nie patrz na niego.
[MALVER]:
— Ma oczy swojego ojca.
[VAELOR]:
— Znałeś Aethara?
[MALVER]:
— Znałem wielu królów.
[VAELOR]:
— Odpowiedz.
[MALVER]:
— Aethar był pierwszym, który zrozumiał, że korona może być więzieniem.
[VAELOR]:
— A mój ojciec?
[MALVER]:
— Twój ojciec próbował uciec z więzienia, które sam odziedziczył.
Vaelor zrobił krok w stronę drzwi.
Oren chwycił go za ramię.
[OREN]:
— Nie wychodź.
[VAELOR]:
— On zna odpowiedzi!
[OREN]:
— On zna sposób, by cię wykorzystać.
[MALVER]:
— Oren zawsze lubił przedstawiać cudze słowa jako zagrożenie.
[OREN]:
— Odejdź.
[MALVER]:
— Przyszedłem po to, co zostało mi obiecane.
[LIRA]:
— Nic ci nie obiecywaliśmy.
Malver odwrócił głowę w jej stronę.
[MALVER]:
— Ty nie.
Potem spojrzał na Kaela.
[MALVER]:
— Ale on tak.
Kael zrobił krok naprzód.
[KAEL]:
— Nie zawarłem z tobą żadnego układu.
[MALVER]:
— Nie pamiętasz?
[KAEL]:
— Pamiętam, jak mnie zabiłeś.
[MALVER]:
— To nie było zabójstwo.
[KAEL]:
— Nie żyłem!
[MALVER]:
— Życie nie jest tak prostą rzeczą, jak ci się wydaje.
Kael rzucił się w stronę drzwi.
Lira chwyciła go za ramię.
[LIRA]:
— Nie!
[KAEL]:
— Puść mnie!
[LIRA]:
— Nie wiesz, czym on jest!
[KAEL]:
— Właśnie dlatego muszę się dowiedzieć!
Malver uniósł dłoń.
W tej samej chwili znak na piersi Kaela zapłonął pod ubraniem.
Kael upadł na kolana.
Lira przytrzymała go, a Vaelor podbiegł do niego.
[VAELOR]:
— Kael!
[KAEL]:
— Nie pozwól mu...
Głos Kaela załamał się.
Z jego ust wydobył się cichy jęk.
Oren podniósł z półki niewielki metalowy przedmiot i zacisnął go w dłoni.
[OREN]:
— Odejdź od mojego domu!
Malver nie poruszył się.
[MALVER]:
— Oddaj mi pamięć, którą przechowujesz.
[OREN]:
— Nie mam jej.
[MALVER]:
— W takim razie oddaj mi chłopca.
Vaelor poczuł, że znak na jego lewej dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
— Nie dostaniesz ani jego, ani mnie.
Malver przechylił głowę.
[MALVER]:
— Nie rozumiesz, chłopcze. Ja nie muszę cię zabierać.
Postać powoli opuściła rękę.
[MALVER]:
— Wystarczy, że przypomnę ci, kim jesteś.
Wtedy wszystkie okna domu pokryły się czarnym lodem.
9. PAMIĘĆ, KTÓRA NIE NALEŻAŁA DO NIKOGO
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiem, czy Malver kiedykolwiek był człowiekiem.
W dawnych kronikach jego imię pojawiało się tylko raz. Nie zapisano tam jego narodzin, pochodzenia ani śmierci. Była jedynie krótka wzmianka o strażniku, który miał pilnować granicy pomiędzy pamięcią a zapomnieniem.
Potem zniknął.
Niektórzy twierdzili, że został pożarty przez Pierwszą Pamięć.
Inni, że sam oddał jej swoje imię.
Ja znałem prawdę.
Ale nie mogłem jej jeszcze wypowiedzieć.
---
W domu Orena zapanował chaos.
Czarny lód rozprzestrzeniał się po oknach, a powietrze stało się tak zimne, że oddechy wszystkich zamieniały się w białą mgłę.
Kael leżał na podłodze.
Lira trzymała jego głowę na kolanach.
Vaelor próbował dotknąć znaku na jego piersi, ale za każdym razem, gdy wyciągał rękę, czuł uderzenie niewidzialnej siły.
[VAELOR]:
— Orenie! Zrób coś!
[OREN]:
— Nie mogę!
[VAELOR]:
— Przecież znasz te pieczęcie!
[OREN]:
— Nie znam tej!
Malver stał nieruchomo za oknem.
[MALVER]:
— Kael. Pamiętasz drzewo?
Kael zacisnął zęby.
[KAEL]:
— Zamknij się.
[MALVER]:
— Pamiętasz korzenie?
[KAEL]:
— Zamknij się!
[MALVER]:
— Pamiętasz, co zobaczyłeś po śmierci?
Kael wygiął się z bólu.
Lira objęła go mocniej.
[LIRA]:
— Nie słuchaj go!
[MALVER]:
— Pamiętasz, kto stał pod drzewem?
Kael nagle otworzył oczy.
W jego spojrzeniu pojawiło się przerażenie.
[KAEL]:
— Nie...
[VAELOR]:
— Co zobaczyłeś?
[KAEL]:
— Nie pamiętam.
[MALVER]:
— Pamiętasz.
[KAEL]:
— Nie!
[MALVER]:
— To był on.
Kael spojrzał na Vaelora.
[KAEL]:
— Twoja twarz...
Vaelor poczuł, że krew odpływa mu z twarzy.
[VAELOR]:
— Co?
[KAEL]:
— Pod drzewem... stał ktoś z twoją twarzą.
W tej samej chwili znak Vaelora rozbłysnął.
Czarna linia na jego dłoni rozciągnęła się wzdłuż nadgarstka, a potem zaczęła wspinać się ku przedramieniu.
Przez jego umysł przemknął obraz.
Ogromne drzewo.
Korzenie obejmujące niebo.
Ciemność.
Srebrne oczy.
A pod drzewem postać, która trzymała w dłoni coś przypominającego serce.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Jeszcze nie.
Vaelor upadł na kolano.
[VAELOR]:
— Przestań!
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Jeszcze nie nadszedł czas.
[VAELOR]:
— Kim jesteś?!
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Tym, którego pamiętasz, choć nigdy go nie poznałeś.
Nagle obraz zniknął.
Znak Vaelora przygasł.
Czarny lód na oknach zaczął pękać.
Malver cofnął się o krok.
Po raz pierwszy wyglądał na zaskoczonego.
[MALVER]:
— A więc już cię rozpoznał.
[OREN]:
— Co zrobiłeś?
[MALVER]:
— Nic, czego nie musiałby zrobić sam.
[OREN]:
— Odejdź!
Malver spojrzał na Vaelora.
[MALVER]:
— Powiedz Elarionowi, że jego przysięga wciąż obowiązuje.
[VAELOR]:
— Jaką przysięgę?
[MALVER]:
— Tę, której nie dotrzymał.
Postać zaczęła rozpływać się w ciemności.
[MALVER]:
— I pamiętaj, dziedzicu. Nie każdy, kto wraca z martwych, wraca po to, żeby żyć.
Zniknął.
Czarny lód pękł i opadł z okien w postaci drobnych, czarnych płatków.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszał.
Potem Kael zaczerpnął gwałtownie powietrza.
Lira pochyliła się nad nim.
[LIRA]:
— Kael? Słyszysz mnie?
[KAEL]:
— Tak.
[LIRA]:
— Wszystko dobrze?
Kael spojrzał na nią.
[KAEL]:
— Nie.
10. TO, CO OREN UKRYWAŁ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Po odejściu Malvera Oren długo nie mówił.
Patrzył na drzwi, jakby spodziewał się, że nieznajomy wróci. Potem spojrzał na Vaelora.
Wiedział, że nie może już dłużej ukrywać prawdy.
Nie całej.
Jeszcze nie.
Ale przynajmniej tej części, która mogła pomóc im zrozumieć, co wydarzyło się w domu.
[VAELOR]:
— Kim on był?
[OREN]:
— Strażnikiem granicy.
[VAELOR]:
— Jakiej granicy?
[OREN]:
— Granicy pomiędzy tym, co pamiętamy, a tym, co zostało nam odebrane.
[KAEL]:
— Nie był strażnikiem.
[OREN]:
— Był nim kiedyś.
[KAEL]:
— A potem mnie zabił.
[OREN]:
— Potem próbował zabrać fragment pamięci, który nosiłeś w sobie.
[VAELOR]:
— Dlaczego powiedział, że zawarłeś z nim układ?
Oren spojrzał na Kaela.
[OREN]:
— Ponieważ kiedyś zawarłem układ z kimś, kto obiecał ocalić Seris.
[LIRA]:
— Z kim?
Oren nie odpowiedział.
[VAELOR]:
— Z Malverem?
[OREN]:
— Nie.
[VAELOR]:
— Z Pierwszą Pamięcią?
Oren zacisnął dłonie.
[OREN]:
— Nie.
[VAELOR]:
— Więc z kim?
Oren spojrzał na Vaelora.
[OREN]:
— Z Nemorathem.
W pokoju zapadła cisza.
Vaelor poczuł, że coś w nim zamarło.
[VAELOR]:
— Z Nemorathem?
[OREN]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ Seris umierała.
[LIRA]:
— Co?
[OREN]:
— Po podziale pamięci jej ciało zaczęło słabnąć. Nie potrafiliśmy zatrzymać procesu. Żaden mag, żaden uzdrowiciel ani żaden z dawnych strażników nie był w stanie jej pomóc.
[KAEL]:
— Nie wiedziałem.
[OREN]:
— Byłeś wtedy martwy.
Kael odwrócił wzrok.
[OREN]:
— Nemorath obiecał, że ocali jej życie. W zamian chciał dostępu do jednego z fragmentów pamięci.
[VAELOR]:
— Zgodziłeś się?
[OREN]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Oddałeś mu część wspomnienia Seris?
[OREN]:
— Nie. Oddałem mu coś innego.
[VAELOR]:
— Co?
Oren spojrzał na Kaela.
[OREN]:
— Prawo do powrotu jednego człowieka.
Lira zamarła.
[LIRA]:
— Kaela?
Oren nie odpowiedział.
Kael powoli wstał.
[KAEL]:
— Nie.
[OREN]:
— Nie wiedziałem, co to oznacza.
[KAEL]:
— Powiedziałeś, że nie wiesz, dlaczego wróciłem.
[OREN]:
— Nie wiedziałem, jaką cenę naprawdę zapłaciłem.
[KAEL]:
— Zgodziłeś się na mój powrót?
[OREN]:
— Chciałem, żebyś żył.
[KAEL]:
— Ale nie zapytałeś mnie, czy chcę wrócić.
Oren opuścił głowę.
[OREN]:
— Nie.
Kael patrzył na niego z niedowierzaniem.
[KAEL]:
— Cały ten czas myślałem, że matka mnie ocaliła.
[OREN]:
— Ona próbowała.
[KAEL]:
— A ty oddałeś moje życie Nemorathowi?
[OREN]:
— Oddałem mu możliwość twojego powrotu.
[KAEL]:
— To nie jest to samo!
[OREN]:
— Wiem.
Kael odwrócił się i wyszedł na ganek.
Lira chciała za nim ruszyć, ale Vaelor zatrzymał ją delikatnie.
[VAELOR]:
— Daj mu chwilę.
[LIRA]:
— To mój brat.
[VAELOR]:
— Właśnie dlatego.
Lira spojrzała na Vaelora.
Potem odłożyła medalion na stół i wyszła za Kaelem.
Oren usiadł ciężko.
[OREN]:
— Nie powinienem był tego mówić.
[VAELOR]:
— Powinieneś był powiedzieć to dawno temu.
[OREN]:
— Wiem.
[VAELOR]:
— Dlaczego Nemorath chciał prawa do jego powrotu?
Oren spojrzał na zamkniętą czarną księgę.
[OREN]:
— Ponieważ wiedział, że kiedyś Kael stanie przed wyborem.
[VAELOR]:
— Jakim?
[OREN]:
— Będzie musiał zdecydować, czy ocalić ciebie, czy pamięć pierwszego króla.
Vaelor nie odpowiedział.
[OREN]:
— I dlatego musisz zrozumieć jedno. Nemorath nie pomaga bez powodu. Nawet kiedy mówi prawdę, nie mówi jej całej.
[VAELOR]:
— A jednak powiedziałeś, że zawarłeś z nim układ, żeby ocalić Seris.
[OREN]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Czy ją ocalił?
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
— Nie wiem.
11. WIADOMOŚĆ DLA Elariona
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie powinienem był słyszeć tej rozmowy.
A jednak usłyszałem każde słowo.
Wiedziałem, że Oren kiedyś zawarł układ z Nemorathem. Nie wiedziałem jednak, że dotyczył on Kaela. Nie wiedziałem również, że Malver nadal potrafi odnaleźć ślady dawnych przysiąg.
Najbardziej niepokoiło mnie coś innego.
Słowa, które wypowiedział Malver.
Jego przysięga wciąż obowiązuje.
Nie była to wiadomość.
Było to wezwanie.
A ja wiedziałem, że jeśli Vaelor zacznie szukać odpowiedzi, w końcu dotrze do miejsca, w którym nie będę już mógł się ukrywać.
---
Vaelor wyszedł na ganek.
Lira siedziała na schodku obok Kaela. Nie rozmawiali. Oboje patrzyli w stronę białych drzew.
Kiedy Vaelor podszedł, Lira podniosła głowę.
[LIRA]:
— Wszystko słyszałeś?
[VAELOR]:
— Tak.
[KAEL]:
— W takim razie wiesz już, dlaczego nie chciałem o tym mówić.
[VAELOR]:
— Wiem, że Oren podjął decyzję za ciebie.
[KAEL]:
— I że ktoś inny zapłacił za moje życie.
[VAELOR]:
— Nemorath.
[KAEL]:
— Tak.
Vaelor usiadł obok nich.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Potem Kael spojrzał na niego.
[KAEL]:
— Kiedy zobaczyłem cię pod tamtym drzewem, pomyślałem, że to sen.
[VAELOR]:
— Widziałeś mnie?
[KAEL]:
— Kogoś o twojej twarzy. Stał pośród korzeni i patrzył na mnie. Nie miałem pewności, czy to byłeś ty, czy ktoś, kto tylko wyglądał jak ty.
[VAELOR]:
— Pierwsza Pamięć?
[KAEL]:
— Nie wiem.
[VAELOR]:
— Dlaczego powiedziałeś, że pamiętasz własną śmierć?
[KAEL]:
— Ponieważ nie potrafię zapomnieć.
[VAELOR]:
— A czy pamiętasz, kto przywrócił cię do życia?
Kael spojrzał na drzewa.
[KAEL]:
— Pamiętam głos.
[VAELOR]:
— Czyj?
[KAEL]:
— Nie wiem. Ale nie należał do Nemoratha.
Lira odwróciła się w stronę brata.
[LIRA]:
— Dlaczego wcześniej tego nie powiedziałeś?
[KAEL]:
— Ponieważ za każdym razem, gdy próbuję sobie przypomnieć jego twarz, czuję, jak coś zamyka mi umysł.
[VAELOR]:
— Może to właśnie jest fragment pamięci, który nosisz.
[KAEL]:
— Być może.
Vaelor spojrzał na własną dłoń.
Czarna linia nadal przecinała znak.
[VAELOR]:
— Musimy znaleźć sposób, żeby odzyskać wszystkie fragmenty.
[LIRA]:
— I prawdziwą kronikę.
[KAEL]:
— A potem?
[VAELOR]:
— Potem dowiemy się, co naprawdę wydarzyło się przed początkiem świata.
Kael spojrzał na niego z lekkim niedowierzaniem.
[KAEL]:
— Wciąż myślisz, że da się to naprawić?
[VAELOR]:
— Nie wiem.
[KAEL]:
— To dlaczego idziesz dalej?
Vaelor przez chwilę milczał.
Potem odpowiedział:
[VAELOR]:
— Bo jeśli przestanę, wszyscy, którzy zginęli, żeby ukryć tę prawdę, umrą po raz drugi.
Lira położyła dłoń na ramieniu brata.
Kael nie odsunął się.
12. KIERUNEK, KTÓRY WSKAZAŁ MARTWY
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wieczorem Oren ponownie otworzył czarną księgę.
Nie zrobił tego z ciekawości.
Zrobił to, ponieważ wiedział, że czas się kończy.
Vaelor, Lira i Kael siedzieli przy stole, kiedy stary mężczyzna położył przed nimi pergamin znaleziony w szkatułce Seris.
[OREN]:
— Wiem, gdzie powinniście szukać następnego fragmentu.
[VAELOR]:
— Wspomnienia pierwszego króla?
[OREN]:
— Tak.
[KAEL]:
— Przecież mówiłeś, że zapomniałeś, gdzie je ukryłeś.
[OREN]:
— Zapomniałem miejsca. Nie zapomniałem drogi, która do niego prowadzi.
Oren rozłożył pergamin.
Wskazał na niewielki symbol znajdujący się w dolnym rogu.
Przedstawiał kamienny most przerzucony nad czarną wodą.
[OREN]:
— To jest znak Przeprawy Milczących.
[LIRA]:
— Słyszałam o niej.
[VAELOR]:
— Gdzie się znajduje?
[OREN]:
— Na granicy dawnego królestwa Eldorii i Krainy Cieni. Prowadzi do miejsca, które kiedyś nazywano Sanktuarium Pierwszego Świtu.
[KAEL]:
— To nie jest zwykła świątynia.
[OREN]:
— Nie. Zbudowano ją przed powstaniem Eldorii.
[VAELOR]:
— Co tam znajdziemy?
[OREN]:
— Nie wiem. Ale Seris wierzyła, że właśnie tam ukryto pierwsze wspomnienie Aethara o prawdziwym imieniu króla.
[VAELOR]:
— Mój ojciec znał to imię?
[OREN]:
— Tak.
[VAELOR]:
— Dlaczego nigdy mi go nie powiedział?
[OREN]:
— Być może dlatego, że sam nie był pewien, czy powinien je pamiętać.
[KAEL]:
— Czyli Aethar również był częścią tej tajemnicy.
[OREN]:
— Był jej strażnikiem.
Vaelor pochylił się nad pergaminem.
[VAELOR]:
— A co znajduje się za Przeprawą Milczących?
[OREN]:
— Kraina, w której wspomnienia przybierają postać żywych istot. Tam nie można ufać własnym oczom. Nie można ufać głosom. Nie można nawet ufać temu, co pamięta się z własnego życia.
[LIRA]:
— Brzmi jak Dolina Zapomnienia.
[OREN]:
— Dolina odbiera wspomnienia. Kraina Cieni potrafi je ożywić.
[KAEL]:
— Czyli będziemy walczyć z własną przeszłością.
[OREN]:
— Jeśli będziecie mieli szczęście.
Vaelor spojrzał na mapę.
[VAELOR]:
— Kiedy możemy wyruszyć?
[OREN]:
— O świcie.
[VAELOR]:
— Dobrze.
Oren zamknął księgę.
[OREN]:
— Jest jeszcze coś.
[VAELOR]:
— Co?
Oren spojrzał na niego poważnie.
[OREN]:
— Nie zabierajcie ze sobą czarnego kamienia Liry.
Dziewczyna natychmiast zacisnęła dłoń.
[LIRA]:
— Dlaczego?
[OREN]:
— Ponieważ fragment pierwszej pieczęci nie powinien przekraczać granicy Krainy Cieni.
[VAELOR]:
— Co się stanie, jeśli to zrobi?
[OREN]:
— Może obudzić coś, co zostało tam uwięzione.
[KAEL]:
— Co takiego?
Oren spojrzał na czarną księgę.
[OREN]:
— Wspomnienie, które nie należy do żadnego człowieka.
Lira wyjęła odłamek.
Przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu.
Potem położyła go na stole.
[LIRA]:
— Nie zostawię go tutaj bez zabezpieczenia.
[OREN]:
— Nie musisz. Mogę go ukryć.
[VAELOR]:
— Nie. Jeśli jest związany z pierwszą pieczęcią, powinien pozostać przy nas.
[OREN]:
— Nie rozumiesz zagrożenia.
[VAELOR]:
— Rozumiem, że każdy przedmiot, który może pomóc nam odnaleźć prawdę, jest ważny.
[OREN]:
— A jeśli ten przedmiot sprowadzi na was coś, z czym nie będziecie mogli walczyć?
Vaelor spojrzał na Lirę.
Potem na Kaela.
[VAELOR]:
— Wtedy będziemy musieli znaleźć sposób.
Oren westchnął.
[OREN]:
— Jesteś bardziej podobny do ojca, niż ci się wydaje.
Vaelor odwrócił głowę.
[VAELOR]:
— Nie wiem, czy to dobrze.
[OREN]:
— Ja również nie.
13. SŁOWA, KTÓRE ZOSTAŁY PO ZMARŁEJ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Noc była spokojna.
W domu Orena przygotowano trzy miejsca do spania. Lira położyła medalion matki obok siebie. Kael nie zdjął broni, a Vaelor długo siedział przy oknie, patrząc na gwiazdy.
Nie mógł zasnąć.
Wciąż wracał myślami do obrazu pierwszego drzewa, do słów Malvera i do głosu Seris.
Najbardziej jednak niepokoiło go zdanie, które wypowiedziała matka Liry.
Nie szukajcie siódmej pamięci tam, gdzie ją ukryto. Szukajcie jej tam, gdzie została oddana.
Vaelor zastanawiał się, czy Oren naprawdę nie pamiętał miejsca, w którym ukrył wspomnienie. A może pamiętał, lecz bał się powiedzieć, co ono oznacza.
Nagle zauważył, że czarna linia na jego dłoni zaczęła świecić.
Nie mocno.
Delikatnie, jak żar ukryty pod popiołem.
Vaelor podniósł rękę.
[VAELOR]:
— Co chcesz mi pokazać?
W odpowiedzi usłyszał cichy głos.
Nie był to Nemorath.
Nie była to Pierwsza Pamięć.
Nie należał też do Elariona.
[ELIRA]:
— Mój synu...
Vaelor poderwał się z miejsca.
[VAELOR]:
— Matko?
W pokoju pojawił się blady blask.
Nie przybrał postaci człowieka. Nie stworzył obrazu ani twarzy. Był jedynie światłem, które pulsowało w rytm jego serca.
[ELIRA]:
— Nie idź tam sam.
[VAELOR]:
— Gdzie jesteś?
[ELIRA]:
— Tam, gdzie nie sięga pamięć.
[VAELOR]:
— Czy żyjesz?
Zapadła cisza.
Potem głos odpowiedział:
[ELIRA]:
— Jeszcze pamiętam, jak oddychać.
Vaelor poczuł, że serce zaczyna mu bić szybciej.
[VAELOR]:
— Matko, proszę. Powiedz mi, gdzie jesteś.
[ELIRA]:
— Nie mogę.
[VAELOR]:
— Dlaczego wszyscy przede mną uciekają?
[ELIRA]:
— Ponieważ jesteś odpowiedzią na pytanie, którego nie powinieneś nigdy usłyszeć.
[VAELOR]:
— Jakie pytanie?
Blask zaczął słabnąć.
[ELIRA]:
— Czy świat może istnieć bez tego, który go pamięta?
Vaelor wyciągnął rękę.
[VAELOR]:
— Nie odchodź!
[ELIRA]:
— Pamiętaj, Vaelorze. Twój ojciec nie umarł dlatego, że przegrał. Umarł, ponieważ nie chciał pozwolić, byś stał się taki jak on.
[VAELOR]:
— Co to znaczy?!
[ELIRA]:
— Nie pozwól, by pierwsze imię stało się twoim ostatnim.
Blask zniknął.
Vaelor stał nieruchomo.
Nie wiedział, czy naprawdę rozmawiał z matką, czy biblioteka pozostawiła w jego umyśle kolejne wspomnienie.
Jednak tym razem czuł coś innego.
Nie strach.
Nie niepokój.
Nadzieję.
Po raz pierwszy od wielu dni miał powód wierzyć, że Elira nadal istnieje.
14. TRZECIA PIECZĘĆ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Daleko od Doliny Zapomnienia, pod Czarną Wieżą, Zarkan stał przed kamiennym kręgiem.
W pomieszczeniu nie było służby ani strażników. Nie było również pochodni. Światło pochodziło z siedmiu znaków wyrytych na kolumnach.
Dwa z nich pozostawały ciemne.
Pierwszy był pęknięty.
Drugi pulsował słabym, czerwonym światłem.
Pozostałe pięć trwało w ciszy.
Zarkan obserwował je od dłuższego czasu.
Nie wiedział, co oznaczały słowa Malvera. Nie wiedział również, dlaczego Seris ponownie pojawiła się w pamięci Pierwszej Pamięci.
Wiedział natomiast, że coś zaczyna wymykać się spod kontroli.
[ZARKAN]:
— Wysłałem ludzi do Doliny Zapomnienia. Nie znaleźli Vaelora.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Ponieważ nie szukałeś tam, gdzie trzeba.
[ZARKAN]:
— A więc gdzie?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— W miejscu, które nie pozwala się odnaleźć.
[ZARKAN]:
— Biblioteka Bez Imion.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Był tam.
Zarkan zmarszczył brwi.
[ZARKAN]:
— W takim razie dlaczego go nie zatrzymałeś?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie mogę.
[ZARKAN]:
— Ty nie możesz?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Są miejsca, w których nawet ja nie jestem pierwszym głosem.
Zarkan odwrócił się.
[ZARKAN]:
— Kim jest Malver?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Pozostałością po przysiędze.
[ZARKAN]:
— Czy służy tobie?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie służy nikomu.
[ZARKAN]:
— Więc dlaczego pojawił się przy Orenie?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Ponieważ poczuł, że siódma pamięć zaczyna się budzić.
Zarkan spojrzał na kolumny.
[ZARKAN]:
— Kael.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Kael nie jest tym, kogo powinieneś się obawiać.
[ZARKAN]:
— A Vaelor?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Vaelor jest dziedzicem.
[ZARKAN]:
— Twoim?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie.
Zarkan zbliżył się do kolumny, na której znajdował się czerwony znak.
[ZARKAN]:
— Więc czyim?
Pierwsza Pamięć nie odpowiedziała.
Wtedy jedna z pozostałych kolumn rozbłysła.
Trzecia.
Na jej powierzchni pojawił się znak przypominający zamknięte oko.
Zarkan cofnął się.
[ZARKAN]:
— Trzecia pieczęć?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Jeszcze nie została otwarta.
[ZARKAN]:
— Dlaczego więc się obudziła?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Ponieważ ktoś wypowiedział imię, które miało pozostać zapomniane.
Zarkan spojrzał na czerwony znak.
[ZARKAN]:
— Jakie imię?
Pierwsza Pamięć uniosła głowę.
Jej srebrne oczy zabłysły.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
— Nie pytaj o imię, którego sam nie jesteś w stanie zapamiętać.
15. PRZYSIĘGA, KTÓRA NIE WYGASŁA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tej samej nocy, kiedy Vaelor usłyszał głos matki, ja wróciłem do miejsca, którego nie odwiedzałem od tysięcy lat.
Nie było tam bram.
Nie było schodów.
Nie było ksiąg.
Była tylko kamienna komnata, w której na podłodze wyryto siedem okręgów.
Sześć z nich było pustych.
W siódmym znajdował się ślad dłoni.
Położyłem na nim własną rękę.
Kamień zadrżał.
Z ciemności dobiegł głos.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Przyszedłeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Musiałem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Chłopiec odnalazł bibliotekę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Zobaczył księgę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Usłyszał głos pierwszego.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— A ty nadal milczysz.
Nie odpowiedziałem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Ile jeszcze będziesz ukrywał przed nim prawdę?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Tak długo, jak będzie trzeba.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Nie masz już tyle czasu.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Malver odnalazł Kaela.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— A jeśli odnajdzie również ciebie?
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wtedy przestanę się ukrywać.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Nie jesteś już tym, kim byłeś.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— Wiem.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Nadal pamiętasz, kogo ocaliłeś?
Nie odpowiedziałem.
To pytanie było trudniejsze niż wszystkie pozostałe.
Bo pamiętałem.
Pamiętałem twarz.
Pamiętałem głos.
Pamiętałem moment, w którym złamałem przysięgę.
I pamiętałem, że kiedy to zrobiłem, uratowałem jedną istotę, skazując na zagładę tysiące innych.
[NIEZNANY GŁOS]:
— Przygotuj się, Elarionie. Dziedzic wkrótce zapyta cię o prawdę.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
— A jeśli nie będę gotów?
[NIEZNANY GŁOS]:
— Nie ty będziesz decydował.
Kamień pod moją dłonią pękł.
Na jego powierzchni pojawił się napis.
SIEDEM PAMIĘCI. SZEŚĆ PRZYSIĄG. JEDNA ZDRADA.
Cofnąłem rękę.
Wiedziałem już, że czas milczenia dobiega końca.
16. PRZED ŚWITEM
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
O świcie Vaelor, Lira i Kael byli gotowi do drogi.
Oren przekazał im pergamin z symbolem Przeprawy Milczących. Dał im również niewielki woreczek z suszonymi ziołami, które miały chronić przed niektórymi iluzjami Krainy Cieni.
Nie obiecał, że pomogą.
Powiedział jedynie, że kiedyś uratowały mu życie.
Vaelor schował pergamin do torby.
Lira przypięła medalion matki do pasa.
Kael poprawił płaszcz, starając się ukryć znak na piersi.
[OREN]:
— Nie ufajcie temu, co zobaczycie po drugiej stronie przeprawy.
[VAELOR]:
— Będziemy uważać.
[OREN]:
— Nie chodzi mi o zwykłą ostrożność. Jeśli zobaczycie kogoś, kogo kochacie, nie zakładajcie, że naprawdę stoi przed wami.
[LIRA]:
— Nawet jeśli będzie mówił naszym głosem?
[OREN]:
— Zwłaszcza wtedy.
[KAEL]:
— A jeśli spotkamy kogoś, kto zna nasze wspomnienia?
[OREN]:
— Wtedy nie odpowiadajcie na pytania.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]:
— A jeśli spotkamy Malvera?
Oren spojrzał na niego poważnie.
[OREN]:
— Nie walczcie z nim, jeśli nie będziecie musieli.
[KAEL]:
— Nie zamierzam znowu pozwolić mu odebrać mi życia.
[OREN]:
— Kael, jeśli ponownie spróbuje cię zabić, nie będzie to już zwykła śmierć.
[KAEL]:
— Wiem.
Oren podszedł do niego.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.
[OREN]:
— Wybacz mi.
Kael nie odpowiedział od razu.
Potem skinął głową.
[KAEL]:
— Nie wiem, czy potrafię.
[OREN]:
— Rozumiem.
[KAEL]:
— Ale nie chcę, żebyś myślał, że cię nienawidzę.
Oren spuścił głowę.
[OREN]:
— To więcej, niż zasługuję.
Vaelor podszedł do drzwi.
[VAELOR]:
— Wrócimy.
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
— Nie składaj obietnic, których nie możesz dotrzymać.
[VAELOR]:
— W takim razie powiem inaczej. Zrobię wszystko, żeby wrócić.
[OREN]:
— To uczciwsze.
Wyszli na zewnątrz.
Białe drzewa poruszały się lekko na wietrze. Nad ruinami unosiła się poranna mgła.
Przed nimi rozciągała się droga prowadząca ku granicy Krainy Cieni.
Vaelor spojrzał na lewą dłoń.
Czarna linia nie zniknęła.
Przeciwnie.
Teraz przypominała początek słowa.
Nie potrafił go odczytać.
Jeszcze nie.
[LIRA]:
— Gotowy?
[VAELOR]:
— Nie.
[KAEL]:
— Dobrze. Przynajmniej jeden z nas jest szczery.
Vaelor uśmiechnął się lekko.
Potem ruszył przed siebie.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiedzieli jeszcze, że Przeprawa Milczących nie prowadziła do zwykłej krainy.
Nie wiedzieli, że za czarną wodą czekały wspomnienia, które od wieków próbowały odnaleźć swoich właścicieli.
Nie wiedzieli również, że w Sanktuarium Pierwszego Świtu spoczywał fragment historii Aethara, którego nawet on sam nie potrafił już opowiedzieć.
A ja wiedziałem, że gdy Vaelor go odnajdzie, przestanie pytać wyłącznie o to, kim był jego ojciec.
Zacznie pytać, dlaczego ojciec tak bardzo bał się jego przyszłości.
I wtedy przyjdzie czas, by opowiedzieć mu o przysiędze.
O siedmiu strażnikach.
O człowieku, którego ocaliłem.
I o tym, dlaczego Pierwsza Pamięć pamięta moją zdradę lepiej niż ja sam.
Bo nie każda zdrada zaczyna się od nienawiści.
Niektóre rodzą się z miłości.
A najstraszniejsze z nich popełnia się wtedy, gdy człowiek wierzy, że ratuje świat.