ROZDZIAŁ 4 — TEN, KTÓREGO ZAPOMNIANO
1. PO DRUGIEJ STRONIE WSPOMNIENIA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Istnieją miejsca, których nie da się opisać za pomocą odległości.
Nie można powiedzieć, że znajdują się daleko albo blisko. Nie prowadzą do nich drogi, które można przemierzyć, ani bramy, które można otworzyć zwyczajnym kluczem. Są ukryte pomiędzy jednym wspomnieniem a drugim, w przestrzeni, którą ludzie nazywają przeszłością, choć nigdy nie potrafili wyjaśnić, czym ona naprawdę jest.
Komnata Pierwszego Imienia należała do takich miejsc.
Nie została zbudowana z kamienia, drewna ani metalu. Jej ściany istniały dzięki wspomnieniom tych, którzy kiedyś ją odwiedzili. Każdy, kto przekraczał jej próg, pozostawiał w niej część siebie. Nie zawsze świadomie. Nie zawsze dobrowolnie.
Czasami była to twarz ukochanej osoby.
Czasami ostatnie słowo wypowiedziane przez ojca.
A czasami imię, którego człowiek nie miał już nigdy odzyskać.
Właśnie dlatego siedmioro strażników zamknęło to miejsce.
I właśnie dlatego Vaelor nie powinien był go odnaleźć.
---
Przez dłuższą chwilę nikt się nie poruszał.
Vaelor klęczał na kamiennej posadzce, wsparty jedną ręką o ziemię. Jego oddech był nierówny, a w uszach wciąż rozbrzmiewały ostatnie słowa tajemniczej postaci.
Wreszcie wróciłeś.
Nie wiedział, co oznaczały.
Nie wiedział nawet, czy obraz, który zobaczył, był wspomnieniem, ostrzeżeniem, czy próbą oszukania jego umysłu.
Jednego był pewien.
Postać miała jego twarz.
Nie twarz Pierwszej Pamięci, choć podobieństwo było niemal doskonałe. Nie srebrne oczy pozbawione źrenic, które widział wcześniej w wizjach. Ta istota miała oczy takie jak on. Zwyczajne, żywe, pełne czegoś, czego Vaelor nie potrafił nazwać.
Smutku?
Tęsknoty?
A może poczucia winy?
Lira przykucnęła obok niego.
[LIRA]:
– Vaelorze. Spójrz na mnie.
Nie zareagował.
[LIRA]:
– Vaelor!
Podniósł głowę.
[VAELOR]:
– Słyszałem go.
[LIRA]:
– Kogo?
[VAELOR]:
– Tego człowieka.
[KAEL]:
– Mówiłeś, że wyglądał jak ty.
[VAELOR]:
– Bo wyglądał.
Kael rozejrzał się po komnacie. Siedem symboli na okrągłej płycie zgasło, ale ich kształty nadal były widoczne. Na ścianach nie pozostał żaden z obrazów. Zniknął Seris, zniknął Aethar, zniknął również Elarion.
Pozostał tylko pusty kamień.
[KAEL]:
– Czy powiedział coś jeszcze?
Vaelor próbował przypomnieć sobie każde słowo.
[VAELOR]:
– Powiedział, że wróciłem.
[LIRA]:
– Może to kolejna sztuczka Doliny.
[VAELOR]:
– Nie.
[LIRA]:
– Skąd możesz wiedzieć?
[VAELOR]:
– Nie wiem. Po prostu... nie czułem tego samego co wtedy, kiedy widziałem dziewczynkę w osadzie.
[KAEL]:
– Czym się różniło?
Vaelor zawahał się.
[VAELOR]:
– Tamta dziewczynka chciała, żebym za nią poszedł. Chciała, żebym uwierzył w coś, co nie było prawdziwe. Ten człowiek nie próbował mnie przekonać. Wyglądał, jakby sam nie wiedział, czy powinien się cieszyć, że mnie widzi.
Lira odwróciła wzrok.
[LIRA]:
– A może wiedział, że nie powinien.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– Co masz na myśli?
[LIRA]:
– Nie wiem. Ale jeśli istnieje ktoś, kto wygląda dokładnie tak jak ty, nie zakładałabym, że jest twoim przyjacielem.
[KAEL]:
– Ani wrogiem.
Lira spojrzała na brata.
[LIRA]:
– Zawsze musisz znaleźć trzecią możliwość?
[KAEL]:
– Zazwyczaj ta pierwsza i druga okazują się błędne.
Vaelor powoli wstał. Zachwiał się, ale Lira podtrzymała go za ramię.
Dopiero wtedy zauważył, że na jego lewej dłoni pojawiła się cienka, srebrna linia. Biegła od znaku dwóch splecionych drzew w stronę nadgarstka. Nie przypominała rany. Wyglądała raczej jak fragment napisu, którego nie udało się dokończyć.
[VAELOR]:
– Co to jest?
Kael pochylił się nad jego dłonią.
[KAEL]:
– Nie dotykaj tego.
[VAELOR]:
– Nie zamierzam.
Lira przyjrzała się linii.
[LIRA]:
– To nie wygląda jak znak pieczęci.
[KAEL]:
– Bo nim nie jest.
[VAELOR]:
– Skąd wiesz?
Kael nie odpowiedział od razu.
[KAEL]:
– Widziałem coś podobnego.
[VAELOR]:
– Gdzie?
[KAEL]:
– W miejscu, którego nie pamiętam.
Vaelor spojrzał na niego z niedowierzaniem.
[VAELOR]:
– Jak można widzieć coś, czego się nie pamięta?
Kael uśmiechnął się bez radości.
[KAEL]:
– Uwierz mi. Można.
Lira podeszła do okrągłej płyty.
Na jej powierzchni pojawiły się drobne pęknięcia. Nie rozchodziły się jednak na zewnątrz. Zbiegały się ku środkowi, gdzie wcześniej znajdował się siódmy symbol.
[LIRA]:
– Musimy się stąd wydostać.
[VAELOR]:
– Jeszcze nie.
[LIRA]:
– Vaelor...
[VAELOR]:
– Nie po to tu przyszliśmy, żeby teraz odejść bez odpowiedzi.
[KAEL]:
– Odpowiedzi nie zawsze czekają tam, gdzie ich szukasz.
[VAELOR]:
– A jeśli tym razem czekają?
Kael nie odpowiedział.
Wtedy z wnętrza kamiennej płyty dobiegł cichy trzask.
Pojawił się nowy napis.
Nie był zapisany dawnymi znakami.
Vaelor rozpoznał go natychmiast.
Było to jego własne imię.
VAELOR.
Pod nim pojawiło się drugie.
AETHAR.
A następnie trzecie.
ELARION.
Lira cofnęła się o krok.
[LIRA]:
– Dlaczego pojawiło się imię Elariona?
Vaelor poczuł, że srebrna linia na jego dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
– Bo jego historia jest związana z tym miejscem.
[KAEL]:
– Albo dlatego, że ktoś chce, żebyśmy tak pomyśleli.
Nagle wszystkie trzy imiona zaczęły znikać.
Zostało tylko jedno.
ELARION.
Pod nim pojawiły się słowa:
TEN, KTÓRY OTWORZYŁ PIERWSZE DRZWI, NIE BYŁ PIERWSZYM, KTÓRY PRZEZ NIE PRZESZEDŁ.
Vaelor przeczytał napis dwa razy.
[VAELOR]:
– Co to znaczy?
Z ciemności odpowiedział głos.
[NEMORATH]:
– To znaczy, że wasz strażnik nie był tak ważny, jak sam chciał wierzyć.
2. GŁOS UWIĘZIONY W KAMIENIU
Ciemność przy jednej ze ścian zgęstniała.
Nie pojawiła się żadna sylwetka. Nie rozbłysło światło. Po prostu cień zaczął poruszać się wbrew kierunkowi, z którego padała poświata.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
– Nemorath?
[NEMORATH]:
– Nie musisz za każdym razem wymawiać mojego imienia z takim niezadowoleniem.
[VAELOR]:
– Mógłbyś przestać pojawiać się wtedy, kiedy nikt cię nie zaprasza.
[NEMORATH]:
– Gdybym czekał na zaproszenie, dawno przestałbym istnieć.
[LIRA]:
– Czego chcesz?
[NEMORATH]:
– W tej chwili? Żebyście przestali dotykać rzeczy, których nie rozumiecie.
[VAELOR]:
– Za późno.
[NEMORATH]:
– Zauważyłem.
Cień przesunął się po ścianie i zatrzymał przy okrągłej płycie.
[NEMORATH]:
– Zobaczyłeś go.
[VAELOR]:
– Kogo?
[NEMORATH]:
– Tego, którego zapomniano.
[VAELOR]:
– Kim jest?
Nemorath milczał.
Vaelor zrobił krok w stronę cienia.
[VAELOR]:
– Znasz go.
[NEMORATH]:
– Znam wiele istot, które powinny pozostać zapomniane.
[VAELOR]:
– Czy jest związany z Pierwszą Pamięcią?
[NEMORATH]:
– Wszystko, co istnieje, jest z nią związane. Nawet rzeczy, których nie potrafi sobie przypomnieć.
[VAELOR]:
– Nie odpowiedziałeś.
[NEMORATH]:
– Nie przywykłem do tego, że śmiertelni rozliczają mnie z odpowiedzi.
[VAELOR]:
– A ja nie przywykłem do tego, że ktoś próbuje mną kierować, nie mówiąc mi, dokąd mnie prowadzi.
Przez chwilę w komnacie panowała cisza.
Potem Nemorath przemówił ciszej.
[NEMORATH]:
– Widziałeś twarz, która nie powinna istnieć. Słyszałeś głos, który nie powinien przemówić. Otworzyłeś miejsce, które miało pozostać zamknięte. I teraz chcesz, żebym powiedział ci, że wszystko będzie dobrze?
[VAELOR]:
– Chcę wiedzieć, co się dzieje.
[NEMORATH]:
– To znacznie trudniejsze.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[NEMORATH]:
– Ponieważ odpowiedź zaczyna się od pytania, którego jeszcze nie zadałeś.
Vaelor zacisnął szczękę.
[VAELOR]:
– Jakiego?
[NEMORATH]:
– Jeśli istnieje ktoś, kto wygląda dokładnie tak jak ty, skąd wiesz, że to ty jesteś tym prawdziwym?
Lira wyciągnęła ostrze.
[LIRA]:
– Przestań.
[NEMORATH]:
– Dlaczego? Nie lubisz pytań?
[LIRA]:
– Nie lubię, kiedy ktoś próbuje złamać mu umysł.
[NEMORATH]:
– Nie muszę tego robić. On sam zrobi to znacznie skuteczniej.
Kael podszedł bliżej Vaelora.
[KAEL]:
– Nie słuchaj go.
[NEMORATH]:
– Rozsądna rada. Szkoda, że pochodzi od kogoś, kto sam nie pamięta, czy kiedykolwiek żył.
Kael znieruchomiał.
Lira natychmiast odwróciła się w jego stronę.
[LIRA]:
– Kael?
[KAEL]:
– Nic mi nie jest.
[NEMORATH]:
– Czyżby?
[KAEL]:
– Powiedziałem, że nic mi nie jest.
Cień zadrżał.
[NEMORATH]:
– W takim razie dlaczego boisz się spojrzeć na własne wspomnienia?
Kael zrobił krok naprzód.
[KAEL]:
– Jeszcze jedno słowo, a...
[NEMORATH]:
– A co? Zabijesz mnie?
W komnacie rozległ się cichy, głęboki śmiech.
[NEMORATH]:
– Już raz próbowałeś.
Vaelor spojrzał na Kaela.
[VAELOR]:
– O czym on mówi?
[KAEL]:
– Nie wiem.
[NEMORATH]:
– Wiesz.
[KAEL]:
– Zamknij się.
[NEMORATH]:
– Pamiętasz ostrze? Pamiętasz zimno? Pamiętasz, jak twoje serce przestało bić?
Lira chwyciła brata za ramię.
[LIRA]:
– Nie słuchaj go!
Kael oddychał coraz ciężej.
[NEMORATH]:
– Pamiętasz, kto stał nad tobą?
[KAEL]:
– Dość!
Cień cofnął się.
[NEMORATH]:
– Właśnie dlatego powinieneś był zostać w Dolinie.
Vaelor stanął pomiędzy Kaelem a cieniem.
[VAELOR]:
– Nie będziesz go więcej dręczył.
[NEMORATH]:
– Nie ja rozpocząłem jego cierpienie.
[VAELOR]:
– Ale możesz je zakończyć.
[NEMORATH]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[NEMORATH]:
– Ponieważ nie wszystko, co zostało odebrane, można odzyskać.
Cień zaczął znikać.
Zanim całkowicie rozpłynął się w ciemności, Nemorath wypowiedział jeszcze jedno zdanie.
[NEMORATH]:
– I pamiętaj, Vaelorze. Nie otwieraj drugich drzwi, zanim nie dowiesz się, kto zamknął pierwsze.
Cisza powróciła.
Vaelor odwrócił się do Kaela.
[VAELOR]:
– Chcesz mi powiedzieć, co się z tobą stało?
Kael patrzył w ziemię.
[KAEL]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[KAEL]:
– Ponieważ jeśli zacznę mówić, nie wiem, czy będę potrafił przestać.
Vaelor chciał zadać kolejne pytanie, ale Lira pokręciła głową.
[LIRA]:
– Nie teraz.
Tym razem nie zaprotestował.
3. DROGA POWROTNA
Schody, którymi zeszli do komnaty, wydawały się dłuższe niż wcześniej.
Vaelor szedł wolno, dotykając palcami ściany. Srebrna linia na jego dłoni nie zniknęła. Przeciwnie, rozciągnęła się aż do nadgarstka, tworząc niewielki wzór przypominający niedokończoną literę.
Nie wiedział, czy powinien się tym niepokoić.
Nie wiedział również, czy powinien powiedzieć o tym Lirze i Kaelowi.
W końcu dotarli do powierzchni.
Białe drzewo nadal stało na środku polany. Jego korzenie nie poruszały się, a srebrne drzwi zniknęły.
Świat wyglądał tak, jakby nic się nie wydarzyło.
Vaelor obejrzał się na pień.
[VAELOR]:
– Czy to miejsce zawsze wyglądało w ten sposób?
[KAEL]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Co się zmieniło?
Kael spojrzał na drzewo.
[KAEL]:
– Kiedyś miało cień.
Lira podeszła do korzeni.
[LIRA]:
– Czyli ktoś go zabrał?
[KAEL]:
– Albo drzewo oddało go dobrowolnie.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]:
– Drzewa nie oddają cieni.
[KAEL]:
– W tej dolinie nie powinieneś być niczego pewien.
Ruszyli w stronę lasu.
Przez dłuższy czas nie rozmawiali. Każde z nich było pogrążone we własnych myślach.
Vaelor wracał do słów Nemoratha.
Skąd wiesz, że to ty jesteś tym prawdziwym?
Nie chciał przyznać, że pytanie zaczęło go dręczyć.
Wiedział, kim jest. Był Vaelorem, synem Eliry i Aethara. Wychował się pod opieką Arona. Był ostatnim znanym dziedzicem dawnej dynastii Eldorii.
Ale czy to wystarczało?
Jeśli ktoś inny nosił jego twarz, jeśli istniała inna istota, która twierdziła, że Vaelor do niej należy, to może jego historia była znacznie starsza, niż potrafił sobie wyobrazić.
Zatrzymał się.
[VAELOR]:
– Musimy wrócić do Orena.
[LIRA]:
– Dlaczego?
[VAELOR]:
– Powinien wiedzieć, co wydarzyło się w komnacie.
[KAEL]:
– Oren wie więcej, niż nam powiedział.
[VAELOR]:
– Właśnie dlatego.
Lira spojrzała na drogę.
[LIRA]:
– Nie możemy tam wrócić.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[LIRA]:
– Ponieważ ktoś może już na nas czekać.
[VAELOR]:
– Skąd wiesz?
[LIRA]:
– Czuję to.
[VAELOR]:
– To nie jest odpowiedź.
[LIRA]:
– Nie. Ale czasami wystarczy.
Kael podszedł do niej.
[KAEL]:
– Lira ma rację. Kiedy wychodziliśmy z domu Orena, nie zauważyliśmy żadnych śladów. Teraz są.
Wskazał ziemię.
W miękkiej glebie widniały odciski butów.
Nie były stare.
Prowadziły w stronę osady.
Vaelor przykucnął.
[VAELOR]:
– Ilu?
[KAEL]:
– Co najmniej pięciu.
[LIRA]:
– Mogą być zwiadowcami Zarkana.
[VAELOR]:
– A jeśli nie?
[KAEL]:
– Wtedy tym bardziej nie powinniśmy ich spotykać.
Lira wyjęła z torby mapę.
Rozłożyła ją na płaskim kamieniu.
[LIRA]:
– Jest inna droga. Przez północne ruiny. Jeśli przejdziemy tamtędy, ominiemy dom Orena i wyjdziemy na stary trakt.
[VAELOR]:
– Dokąd prowadzi?
[LIRA]:
– Do miejsca, które nazywano Schronieniem Bez Imion.
Kael spojrzał na nią.
[KAEL]:
– Nie.
[LIRA]:
– Nie mamy wyboru.
[KAEL]:
– Nie pójdziemy tam.
[LIRA]:
– Dlaczego?
Kael zacisnął szczękę.
[KAEL]:
– Ponieważ wiem, co tam jest.
[VAELOR]:
– Byłeś tam?
[KAEL]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Co się wydarzyło?
Kael przez chwilę patrzył na mapę.
[KAEL]:
– Zginąłem.
Vaelor spojrzał na niego uważnie.
Lira zamknęła oczy.
[VAELOR]:
– Co?
[KAEL]:
– Powiedziałem, że tam zginąłem.
[VAELOR]:
– Ale przecież...
[KAEL]:
– Wiem, co powiedziałem.
Vaelor nie potrafił znaleźć odpowiednich słów.
Kael schował nóż.
[KAEL]:
– Nie chcę tam wracać.
[LIRA]:
– Ja też nie.
[VAELOR]:
– Więc dlaczego mamy tam iść?
Lira wskazała na mapie niewielki znak.
[LIRA]:
– Ponieważ właśnie tam znajduje się kolejna wskazówka do prawdziwej kroniki.
[VAELOR]:
– Skąd to wiesz?
[LIRA]:
– Z notatek mojej matki.
[VAELOR]:
– Gdzie je masz?
Lira zawahała się.
Potem wyjęła spod ubrania niewielki, złożony pergamin.
[VAELOR]:
– Dlaczego wcześniej mi go nie pokazałaś?
[LIRA]:
– Ponieważ nie wiedziałam, czy powinnam.
[VAELOR]:
– A teraz już wiesz?
[LIRA]:
– Nie. Ale wiem, że jeśli mamy znaleźć Seris, musimy zrozumieć, co próbowała ukryć.
Rozwinęła pergamin.
Widniał na nim rysunek siedmiu kręgów, a pod nim zapisany był fragment zdania:
„Pierwsze imię nie zostało utracone. Zostało rozdzielone pomiędzy tych, którzy przysięgli je chronić”.
Vaelor przeczytał słowa kilka razy.
[VAELOR]:
– Czyli prawdziwe imię pierwszego króla znajduje się w pamięci siedmiu strażników.
[KAEL]:
– Albo w tym, co z ich pamięci pozostało.
[LIRA]:
– Moja matka zapisała jeszcze jedno zdanie.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– Jakie?
Lira odwróciła pergamin.
Na drugiej stronie znajdowały się słowa zapisane innym charakterem pisma.
„Nie szukaj imienia wśród żywych. Szukaj go wśród tych, którzy zostali zapomniani”.
Vaelor poczuł, jak srebrna linia na jego dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
– Schronienie Bez Imion.
Kael skinął głową.
[KAEL]:
– Właśnie tam.
4. CZŁOWIEK, KTÓRY NIE PAMIĘTAŁ TWARZY
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Oren nie był człowiekiem, który łatwo wpadał w panikę.
Przez wiele lat widział rzeczy, które złamałyby umysł niejednego maga. Rozmawiał z istotami, które nie miały ciała, przechowywał wspomnienia ludzi od dawna nieżyjących i był świadkiem narodzin tajemnic, których nie powinien był poznać.
Mimo to, kiedy Vaelor i jego towarzysze opuścili dom, Oren przez długi czas nie potrafił się poruszyć.
Wciąż słyszał słowa Seris.
Musisz mu powiedzieć.
Wiedział, co powinien zrobić.
Wiedział również, dlaczego przez tyle lat tego nie zrobił.
Nie bał się śmierci.
Bał się, że ponownie będzie musiał zapłacić za prawdę wspomnieniem kogoś, kogo kochał.
---
Oren stał przy oknie.
W oddali widział białe drzewa. Ich korony poruszały się delikatnie, chociaż powietrze pozostawało nieruchome.
Na stole leżała pusta księga.
Przez chwilę patrzył na nią bez ruchu.
Potem wyjął z szuflady niewielki drewniany medalion.
Otworzył go.
W środku znajdował się portret młodej kobiety.
Miała ciemne włosy, jasne oczy i delikatny uśmiech.
Oren dotknął palcem jej twarzy.
[OREN]:
– Wybacz mi.
Nie potrafił przypomnieć sobie jej głosu.
Nie pamiętał, jak się śmiała.
Nie wiedział nawet, czy na portrecie była jego córka, czy kobieta, którą kiedyś kochał.
Wiedział tylko, że kiedy patrzył na tę twarz, coś w jego sercu bolało.
Zamknął medalion.
Wtedy usłyszał pukanie.
Trzy razy.
Oren nie odwrócił się.
[OREN]:
– Myślałem, że już cię nie ma.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Wielu tak myśli.
Oren powoli położył medalion na stole.
[OREN]:
– Nie powinieneś tu przychodzić.
[NIEZNANY GŁOS]:
– A jednak przyszedłem.
Drzwi otworzyły się.
Do środka wszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu. Miał twarz częściowo zasłoniętą kapturem, a na piersi nosił znak siedmiu splecionych gałęzi.
Oren cofnął się o krok.
[OREN]:
– Myślałem, że wszyscy zginęliście.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nie wszyscy.
[OREN]:
– Kto cię przysłał?
Mężczyzna zdjął kaptur.
Pod nim ukazała się twarz, którą Oren znał.
Twarz człowieka, którego nie widział od bardzo dawna.
[OREN]:
– To niemożliwe.
[NIEZNANY GŁOS]:
– W tym świecie zbyt często używasz tego słowa.
[OREN]:
– Przecież...
Mężczyzna podniósł rękę.
Na jego dłoni widniał znak dwóch splecionych drzew.
Jedno było zielone.
Drugie czarne.
Oren pobladł.
[OREN]:
– Nie...
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nie przyszedłem po ciebie.
[OREN]:
– W takim razie po co?
Mężczyzna spojrzał na pustą księgę.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Po wspomnienie, które Vaelor zabrał z Komnaty.
[OREN]:
– On niczego nie zabrał.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Jeszcze nie wie, co ma.
Oren stanął pomiędzy nieznajomym a stołem.
[OREN]:
– Nie pozwolę ci go skrzywdzić.
Mężczyzna westchnął.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nadal próbujesz ocalić wszystkich.
[OREN]:
– Nie wszystkich.
[NIEZNANY GŁOS]:
– A więc kogo?
Oren nie odpowiedział.
Mężczyzna podszedł do okna.
[ NIEZNANY GŁOS]:
– Powiedz mi, Orenie. Czy pamiętasz, jak nazywał się pierwszy król?
Oren zacisnął dłonie.
[OREN]:
– Nie.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Naprawdę?
[OREN]:
– Nie pamiętam.
Mężczyzna odwrócił się.
[NIEZNANY GŁOS]:
– A może po prostu boisz się przypomnieć?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Jeśli znasz odpowiedź, po co pytasz?
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Ponieważ chciałem wiedzieć, czy jeszcze potrafisz kłamać.
Przez chwilę obaj milczeli.
Potem nieznajomy położył na stole niewielki przedmiot.
Był to fragment czarnego kamienia.
Oren natychmiast go rozpoznał.
[OREN]:
– Skąd go masz?
[NIEZNANY GŁOS]:
– Z miejsca, w którym pierwsza pieczęć została złamana.
[OREN]:
– To niemożliwe. Ten odłamek powinien być przy Lirze.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nie ten.
Oren spojrzał na kamień.
Na jego powierzchni pojawiła się cienka srebrna linia.
A potem usłyszał szept.
[NIEZNANY GŁOS Z KAMIENIA]:
– Pamiętam.
Oren cofnął się.
[OREN]:
– Co pamiętasz?
Mężczyzna ponownie założył kaptur.
[NIEZNANY GŁOS]:
– To, co wydarzyło się przed pierwszym królem.
5. SCHRONIENIE BEZ IMION
Vaelor, Lira i Kael dotarli do północnych ruin tuż przed zmierzchem.
Nie były podobne do osady, którą wcześniej odwiedzili. Tamte domy wyglądały, jakby ich mieszkańcy opuścili je w pośpiechu. Tutaj nie pozostało niemal nic.
Kamienne fundamenty porastały srebrne mchy. Wśród nich wyrastały cienkie drzewa o czarnych pniach. Z niektórych budynków zachowały się jedynie fragmenty ścian.
Vaelor zauważył, że wszystkie ruiny są pozbawione drzwi.
[VAELOR]:
– Dlaczego nie ma tu wejść?
[KAEL]:
– Ponieważ drzwi zostały zabrane.
[VAELOR]:
– Przez kogo?
[KAEL]:
– Przez tych, którzy chcieli, żeby nikt nie wrócił.
Lira rozwinęła pergamin.
[LIRA]:
– Powinniśmy być blisko.
[VAELOR]:
– Co właściwie znajduje się w Schronieniu Bez Imion?
[KAEL]:
– Miejsce, w którym przechowywano tych, których nie można było pozostawić w zwykłym świecie.
[VAELOR]:
– Więźniów?
[KAEL]:
– Nie tylko.
[LIRA]:
– Niektórzy byli strażnikami. Inni należeli do dawnych rodów. Byli też tacy, którzy posiadali wspomnienia zbyt niebezpieczne, by mogli żyć pośród ludzi.
Vaelor spojrzał na Kaela.
[VAELOR]:
– Czy ty byłeś jednym z nich?
Kael zatrzymał się.
[KAEL]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Jak możesz nie wiedzieć?
[KAEL]:
– Ponieważ nie pamiętam, dlaczego tam trafiłem.
Lira podeszła do brata.
[LIRA]:
– Kael...
[KAEL]:
– Nie chcę o tym rozmawiać.
Vaelor nie naciskał.
Dotarli do niewielkiego placu.
Na jego środku stała kamienna fontanna. Nie było w niej wody. Zamiast niej znajdowały się setki małych, białych kamyków.
Każdy miał wyryty jeden znak.
Lira podeszła bliżej.
[LIRA]:
– To imiona.
Vaelor spojrzał na kamyki.
[VAELOR]:
– Nie potrafię ich odczytać.
[KAEL]:
– Ponieważ zostały zapisane w języku, którego nie ma już wśród żywych.
[VAELOR]:
– Ty potrafisz?
Kael dotknął jednego z kamyków.
[KAEL]:
– Nie.
Nagle jego palce zaczęły drżeć.
Odsunął się gwałtownie.
[LIRA]:
– Co się stało?
[KAEL]:
– Słyszałem głos.
[VAELOR]:
– Czyj?
Kael patrzył na kamień.
[KAEL]:
– Mój.
Z fontanny dobiegł cichy dźwięk.
Jeden z kamyków przesunął się.
Potem drugi.
Trzeci.
Wszystkie zaczęły układać się w okrąg.
Na środku pojawił się pusty kamień.
Nie miał żadnego znaku.
Vaelor poczuł chłód na lewej dłoni.
[VAELOR]:
– Dlaczego jeden jest pusty?
Kael patrzył na niego bez ruchu.
[KAEL]:
– Ponieważ ktoś nie pozwolił, żeby jego imię zostało zapisane.
[LIRA]:
– Kto?
Kael przełknął ślinę.
[KAEL]:
– Ja.
Vaelor odwrócił się do niego.
[VAELOR]:
– Co?
Kael cofnął się o krok.
[KAEL]:
– Nie pamiętam wszystkiego. Ale teraz wiem, że kiedyś byłem tutaj.
[VAELOR]:
– Co zrobiłeś?
[KAEL]:
– Zostawiłem swoje imię.
Lira spojrzała na brata.
[LIRA]:
– Dlaczego?
Kael pokręcił głową.
[KAEL]:
– Nie wiem.
W tej samej chwili wszystkie kamyki rozsypały się po placu.
Z głębi ruin dobiegł odgłos dzwonu.
Jeden raz.
Potem drugi.
A następnie trzeci.
Vaelor spojrzał w stronę największego budynku.
Jego ściany zaczęły świecić delikatnym, białym światłem.
W miejscu, w którym wcześniej nie było drzwi, pojawiło się wejście.
Nad nim widniał napis:
SCHRONIENIE TYCH, KTÓRYCH ŚWIAT NIE POTRAFIŁ ZACHOWAĆ.
Lira wyciągnęła ostrza.
[LIRA]:
– Jesteśmy na miejscu.
6. TEN, KTÓRY NIE MIAŁ IMIENIA
Weszli do środka.
Wnętrze budynku było znacznie większe, niż sugerowały jego zewnętrzne ściany. Korytarz prowadził w dół, a po obu stronach znajdowały się kamienne wnęki.
W każdej stała niewielka postać.
Niektóre przypominały ludzi.
Inne miały wydłużone kończyny, zbyt długie szyje albo twarze, których rysów nie sposób było zapamiętać.
Vaelor zatrzymał się przy jednej z wnęk.
Znajdowała się w niej kobieta o srebrnych włosach.
Jej oczy były zamknięte, a dłonie złożone na piersi.
[VAELOR]:
– Czy ona żyje?
Kael podszedł bliżej.
[KAEL]:
– Nie wiem.
[LIRA]:
– Nie dotykaj.
Vaelor zauważył, że na ścianie obok wnęki znajduje się niewielki napis.
Tym razem potrafił go odczytać.
TA, KTÓRA PAMIĘTAŁA KONIEC.
Przeszedł dalej.
W kolejnej wnęce znajdował się mężczyzna o twarzy ukrytej pod metalową maską.
Napis brzmiał:
TEN, KTÓRY ZAPOMNIAŁ POCZĄTEK.
W następnej znajdowała się niewielka postać dziecka.
TO, KTÓRE NIGDY NIE ZOSTAŁO NARODZONE.
Vaelor poczuł, że nie chce już oglądać kolejnych wnęk.
[VAELOR]:
– Dlaczego ich tu umieszczono?
[LIRA]:
– Może po to, żeby nie mogli odejść.
[KAEL]:
– Albo żeby nikt nie mógł ich odnaleźć.
Korytarz kończył się dużą salą.
Na jej środku stało puste krzesło.
Nie było ozdobione złotem ani kamieniami. Wykonano je z ciemnego drewna, a na oparciu wyryto znak dwóch splecionych drzew.
Przed krzesłem siedział starzec.
Miał długie, białe włosy, a jego twarz była niemal całkowicie pozbawiona zmarszczek. Ubrany był w prostą szatę, a na kolanach trzymał niewielką księgę.
Vaelor podszedł ostrożnie.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
Starzec podniósł głowę.
Przez chwilę patrzył na Vaelora.
Potem uśmiechnął się.
[STARZEC]:
– Nie pamiętam.
[LIRA]:
– Jak długo tu jesteś?
[STARZEC]:
– Nie pamiętam.
[KAEL]:
– Jak masz na imię?
Starzec spojrzał na Kaela.
Jego uśmiech zniknął.
[STARZEC]:
– Ty już je zabrałeś.
Kael zamarł.
[KAEL]:
– Co?
Starzec podniósł księgę.
[STARZEC]:
– Oddaj.
[KAEL]:
– Nie wiem, o czym mówisz.
[STARZEC]:
– O imieniu.
Vaelor spojrzał na Kaela.
[VAELOR]:
– Czy to ma związek z tobą?
Starzec skinął głową.
[STARZEC]:
– On był tutaj.
[LIRA]:
– Kiedy?
[STARZEC]:
– Przed śmiercią.
Kael zrobił krok do tyłu.
[KAEL]:
– Nie.
Starzec spojrzał na niego.
[STARZEC]:
– Tak.
[KAEL]:
– Nie pamiętam.
[STARZEC]:
– Właśnie dlatego wróciłeś.
Vaelor stanął pomiędzy nimi.
[VAELOR]:
– Powiedz nam, co się wydarzyło.
Starzec spojrzał na niego.
Przez chwilę jego oczy wydawały się całkowicie czarne.
[STARZEC]:
– Ty również tu byłeś.
Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
– Nigdy wcześniej nie odwiedziłem tego miejsca.
[STARZEC]:
– Nie w tym życiu.
Lira uniosła ostrze.
[LIRA]:
– Uważaj, co mówisz.
Starzec nie zwrócił na nią uwagi.
[STARZEC]:
– Przyszedłeś tutaj z kimś, kto miał twoją twarz. Prosiłeś, żeby go nie zamykać. Prosiłeś, żeby pozwolili mu odejść.
Vaelor poczuł, że brakuje mu powietrza.
[VAELOR]:
– Kim był ten człowiek?
Starzec spojrzał mu prosto w oczy.
[STARZEC]:
– Twoim bratem.
W sali zapadła cisza.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
– Nie mam brata.
Starzec zamknął księgę.
[STARZEC]:
– Tak właśnie powiedziałeś wtedy.
7. WSPOMNIENIE KAELA
Kael nie poruszał się.
Patrzył na starca, jakby próbował rozpoznać w nim kogoś, kogo znał od dawna.
Lira stanęła obok brata.
[LIRA]:
– Kael, spójrz na mnie.
Nie zareagował.
[LIRA]:
– Kael!
Powoli odwrócił głowę.
[KAEL]:
– Znam go.
Vaelor poczuł niepokój.
[VAELOR]:
– Skąd?
Kael spojrzał na starca.
[KAEL]:
– Nie wiem.
[STARZEC]:
– Wiesz.
[KAEL]:
– Nie pamiętam.
[STARZEC]:
– Pamiętasz, jak mnie prosiłeś.
Kael zamknął oczy.
W jego głowie pojawił się obraz.
Kamienna sala.
Srebrne światło.
Dwie postacie stojące naprzeciw siebie.
Jedna z nich miała twarz Kaela.
Druga była znacznie wyższa.
Na jej dłoni widniał znak dwóch splecionych drzew.
[KAEL]:
– Nie...
Starzec podniósł się z krzesła.
[STARZEC]:
– Powiedziałeś, że nie chcesz pamiętać.
[KAEL]:
– Przestań.
[STARZEC]:
– Powiedziałeś, że jeśli zapomnisz własne imię, nie będziesz już musiał wracać.
[KAEL]:
– Przestań!
[STARZEC]:
– A potem umarłeś.
Kael osunął się na kolana.
Lira natychmiast uklękła obok niego.
[LIRA]:
– Kael! Słyszysz mnie?
Kael patrzył przed siebie.
W jego oczach pojawiły się łzy.
[KAEL]:
– Widziałem to.
[VAELOR]:
– Co widziałeś?
[KAEL]:
– Własną śmierć.
Starzec podszedł bliżej.
[STARZEC]:
– Nie tylko własną.
Kael spojrzał na niego.
[KAEL]:
– Co jeszcze?
Starzec wskazał na Vaelora.
[STARZEC]:
– Jego.
Vaelor zamarł.
[VAELOR]:
– To niemożliwe.
[STARZEC]:
– Powiedziałeś to samo.
[VAELOR]:
– Kiedy?
[STARZEC]:
– Kiedy po raz pierwszy zobaczyłeś, jak umierasz.
Vaelor poczuł nagły ból w lewej dłoni.
Srebrna linia zaczęła rozjaśniać się coraz mocniej.
Przez moment zobaczył inną salę.
Dwa trony.
Dwie identyczne postacie.
Jedna z nich klęczała.
Druga trzymała miecz.
Potem obraz zniknął.
[VAELOR]:
– Nie...
Starzec odwrócił się i wrócił na swoje krzesło.
[STARZEC]:
– Nie wszystko, co widzisz, należy do ciebie.
[VAELOR]:
– Chcę wiedzieć, co się wydarzyło.
[STARZEC]:
– W takim razie musisz odnaleźć imię.
[VAELOR]:
– Jakie imię?
Starzec otworzył księgę.
Na pierwszej stronie widniało jedno puste miejsce.
[STARZEC]:
– To, które zabrał Kael.
8. CENA PAMIĘCI
Starzec wskazał na kamienne krzesło stojące naprzeciw niego.
[STARZEC]:
– Usiądź, Vaelorze.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[STARZEC]:
– Ponieważ nie możesz odzyskać wspomnienia, jeśli nie jesteś gotowy oddać czegoś w zamian.
[LIRA]:
– Nie.
Starzec spojrzał na nią.
[STARZEC]:
– Nie pytałem ciebie.
[LIRA]:
– A ja nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby odmówić.
[STARZEC]:
– Zawsze byłaś podobna do matki.
Lira zamarła.
[STARZEC]:
– Seris również wierzyła, że może ocalić wszystkich.
[LIRA]:
– Znałeś ją?
[STARZEC]:
– Znałem ją, zanim rozdzieliła własną pamięć.
Lira zrobiła krok w jego stronę.
[LIRA]:
– Gdzie jest?
[STARZEC]:
– Tam, gdzie pozostawiła część siebie.
[VAELOR]:
– Czyli gdzie?
Starzec spojrzał na niego.
[STARZEC]:
– W tobie.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni staje się gorący.
[VAELOR]:
– To niemożliwe.
[STARZEC]:
– Wszyscy tutaj bardzo lubicie to słowo.
[KAEL]:
– Oren mówił, że pamięć Seris została podzielona.
[STARZEC]:
– Oren wie tylko tyle, ile pozwolono mu zachować.
[LIRA]:
– Więc ty wiesz więcej?
Starzec skinął głową.
[LIRA]:
– Powiedz mi.
[STARZEC]:
– Nie mogę.
[LIRA]:
– Dlaczego?
[STARZEC]:
– Ponieważ nie jesteś tą, która ma usłyszeć odpowiedź.
Lira zacisnęła dłonie.
Vaelor spojrzał na kamienne krzesło.
[VAELOR]:
– Co muszę zrobić?
[STARZEC]:
– Położyć dłoń na księdze.
[KAEL]:
– Nie rób tego.
[VAELOR]:
– Musimy dowiedzieć się, co wydarzyło się wcześniej.
[KAEL]:
– A jeśli stracisz wspomnienia?
[VAELOR]:
– Wtedy przynajmniej będziemy wiedzieli, dlaczego.
[KAEL]:
– To nie jest odpowiedź.
[VAELOR]:
– Nie mam lepszej.
Lira podeszła do niego.
[LIRA]:
– Jeśli to zrobisz, nie będziesz mógł cofnąć decyzji.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– Wiem.
[ LIRA]:
– Nie. Nie wiesz. Nie masz pojęcia, co można stracić.
[VAELOR]:
– A ty masz?
Lira zamilkła.
Vaelor usiadł.
Starzec położył księgę na jego kolanach.
[STARZEC]:
– Nie próbuj niczego zatrzymywać. Wspomnienie samo wybierze, co ci pokaże.
[VAELOR]:
– A cena?
[STARZEC]:
– Każde wspomnienie wymaga czegoś, co pozwoli mu istnieć.
[VAELOR]:
– Co zabierze mi księga?
Starzec spojrzał na jego twarz.
[STARZEC]:
– To, czego najbardziej nie chcesz stracić.
Vaelor położył dłoń na pustej stronie.
Komnata zadrżała.
Księga otworzyła się szerzej.
Na jej kartach zaczęły pojawiać się obrazy.
Najpierw zobaczył las Elarwen.
Potem chatę Arona.
Następnie własne dzieciństwo.
Zobaczył siebie jako małego chłopca, siedzącego przy kominku. Obok niego siedział Aron, który czytał mu starą opowieść.
Vaelor poczuł ciepło.
Znał tę chwilę.
Pamiętał ją.
Była jednym z niewielu dobrych wspomnień z dzieciństwa.
Potem obraz się zmienił.
Zobaczył matkę.
Elira trzymała go w ramionach.
Mówiła coś, ale Vaelor nie słyszał słów.
Wtedy księga zaczęła pochłaniać obraz.
Vaelor poczuł, że wspomnienie oddala się od niego.
[VAELOR]:
– Nie!
Próbował oderwać dłoń.
Nie mógł.
[VAELOR]:
– Zabierzcie mnie stąd!
Lira rzuciła się do przodu.
Starzec uniósł rękę.
[STARZEC]:
– Nie dotykaj go!
[LIRA]:
– Przestań!
[STARZEC]:
– Jeśli go teraz oderwiesz, straci znacznie więcej!
Kael chwycił siostrę.
[KAEL]:
– Lira!
Vaelor krzyczał.
W jego głowie rozbrzmiewał głos Eliry.
[ELIRA]:
– Mój synu...
Potem usłyszał własne imię.
[ELIRA]:
– Vaelorze...
Obraz zniknął.
Księga zamknęła się.
Vaelor osunął się na krześle.
Przez dłuższą chwilę nie reagował.
Lira uklękła obok niego.
[LIRA]:
– Vaelorze?
Nie odpowiedział.
[KAEL]:
– Vaelor!
Chłopak powoli otworzył oczy.
Spojrzał na nich zdezorientowany.
[VAELOR]:
– Kim jesteście?
Lira zamarła.
Kael cofnął się o krok.
Starzec zamknął księgę.
[STARZEC]:
– Pamięć została przyjęta.
9. WSPOMNIENIE PIERWSZEGO KRÓLA
Vaelor siedział nieruchomo.
Patrzył na Lirę i Kaela, ale nie potrafił zrozumieć, dlaczego ich twarze wydawały mu się znajome.
Wiedział, że powinien ich rozpoznawać.
Wiedział, że coś ich łączy.
Nie potrafił jednak odnaleźć tego w sobie.
[VAELOR]:
– Gdzie jestem?
Lira z trudem opanowała drżenie głosu.
[LIRA]:
– W Schronieniu Bez Imion.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[KAEL]:
– Przyszedłeś tu z nami.
Vaelor spojrzał na swoje dłonie.
[VAELOR]:
– Kim jestem?
Lira poczuła, jak serce ściska jej się z bólu.
[LIRA]:
– Jesteś Vaelorem.
Chłopak powtórzył imię.
[VAELOR]:
– Vaelor.
Potem spojrzał na lewą dłoń.
[VAELOR]:
– Co to za znak?
Starzec podszedł bliżej.
[STARZEC]:
– Znak krwi.
[VAELOR]:
– Czyjej krwi?
[STARZEC]:
– Twojej.
Vaelor spojrzał na niego.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[STARZEC]:
– Tego również nie pamiętam.
Vaelor odwrócił się do Liry.
[VAELOR]:
– Czy mogę ci zaufać?
Lira przez chwilę nie potrafiła odpowiedzieć.
Potem skinęła głową.
[LIRA]:
– Tak.
Vaelor przyjrzał się jej twarzy.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
Lira położyła dłoń na jego ramieniu.
[LIRA]:
– Ponieważ kiedyś obiecałam, że cię ochronię.
[VAELOR]:
– Czy dotrzymałaś obietnicy?
Lira spojrzała w bok.
[LIRA]:
– Nie zawsze.
Kael odwrócił się od nich.
[KAEL]:
– Starcze. Co zabrała księga?
Starzec otworzył ją ponownie.
Na pustej stronie pojawiły się słowa:
WSPOMNIENIE MATKI ZOSTAŁO ODDANE.
Kael poczuł, że robi mu się zimno.
[KAEL]:
– Jakie wspomnienie?
[STARZEC]:
– Pierwsze wspomnienie Vaelora o jego matce.
Lira spojrzała na starca z przerażeniem.
[LIRA]:
– Zabrałeś mu Elirę?
[STARZEC]:
– Nie. Zabrałem wspomnienie. To nie to samo.
[LIRA]:
– Dla niego jest.
[STARZEC]:
– Wspomnienie można odzyskać.
[KAEL]:
– Jak?
Starzec zamknął księgę.
[STARZEC]:
– Odnajdując imię.
[VAELOR]:
– Jakie imię?
Starzec spojrzał na niego.
[STARZEC]:
– Pierwsze.
W tej samej chwili Vaelor poczuł nagły ból w głowie.
Przed oczami pojawił mu się obraz.
Ogromna sala.
Czarny tron.
Mężczyzna stojący przed nim.
Twarz mężczyzny była identyczna z jego własną.
Ale tym razem Vaelor nie był widzem.
Był w środku wspomnienia.
Słyszał swój głos.
[VAELOR Z WSPOMNIENIA]:
– Nie możesz odebrać im imion.
Druga postać odpowiedziała.
[TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA]:
– Nie odbieram imion. Uwalniam ich od pamięci.
[VAELOR Z WSPOMNIENIA]:
– Jeśli to zrobisz, przestaną istnieć.
[TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA]:
– Istnienie jest ciężarem, którego jeszcze nie rozumiesz.
[VAELOR Z WSPOMNIENIA]:
– A ty?
[TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA]:
– Ja już go nie noszę.
Mężczyzna wyciągnął rękę.
Na jego dłoni pojawił się znak dwóch splecionych drzew.
Vaelor usłyszał ostatnie słowa.
[TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA]:
– Kiedy świat zapomni moje imię, wreszcie będę wolny.
Obraz zniknął.
Vaelor poderwał głowę.
[VAELOR]:
– Widziałem go.
[KAEL]:
– Kogo?
[VAELOR]:
– Człowieka z moją twarzą.
Starzec skinął głową.
[STARZEC]:
– Teraz rozumiesz, dlaczego nie powinieneś był otwierać księgi.
[VAELOR]:
– Nie. Rozumiem tylko, że on istnieje.
[STARZEC]:
– Istnieje.
[VAELOR]:
– I chce zostać zapomniany.
Starzec spojrzał na niego uważnie.
[STARZEC]:
– Nie. On chce, żeby zapomniano wszystkich poza nim.
10. WIADOMOŚĆ Z CZARNEJ WIEŻY
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tym samym czasie, daleko od Doliny Zapomnienia, w murach Czarnej Wieży rozległ się dźwięk dzwonu.
Nie był to dzwon wzywający strażników.
Nie oznaczał również śmierci króla.
Był to dźwięk, którego nie słyszano od pierwszego przewrotu w Eldorii.
Dzwon pamięci.
Kiedy zabrzmiał, wszystkie lustra w królewskich komnatach pokryły się czarnym nalotem.
Zarkan natychmiast przerwał naradę.
Wyszedł z sali tronowej i udał się do podziemi.
Tam, za siedmioma żelaznymi drzwiami, znajdowała się komnata, w której przechowywano pozostałości dawnych pieczęci.
Na środku stał wysoki kamienny piedestał.
Spoczywał na nim srebrny kielich.
W jego wnętrzu znajdowała się ciemna ciecz.
Zarkan podszedł bliżej.
[ZARKAN]:
– Co się stało?
Z kielicha dobiegł głos.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Ktoś przypomniał sobie fragment.
[ZARKAN]:
– Kto?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Dziedzic.
Zarkan zacisnął dłonie.
[ZARKAN]:
– Vaelor?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Tak.
[ZARKAN]:
– Czy otworzył Komnatę Pierwszego Imienia?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Tak.
[ZARKAN]:
– Czy znalazł prawdziwą kronikę?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Nie.
Zarkan odetchnął.
[ZARKAN]:
– W takim razie możemy jeszcze zdążyć.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Nie rozumiesz.
[ZARKAN]:
– Czego?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– On już zobaczył.
Zarkan spojrzał na kielich.
[ZARKAN]:
– Co zobaczył?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Siebie.
[ZARKAN]:
– Nie rozumiem.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– To nie jest pierwszy Vaelor.
Zarkan cofnął się o krok.
[ZARKAN]:
– Co?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Nie jest również drugim.
[ZARKAN]:
– Ile ich było?
W kielichu pojawiły się drobne fale.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Tylu, ilu trzeba było, aby świat zapomniał pierwszy błąd.
Zarkan przez chwilę milczał.
Potem zapytał:
[ZARKAN]:
– A jeśli dziedzic odnajdzie imię?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Wtedy przypomni sobie, dlaczego został stworzony.
[ZARKAN]:
– A jeśli odmówi?
Głos Pierwszej Pamięci stał się chłodniejszy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Wtedy przypomnimy mu, co stracił.
Zarkan spojrzał na własną dłoń.
Pod skórą pojawiła się czarna żyła.
[ZARKAN]:
– A moja obietnica?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Nadal obowiązuje.
[ZARKAN]:
– Obiecałeś mi, że zajmę twoje miejsce.
W kielichu rozbłysło srebrne światło.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Nie zapomniałem.
[ZARKAN]:
– Kiedy?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Kiedy świat przypomni sobie pierwsze imię.
Zarkan odwrócił się.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
Nie był to uśmiech człowieka, który wierzy w obietnicę.
Był to uśmiech kogoś, kto już planuje, jak ją złamać.
11. CIEŃ, KTÓRY PAMIĘTAŁ
W Schronieniu Bez Imion Vaelor powoli odzyskiwał siły.
Lira i Kael nie opuszczali go na krok. Starzec pozwolił im pozostać w sali, ale ostrzegł, że nie mogą dotykać żadnej z ksiąg ani kamiennych wnęk.
Vaelor siedział przy pustym krześle.
Próbował przypomnieć sobie matkę.
Wiedział, że istniała.
Wiedział, że go kochała.
Wiedział, że trzymała go w ramionach, kiedy był mały.
Ale nie potrafił przywołać jej twarzy.
Było to dziwne uczucie.
Jakby ktoś opowiedział mu historię o najważniejszej osobie w jego życiu, a on musiał uwierzyć, że naprawdę ją znał.
[LIRA]:
– Powinieneś odpocząć.
[VAELOR]:
– Nie jestem zmęczony.
[LIRA]:
– Nie musisz udawać.
[VAELOR]:
– Nie udaję.
Lira usiadła naprzeciw niego.
[LIRA]:
– Pamiętasz coś?
[VAELOR]:
– Pamiętam, że miałem matkę.
[LIRA]:
– To już coś.
[VAELOR]:
– Ale nie pamiętam jej twarzy.
Lira spuściła wzrok.
[VAELOR]:
– Czy była piękna?
[LIRA]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Jaka była?
Lira zastanowiła się.
[LIRA]:
– Miała spokojne oczy. Kiedy na ciebie patrzyła, człowiek miał wrażenie, że nic złego nie może się wydarzyć.
Vaelor uśmiechnął się smutno.
[VAELOR]:
– Chciałbym ją pamiętać.
[LIRA]:
– Pamiętasz więcej, niż ci się wydaje.
[VAELOR]:
– Nie pamiętam jej głosu.
[LIRA]:
– Ja pamiętam.
[VAELOR]:
– Powiedz mi, jaki był.
Lira zamknęła oczy.
[LIRA]:
– Cichy. Ale kiedy była zła, potrafiła sprawić, że nawet najodważniejsi wojownicy przestawali się odzywać.
Vaelor parsknął cichym śmiechem.
[VAELOR]:
– Chciałbym ją poznać.
[LIRA]:
– Poznałeś ją.
[VAELOR]:
– Wiem. Tylko nie potrafię sobie przypomnieć.
Lira wyciągnęła rękę i położyła ją na jego dłoni.
[LIRA]:
– Odzyskamy to wspomnienie.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– Dlaczego mi pomagasz?
Lira nie odpowiedziała od razu.
[LIRA]:
– Ponieważ kiedyś ktoś pomógł mnie.
[VAELOR]:
– Kto?
[LIRA]:
– Twoja matka.
Vaelor zamilkł.
Lira odsunęła rękę.
[LIRA]:
– Kiedy byłam mała, często przychodziła do naszej osady. Rozmawiała z moją matką. Czasami zabierała mnie na spacery. Opowiadała mi historie o gwiazdach i dawnych królach.
[VAELOR]:
– Nigdy mi o tym nie mówiłaś.
[LIRA]:
– Nie wiedziałam, czy powinieneś.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[LIRA]:
– Ponieważ moja matka i twoja znały się znacznie lepiej, niż ci się wydaje.
Vaelor spojrzał na nią uważnie.
[VAELOR]:
– Co je łączyło?
Lira zawahała się.
[LIRA]:
– Obie złożyły tę samą przysięgę.
[VAELOR]:
– Jaką?
[LIRA]:
– Że jeśli pierwsza pamięć powróci, żadna z nich nie pozwoli, by ponownie wybrano jednego człowieka kosztem całego świata.
Vaelor poczuł chłód.
[VAELOR]:
– Czyli ktoś już kiedyś musiał dokonać takiego wyboru?
Lira skinęła głową.
[LIRA]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Kto?
[LIRA]:
– Tego nie wiem.
Z końca sali dobiegł głos starca.
[STARZEC]:
– Wiesz więcej, niż ci się wydaje.
Oboje odwrócili się.
Starzec stał przy jednej z wnęk.
[STARZEC]:
– Pamiętasz przysięgę, ale zapomniałaś, kto ją wypowiedział.
Lira wstała.
[LIRA]:
– Powiedz mi.
[STARZEC]:
– Nie.
[LIRA]:
– Dlaczego?
[STARZEC]:
– Ponieważ prawda o tej przysiędze nie należy do ciebie.
[VAELOR]:
– Do kogo należy?
Starzec spojrzał na Vaelora.
[STARZEC]:
– Do tego, który złamał ją jako pierwszy.
Vaelor poczuł, że srebrna linia na jego dłoni znowu pulsuje.
[VAELOR]:
– Elarion?
Starzec nie odpowiedział.
Ale jego milczenie wystarczyło.
12. IMIĘ, KTÓRE NIE BYŁO JEGO
Noc w Schronieniu Bez Imion nie przypominała nocy w zwykłym świecie.
Nie było tu okien, przez które można by obserwować gwiazdy. Nie było wiatru ani dźwięków dochodzących z zewnątrz. Czas wydawał się zatrzymany.
Vaelor nie potrafił zasnąć.
Wyszedł z sali i przeszedł przez korytarz, mijając kamienne wnęki.
W jednej z nich zobaczył kobietę, której twarz wydawała mu się znajoma.
Zatrzymał się.
Nie wiedział, dlaczego.
Kobieta miała zamknięte oczy, a jej dłonie spoczywały na piersi.
Na ścianie widniał napis:
TA, KTÓRA ODDAŁA SWOJE IMIĘ, ABY OCALIĆ CUDZE.
Vaelor poczuł nagłe ukłucie w sercu.
[VAELOR]:
– Kim byłaś?
Kobieta nie odpowiedziała.
Wtedy usłyszał cichy szept.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Znałeś ją.
Vaelor odwrócił się.
Na końcu korytarza stał mężczyzna.
Miał jego twarz.
Tym razem nie był przezroczystą wizją ani obrazem na ścianie.
Wyglądał jak żywy człowiek.
Jego ubranie było proste, ciemne, pozbawione ozdób. Na lewej dłoni nosił znak dwóch splecionych drzew.
Vaelor cofnął się.
[VAELOR]:
– Ty.
Mężczyzna skinął głową.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Ja.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Nie pamiętasz?
[VAELOR]:
– Nigdy cię nie znałem.
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– To nieprawda.
[VAELOR]:
– Czego ode mnie chcesz?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Chciałem zobaczyć, czy nadal jesteś sobą.
[VAELOR]:
– Jestem Vaelor.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Więc dlaczego pytasz?
Mężczyzna podszedł bliżej.
Vaelor zauważył, że jego oczy są inne. Nie srebrne, jak u Pierwszej Pamięci, lecz ciemnozielone.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Ponieważ kiedyś również miałeś inne imię.
Vaelor poczuł, że srebrna linia na jego dłoni rozgrzewa się.
[VAELOR]:
– Jakie?
Mężczyzna nie odpowiedział.
Zamiast tego wyciągnął rękę.
Na jego dłoni pojawił się ten sam znak.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Nie pozwól, żeby ci je oddali.
[VAELOR]:
– Kto?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Ci, którzy twierdzą, że cię pamiętają.
Vaelor zrobił krok w jego stronę.
[VAELOR]:
– Czy jesteś moim bratem?
Mężczyzna spojrzał na niego.
Przez chwilę na jego twarzy pojawił się ból.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Byłem.
[VAELOR]:
– Co się stało?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Wybrałeś.
[VAELOR]:
– Co wybrałem?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Mnie.
Vaelor poczuł, jak świat wokół niego zaczyna się rozpadać.
[VAELOR]:
– Nie rozumiem.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Powiedz mi prawdę.
Mężczyzna pokręcił głową.
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Jeszcze nie.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[NIEZNANY MĘŻCZYZNA]:
– Ponieważ jeśli poznasz moje imię, przypomnisz sobie, dlaczego mnie zabiłeś.
Vaelor zamarł.
W tej samej chwili za jego plecami rozległ się głos Liry.
[LIRA]:
– Vaelorze!
Odwrócił się.
Lira biegła w jego stronę.
Kiedy ponownie spojrzał na koniec korytarza, mężczyzny już nie było.
Pozostała tylko pusta przestrzeń.
[VAELOR]:
– Widziałaś go?
Lira spojrzała w miejsce, w którym stał nieznajomy.
[LIRA]:
– Kogo?
[VAELOR]:
– Człowieka, który wygląda jak ja.
Lira pobladła.
[LIRA]:
– Nie widziałam nikogo.
Vaelor spojrzał na swoje dłonie.
Srebrna linia zniknęła.
Ale na jego nadgarstku pojawił się nowy znak.
Mały, czarny krąg przecięty cienką zieloną linią.
Lira rozpoznała go natychmiast.
[LIRA]:
– To niemożliwe.
[VAELOR]:
– Co?
Lira cofnęła się.
[LIRA]:
– Ten znak...
[VAELOR]:
– Co oznacza?
Lira spojrzała mu w oczy.
[LIRA]:
– Widniał na grobie pierwszego króla.
13. PIERWSZY KROK KU PRAWDZIE
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wiem, co Vaelor zobaczył tamtej nocy.
Nie wiem również, czy istota, która do niego przemówiła, była jego bratem, dawnym wcieleniem, czy czymś, co przybrało jego twarz.
Wiem natomiast, że kiedy po raz pierwszy zobaczyłem znak na jego nadgarstku, zrozumiałem, iż historia, którą próbowałem ukryć, zaczyna powracać.
Nie byłem na to gotowy.
Nie byłem gotowy, by ponownie stanąć przed wyborem, który kiedyś zniszczył siedmioro strażników.
Ale przeszłość nie pyta, czy jesteśmy gotowi.
Po prostu wraca.
---
O świcie Vaelor, Lira i Kael opuścili Schronienie Bez Imion.
Starzec nie próbował ich zatrzymywać.
Przed odejściem przekazał Vaelorowi niewielki, biały kamień. Nie miał żadnego znaku ani napisu.
[STARZEC]:
– Zachowaj go.
[VAELOR]:
– Co to jest?
[STARZEC]:
– Puste imię.
[VAELOR]:
– Do czego służy?
[STARZEC]:
– Kiedyś zrozumiesz.
[VAELOR]:
– Dlaczego mi go dajesz?
Starzec spojrzał na jego nadgarstek.
[STARZEC]:
– Ponieważ ktoś już zaczął przypominać sobie ciebie.
Vaelor schował kamień do torby.
[VAELOR]:
– Czy jeszcze się spotkamy?
[STARZEC]:
– Jeśli nie zapomnisz drogi.
[VAELOR]:
– A jeśli zapomnę?
Starzec uśmiechnął się.
[STARZEC]:
– Wtedy droga znajdzie ciebie.
Lira i Kael ruszyli przodem.
Vaelor zatrzymał się jeszcze na chwilę.
Spojrzał na starca.
[VAELOR]:
– Czy znasz prawdziwe imię pierwszego króla?
Starzec nie odpowiedział.
Zamiast tego położył dłoń na własnej piersi.
[STARZEC]:
– Znałem.
[VAELOR]:
– A teraz?
[STARZEC]:
– Teraz pamiętam tylko, że kiedyś bałem się je wypowiedzieć.
Vaelor skinął głową.
Potem odszedł.
Przez długi czas wędrowali w milczeniu.
Dopiero gdy opuścili ruiny, Kael zatrzymał się na skraju lasu.
[KAEL]:
– Musimy porozmawiać.
Lira spojrzała na niego.
[LIRA]:
– O czym?
[KAEL]:
– O tym, co powiedział starzec.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]:
– O moim bracie?
Kael skinął głową.
[KAEL]:
– Nie wiem, kim był ten człowiek. Ale wiem, że kiedyś słyszałem jego imię.
[VAELOR]:
– Jakie?
Kael zamknął oczy.
Próbował sobie przypomnieć.
Przez chwilę jego twarz wykrzywił grymas bólu.
[KAEL]:
– Nie potrafię.
[LIRA]:
– Spróbuj.
[KAEL]:
– Nie mogę.
[VAELOR]:
– Co się stanie, jeśli sobie przypomnisz?
Kael spojrzał na niego.
[KAEL]:
– Boję się, że przypomnę sobie również własną śmierć.
Vaelor położył mu dłoń na ramieniu.
[VAELOR]:
– Nie będziesz musiał przez to przechodzić sam.
Kael spojrzał na niego z wdzięcznością, ale zaraz potem odwrócił wzrok.
[KAEL]:
– Nie obiecuj rzeczy, których nie możesz zagwarantować.
Vaelor nie odpowiedział.
Wtedy z głębi lasu dobiegł dźwięk.
Nie był to odgłos dzwonu.
Nie było to również wołanie.
Brzmiał jak pękające szkło.
Wszyscy troje odwrócili się w stronę Doliny.
Na horyzoncie, daleko za białymi drzewami, pojawiła się ciemna kolumna światła.
Nie wznosiła się ku niebu.
Opadała w głąb ziemi.
Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni rozbłyska.
[NEMORATH]:
– Zaczęło się.
[VAELOR]:
– Co?
[NEMORATH]:
– Druga pieczęć.
Lira spojrzała na niego.
[LIRA]:
– Przecież Zarkan dopiero ją naruszył.
[NEMORATH]:
– Tym razem to nie Zarkan.
[KAEL]:
– Kto więc?
Cień przesunął się po ziemi.
[NEMORATH]:
– Ten, którego zapomniano.
Vaelor spojrzał w stronę czarnej kolumny.
Przez moment dostrzegł w niej ludzką sylwetkę.
Mężczyzna stał nieruchomo, z twarzą skierowaną ku niemu.
Nawet z tak dużej odległości Vaelor wiedział, że patrzy na własne odbicie.
[NEMORATH]:
– Musisz go odnaleźć, zanim przypomni sobie wszystko.
[VAELOR]:
– A jeśli tego nie zrobię?
Nemorath milczał.
Potem odpowiedział głosem znacznie cichszym niż wcześniej.
[NEMORATH]:
– Wtedy świat przypomni sobie, dlaczego kiedyś musiał zapomnieć.
Vaelor spojrzał na Lirę i Kaela.
Nie wiedział, kim był człowiek o jego twarzy.
Nie wiedział, dlaczego starzec twierdził, że kiedyś go zabił.
Nie wiedział również, dlaczego jego własne wspomnienia zaczęły znikać.
Ale wiedział już, że nie może pozwolić, by ktoś inny decydował za niego, kim jest.
Ruszył w stronę północnego traktu.
Lira i Kael podążyli za nim.
A gdzieś daleko, pod ruinami dawnego królestwa, coś otworzyło oczy.
Nie były srebrne.
Nie były czarne.
Były zielone jak pierwsze liście na drzewie, które jeszcze nie poznało zimy.
I po raz pierwszy od tysięcy lat rozległ się głos, który nie należał do żadnego boga.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Pamiętam swoje imię.