Chapter 5 of 26

Rozdział 5 IMIĘ UKRYTE W CISZY

7.1k words

ROZDZIAŁ 5 IMIĘ UKRYTE W CISZY 1. MIEJSCE, KTÓRE PAMIĘTAŁO WSZYSTKO [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Istnieją księgi, których nie wolno otwierać. Istnieją słowa, których nie wolno wypowiadać. Są też imiona, których nie powinno się pamiętać, ponieważ samo ich istnienie potrafi zmienić porządek świata. Biblioteka Bez Imion nie była zwykłym miejscem przechowywania wiedzy. Nie zbudowali jej królowie, kapłani ani magowie. Nie wzniesiono jej z kamienia, drewna czy metalu. Powstała z tego, co pozostało po pierwszym świecie, kiedy jego mieszkańcy zaczęli zapominać, kim byli. A ja wiedziałem o niej więcej, niż kiedykolwiek odważyłem się powiedzieć Vaelorowi. Wiedziałem również, że nie wszyscy, którzy do niej wchodzą, wychodzą z niej jako ci sami ludzie. Niektórzy tracą wspomnienia. Inni odnajdują takie, których nigdy nie powinni mieć. A jeszcze inni przypominają sobie, że ich życie rozpoczęło się znacznie wcześniej, niż im się wydawało. --- [VAELOR]: — To tutaj? [LIRA]: — Jeśli Oren się nie pomylił. [KAEL]: — Oren rzadko się mylił. [VAELOR]: — Znałeś go lepiej niż ja. Czy kiedykolwiek powiedział ci, czym właściwie jest to miejsce? [KAEL]: — Powiedział mi, że są drzwi, których nie należy otwierać, nawet jeśli stoją przed tobą otworem. [VAELOR]: — To niewiele wyjaśnia. [KAEL]: — Oren nie lubił wyjaśniać rzeczy, które mogły doprowadzić człowieka do śmierci. [VAELOR]: — Zaczynam rozumieć, dlaczego tak dobrze się dogadywaliście. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przed nimi rozciągała się dolina, której nie było na żadnej mapie Eldorii. Otaczały ją wysokie, poszarpane skały, przypominające szczątki gigantycznych kolumn. Ich powierzchnie były gładkie i ciemne, jakby przez tysiące lat obmywało je nieustannie płynące morze, chociaż w pobliżu nie było ani jednego źródła wody. Na dnie doliny nie rosły drzewa. Nie było trawy ani krzewów. Ziemię pokrywał jasny pył, który unosił się przy każdym kroku, ale nie opadał. Zawisał w powietrzu, tworząc delikatną mgłę. W samym środku doliny stała samotna brama. Nie miała murów. Nie miała zawiasów. Nie prowadziła do żadnego widocznego budynku. Była wysokim łukiem wykonanym z białego kamienia. Na jego powierzchni znajdowały się tysiące drobnych znaków, lecz żaden nie przypominał liter znanych Vaelorowi. Niektóre wyglądały jak rozgałęzione korzenie, inne jak zamknięte oczy. Jeszcze inne przypominały twarze pozbawione ust. Vaelor zatrzymał się kilka kroków przed bramą. Poczuł, że znak na jego lewej dłoni zaczyna delikatnie pulsować. Nie bolał. Tym razem nie pojawił się też żaden głos. Mimo to chłopak miał wrażenie, że coś po drugiej stronie łuku właśnie się obudziło. [LIRA]: — Nie dotykaj jej. [VAELOR]: — Nie zamierzałem. [LIRA]: — Dobrze. Bo nie wiem, co się stanie, jeśli to zrobisz. [KAEL]: — Może lepiej sprawdzimy, czy jest jakieś wejście? [LIRA]: — To jest wejście. [KAEL]: — Wygląda jak samotna brama pośrodku pustej doliny. [LIRA]: — Właśnie dlatego nie należy jej lekceważyć. [VAELOR]: — Skąd wiesz? [LIRA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Znowu to robisz. [LIRA]: — Co? [VAELOR]: — Odpowiadasz tak, jakbyś wiedziała więcej, niż chcesz powiedzieć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Lira odwróciła wzrok. Jej palce odruchowo dotknęły opaski na nadgarstku. Symbol półksiężyca przeciętego linią był niemal niewidoczny pod warstwą ciemnej skóry. Vaelor zauważył ten gest. Nie skomentował go. Miał już dość tajemnic. Nie oznaczało to jednak, że przestał dostrzegać kolejne. Wyjął z kieszeni drewniany krążek otrzymany od Orena. Położył go na ziemi przed bramą. Przez chwilę nic się nie działo. Potem siedem wyrytych okręgów zaczęło obracać się w przeciwnych kierunkach. Krążek nie przesunął się nawet o szerokość palca, lecz Vaelor poczuł, że powietrze wokół nich zgęstniało. Wszystkie znaki na bramie rozbłysły bladym światłem. Z głębi łuku dobiegł cichy dźwięk przypominający oddech śpiącego człowieka. [KAEL]: — Chyba nas usłyszała. [LIRA]: — Bramy nie słyszą. [KAEL]: — Ta właśnie to zrobiła. [VAELOR]: — Oren mówił, że jeśli krążek pozostanie nieruchomy, będziemy we właściwym miejscu. [LIRA]: — A jeśli zacznie się obracać? [VAELOR]: — Mamy uciekać. [KAEL]: — W takim razie mam nadzieję, że twoja interpretacja słowa „nieruchomy” jest prawidłowa. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Krążek znieruchomiał. W tej samej chwili pomiędzy białymi kamieniami pojawiła się cienka, srebrna szczelina. Rozszerzała się powoli, jak rozchylające się powieki. Za bramą nie było już doliny. Były schody. Prowadziły w dół, w głąb ciemności, której nie rozświetlała żadna pochodnia. Vaelor podniósł krążek i schował go do kieszeni. [VAELOR]: — Idziemy. [LIRA]: — A jeśli to pułapka? [VAELOR]: — Wtedy przekonamy się o tym razem. [KAEL]: — Pocieszające. Zawsze chciałem umrzeć w towarzystwie ludzi, którzy podejmują decyzje bez zastanowienia. [LIRA]: — Możesz zostać. [KAEL]: — Nie. Wolę umrzeć z wami. Przynajmniej będę miał komu później wypominać głupotę. Po raz pierwszy od wielu godzin Vaelor uśmiechnął się lekko. Potem wszedł za bramę. 2. SCHODY BEZ KOŃCA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Schody nie miały poręczy. Ich stopnie wykonano z tego samego białego kamienia, co bramę, lecz każdy był inny. Niektóre nosiły ślady pęknięć, inne wyglądały tak, jakby dopiero co zostały wyrzeźbione. Najdziwniejsze było jednak to, że nie odbijały kroków. Vaelor szedł pierwszy. Za nim podążała Lira, a pochód zamykał Kael. Przez długi czas żadne z nich się nie odzywało. Im niżej schodzili, tym bardziej zmieniało się powietrze. Początkowo było chłodne, później stało się ciężkie i wilgotne. W końcu pojawił się zapach starego pergaminu, popiołu i czegoś jeszcze. Czegoś, co Vaelor znał, choć nie potrafił tego nazwać. Zapach przypominał mu komnatę, w której po raz pierwszy dotknął miecza Aethara. [VAELOR]: — Czujecie to? [LIRA]: — Stary papier. [KAEL]: — Nie tylko. Jakby coś się tutaj paliło. [VAELOR]: — A ja czuję zapach domu. [LIRA]: — Jakiego domu? [VAELOR]: — Nie wiem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: To było pierwsze ostrzeżenie. Biblioteka nie czekała na nich jedynie z wiedzą. Rozpoznawała ich. Sięgała do wspomnień, zanim jeszcze ktokolwiek przekroczył jej próg. Vaelor nie pamiętał domu, którego zapach poczuł. Nie wiedział, czy chodziło o pałac Eldorii, chatę Arona, czy miejsce, którego nigdy nie widział. Mimo to przez krótką chwilę zatęsknił za czymś, czego nie potrafił sobie przypomnieć. Schody zakończyły się nagle. Przed nimi znajdowały się ogromne drzwi. Wykonano je z czarnego drewna, na którym nie było żadnych ozdób. Nie miały klamki, zamka ani widocznych zawiasów. Na środku znajdowało się jedynie niewielkie wgłębienie w kształcie ludzkiej dłoni. Vaelor podszedł bliżej. [LIRA]: — Zaczekaj. [VAELOR]: — Co znowu? [LIRA]: — Nie wiemy, czego wymagają te drzwi. [KAEL]: — Może hasła? [LIRA]: — A może krwi. [KAEL]: — Wolałbym hasło. [VAELOR]: — Nie ma tu żadnego zamka. [LIRA]: — To nie znaczy, że nie ma zabezpieczeń. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor spojrzał na wgłębienie. Znak na jego dłoni zaczął pulsować mocniej. Nie musiał niczego dotykać, żeby zrozumieć, że drzwi zostały stworzone właśnie dla niego. Ta myśl nie przyniosła mu ulgi. Przeciwnie. Jeśli ktoś tak dawno temu przygotował wejście dla jego krwi, oznaczało to, że jego narodziny nie były wydarzeniem, na które świat przypadkiem zareagował. Były częścią czegoś znacznie starszego. [VAELOR]: — Odsuńcie się. [LIRA]: — Vaelorze... [VAELOR]: — Musimy wejść. [KAEL]: — Przynajmniej spróbujmy nie obudzić niczego, co ma zęby. Vaelor przyłożył lewą dłoń do wgłębienia. Przez jego ciało przebiegł zimny dreszcz. Drzwi odpowiedziały. Nie światłem. Nie dźwiękiem. Głosem. [NIEZNANY GŁOS]: — Kto pragnie wejść do miejsca, w którym imiona tracą właścicieli? Vaelor poczuł, jak gardło zaciska mu się z niepokoju. [VAELOR]: — Vaelor. [NIEZNANY GŁOS]: — To imię, które ci nadano. [VAELOR]: — Jest moje. [NIEZNANY GŁOS]: — Czy pamiętasz chwilę, w której po raz pierwszy je usłyszałeś? Vaelor zamilkł. Nie pamiętał. Pamiętał głos matki z medalionu. Pamiętał słowa ojca. Pamiętał Arona, który przez dziesięć lat uczył go posługiwać się mieczem, rozpoznawać rośliny i czytać dawne znaki. Ale nie pamiętał chwili, w której usłyszał swoje imię po raz pierwszy. [NIEZNANY GŁOS]: — Czy pamiętasz, kto wypowiedział je jako pierwszy? [VAELOR]: — Nie. [NIEZNANY GŁOS]: — A zatem nie znasz jeszcze swojego imienia. [LIRA]: — To absurd. [NIEZNANY GŁOS]: — Krew, która przemawia, nie jest krwią, która pamięta. [KAEL]: — Czy możemy po prostu odpowiedzieć na pytanie i wejść? [NIEZNANY GŁOS]: — Każdy, kto przekracza ten próg, pozostawia tutaj część siebie. [VAELOR]: — Jaką część? [NIEZNANY GŁOS]: — Tę, którą przyniósł ze sobą. [VAELOR]: — Nie zamierzam niczego zostawiać. [NIEZNANY GŁOS]: — W takim razie drzwi pozostaną zamknięte. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor cofnął rękę. Na jego twarzy pojawiła się złość. Przez ostatnie dni wszyscy mówili mu, co ma zrobić. Aron ukrywał prawdę. Lira odmawiała odpowiedzi. Kael znał historię, której nie chciał opowiedzieć. Oren ostrzegał, lecz nie wyjaśniał. Nawet jego ojciec, którego wspomnienie pojawiło się w grobie, pozostawił mu więcej zagadek niż odpowiedzi. A teraz drzwi żądały od niego czegoś, czego nie rozumiał. [VAELOR]: — Nie przyszedłem tutaj po to, żeby oddawać kawałki siebie. [NIEZNANY GŁOS]: — Każdy, kto szuka prawdy, płaci za nią tym, co dotąd uważał za prawdę. [VAELOR]: — Nie pytam o prawdę dla siebie. [NIEZNANY GŁOS]: — Kłamiesz. Vaelor zacisnął pięści. [VAELOR]: — Szukam odpowiedzi o moim ojcu. O matce. O siedmiu strażnikach. O tym, dlaczego Zarkan chce mnie żywego. Chcę wiedzieć, dlaczego Pierwsza Pamięć ma moją twarz. I chcę odnaleźć Arona. Na dźwięk ostatniego imienia drzwi zadrżały. [NIEZNANY GŁOS]: — Wymieniłeś imię człowieka, który nie należy do tej opowieści. [VAELOR]: — Aron jest częścią mojego życia. [NIEZNANY GŁOS]: — Niektóre życia są jedynie zasłoną dla większej historii. [VAELOR]: — Nie obchodzi mnie większa historia, jeśli po drodze mam stracić wszystkich, których kocham. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Przez długą chwilę panowała cisza. Potem drzwi otworzyły się bezszelestnie. Nie dlatego, że Vaelor spełnił ich żądanie. Otworzyły się, ponieważ coś po drugiej stronie uznało jego odpowiedź za wystarczającą. 3. SALA ZAPOMNIANYCH GŁOSÓW [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Za drzwiami znajdowała się sala tak ogromna, że światło bijące z jej sklepienia nie potrafiło dotrzeć do najdalszych ścian. Biblioteka. Vaelor nie potrafił znaleźć innego słowa. Po obu stronach ciągnęły się rzędy wysokich regałów. Niektóre sięgały sklepienia, inne znikały w otwartych przejściach prowadzących do kolejnych sal. Półki wypełniały księgi o okładkach wykonanych z różnych materiałów: skóry, metalu, białego kamienia, szkła, a nawet czegoś przypominającego cienką warstwę lodu. Nie było jednak żadnych tytułów. Na każdej okładce znajdowało się puste miejsce. W centrum sali stał okrągły stół. Na jego powierzchni wyrzeźbiono siedem drzew, których korzenie splatały się w jeden pień. Vaelor natychmiast rozpoznał symbol. Był taki sam jak znak na jego dłoni. [VAELOR]: — To samo drzewo. [LIRA]: — Nie jedno drzewo. Dwa. [KAEL]: — Dwa pnie, jeden system korzeni. [LIRA]: — Dokładnie taki sam symbol nosiła Seris. [VAELOR]: — Twoja matka? [LIRA]: — Tak. [VAELOR]: — Oren powiedział, że Seris podzieliła swoją pamięć. Czy to ma z tym związek? [LIRA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Lira... [LIRA]: — Nie wiem, Vaelorze. Nie wszystko, co dotyczy mojej matki, jest mi znane. [KAEL]: — Ale wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że nie powinniśmy długo tutaj przebywać. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Dlaczego? [KAEL]: — Bo słyszę głosy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Dopiero wtedy Vaelor zrozumiał, że cisza w bibliotece nie była prawdziwą ciszą. Z półek dobiegały szepty. Niektóre przypominały rozmowy prowadzone przez ludzi stojących za ścianą. Inne brzmiały jak modlitwy. Jeszcze inne były pojedynczymi słowami wypowiadanymi przez głosy, których nie dało się przypisać żadnej osobie. Słyszał imiona. Setki imion. Niektóre wypowiadano z czułością. Inne z gniewem. Jeszcze inne z rozpaczą. Nagle jeden z głosów stał się wyraźniejszy. [PIERWSZY GŁOS]: — Elira... Vaelor zamarł. [VAELOR]: — Słyszeliście? [LIRA]: — Co? [VAELOR]: — Ktoś powiedział imię mojej matki. [KAEL]: — Tutaj wszystkie głosy mogą mówić wszystko. [VAELOR]: — Nie. To był jej głos. Z jednego z regałów wysunęła się księga. Nie spadła na ziemię. Nie została strącona przez niewidzialną dłoń. Po prostu opuściła półkę i zawisła w powietrzu przed Vaelorem. Jej okładka była ciemnozielona. Na środku znajdował się niewielki znak przedstawiający drzewo bez liści. Vaelor wyciągnął rękę. [LIRA]: — Nie dotykaj jej. [VAELOR]: — Dlaczego? [LIRA]: — Nie wiemy, co zawiera. [KAEL]: — Właśnie dlatego chyba tu przyszliśmy. [LIRA]: — Nie zamierzam pozwolić, żebyś otworzył pierwszą księgę, która sama do ciebie przyleci. [VAELOR]: — A jeśli zawiera odpowiedź? [LIRA]: — A jeśli chce, żebyś ją znalazł? [VAELOR]: — Nie możemy podejrzewać wszystkiego. [LIRA]: — Możemy. Zwłaszcza tutaj. Vaelor spojrzał na księgę. Na jej grzbiecie pojawił się delikatny blask. Potem okładka rozchyliła się sama. W środku nie było tekstu. Były obrazy. Pierwszy przedstawiał pałac Eldorii, lecz nie taki, jaki Vaelor znał. Był większy, jaśniejszy, otoczony ogrodami pełnymi drzew o srebrnych liściach. Na dziedzińcu stał mężczyzna w królewskim płaszczu. Miał twarz Aethara. Vaelor pochylił się nad księgą. Obraz zmienił się. Teraz widział matkę. Elira trzymała niemowlę zawinięte w jasny materiał. Jej twarz była młoda, zmęczona i pełna czułości. Obok niej stał Aethar, który dotykał maleńkiej dłoni dziecka. Vaelor poczuł ucisk w piersi. [VAELOR]: — To ja. [LIRA]: — Nie dotykaj stron. [VAELOR]: — To wspomnienie. [KAEL]: — Nie musi być prawdziwe. [VAELOR]: — Znam tę twarz. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Dziecko poruszyło dłonią. Na jego lewej skórze pojawił się maleńki znak dwóch splecionych drzew. Aethar cofnął rękę. W jego oczach pojawił się strach. [OBRAZ AETHARA]: — Nie powinien go mieć. [OBRAZ ELIRY]: — To nie jego wina. [OBRAZ AETHARA]: — Wiem. [OBRAZ ELIRY]: — Obiecałeś, że będzie mógł wybrać. [OBRAZ AETHARA]: — Obiecałem. Ale jeśli znak się obudzi, nie będziemy mogli go już ukrywać. [OBRAZ ELIRY]: — W takim razie musimy zrobić wszystko, żeby nie obudził się zbyt wcześnie. Obraz zniknął. Vaelor cofnął się o krok. [VAELOR]: — Wiedzieli. [LIRA]: — O czym? [VAELOR]: — O znaku. Miałem go od urodzenia. [KAEL]: — To nie jest zwykłe wspomnienie. [VAELOR]: — Dlaczego ojciec się bał? Nikt nie odpowiedział. Wtedy księga przewróciła kolejną stronę. Na pustej powierzchni pojawiło się jedno zdanie: DZIECKO NIE ODZIEDZICZYŁO KRÓLESTWA. ODZIEDZICZYŁO PAMIĘĆ KRÓLA. Vaelor przeczytał je dwukrotnie. [VAELOR]: — Jakiego króla? Księga zamknęła się. Potem zniknęła. 4. CENA JEDNEGO WSPOMNIENIA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem, jak biblioteka zaczyna działać. Nie mogłem być przy Vaelorze ciałem. Nie w taki sposób, w jaki byłbym przy nim, gdybyśmy stali obok siebie na drodze. Mimo to moja obecność od dawna była związana z miejscami, które przechowywały pamięć dawnych światów. Czułem, jak coś przesuwa się po granicy mojej świadomości. Jak palce dotykające zamkniętej księgi. I wiedziałem, że nie wolno mi pozwolić Vaelorowi poznać wszystkiego. Nie dlatego, że cała prawda byłaby dla niego zbyt trudna. Dlatego, że część tej prawdy należała do mnie. --- [KAEL]: — Vaelorze? Chłopak nie odpowiedział. Stał nieruchomo przed pustym miejscem, w którym jeszcze przed chwilą znajdowała się księga. [KAEL]: — Słyszysz mnie? [VAELOR]: — Tak. [KAEL]: — W takim razie powiedz, jak się nazywam. Vaelor spojrzał na niego. Przez krótką chwilę nie rozumiał pytania. [VAELOR]: — Kael. [KAEL]: — A ona? [VAELOR]: — Lira. [KAEL]: — A ty? Vaelor chciał odpowiedzieć natychmiast. Jednak jego język odmówił posłuszeństwa. Nie pamiętał. Przez jedną przerażającą chwilę nie potrafił przypomnieć sobie własnego imienia. Zobaczył przed sobą twarz Liry, ale nie wiedział, kim była. Rozpoznawał Kaela, lecz jego imię rozpływało się w pustce. Potem poczuł ból w lewej dłoni. Znak rozbłysnął zielonym i czarnym światłem. [VAELOR]: — Vaelor... [LIRA]: — Co się stało? [VAELOR]: — Zapomniałem. [KAEL]: — Czego? [VAELOR]: — Siebie. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Lira natychmiast podeszła do niego i chwyciła go za ramiona. [LIRA]: — Spójrz na mnie. Vaelor podniósł wzrok. [LIRA]: — Jak masz na imię? [VAELOR]: — Vaelor. [LIRA]: — Kto jest twoim ojcem? [VAELOR]: — Aethar. Nazywał się Tharion, kiedy był królem Eldorii. [LIRA]: — Kto cię wychował? [VAELOR]: — Aron. [LIRA]: — Kogo szukamy? [VAELOR]: — Prawdziwej kroniki pierwszego króla. [LIRA]: — Dobrze. A czego jeszcze? Vaelor zamknął oczy. [VAELOR]: — Arona. Lira odetchnęła. [KAEL]: — Wygląda na to, że biblioteka zaczęła pobierać opłatę. [LIRA]: — Nie dotykaj żadnej księgi. [KAEL]: — Nie miałem takiego zamiaru. [VAELOR]: — Co się ze mną stało? [KAEL]: — Straciłeś wspomnienie. [VAELOR]: — Jakie? [KAEL]: — Nie wiem. Może coś drobnego. Może coś, czego jeszcze nie zauważyłeś. [VAELOR]: — To mnie nie uspokaja. [KAEL]: — Nie próbowałem cię uspokajać. Vaelor spojrzał na swoje dłonie. Znak powoli gasł. Miał wrażenie, że gdzieś w głębi umysłu pozostało puste miejsce. Nie potrafił wskazać, czego dotyczyło. Nie była to konkretna twarz ani wydarzenie. Bardziej uczucie, które kiedyś należało do niego, a teraz zostało wyjęte i schowane w miejscu, do którego nie miał dostępu. Wtedy usłyszał głos. Nie dobiegł z regałów. Nie pojawił się w powietrzu. Rozległ się bezpośrednio w jego myślach. [NEMORATH]: — Teraz rozumiesz, dlaczego pamięć jest cenniejsza niż życie? Vaelor zesztywniał. [VAELOR]: — Nemorath. [LIRA]: — Co? [VAELOR]: — On tu jest. [NEMORATH]: — Nie jestem tutaj, chłopcze. To miejsce pamięta mnie, ale nie potrafi mnie zatrzymać. [VAELOR]: — Czego chcesz? [NEMORATH]: — Chcę, żebyś przestał oddawać siebie za odpowiedzi, których nie rozumiesz. [VAELOR]: — Nie prosiłem cię o radę. [NEMORATH]: — A jednak słuchasz. [VAELOR]: — Dlaczego ta biblioteka zabiera wspomnienia? [NEMORATH]: — Ponieważ wiedza nie jest darmowa. Każde słowo, które tutaj odnajdziesz, zostało kiedyś wypowiedziane przez kogoś, kto zapłacił za jego zachowanie. [VAELOR]: — A ty? Co oddałeś? Przez chwilę Nemorath milczał. [NEMORATH]: — To, czego nie potrafisz sobie wyobrazić. [VAELOR]: — Czyli? [NEMORATH]: — Własny początek. Vaelor poczuł zimno. [VAELOR]: — Nie wierzę ci. [NEMORATH]: — Słusznie. Nie powinieneś wierzyć nikomu, kto mówi, że zna początek świata. [VAELOR]: — Nawet tobie? [NEMORATH]: — Zwłaszcza mnie. Głos ucichł. Vaelor spojrzał na Lirę i Kaela. Żadne z nich nie wyglądało na kogoś, kto usłyszał tę rozmowę. 5. KSIĘGA, KTÓRA NIE MIAŁA TYTUŁU [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W głębi biblioteki znajdowała się sala, której nie było widać z głównego przejścia. Nie prowadziły do niej żadne schody. Nie oznaczono jej na żadnym planie. Była ukryta za regałem, który przesuwał się tylko wtedy, gdy ktoś wypowiadał imię, którego nie pamiętał. Vaelor nie znał tej zasady. Ale biblioteka znała jego krew. Kiedy trójka wędrowców ruszyła wzdłuż półek, jedna z nich odsunęła się powoli, odsłaniając wąskie przejście. Lira zatrzymała się natychmiast. [LIRA]: — Nie podoba mi się to. [KAEL]: — Tobie nic się tutaj nie podoba. [LIRA]: — To nie jest miejsce, które powinno zapraszać gości. [VAELOR]: — Może nie zaprasza nas. Może prowadzi tam, gdzie mamy iść. [LIRA]: — Nie widzisz różnicy? [VAELOR]: — Widzę. Ale nie zamierzam wracać z pustymi rękami. [KAEL]: — W takim razie chodźmy, zanim biblioteka zmieni zdanie. Przeszli przez wąskie przejście. Sala za regałem była niewielka. W przeciwieństwie do pozostałych pomieszczeń nie było w niej półek. Pośrodku stał kamienny pulpit, a na nim spoczywała czarna księga. Vaelor rozpoznał ją natychmiast. Była niemal identyczna z tą, którą przechowywał Oren. Ta sama ciemna okładka. Ten sam brak tytułu. Te same cienkie, srebrne linie biegnące wzdłuż grzbietu. Jednak ta księga była starsza. Znacznie starsza. [VAELOR]: — To ta sama księga? [LIRA]: — Nie. [KAEL]: — Skąd wiesz? [LIRA]: — Księga Orena była kopią. Tylko fragmentem czegoś większego. [VAELOR]: — Skąd to wiesz, Lira? Dziewczyna nie odpowiedziała od razu. Podeszła do pulpitu, ale nie dotknęła księgi. [LIRA]: — Widziałam podobny znak w rzeczach mojej matki. [VAELOR]: — Czyli Seris znała to miejsce? [LIRA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Znowu. [LIRA]: — Nie mogę dać ci odpowiedzi, których nie mam. [KAEL]: — Przestańcie. Spójrzcie na okładkę. Na czarnej powierzchni pojawił się symbol dwóch splecionych drzew. Tym razem jedno drzewo było białe, drugie czarne. Pomiędzy nimi znajdowało się siedem niewielkich punktów. Sześć z nich świeciło słabo. Siódmy był zupełnie ciemny. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni odpowiada temu symbolowi. [VAELOR]: — To musi być związane z siedmioma pieczęciami. [LIRA]: — Albo z siedmioma strażnikami. [KAEL]: — A może z jednym i drugim. Vaelor podszedł do pulpitu. Tym razem nie wyciągnął ręki. [VAELOR]: — Jak mamy ją otworzyć? [LIRA]: — Nie otwieraj jej. [VAELOR]: — Musimy dowiedzieć się, co zawiera. [LIRA]: — Właśnie widziałeś, co dzieje się z człowiekiem, który próbuje czytać księgi tego miejsca. [VAELOR]: — Nie możemy odejść, nie wiedząc niczego. [KAEL]: — Oren mówił, że prawdziwa kronika znajduje się tam, gdzie została zapomniana. Może to właśnie ona. [LIRA]: — Oren mówił o kronice pierwszego króla, nie o tej księdze. [VAELOR]: — A jeśli to jedno i to samo? Lira spojrzała na czarną okładkę. [LIRA]: — W takim razie musimy być bardzo ostrożni. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Vaelor położył dłoń na księdze. Nie wydarzyło się nic. Nie pojawiło się światło. Nie usłyszał głosu. Przez kilka sekund trwał bez ruchu. Potem okładka rozsunęła się powoli. Pierwsza strona była pusta. Druga również. Na trzeciej pojawiło się zdanie zapisane pismem, którego Vaelor nie znał, ale potrafił zrozumieć. PIERWSZY KRÓL NIE ZOSTAŁ WYBRANY. PIERWSZY KRÓL ZOSTAŁ ZAPAMIĘTANY. Vaelor przeczytał słowa na głos. [VAELOR]: — Pierwszy król nie został wybrany. Pierwszy król został zapamiętany. Wtedy księga zaczęła drżeć. Na kolejnych stronach pojawiły się obrazy. Najpierw ciemność. Potem światło. Nie było w nim słońca, księżyca ani gwiazd. Była jedynie ogromna przestrzeń, w której nie istniało nic poza pojedynczym punktem. Punkt rozbłysnął. Z niego wyłoniła się postać. Nie miała twarzy. Nie miała ciała. Nie miała nawet cienia. A jednak Vaelor wiedział, że patrzy na kogoś, kto kiedyś był człowiekiem. Postać uniosła dłoń. W pustce pojawiły się drzewa. Potem góry. Morza. Niebo. W końcu cały świat. [KAEL]: — Co to jest? [LIRA]: — Początek. [VAELOR]: — Nie. To coś więcej. Obraz zmienił się. Na tle stworzonego świata pojawiła się sylwetka mężczyzny o twarzy Vaelora. Srebrne oczy bez źrenic. Spokojna twarz. Znak dwóch splecionych drzew na dłoni. Pierwsza Pamięć. Vaelor cofnął się gwałtownie. [VAELOR]: — To on. [LIRA]: — Vaelorze, odsuń się od księgi. [VAELOR]: — On stworzył świat? [KAEL]: — Nie wiemy, co pokazuje ta księga. Nagle obraz przemówił. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie stworzyłem świata. Vaelor poczuł, że serce zaczyna mu bić szybciej. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Przypomniałem mu, że istnieje. W księdze pojawił się kolejny obraz. Pierwsza Pamięć stała przed sześcioma postaciami. Ich twarze były niewyraźne, ale każda trzymała w dłoni inny symbol. Siedem postaci. Siedem cieni. Siedem przysiąg. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Kiedy świat zapomniał swoje imię, powołałem strażników. Kiedy strażnicy zapomnieli swoje przysięgi, stworzyłem pieczęcie. Kiedy pieczęcie zaczęły pękać, pozostawiłem dziedzica. Vaelor zacisnął szczękę. [VAELOR]: — Mnie? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie ciebie. [VAELOR]: — W takim razie kogo? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Tego, który przyjdzie po tobie. Obraz zniknął. Księga zamknęła się z hukiem. Przez salę przebiegła fala zimnego powietrza. 6. STRAŻNIK, KTÓRY NIE POWINIEN TAM BYĆ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie zamierzałem się ujawniać. Nie w tym miejscu. Nie przed Vaelorem. Jednak kiedy księga pokazała twarz Pierwszej Pamięci, poczułem, jak dawna przysięga zaciska się wokół mojego serca. Przez tysiące lat próbowałem zapomnieć tamten dzień. Nie udało mi się. A teraz biblioteka przypomniała mi go z taką siłą, jakby wszystko wydarzyło się zaledwie przed chwilą. Wiedziałem, że jeśli nie przemówię, Vaelor może popełnić błąd, którego nie będzie można już naprawić. Dlatego pojawiłem się. --- [VAELOR]: — Elarion? [LIRA]: — Co się dzieje? [KAEL]: — Vaelorze, z kim rozmawiasz? Vaelor patrzył na pustą przestrzeń obok pulpitu. Potem w powietrzu pojawił się delikatny zarys postaci. Najpierw światło. Potem kontur płaszcza. Wreszcie twarz starszego mężczyzny, którego Vaelor znał już z głosu i dawnych wizji. Elarion. Nie wyglądał tak, jak zapamiętał go Vaelor z obrazu na ścianie grobowca. Jego sylwetka była bardziej wyraźna, ale twarz nosiła ślady zmęczenia. W oczach miał smutek, którego nie potrafił ukryć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie powinieneś był otwierać tej księgi. [VAELOR]: — A ty nie powinieneś był przede mną tyle ukrywać. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem. [VAELOR]: — W takim razie zacznij mówić. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie tutaj. [VAELOR]: — Zawsze to samo. Nie tutaj. Nie teraz. Jeszcze nie jesteś gotowy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Bo istnieją prawdy, które po wypowiedzeniu przestają być tylko słowami. [VAELOR]: — To nie jest odpowiedź. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. To ostrzeżenie. [LIRA]: — Skąd mamy wiedzieć, że naprawdę jesteś Elarionem? Elarion spojrzał na nią. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie musicie mi wierzyć. [LIRA]: — To wygodne. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie bardziej niż ukrywanie prawdy przed własnymi towarzyszami. Lira znieruchomiała. Vaelor natychmiast spojrzał na nią. [VAELOR]: — Co to ma znaczyć? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie teraz. [VAELOR]: — Nie będziesz decydował, kiedy mam poznawać prawdę! [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — A jednak już raz pozwoliłem, by ktoś inny podjął tę decyzję za mnie. Nie zamierzam powtórzyć tego błędu. [VAELOR]: — Jakiego błędu? Elarion opuścił wzrok. Przez chwilę wyglądał, jakby miał odpowiedzieć. Jednak zamiast tego podszedł do kamiennego pulpitu i położył dłoń na zamkniętej księdze. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ta księga nie jest kroniką pierwszego króla. Jest jej więzieniem. [KAEL]: — Co to znaczy? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Prawdziwa kronika nie przechowuje wydarzeń. Przechowuje imię, od którego wszystko się zaczęło. Księga, którą widzieliście, została stworzona po to, by nikt nie mógł go odnaleźć. [VAELOR]: — Przez kogo? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Przez siedmiu strażników. [LIRA]: — Dlaczego mieliby ukrywać imię pierwszego króla? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ imię nie jest tylko sposobem, w jaki nazywamy istotę. W najstarszej magii imię jest jej początkiem. Jej granicą. Jej prawem do istnienia. [KAEL]: — Chcesz powiedzieć, że poznając jego imię, można nad nim zapanować? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. Chcę powiedzieć, że poznając jego imię, można przywrócić mu wszystko, co utracił. Vaelor poczuł, że słowa te niosą ze sobą coś znacznie groźniejszego niż zwykłe ostrzeżenie. [VAELOR]: — A jeśli odzyska wszystko? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wtedy świat może przestać należeć do tych, którzy dziś go zamieszkują. 7. CIEŃ NA DRUGIM KOŃCU BIBLIOTEKI [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie zauważyłem go od razu. To był mój błąd. Biblioteka miała własne zabezpieczenia, ale żadne z nich nie zostało stworzone po to, by chronić ją przed kimś, kto już raz został do niej wpuszczony. Na drugim końcu sali, za jednym z regałów, poruszył się cień. Nie miał właściciela. Przesunął się po kamiennej posadzce, zatrzymał przy kolumnie i powoli uniósł kształt przypominający ludzką głowę. Vaelor dostrzegł go pierwszy. [VAELOR]: — Tam! Lira natychmiast wyciągnęła oba ostrza. Kael ustawił się obok niej. [LIRA]: — Co to jest? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie dotykajcie go. [KAEL]: — Dlaczego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ nie jest cieniem człowieka. [VAELOR]: — Więc czym? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wspomnieniem kogoś, kto nie powinien zostać zapamiętany. Cień poruszył się. Z jego wnętrza dobiegł cichy śmiech. Potem przemówił. [NIEZNANY GŁOS]: — Elarionie... Strażnik zesztywniał. [NIEZNANY GŁOS]: — Nadal udajesz, że jesteś tylko opiekunem kronik? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie zbliżaj się. [NIEZNANY GŁOS]: — Nie muszę. To ty przyszedłeś do nas. [VAELOR]: — Znasz go? Elarion nie odpowiedział. Cień zaczął przesuwać się w ich stronę. [LIRA]: — Vaelorze, odsuń się od pulpitu. [KAEL]: — Jest ich więcej. Z ciemności pomiędzy regałami wyłoniły się kolejne sylwetki. Niektóre były niewyraźne, inne przypominały ludzi. Wszystkie poruszały się bezszelestnie. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować. [NEMORATH]: — Nie walcz z nimi. [VAELOR]: — Znowu ty? [NEMORATH]: — One nie przyszły po twoje życie. [VAELOR]: — Więc po co? [NEMORATH]: — Po to, co właśnie zobaczyłeś. Vaelor spojrzał na zamkniętą księgę. [VAELOR]: — Pierwsza Pamięć? [NEMORATH]: — Nie. Głos Nemoratha stał się niższy. [NEMORATH]: — Przyszły po imię. Cień zatrzymał się kilka kroków przed nimi. [NIEZNANY GŁOS]: — Oddajcie to, co zostało ukryte. [LIRA]: — Nie mamy niczego, czego moglibyście chcieć. [NIEZNANY GŁOS]: — Kłamstwo. [KAEL]: — Czego chcecie? [NIEZNANY GŁOS]: — Tego, co pamięta chłopiec. Vaelor poczuł, że wszystkie sylwetki zwróciły się w jego stronę. [VAELOR]: — Nie wiem, o czym mówisz. [NIEZNANY GŁOS]: — Twoja krew wie. Cień wyciągnął rękę. W tej samej chwili Elarion stanął przed Vaelorem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Dość. Jego głos zabrzmiał tak, jakby przemówiło kilka osób jednocześnie. Z podłogi wystrzeliły srebrne linie. Przecięły przestrzeń pomiędzy nimi a cieniami, tworząc krąg. Sylwetki zatrzymały się. Przez chwilę wydawało się, że magia Elariona zadziałała. Potem cień pośrodku uśmiechnął się. [NIEZNANY GŁOS]: — Nadal używasz tej samej przysięgi. Elarion zacisnął dłoń. [NIEZNANY GŁOS]: — A przecież sam ją złamałeś. Srebrne linie zaczęły gasnąć. Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — Co on wie? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Więcej, niż powinien. [VAELOR]: — Co zrobiłeś? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Vaelorze, teraz musisz mi zaufać. [VAELOR]: — Nie! Chłopak uniósł lewą dłoń. Znak dwóch splecionych drzew rozbłysnął. Zielone światło rozlało się po jednej stronie sali, czarne po drugiej. Przez moment wyglądało, jakby dwa odrębne światy walczyły o miejsce w jego ciele. Cienie cofnęły się. Jeden z nich wydał z siebie przeraźliwy krzyk. [NIEZNANY GŁOS]: — Dziedzic! Vaelor poczuł, że coś próbuje wejść do jego umysłu. Nie była to wizja. Nie było to wspomnienie. Była to obca obecność, która usiłowała znaleźć w nim drogę do czegoś głęboko ukrytego. Zobaczył siedem tronów. Sześć pustych. Na siódmym siedziała postać o jego twarzy. Potem usłyszał słowa: [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie pozwól im przypomnieć sobie mojego imienia. Obraz zniknął. Vaelor krzyknął. Znak na jego dłoni rozbłysnął tak mocno, że przez chwilę cała biblioteka stała się jasna jak dzień. Cienie rozpłynęły się. Nie uciekły. Nie zostały pokonane. Po prostu przestały istnieć w tej sali, jakby ktoś wymazał je z obrazu. 8. WIADOMOŚĆ Z CZARNEJ WIEŻY [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kiedy światło zgasło, biblioteka zaczęła się zmieniać. Regały przesuwały się powoli, zamykając przejścia, którymi wcześniej przyszli. W oddali rozległ się głuchy dźwięk przypominający uderzenie ogromnego dzwonu. Elarion spojrzał w stronę zamkniętej księgi. Wiedziałem, że nie mamy wiele czasu. [VAELOR]: — Co się dzieje? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Biblioteka zamyka swoje komnaty. [LIRA]: — Dlaczego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ ktoś naruszył jej granice. [KAEL]: — Te cienie? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. One były tylko posłańcami. [VAELOR]: — Czyimi? Elarion spojrzał na niego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Zarkan nie jest jedynym, który szuka prawdziwego imienia pierwszego króla. Vaelor poczuł gniew. [VAELOR]: — Pierwsza Pamięć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Możliwe. [VAELOR]: — Dlaczego miałaby wysyłać cienie, skoro może rozmawiać ze mną bezpośrednio? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ nie wszędzie może sięgnąć. [KAEL]: — Czyli jest ograniczona? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Każda istota ma granice. Nawet ta, która pamięta początek. [LIRA]: — A Nemorath? Elarion nie odpowiedział od razu. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nemorath jest więziony przez siedem pieczęci. Nie może swobodnie poruszać się po świecie. Ale to nie znaczy, że jest bezsilny. [VAELOR]: — Powiedział mi, żebym nie walczył z cieniami. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — I miał rację. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ponieważ nie były naszymi wrogami. [LIRA]: — Przed chwilą próbowały dostać się do jego umysłu! [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie próbowały go zabić. Próbowały odnaleźć coś, co zostało w nim ukryte. [VAELOR]: — Co? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wspomnienie, którego jeszcze nie odzyskałeś. W tej samej chwili księga na pulpicie otworzyła się ponownie. Tym razem strony nie pokazywały obrazów. Na jednej z nich pojawił się napis: DRUGA PIECZĘĆ NIE ZOSTAŁA ZŁAMANA. ZOSTAŁA OTWARTA OD WEWNĄTRZ. Kael pobladł. [KAEL]: — Nie... Lira natychmiast odwróciła się w jego stronę. [LIRA]: — Co? [KAEL]: — To niemożliwe. [VAELOR]: — Co się stało? Kael patrzył na zapis. [KAEL]: — Druga pieczęć była zamknięta. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Ktoś musiał ją otworzyć. [KAEL]: — Nie. Ona nie mogła zostać otwarta. Nie przez nikogo z zewnątrz. [VAELOR]: — Skąd wiesz? Kael zacisnął dłonie. [KAEL]: — Ponieważ pilnowałem jej. Lira spojrzała na brata. [LIRA]: — Kael... [KAEL]: — Nie chciałem wam mówić. Nie tutaj. [VAELOR]: — Co zrobiłeś? [KAEL]: — Nic. [VAELOR]: — Nie wierzę ci. [KAEL]: — Nie musisz. Nagle księga przewróciła kolejną stronę. Pojawiło się na niej siedem znaków. Jeden z nich był identyczny z symbolem na opasce Liry. Drugi przypominał znak na dłoni Vaelora. Trzeci był pusty. Pod nim pojawiło się jedno słowo: SERIS. Lira cofnęła się gwałtownie. [LIRA]: — Nie. [VAELOR]: — To imię twojej matki. [LIRA]: — Wiem. [KAEL]: — Ona nie mogła tego zrobić. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie wiemy, co zrobiła. [LIRA]: — Oren powiedział, że podzieliła pamięć. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Oren nie znał całej historii. [VAELOR]: — A ty znasz? Elarion spojrzał na niego. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Znałem Seris, zanim stała się strażniczką. Znałem ją, kiedy jeszcze wierzyła, że można ocalić wszystkich. [VAELOR]: — Co się z nią stało? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Zrobiła coś, czego żadne z nas nie potrafiło jej wybaczyć. [KAEL]: — Nie mów o niej w ten sposób. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie osądzam jej, Kaelu. [KAEL]: — Ale ją pamiętasz. Elarion spuścił wzrok. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Tak. I czasami żałuję, że nie potrafię zapomnieć. 9. WYJŚCIE Z BIBLIOTEKI [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Biblioteka nie zamierzała pozwolić im zostać. Kiedy ostatnie słowa Elariona ucichły, kamienne ściany zaczęły drżeć. Z sufitu posypał się biały pył, a w odległych salach rozległ się szelest tysięcy przewracanych stron. Księgi zamykały się jedna po drugiej. Niektóre spadały z półek. Inne rozpływały się w powietrzu, pozostawiając po sobie smugi światła. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Musimy odejść. [VAELOR]: — Nie skończyliśmy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Wiem. [VAELOR]: — Nie dowiedziałem się, gdzie znajduje się prawdziwa kronika. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Dowiedziałeś się więcej, niż powinieneś. [VAELOR]: — To nie wystarczy. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Dzisiaj musi wystarczyć. Lira podeszła do pulpitu. Na jego krawędzi zauważyła niewielki przedmiot. Był to fragment czarnego kamienia, wielkości ludzkiego paznokcia. Wyglądał jak odłamek, który nosiła przy sobie od czasu wydarzeń w grobie Aethara. Wyjęła własny kamień. Oba fragmenty zareagowały na siebie. Nie złączyły się. Nie rozbłysły. Zamiast tego czarny odłamek w dłoni Liry stał się przezroczysty na kilka sekund. W jego wnętrzu pojawił się obraz siedmiu kolumn. Jedna była pęknięta. Druga nosiła ślad dłoni. Pozostałe pięć pozostawało nienaruszonych. [LIRA]: — To nie jest zwykły kamień. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie. To fragment pierwszej pieczęci. [VAELOR]: — Skąd się tam wziął? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Został wyrwany z miejsca, w którym pieczęć przestała istnieć. Nie jest jej całością. To pozostałość po jej pamięci. [KAEL]: — Czyli druga pieczęć może zostawić podobny fragment? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Jeśli zostanie naruszona w taki sam sposób. Lira zamknęła dłoń. [LIRA]: — Nie pozwolę, żeby ten fragment wpadł w niepowołane ręce. Vaelor spojrzał na nią uważnie. [VAELOR]: — Dlaczego tak bardzo ci na nim zależy? [LIRA]: — Bo może być jedynym dowodem na to, co wydarzyło się przy pierwszej pieczęci. [VAELOR]: — Albo jedyną rzeczą, która pozwoli ją odtworzyć. Lira nie odpowiedziała. Kael ruszył w stronę przejścia. [KAEL]: — Możemy porozmawiać o tym na zewnątrz? Nagle rozległ się huk. Kamienny pulpit pękł na pół. Czarna księga uniosła się w powietrze i rozłożyła strony. Na jednej z nich pojawiło się nowe zdanie: TEN, KTÓRY OTWORZYŁ PIERWSZE DRZWI, NIE MOŻE ODEJŚĆ BEZ ODPOWIEDZI. Vaelor poczuł, że ktoś chwyta go za rękę. Nie była to Lira. Nie był to Kael. Z pulpitu wystrzeliła czarna smuga, która owinęła się wokół jego nadgarstka. [VAELOR]: — Pomóżcie! Lira rzuciła się do przodu i przecięła smugę jednym z ostrzy. Metal zadźwięczał. Smuga rozpadła się, ale w miejscu, w którym dotykała skóry Vaelora, pojawiła się ciemna linia. [KAEL]: — Co to było? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Znak zapamiętania. [VAELOR]: — Co? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Biblioteka zapamiętała twoje imię. [VAELOR]: — I co z tego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Teraz będzie mogła cię odnaleźć. [VAELOR]: — Przecież tego właśnie chciałem. Chciałem znaleźć ją. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie rozumiesz. Niektóre miejsca nie lubią, kiedy ktoś zabiera z nich odpowiedzi. Elarion wyciągnął dłoń. Przestrzeń przed nimi rozdarła się jak cienka tkanina. Po drugiej stronie pojawiły się białe schody prowadzące ku górze. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Idźcie! Vaelor spojrzał jeszcze raz na księgę. Na jej ostatniej stronie pojawił się obraz. Mężczyzna o srebrnych oczach stał pośród siedmiu drzew. W jednej dłoni trzymał koronę, w drugiej coś przypominającego płomień. Pod obrazem widniało jedno zdanie: PIERWSZY KRÓL NIE MIAŁ IMIENIA, DOPÓKI KTOŚ NIE ZAPRAGNĄŁ GO ZAPOMNIEĆ. Vaelor nie zdążył przeczytać niczego więcej. Lira pociągnęła go w stronę przejścia. Kael ruszył za nimi. Elarion pozostał na miejscu. [VAELOR]: — Elarion! Chodź! [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Nie mogę. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Biblioteka nie pozwala mi odejść tak łatwo. [VAELOR]: — Przecież jesteś tylko wspomnieniem! Elarion uśmiechnął się smutno. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Gdyby to było takie proste... Wtedy z głębi biblioteki dobiegł głos. [NIEZNANY GŁOS]: — Elarionie. Wróciłeś. Strażnik odwrócił głowę. Po raz pierwszy Vaelor zobaczył na jego twarzy prawdziwy strach. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Idźcie. I nie wypowiadajcie imienia, które usłyszycie. [VAELOR]: — Jakiego imienia? [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: — Właśnie tego, którego szukacie. Przejście zamknęło się za Vaelorem, Lirą i Kaelem. 10. TRZY DROGI I JEDNA PRAWDZIWA KRONIKA [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie wiem, jak długo pozostali w bibliotece. Czas w tym miejscu nie płynie tak, jak w świecie żywych. Minuty potrafią trwać całe lata, a całe lata mogą zmieścić się w jednym oddechu. Kiedy zostaliście zabrani z sali, zostałem sam z księgą. I z głosem, którego nie słyszałem od bardzo dawna. Nie powinienem był wracać do tego miejsca. Nie powinienem był pozwolić, żeby Vaelor otworzył księgę. Ale popełniłem już zbyt wiele błędów, by teraz udawać, że potrafię je wszystkie naprawić. --- Vaelor, Lira i Kael znaleźli się ponownie na białych schodach prowadzących do bramy. Tym razem droga była znacznie krótsza. Po kilku minutach wyszli na powierzchnię. Dolina wyglądała tak samo jak wcześniej. Skały stały nieruchomo, a jasny pył nadal unosił się nad ziemią. Brama była zamknięta. Vaelor obejrzał się za siebie. [VAELOR]: — Zostawiliśmy go. [LIRA]: — Sam podjął decyzję. [VAELOR]: — Nie wiemy, co się z nim stanie. [KAEL]: — Elarion nie jest zwykłym człowiekiem. [VAELOR]: — To nie znaczy, że nic mu nie grozi. Lira podeszła do Vaelora. [LIRA]: — Wrócimy po niego, jeśli będzie trzeba. [VAELOR]: — Obiecujesz? Lira zawahała się. [LIRA]: — Tak. Vaelor przyjął tę odpowiedź, choć nie był pewien, czy powinien. Wyjął drewniany krążek Orena. Siedem okręgów nie poruszało się. Był nieruchomy, chłodny i zwyczajny. Jakby nic się nie wydarzyło. Kael usiadł na jednym z kamieni. [KAEL]: — Czyli mamy czarną księgę, która nie jest kroniką, fragment pieczęci, który może być niebezpieczny, i wiadomość, że druga pieczęć została otwarta od wewnątrz. [LIRA]: — A także znak na dłoni Vaelora, dzięki któremu biblioteka może go odnaleźć. [VAELOR]: — Zapomniałeś o tym, że Elarion został w środku. [KAEL]: — Nie zapomniałem. Po prostu próbuję ustalić, co zrobimy dalej. [VAELOR]: — Musimy odnaleźć prawdziwą kronikę. [LIRA]: — Wiemy przynajmniej, czego szukać. [KAEL]: — Prawdziwego imienia pierwszego króla. [VAELOR]: — I odpowiedzi na pytanie, dlaczego moja krew jest z nim związana. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie powiedziałem im wszystkiego. Nie powiedziałem, że prawdziwa kronika nie została ukryta przez strażników w zwykłym miejscu. Nie powiedziałem, że istnieje komnata, do której nie można wejść bez zgody siedmiu pamięci. Nie powiedziałem również, że jedna z tych pamięci wciąż żyje w człowieku, który uważa się za martwego. Kael nie był jedynie uczniem Orena. Nie był tylko bratem Liry. Był częścią przysięgi, której konsekwencje dopiero miały się ujawnić. --- [LIRA]: — Powinniśmy wrócić do Orena. [VAELOR]: — Dlaczego? [LIRA]: — Powiedział nam, że znał Seris. Jeśli księga pokazała jej imię, może będzie wiedział, co oznacza ten symbol. [KAEL]: — Oren nie powiedział nam wszystkiego. [VAELOR]: — W takim razie będziemy musieli wydobyć z niego resztę. [KAEL]: — Nie sądzę, żeby dało się do tego zmusić Orena. [LIRA]: — Możemy spróbować. Vaelor spojrzał na północ. W oddali, ponad poszarpanymi skałami, widać było ciemną linię gór. Za nimi znajdowały się ziemie, których nie znał. Miejsca, gdzie dawne królestwa dawno przestały istnieć, a ich ruiny stały się schronieniem dla tych, którzy nie chcieli być odnalezieni. Wiedział, że nie może wrócić do Eldorii. Nie teraz. Zarkan nadal miał władzę, a jego żołnierze mogli być wszędzie. Jednak po raz pierwszy od opuszczenia chaty Arona Vaelor poczuł, że droga zaczyna prowadzić do czegoś konkretnego. Nie do kolejnej wizji. Nie do kolejnego ostrzeżenia. Do odpowiedzi. [VAELOR]: — Wracamy do Orena. [KAEL]: — A potem? [VAELOR]: — Potem odnajdziemy prawdziwą kronikę. [LIRA]: — A jeśli Oren nie będzie chciał nam pomóc? [VAELOR]: — Wtedy przypomnimy mu, że nie jesteśmy już dziećmi, którym można opowiadać tylko połowę historii. Kael podniósł się z kamienia. [KAEL]: — To może być najgorszy pomysł, jaki dziś usłyszałem. [VAELOR]: — Masz lepszy? [KAEL]: — Nie. Ale to nie znaczy, że muszę go lubić. Ruszyli w stronę północnego wyjścia z doliny. Po kilku krokach Vaelor poczuł nagłe ukłucie bólu w lewej dłoni. Zatrzymał się. Na skórze, tuż obok znaku dwóch splecionych drzew, pojawiła się cienka czarna linia. Nie przypominała blizny. Wyglądała jak niewielki fragment pisma. Vaelor przyjrzał się jej uważnie. Nie potrafił odczytać znaków. Jednak kiedy dotknął ich palcem, usłyszał cichy głos. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie szukaj mojego imienia w księgach. Vaelor odwrócił się gwałtownie. Za nimi nie było nikogo. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Szukaj go w tym, co pozostało z pierwszego króla. Głos zamilkł. Vaelor spojrzał na Lirę i Kaela. [VAELOR]: — Musimy się spieszyć. [LIRA]: — Dlaczego? [VAELOR]: — Bo ktoś wie, dokąd idziemy. [KAEL]: — Kto? Vaelor nie odpowiedział od razu. Spojrzał na północ, gdzie za górami czekały ruiny starsze niż Eldoria. [VAELOR]: — Nie wiem. Ale tym razem nie zamierzam czekać, aż nas znajdzie. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego dnia Vaelor opuścił Bibliotekę Bez Imion z trzema rzeczami, których wcześniej nie posiadał. Znakiem, który pozwalał jej go odnaleźć. Wiedzą, że prawdziwe imię pierwszego króla jest ukryte głębiej niż jakakolwiek księga. I wspomnieniem, którego nie potrafił nazwać. Nie wiedział jeszcze, że właśnie to ostatnie okaże się najważniejsze. Bo w Bibliotece Bez Imion nie zabierano przypadkowych wspomnień. Zabierano te, które mogły kiedyś ocalić człowieka. Albo go zniszczyć. A gdzieś daleko, pod Czarną Wieżą, Zarkan stał przed siedmioma kamiennymi kolumnami. Na jednej z nich pojawiła się nowa rysa. Druga pieczęć nie była już tylko naruszona. Zaczynała odpowiadać na czyjeś wezwanie. [ZARKAN]: — Czy to on? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie. [ZARKAN]: — Więc kto? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ten, który pamięta, jak umarł. Zarkan powoli odwrócił głowę. [ZARKAN]: — Kael? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wypowiadaj imion, których nie rozumiesz. [ZARKAN]: — Rozkazałeś mi odnaleźć Vaelora. Wykonałem twoje polecenie. Otworzyłem drogę do drugiej pieczęci. A teraz każesz mi czekać? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie otworzyłeś drugiej pieczęci, Zarkanie. [ZARKAN]: — To niemożliwe. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ktoś otworzył ją od środka. Zarkan zacisnął pięści. [ZARKAN]: — Kto? Pierwsza Pamięć uniosła srebrne oczy. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Krew, która nie powinna już płynąć. W komnacie zapanowała cisza. Zarkan spojrzał na kolumnę. Na jej powierzchni pojawił się znak dwóch splecionych drzew. Tym razem nie był jednak zielony ani czarny. Był czerwony. A pod nim, po raz pierwszy od tysięcy lat, zaczęło formować się imię. SERIS.

End of Chapter 5

Chapter 5: Rozdział 5 IMIĘ UKRYTE W CISZY - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio