Chapter 3 of 26
Rozdział 3:DOLINA, KTÓRA ZAPOMINA
9.0k words
1. DROGA, KTÓREJ NIE MA NA MAPACH
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie każda droga prowadzi do miejsca, które można odnaleźć na mapie. Niektóre istnieją wyłącznie w pamięci tych, którzy kiedyś nimi wędrowali. Inne pojawiają się dopiero wtedy, gdy człowiek straci coś, czego nie potrafił docenić, dopóki jeszcze to posiadał.
Droga do Doliny Zapomnienia należała do obu tych rodzajów.
Przez setki lat królewscy kartografowie próbowali nanieść ją na mapy północnej Eldorii. Wysyłano ekspedycje, opłacano przewodników, przeszukiwano stare trakty i przepytywano mieszkańców osad położonych u podnóża Smoczych Gór. Niektóre wyprawy wracały z pustymi rękami. Inne nigdy nie wracały. Byli też tacy, którzy odnajdywali dolinę, lecz po powrocie nie potrafili powiedzieć, gdzie się znajdowała.
Jeden z kartografów, człowiek imieniem Othar, poświęcił trzydzieści lat życia na jej odnalezienie. W ostatniej pozostawionej przez niego księdze zapisano tylko jedno zdanie:
„Nie zgubiłem drogi. To droga zgubiła mnie”.
Vaelor nie znał tej historii.
Nie wiedział również, że za kilka dni sam będzie musiał odpowiedzieć na pytanie, czy człowiek może utracić wspomnienie, nie tracąc przy tym samego siebie.
Na razie miał przed sobą znacznie prostszy problem.
Droga była stroma, kamienista i wyjątkowo niewygodna.
Słońce wspinało się coraz wyżej, a chłód poranka powoli ustępował miejsca suchemu, przenikliwemu ciepłu. Za nimi pozostawał las Elarwen. Przed nimi rozciągały się skaliste wzgórza, poprzecinane wąskimi przesmykami i głębokimi rozpadlinami.
Vaelor szedł na przedzie, chociaż nie miał pojęcia, dokąd dokładnie prowadzi ścieżka.
Za jego plecami podążała Lira. Jej ciemnorude włosy były związane z tyłu, a oba ostrza spoczywały w pochwach przy pasie. Co pewien czas zatrzymywała się, aby sprawdzić otoczenie. Nie robiła tego nerwowo. Jej ruchy były spokojne i wyćwiczone, jakby każdy kamień, każdy krzew i każdy cień mógł stanowić potencjalne zagrożenie.
Kael szedł na końcu. Od czasu do czasu odwracał się, obserwując drogę, którą przebyli.
Vaelor w końcu nie wytrzymał.
[VAELOR]:
– Czy zawsze musimy podróżować w milczeniu?
[LIRA]:
– Nie.
[VAELOR]:
– To dobrze.
[LIRA]:
– Możemy również podróżować, nie zadając pytań.
Vaelor odwrócił się w jej stronę.
[VAELOR]:
– Czy ty naprawdę nie potrafisz odpowiedzieć normalnie?
[LIRA]:
– Potrafię.
[VAELOR]:
– To spróbuj.
[LIRA]:
– Nie.
Kael parsknął cichym śmiechem.
[VAELOR]:
– Cieszę się, że przynajmniej jedno z was potrafi docenić rozmowę.
[KAEL]:
– Doceniam rozmowę. Szczególnie wtedy, kiedy nie muszę w niej uczestniczyć.
Vaelor pokręcił głową.
Przez moment poczuł coś, czego nie doświadczał od bardzo dawna. Zwyczajność. Krótki, niemal nieistotny moment, w którym mógł zapomnieć o królewskiej krwi, siedmiu pieczęciach, Nemorathcie i tajemniczej istocie o własnej twarzy.
Był po prostu młodym człowiekiem wędrującym przez góry z dwójką ludzi, którzy nie zawsze potrafili ze sobą rozmawiać.
Ta chwila nie trwała jednak długo.
Gdy minęli kolejne wzniesienie, Vaelor zauważył, że Kael zatrzymał się przy niewielkim głazie. Przykucnął i dotknął ziemi.
[VAELOR]:
– Co znalazłeś?
[KAEL]:
– Ślady.
[LIRA]:
– Ludzkie?
[KAEL]:
– Końskie. Trzy zwierzęta, może cztery. Przeszły tędy niedawno.
Lira podeszła bliżej.
[LIRA]:
– W którą stronę?
Kael wskazał północ.
[KAEL]:
– W stronę przełęczy.
[VAELOR]:
– Ludzie Zarkana?
[KAEL]:
– Niewykluczone.
[VAELOR]:
– Ilu żołnierzy wysłał za nami?
[LIRA]:
– Wystarczająco wielu, żebyśmy nie mogli pozwolić sobie na błąd.
[VAELOR]:
– To znaczy ilu?
[LIRA]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Czy kiedykolwiek odpowiesz na moje pytanie bez dodawania kolejnej tajemnicy?
[LIRA]:
– Kiedy przestaniesz zadawać pytania, na które nie znam odpowiedzi.
Vaelor westchnął.
Kael podniósł się i jeszcze raz obejrzał ślady.
[KAEL]:
– Musimy zmienić trasę.
[LIRA]:
– Przez wąwóz?
[KAEL]:
– Tak.
[LIRA]:
– To wydłuży drogę o kilka godzin.
[KAEL]:
– Ale pozwoli nam uniknąć przełęczy.
Vaelor spojrzał na wąskie przejście między skałami.
[VAELOR]:
– A co jest w wąwozie?
Kael zawahał się.
[KAEL]:
– Ruiny.
[VAELOR]:
– Jakie ruiny?
[KAEL]:
– Dawnej osady.
[LIRA]:
– Nie mówiłeś, że jest tam osada.
[KAEL]:
– Nie pytałaś.
Lira zmrużyła oczy.
[LIRA]:
– Kael.
[KAEL]:
– Wiem, co chcesz powiedzieć.
[LIRA]:
– Nie. Nie wiesz.
[KAEL]:
– W takim razie powiedz.
[LIRA]:
– Nie chcę, żebyś znowu decydował za wszystkich, co powinniśmy wiedzieć.
Kael spojrzał na siostrę.
[KAEL]:
– Nie decyduję za wszystkich. Próbuję nas doprowadzić do celu.
[VAELOR]:
– Jeśli znasz to miejsce, powinieneś nam powiedzieć, czego możemy się tam spodziewać.
Kael przez chwilę milczał.
[KAEL]:
– Kiedyś mieszkali tam ludzie, którzy służyli pierwszym strażnikom. Nie byli wojownikami. Opiekowali się księgami, przedmiotami i miejscami, których nie wolno było pozostawić bez ochrony.
[LIRA]:
– Myślałam, że wszyscy opuścili północ po rozpadzie dawnego królestwa.
[KAEL]:
– Większość.
[VAELOR]:
– A pozostali?
Kael spojrzał w stronę wąwozu.
[KAEL]:
– Niektórzy zostali.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[KAEL]:
– Ponieważ nie mieli dokąd odejść.
Odpowiedź zabrzmiała tak zwyczajnie, że Vaelor nie zadał kolejnego pytania.
Ruszyli w stronę wąwozu.
2. CZŁOWIEK, KTÓRY NIE MIAŁ CIENIA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie wszyscy ludzie Zarkana służyli mu z własnej woli.
W jego armii znajdowali się dawni żołnierze królewscy, którzy przysięgali wierność nowemu władcy, ponieważ nie mieli już komu służyć. Byli tam również najemnicy, ludzie poszukujący bogactwa, a także tacy, którzy uwierzyli, że nowy porządek przyniesie Eldorii pokój.
Jednak wśród nich znajdowali się też ludzie, których nie interesowało królestwo.
Nie pragnęli korony.
Nie chcieli ziemi ani zaszczytów.
Chcieli odzyskać coś, co zostało im odebrane.
Veyran był jednym z nich.
Kiedyś służył jako strażnik północnych granic Eldorii. Znał górskie przejścia, stare trakty i ukryte osady. Potrafił czytać ślady pozostawione przez zwierzęta, rozpoznawał znaki dawnych patroli i wiedział, gdzie można znaleźć wodę nawet podczas najdłuższej suszy.
Nie był człowiekiem okrutnym.
Nie był też szczególnie wiernym żołnierzem.
Był człowiekiem, który stracił żonę.
Kobieta zmarła wiele lat wcześniej, podczas epidemii, która nawiedziła północne osady. Veyran nie pamiętał już dokładnie jej głosu. Z biegiem lat zacierały się szczegóły jej twarzy, sposób, w jaki się uśmiechała, a nawet brzmienie jej imienia.
Pamiętał tylko, że kiedyś była dla niego całym światem.
Zarkan obiecał mu, że może odzyskać utracone wspomnienia.
Nie obiecał przywrócić zmarłej do życia.
Obiecał coś znacznie subtelniejszego.
Możliwość ponownego usłyszenia jej głosu.
Veyran przyjął ofertę.
Tamtego dnia obserwował Vaelora ze skalnego zbocza. Kiedy dostrzegł znak na jego dłoni, zrozumiał, że nie musi już dłużej czekać.
Wyjął spod płaszcza niewielki metalowy krążek.
Na jego powierzchni widniała korona przecięta pionową linią. Znak służący do komunikacji z ludźmi Zarkana.
Przycisnął do niego palec.
Metal rozgrzał się.
[VEYRAN]:
– Dziedzic jest w drodze.
Przez chwilę słyszał jedynie szum wiatru.
Potem odezwał się głos.
[ZARKAN]:
– Widziałeś go?
[VEYRAN]:
– Tak.
[ZARKAN]:
– Czy znak był widoczny?
[VEYRAN]:
– Na lewej dłoni. Dwa drzewa, jedno zielone, drugie czarne.
[ZARKAN]:
– A jego towarzysze?
[VEYRAN]:
– Kobieta i młody mężczyzna.
[ZARKAN]:
– Kobieta z rudymi włosami?
[VEYRAN]:
– Tak.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
[ZARKAN]:
– Lira.
[VEYRAN]:
– Znasz ją?
[ZARKAN]:
– Znam imię jej matki.
[VEYRAN]:
– Mam ich zatrzymać?
[ZARKAN]:
– Nie.
[VEYRAN]:
– Śledzić?
[ZARKAN]:
– Nie. Wrócisz do Czarnej Wieży.
Veyran zmarszczył brwi.
[VEYRAN]:
– Jeśli dotrą do Doliny, mogą znaleźć Komnatę Pierwszego Imienia.
[ZARKAN]:
– Nie znajdą jej bez klucza.
[VEYRAN]:
– A jeśli dziedzic jest kluczem?
Zarkan nie odpowiedział od razu.
[ZARKAN]:
– Właśnie dlatego nie wolno mu tam wejść.
Połączenie zostało przerwane.
Veyran schował krążek.
Zsiadł z konia i podszedł do niewielkiego źródła, które wypływało spomiędzy skał. Uklęknął, nabrał wody w dłonie i przemył twarz.
Kiedy podniósł głowę, zobaczył swoje odbicie.
Przez moment wydawało mu się, że za jego plecami stoi kobieta.
Odwrócił się.
Nikogo tam nie było.
Ponownie spojrzał w wodę.
Tym razem zauważył coś znacznie gorszego.
Jego odbicie poruszało się z opóźnieniem.
Veyran uniósł prawą rękę.
Odbicie zrobiło to samo dopiero po kilku sekundach.
Żołnierz cofnął się gwałtownie.
Wtedy odbicie uśmiechnęło się.
Veyran nie.
A potem woda przemówiła głosem kobiety.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Czy jeszcze mnie pamiętasz?
Veyran upadł na kolana.
[VEYRAN]:
– Nie...
[NIEZNANY GŁOS]:
– Obiecałeś, że mnie nie zapomnisz.
[VEYRAN]:
– Przestań.
[NIEZNANY GŁOS]:
– A jednak zapomniałeś.
Powierzchnia wody zadrżała.
Veyran zasłonił uszy, ale głos nie dochodził już ze źródła. Rozbrzmiewał bezpośrednio w jego głowie.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Przyjdź do mnie.
Żołnierz poderwał się, dosiadł konia i ruszył w stronę Czarnej Wieży.
Nie zauważył, że na ziemi pozostał jego cień.
Cień przez chwilę leżał nieruchomo na kamieniach.
Potem powoli podniósł głowę.
3. WĄWÓZ ZAPOMNIANYCH
Wąwóz okazał się znacznie głębszy, niż Vaelor przypuszczał.
Jego ściany wznosiły się po obu stronach na wysokość kilkudziesięciu metrów. W niektórych miejscach skały niemal stykały się nad głowami podróżnych, tworząc naturalny tunel. Światło słoneczne docierało tu tylko wąskimi smugami, a powietrze było chłodne i wilgotne.
Vaelor szedł ostrożnie, uważając na luźne kamienie.
[LIRA]:
– Nie oddalaj się.
[VAELOR]:
– Nie oddalam się.
[LIRA]:
– Właśnie idziesz kilka kroków przed nami.
[VAELOR]:
– To nie jest daleko.
[LIRA]:
– Wystarczająco.
Vaelor zatrzymał się i poczekał, aż pozostali go dogonią.
[VAELOR]:
– Czy w tej dolinie wszystko jest niebezpieczne?
[KAEL]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Co zatem jest bezpieczne?
Kael zastanowił się.
[KAEL]:
– Miejsca, których nie znamy.
Vaelor spojrzał na niego z niedowierzaniem.
[VAELOR]:
– To miało mnie uspokoić?
[KAEL]:
– Nie.
Lira pokręciła głową.
[LIRA]:
– Oboje jesteście nieznośni.
[VAELOR]:
– Zaczynamy się rozumieć.
Po kilku minutach dotarli do pierwszych ruin.
Kamienne budynki wznosiły się po obu stronach wąwozu. Niektóre były niemal całkowicie zasypane ziemią, inne zachowały ściany i fragmenty dachów. Na jednej z nich Vaelor zauważył wyryty symbol siedmiu gałęzi.
Zatrzymał się.
[VAELOR]:
– To ten sam znak co w kaplicy.
Kael skinął głową.
[KAEL]:
– Osada należała do ludzi, którzy służyli pierwszym strażnikom.
[LIRA]:
– Dlaczego nikt nam o niej nie powiedział?
[KAEL]:
– Ponieważ większość ludzi zapomniała, że istniała.
[VAELOR]:
– A ty pamiętasz?
Kael nie odpowiedział od razu.
[KAEL]:
– Byłem tu kiedyś.
Lira spojrzała na niego gwałtownie.
[LIRA]:
– Kiedy?
[KAEL]:
– Dawno temu.
[LIRA]:
– Nie pamiętam, żebyś kiedykolwiek opowiadał o tej wyprawie.
[KAEL]:
– Bo nie chciałem.
[LIRA]:
– Kael...
[KAEL]:
– Nie teraz.
Lira zacisnęła usta, ale nie naciskała.
Vaelor zauważył, że brat i siostra porozumiewają się w sposób, którego nie rozumiał. Nie chodziło wyłącznie o słowa. Były między nimi wspomnienia, urazy i wydarzenia, których żadne z nich nie potrafiło jeszcze wypowiedzieć.
Ruszyli dalej.
Wkrótce wąwóz otworzył się na szeroką kotlinę.
Vaelor zatrzymał się.
Przed nim rozciągała się niewielka osada, ukryta pomiędzy wysokimi skałami. Domy zbudowano z jasnego kamienia. Wiele z nich miało okrągłe okna i drewniane drzwi, a na dachach rosły niskie trawy.
W centrum znajdowała się studnia.
Obok niej stało samotne drzewo o białym pniu.
Nie było widać żadnych mieszkańców.
[VAELOR]:
– Czy ktoś tu mieszka?
[KAEL]:
– Kiedyś mieszkał.
[LIRA]:
– Nie podoba mi się cisza.
[VAELOR]:
– Przecież zawsze chciałaś ciszy.
[LIRA]:
– Nie takiej.
Podeszli do pierwszego domu.
Drzwi były uchylone. W środku znajdowały się drewniany stół, dwa krzesła i niewielki kominek. Na stole leżała gliniana miska. Obok stał dzban, a przy ścianie wisiał płaszcz.
Wszystko wyglądało tak, jakby mieszkańcy wyszli tylko na chwilę.
Vaelor dotknął oparcia krzesła.
[VAELOR]:
– Ktoś tu mieszkał jeszcze niedawno.
Kael podszedł do kominka.
[KAEL]:
– Nie. To miejsce od dawna jest opuszczone.
[VAELOR]:
– Skąd wiesz?
[KAEL]:
– Popiół jest zimny. Drewno spróchniałe. Nikt nie rozpalił tu ognia od wielu lat.
Vaelor spojrzał na miskę.
[VAELOR]:
– A jedzenie?
[KAEL]:
– Nie ma go.
Lira weszła do pomieszczenia i rozejrzała się uważnie.
[LIRA]:
– Ktoś przygotował ten dom tak, żeby wyglądał na zamieszkany.
[VAELOR]:
– Po co?
[LIRA]:
– Żebyśmy pomyśleli, że nie jesteśmy sami.
W tej samej chwili za ich plecami rozległ się odgłos zamykanych drzwi.
Wszyscy troje odwrócili się jednocześnie.
W głębi domu stała niewielka dziewczynka.
Miała jasne włosy, bladą twarz i prostą, szarą sukienkę. W dłoniach trzymała drewnianą lalkę.
Vaelor zrobił krok w jej stronę.
[VAELOR]:
– Hej.
Dziewczynka nie odpowiedziała.
[VAELOR]:
– Zgubiłaś się?
Jej oczy przesunęły się na lewą dłoń Vaelora.
[DZIEWCZYNKA]:
– Znalazłeś mnie.
Vaelor zamarł.
[LIRA]:
– Odejdź od niej.
[VAELOR]:
– To dziecko.
[LIRA]:
– Nie wiesz, czym jest.
Dziewczynka uniosła lalkę.
[DZIEWCZYNKA]:
– Mama powiedziała, że przyjdziesz.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
– Kim jest twoja mama?
Dziewczynka uśmiechnęła się.
[DZIEWCZYNKA]:
– Tą, która pamięta.
Ściany domu zadrżały.
Kael chwycił Vaelora za ramię.
[KAEL]:
– Wychodzimy.
[DZIEWCZYNKA]:
– Nie odchodź.
Vaelor obejrzał się.
Dziewczynka stała teraz znacznie bliżej.
Nie słyszał jej kroków.
[DZIEWCZYNKA]:
– Wszyscy odchodzą. Nawet ci, którzy obiecują, że zostaną.
Na jej twarzy pojawił się smutek tak prawdziwy, że Vaelor poczuł ukłucie współczucia.
[VAELOR]:
– Jak masz na imię?
[DZIEWCZYNKA]:
– Nie pamiętam.
[VAELOR]:
– Jak to możliwe?
[DZIEWCZYNKA]:
– Zabrała mi je.
Lira wysunęła ostrze.
[LIRA]:
– Nie słuchaj jej.
Dziewczynka spojrzała na Lirę.
[DZIEWCZYNKA]:
– Ty też zapomniałaś.
Lira znieruchomiała.
[DZIEWCZYNKA]:
– Zapomniałaś, co obiecałaś.
[VAELOR]:
– Co obiecałaś?
[LIRA]:
– Nic.
[DZIEWCZYNKA]:
– Obiecałaś, że go przyprowadzisz.
Vaelor odwrócił się do Liry.
[VAELOR]:
– Co ona mówi?
Lira nie odpowiedziała.
Dziewczynka wyciągnęła rękę.
[DZIEWCZYNKA]:
– Chodź. Mama czeka.
Kael chwycił Vaelora i pociągnął go ku wyjściu.
W tej samej chwili dom rozpadł się w ciszy.
Nie runęły ściany.
Nie pękł dach.
Budynek po prostu zniknął, jakby nigdy nie istniał.
Została po nim pusta przestrzeń i niewielka drewniana lalka leżąca na ziemi.
Vaelor odwrócił się.
Dziewczynki już nie było.
4. BIAŁE DRZEWA
Opuścili osadę bez słowa.
Lira szła szybciej niż wcześniej. Kael co chwilę spoglądał na siostrę, ale nie próbował jej zatrzymać. Vaelor natomiast nie potrafił przestać myśleć o dziewczynce.
Nie wiedział, czym była.
Nie rozumiał, dlaczego rozpoznała Lirę.
Najbardziej niepokoiły go jednak jej słowa.
Obiecałaś, że go przyprowadzisz.
W końcu zatrzymał się.
[VAELOR]:
– Musimy porozmawiać.
Lira odwróciła się.
[LIRA]:
– Nie teraz.
[VAELOR]:
– Właśnie teraz.
[KAEL]:
– Vaelor...
[VAELOR]:
– Nie. Mam dość tego, że wszyscy coś wiedzą, a ja mam tylko iść przed siebie i nie zadawać pytań.
Lira patrzyła na niego bez słowa.
[VAELOR]:
– Co oznaczały słowa tej dziewczynki?
[LIRA]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Kłamiesz.
[LIRA]:
– Nie wiem, co dokładnie widzieliśmy.
[VAELOR]:
– Ale wiesz, że kiedyś obiecałaś mnie przyprowadzić.
Lira spuściła wzrok.
Kael podszedł bliżej.
[KAEL]:
– Vaelor, daj jej chwilę.
[VAELOR]:
– Ty również wiedziałeś?
[KAEL]:
– Nie o wszystkim.
[VAELOR]:
– To znaczy, że o czymś wiedziałeś.
Kael westchnął.
[KAEL]:
– Znam część historii. Nie znam wszystkich jej szczegółów.
[VAELOR]:
– Jak zwykle.
Lira odwróciła się w stronę białych drzew.
[LIRA]:
– Moja matka zawarła kiedyś układ.
Vaelor zamilkł.
[LIRA]:
– Nie wiem, kiedy dokładnie do tego doszło. Byłam wtedy młoda. Pamiętam tylko, że pewnego dnia wróciła do domu i przez całą noc rozmawiała z kimś, kogo nie widziałam.
[VAELOR]:
– Z kim?
[LIRA]:
– Nie wiem. Słyszałam tylko głos.
[VAELOR]:
– Co powiedziała?
Lira zacisnęła dłonie.
[LIRA]:
– Że jeśli pewnego dnia pojawi się chłopiec ze znakiem dwóch drzew, mam doprowadzić go do miejsca, w którym zaczęła się pierwsza historia.
Vaelor spojrzał na nią.
[VAELOR]:
– Czyli do Doliny?
[LIRA]:
– Tak sądzę.
[VAELOR]:
– I nie powiedziałaś mi o tym.
[LIRA]:
– Nie wiedziałam, czy to miało jeszcze jakiekolwiek znaczenie.
[VAELOR]:
– A układ?
Lira milczała.
[VAELOR]:
– Z kim zawarła układ?
[LIRA]:
– Z Zarkanem.
Kael odwrócił głowę.
[KAEL]:
– Lira...
[LIRA]:
– Nie będę już dłużej kłamać.
Vaelor poczuł, jak jego dłonie zaciskają się w pięści.
[VAELOR]:
– Co obiecał jej Zarkan?
[LIRA]:
– Pomoc w odnalezieniu ciebie.
[VAELOR]:
– Mnie?
[LIRA]:
– Nie. Mojego brata.
Vaelor spojrzał na Kaela.
Kael nie odwrócił wzroku.
[VAELOR]:
– Czyli Zarkan wiedział, gdzie jesteś?
[KAEL]:
– Wiedział, że istnieje możliwość, że wrócę.
[VAELOR]:
– A ty wiedziałeś o układzie?
[KAEL]:
– Nie.
Lira zrobiła krok w stronę brata.
[LIRA]:
– Nie chciałam cię w to wciągać.
[KAEL]:
– Nie musiałaś. Już dawno byłem w to wciągnięty.
Vaelor odsunął się o kilka kroków.
[VAELOR]:
– Czyli od początku prowadziłaś mnie tam, gdzie chciał Zarkan.
[LIRA]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Dlaczego mam ci teraz wierzyć?
[LIRA]:
– Nie musisz.
[VAELOR]:
– To wszystko?
[LIRA]:
– Nie mogę cofnąć tego, co zrobiłam. Mogę jedynie zdecydować, co zrobię teraz.
Vaelor spojrzał na nią długo.
Chciał ją oskarżyć. Chciał powiedzieć, że wykorzystała jego zaufanie i że nigdy więcej nie pozwoli jej decydować o swojej drodze.
Ale przypomniał sobie również, jak walczyła w chacie Arona. Jak pomogła mu uciec. Jak ryzykowała życie, kiedy żołnierze Zarkana otoczyli ich w lesie.
Nie potrafił jeszcze rozstrzygnąć, co z tego było prawdziwe.
[VAELOR]:
– Nie wiem, czy ci wybaczę.
[LIRA]:
– Nie prosiłam o wybaczenie.
[VAELOR]:
– Dobrze. Bo jeszcze go nie otrzymałaś.
Kael spojrzał na oboje.
[KAEL]:
– Jeśli skończyliście, powinniśmy ruszać.
[VAELOR]:
– Dokąd?
[KAEL]:
– Do domu Orena.
[VAELOR]:
– Kim jest Oren?
[KAEL]:
– Człowiekiem, który może nam pomóc zrozumieć, co dzieje się w tej dolinie.
Lira spojrzała na brata.
[LIRA]:
– Myślałam, że nie chciałeś wracać.
[KAEL]:
– Nie chciałem.
[VAELOR]:
– A teraz?
Kael spojrzał na białe drzewa.
[KAEL]:
– Teraz nie mamy wyboru.
5. DOM, KTÓRY PAMIĘTAŁ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W dawnych czasach Oren należał do ludzi, których nazywano opiekunami pamięci.
Nie byli magami w takim znaczeniu, w jakim rozumiano to słowo w królewskich akademiach. Nie posługiwali się zaklęciami, nie rzucali ogniem i nie potrafili zmieniać kształtu przedmiotów.
Ich zadaniem było przechowywanie wspomnień.
Nie tych zwyczajnych, należących do pojedynczych ludzi, lecz wspomnień całych rodów, miast i dawnych cywilizacji.
Wierzono, że świat składa się nie tylko z ziemi, wody i powietrza. Składa się również z pamięci o tym, co wydarzyło się wcześniej. Kiedy ludzie zapominają historię, część świata przestaje istnieć.
Oren poświęcił większość życia na ochronę takich wspomnień.
Aż pewnego dnia sam zapomniał czegoś, czego nie powinien był zapomnieć.
Dom, do którego prowadził ich Kael, znajdował się na skraju ruin. Z zewnątrz wyglądał jak niewielka kamienna chatka, otoczona ogrodem, w którym rosły zioła i niskie, srebrzyste kwiaty.
Z komina unosił się dym.
Vaelor zatrzymał się przed wejściem.
[VAELOR]:
– Ktoś tu mieszka.
[KAEL]:
– Tak.
[LIRA]:
– Skąd wiesz, że nas przyjmie?
[KAEL]:
– Nie wiem.
[LIRA]:
– Świetnie.
Kael zapukał.
Przez chwilę panowała cisza.
Potem zza drzwi dobiegł głos.
[OREN]:
– Jeśli przyszliście po odpowiedzi, źle trafiliście.
Kael uśmiechnął się lekko.
[KAEL]:
– Nadal jesteś równie gościnny.
Po drugiej stronie rozległ się odgłos przesuwanego krzesła.
Drzwi otworzyły się powoli.
W progu stał starszy mężczyzna o siwych włosach i twarzy pokrytej drobnymi bliznami. Miał jasne oczy, a jego długa szara szata była przewiązana skórzanym pasem. Na szyi nosił drewniany amulet przedstawiający otwartą dłoń.
Przez chwilę patrzył na Kaela.
[OREN]:
– Miałeś nie wracać.
[KAEL]:
– Wiem.
[OREN]:
– Miałeś zapomnieć o tym miejscu.
[KAEL]:
– Próbowałem.
[OREN]:
– I oczywiście nie posłuchałeś.
[KAEL]:
– Nigdy nie byłem dobrym uczniem.
Oren uśmiechnął się, ale zaraz potem jego wzrok przesunął się na Vaelora.
Zatrzymał się na lewej dłoni chłopaka.
Uśmiech zniknął.
[OREN]:
– Wejdźcie.
Lira pozostała przez chwilę na zewnątrz.
[LIRA]:
– Znasz moją matkę?
Oren spojrzał na nią uważnie.
[OREN]:
– Seris.
Lira skinęła głową.
[OREN]:
– Znałem ją, zanim nauczyła się ukrywać strach za uśmiechem.
[LIRA]:
– Gdzie jest?
Oren odsunął się od drzwi.
[OREN]:
– Wejdź. Nie będziemy rozmawiać o tym na progu.
Wnętrze domu było zaskakująco przestronne. Centralną izbę zajmował duży drewniany stół, na którym leżały księgi, mapy i niewielkie kamienne tabliczki. Wzdłuż ścian ciągnęły się półki pełne przedmiotów, których Vaelor nie potrafił rozpoznać.
Niektóre przypominały naczynia.
Inne wyglądały jak narzędzia.
Były tam również niewielkie drewniane pudełka, szklane kule i metalowe pierścienie.
Na jednej z półek Vaelor dostrzegł niewielką figurkę przedstawiającą człowieka bez twarzy.
Zatrzymał na niej wzrok.
[OREN]:
– Nie dotykaj.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[OREN]:
– Ponieważ nie należy do mnie.
[VAELOR]:
– Do kogo?
Oren spojrzał na figurkę.
[OREN]:
– Do kogoś, kto nie chciał, żeby ją odnaleziono.
Vaelor odsunął się od półki.
Oren wskazał gościom miejsca przy stole.
[OREN]:
– Usiądźcie. Wyglądacie, jakbyście od kilku dni nie spali.
[VAELOR]:
– Niewiele się pomyliłeś.
[OREN]:
– W takim razie najpierw jedzenie.
[LIRA]:
– Nie mamy czasu.
[OREN]:
– Głodny człowiek podejmuje złe decyzje. Zmęczony człowiek podejmuje jeszcze gorsze. A przestraszony człowiek bardzo często myli jedno z drugim.
Kael usiadł bez protestu.
[KAEL]:
– Zawsze mówiłeś to samo.
[OREN]:
– Ponieważ zawsze było prawdziwe.
Oren postawił na stole miskę z gorącą zupą, chleb i dzban wody.
Vaelor dopiero wtedy uświadomił sobie, jak bardzo jest głodny.
Przez kilka minut jedli w milczeniu.
Oren nie zadawał pytań. Nie próbował również odgadnąć, dlaczego przybyli. Obserwował ich jedynie z wyrazem twarzy człowieka, który zbyt wiele razy widział, jak młodzi ludzie wkraczają w sprawy znacznie większe od nich samych.
Kiedy skończyli, odsunął miskę.
[OREN]:
– Teraz możecie powiedzieć, co was sprowadza.
Vaelor spojrzał na Kaela.
Kael skinął głową.
[VAELOR]:
– Szukamy Komnaty Pierwszego Imienia.
Oren nie drgnął.
Jednak jego palce zacisnęły się na krawędzi stołu.
[OREN]:
– Kto ci powiedział o tym miejscu?
[VAELOR]:
– Mój ojciec.
[OREN]:
– Twój ojciec nie powinien był zostawiać tej wiedzy w twoich rękach.
[VAELOR]:
– Nie miał zbyt dużego wyboru.
[OREN]:
– Być może.
Vaelor położył lewą dłoń na stole.
Znak dwóch splecionych drzew rozjarzył się delikatnie.
Oren wstał tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się za jego plecami.
[OREN]:
– Na wszystkie dawne imiona...
[LIRA]:
– Co się stało?
Oren podszedł do Vaelora.
[OREN]:
– Pokaż mi rękę.
[VAELOR]:
– Po co?
[OREN]:
– Muszę zobaczyć znak.
Vaelor wyciągnął dłoń.
Oren przyjrzał mu się z bliska. Przez dłuższą chwilę nie mówił nic.
Potem odwrócił się w stronę półek i wyjął niewielką księgę.
[OREN]:
– A więc jednak.
[VAELOR]:
– Co?
[OREN]:
– Znak powrócił.
[VAELOR]:
– Wszyscy mówią, że coś powróciło. Nikt nie potrafi powiedzieć mi co.
Oren położył księgę na stole.
[OREN]:
– Ponieważ nie chodzi o jedną rzecz. Chodzi o pamięć, która nigdy nie powinna była zostać rozdzielona.
6. SIEDEM STRAŻNIKÓW
Oren otworzył księgę.
Jej strony były zapisane drobnymi znakami, których Vaelor nie potrafił odczytać. Niektóre litery przypominały gałęzie, inne wyglądały jak cienkie linie układające się w kształt ludzkiego oka.
[OREN]:
– Dawno temu, zanim Eldoria stała się królestwem, istniało siedmioro strażników.
[LIRA]:
– Wiemy.
[OREN]:
– Nie. Wiecie, że istnieli. To nie znaczy, że wiecie, kim byli.
[KAEL]:
– Oren...
[OREN]:
– Pozwól mi dokończyć.
Starszy mężczyzna przesunął palcem po stronie.
[OREN]:
– Strażnicy nie zostali wybrani przez króla. Nie otrzymali tytułów ani ziemi. Nie składali przysiąg po to, by służyć jednemu władcy. Ich zadaniem było chronić granicę pomiędzy pamięcią świata a tym, co mogło ją zniszczyć.
[VAELOR]:
– Pierwszą Pamięć?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– To imię pojawiło się znacznie później.
[VAELOR]:
– Ale mówimy o niej.
[OREN]:
– Mówimy o czymś, co istniało przed nazwami, które dziś nadajecie rzeczom.
Vaelor poczuł nieprzyjemny chłód.
[VAELOR]:
– Czy ona stworzyła świat?
Oren zamknął księgę.
[OREN]:
– Nie wiem.
[LIRA]:
– Jak to możliwe? Przecież przechowujesz dawne kroniki.
[OREN]:
– Przechowuję to, co udało się ocalić. Nie wszystko, co istnieje, zostało zapisane.
[VAELOR]:
– A co zapisano o niej?
Oren otworzył księgę na kolejnej stronie.
Widniał na niej rysunek ogromnego drzewa. Jego korzenie rozchodziły się we wszystkich kierunkach, a gałęzie sięgały poza granice pergaminu.
Pod drzewem stała postać o ludzkiej sylwetce.
Nie miała twarzy.
[OREN]:
– W najstarszych przekazach pojawia się opowieść o istocie, która pamiętała wszystko, zanim cokolwiek zaczęło istnieć. Pamiętała rzeczy, które jeszcze się nie wydarzyły. Znała imiona tych, którzy nie zostali narodzeni.
[VAELOR]:
– To brzmi jak Pierwsza Pamięć.
[OREN]:
– Być może.
[VAELOR]:
– Dlaczego strażnicy ją uwięzili?
Oren spojrzał na Lirę i Kaela.
[OREN]:
– Ponieważ przestali być pewni, czy to ona pamięta świat, czy też świat istnieje tylko dlatego, że ona pozwala mu istnieć.
Vaelor zmarszczył brwi.
[VAELOR]:
– Nie rozumiem.
[OREN]:
– Wyobraź sobie, że pewnego dnia dowiadujesz się, iż wszystkie twoje wspomnienia są częścią czyjejś pamięci. Że twoje życie zostało zapamiętane, zanim jeszcze się rozpoczęło. Że nawet twoje decyzje mogą być tylko powtórzeniem czegoś, co wydarzyło się wcześniej.
[VAELOR]:
– To niemożliwe.
[OREN]:
– Tak samo mówili pierwsi strażnicy.
[KAEL]:
– A potem?
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
– Potem zaczęli się bać.
[VAELOR]:
– Czego?
[OREN]:
– Że nie istnieje nic poza pamięcią Pierwszej Pamięci.
W izbie zapadła cisza.
Vaelor spojrzał na znak na swojej dłoni.
[VAELOR]:
– Dlaczego ona ma moją twarz?
Oren nie odpowiedział natychmiast.
Podszedł do jednej z półek i wyjął niewielką metalową płytkę. Na jej powierzchni znajdował się rysunek dwóch twarzy. Jedna była ludzka, druga pozbawiona oczu.
[OREN]:
– Nie znam odpowiedzi. Ale wiem, że podobieństwo nie jest przypadkowe.
[VAELOR]:
– Czy jestem jej potomkiem?
[OREN]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Czy ona jest moim przodkiem?
[OREN]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Czy jestem nią?
Oren spojrzał na niego długo.
[OREN]:
– Tego pytania nie powinieneś zadawać w tym miejscu.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[OREN]:
– Ponieważ Dolina słyszy.
W tej samej chwili wszystkie płomienie w kominku zgasły.
Nie było przeciągu.
Nie otworzyły się drzwi.
Po prostu ogień zniknął.
Z półek dobiegł cichy szmer.
Księgi zaczęły drżeć.
A potem ktoś wypowiedział imię Vaelora.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Vaelor...
7. WSPOMNIENIE SERIS
Lira poderwała się z miejsca.
[LIRA]:
– Kto to?
Oren nie odpowiedział.
Stał nieruchomo, patrząc na księgę leżącą na stole.
Głos rozległ się ponownie.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Vaelorze...
Tym razem brzmiał jak kobieta.
Lira zrobiła krok w stronę drzwi.
[LIRA]:
– Matko?
Oren chwycił ją za nadgarstek.
[OREN]:
– Nie odpowiadaj.
[LIRA]:
– To może być ona.
[OREN]:
– Właśnie dlatego nie odpowiadaj.
Lira wyrwała rękę.
[LIRA]:
– Nie masz prawa mi mówić, co mam robić!
[OREN]:
– Mam większe prawo, niż ci się wydaje.
W tej samej chwili drewniany amulet na jego szyi rozbłysnął.
W powietrzu pojawiła się delikatna srebrna mgła.
Zaczęła układać się w kształt ludzkiej sylwetki.
Vaelor cofnął się.
Wśród mgły pojawiła się kobieta.
Nie była tą samą postacią, którą widział wcześniej w ruinach. Jej twarz była wyraźniejsza, a spojrzenie spokojniejsze. Miała ciemne włosy i opaskę z symbolem półksiężyca przeciętego linią.
Lira natychmiast rozpoznała matkę.
[SERIS]:
– Liro.
Dziewczyna zamarła.
[LIRA]:
– Matko...
[SERIS]:
– Nie powinnaś tu przychodzić.
[LIRA]:
– Szukałam cię.
[SERIS]:
– Wiem.
[LIRA]:
– Gdzie jesteś?
[SERIS]:
– Tam, gdzie nie potrafisz mnie odnaleźć.
[LIRA]:
– Czy żyjesz?
Seris spojrzała na nią smutno.
[SERIS]:
– To zależy od tego, co nazywasz życiem.
Lira zacisnęła dłonie.
[LIRA]:
– Nie chcę zagadek. Chcę wiedzieć, dlaczego odeszłaś.
Seris przez chwilę milczała.
[SERIS]:
– Ponieważ nie mogłam pozwolić, aby pamięć, którą nosiłam, dostała się w niepowołane ręce.
[LIRA]:
– Jaką pamięć?
Seris odwróciła głowę w stronę Vaelora.
[SERIS]:
– Tę, która należy do niego.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować.
[VAELOR]:
– Co masz na myśli?
Seris spojrzała na niego.
[SERIS]:
– Twoja matka powierzyła mi cię, zanim jeszcze nauczyłeś się oddychać.
[VAELOR]:
– Wiem, że byłaś przy moich narodzinach.
[SERIS]:
– To nie wszystko.
[VAELOR]:
– Co jeszcze?
[SERIS]:
– Elira wiedziała, że pewnego dnia będziesz musiał odnaleźć miejsce, w którym zaczęła się historia twojej krwi.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[SERIS]:
– Ponieważ w tobie znajduje się coś, czego nie udało się zniszczyć.
[VAELOR]:
– Co?
Seris spojrzała na jego dłoń.
[SERIS]:
– Pamięć pierwszego imienia.
Oren zamknął oczy.
Lira odwróciła się w jego stronę.
[LIRA]:
– Wiedziałeś?
[OREN]:
– Podejrzewałem.
[VAELOR]:
– Co to znaczy?
Seris wyciągnęła rękę.
Jej palce niemal dotknęły policzka Vaelora, ale mglista postać zadrżała.
[SERIS]:
– Nie mogę zostać długo.
[VAELOR]:
– Zaczekaj. Czy moja matka żyje?
Seris spojrzała na niego.
[SERIS]:
– Elira zrobiła wszystko, abyś mógł sam zadać to pytanie.
[VAELOR]:
– To nie jest odpowiedź.
[SERIS]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Gdzie jej szukać?
[SERIS]:
– Tam, gdzie nie dociera światło siedmiu pieczęci.
[VAELOR]:
– Gdzie to jest?
Seris spojrzała na Orena.
[SERIS]:
– On wie.
Oren pobladł.
[OREN]:
– Nie.
[SERIS]:
– Musisz mu powiedzieć.
[OREN]:
– Nie mogę.
[SERIS]:
– Już raz odmówiłeś. Pamiętasz, co się wtedy stało?
Oren spuścił głowę.
Vaelor zrobił krok w stronę starego mężczyzny.
[VAELOR]:
– Co się stało?
Oren nie odpowiedział.
Seris zaczęła znikać.
[LIRA]:
– Matko! Nie odchodź!
[SERIS]:
– Liro...
[LIRA]:
– Proszę!
[SERIS]:
– Nie pozwól, by twoja miłość stała się kolejnym więzieniem.
Mgła rozproszyła się.
W izbie ponownie zapadła ciemność.
Lira stała nieruchomo.
Po jej policzku spłynęła pojedyncza łza.
Vaelor nie wiedział, co powiedzieć. Po raz pierwszy zobaczył ją bez maski, bez złości i bez tej nieustannej gotowości do walki.
Nie była wtedy wojowniczką.
Była córką, która właśnie usłyszała głos matki i ponownie ją straciła.
Vaelor podszedł do niej.
[VAELOR]:
– Lira...
[LIRA]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Chciałem tylko...
[LIRA]:
– Nie potrzebuję współczucia.
Odwróciła się i wyszła z izby.
Kael ruszył za nią.
Vaelor został przy stole.
Oren podniósł wzrok.
[OREN]:
– Teraz już rozumiesz, dlaczego nie chciałem, żebyście tu przychodzili.
[VAELOR]:
– Nie. Rozumiem tylko, że wszyscy wiedzą więcej ode mnie.
[OREN]:
– To nie jest wiedza, której można zazdrościć.
[VAELOR]:
– Powiedziała, że wiesz, gdzie jest moja matka.
Oren milczał.
[VAELOR]:
– Czy to prawda?
[OREN]:
– Wiem, gdzie należy rozpocząć poszukiwania.
[VAELOR]:
– Więc powiedz.
[OREN]:
– Nie mogę.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Ponieważ miejsce, którego szukasz, nie istnieje już w zwykłym świecie.
8. KRONIKA BEZ TYTUŁU
Oren wrócił do stołu i wyjął z szafy niewielką skrzynię.
Była wykonana z ciemnego drewna, a jej pokrywę zdobiły srebrne linie układające się w symbol siedmiu gałęzi. Zamek nie miał klucza. Zamiast niego znajdowało się tam wgłębienie w kształcie ludzkiej dłoni.
Oren postawił skrzynię przed Vaelorem.
[OREN]:
– Twój ojciec zostawił to u mnie.
Vaelor spojrzał na skrzynię.
[VAELOR]:
– Kiedy?
[OREN]:
– W noc, w której po raz ostatni opuścił północ.
[VAELOR]:
– Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
[OREN]:
– Ponieważ nie wiedziałem, czy będziesz miał okazję po to wrócić.
Vaelor położył dłoń na pokrywie.
Zamek rozbłysnął.
Skrzynia otworzyła się bezszelestnie.
W środku znajdowała się księga.
Nie miała tytułu. Jej okładka była czarna, a na środku wyryto dwa splecione drzewa.
Vaelor poczuł, że serce zaczyna mu bić szybciej.
[VAELOR]:
– To prawdziwa kronika pierwszego króla?
[OREN]:
– Fragment.
[VAELOR]:
– Dlaczego tylko fragment?
[OREN]:
– Ponieważ całość została podzielona.
[LIRA]:
– Przez kogo?
Lira wróciła do izby. Jej oczy były zaczerwienione, ale twarz ponownie przybrała chłodny wyraz.
Oren spojrzał na nią.
[OREN]:
– Przez siedmioro strażników.
[KAEL]:
– Gdzie znajdują się pozostałe części?
[OREN]:
– Tego nie wiem.
[VAELOR]:
– A ta?
Oren położył dłoń na okładce.
[OREN]:
– Ta zawiera początek.
Vaelor otworzył księgę.
Pierwsza strona była pusta.
Druga również.
Dopiero na trzeciej pojawiły się znaki.
Nie były zapisane żadnym znanym mu alfabetem, a mimo to Vaelor potrafił je odczytać.
ZANIM POWSTAŁY KRÓLESTWA, BYŁO JEDNO IMIĘ.
Przesunął palcem niżej.
ZANIM POWSTALI BOGOWIE, BYŁA JEDNA PAMIĘĆ.
Kolejny wers był niemal całkowicie zatarty.
Vaelor pochylił się nad nim.
[VAELOR]:
– Co tu jest napisane?
Oren przyjrzał się stronie.
[OREN]:
– Nie wiem.
[VAELOR]:
– Przecież potrafisz odczytać znaki.
[OREN]:
– Potrafię odczytać większość z nich. Ale ten fragment...
Starszy mężczyzna urwał.
[VAELOR]:
– Co?
[OREN]:
– Tego fragmentu nie potrafię zapamiętać.
[VAELOR]:
– Jak to?
[OREN]:
– Za każdym razem, gdy próbuję go przeczytać, jego treść znika z mojej pamięci.
Kael pochylił się nad księgą.
[KAEL]:
– A jeśli przeczyta ją ktoś inny?
Oren spojrzał na Vaelora.
[OREN]:
– Właśnie dlatego księga została pozostawiona jemu.
Vaelor poczuł chłód.
[VAELOR]:
– Czyli mnie?
[OREN]:
– Tak.
Znak na jego dłoni rozbłysnął.
Litery na stronie zaczęły się poruszać.
W jednej chwili zmieniły układ, tworząc nowe zdanie:
PIERWSZY KRÓL NIE BYŁ PIERWSZYM, KTÓRY NOSIŁ KORONĘ.
Vaelor przeczytał je na głos.
[VAELOR]:
– Pierwszy król nie był pierwszym, który nosił koronę.
Oren pobladł.
[OREN]:
– Zamknij księgę.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[OREN]:
– Natychmiast!
Vaelor spróbował zamknąć okładkę, ale księga nie reagowała.
Kolejne zdanie pojawiło się na stronie.
IMIĘ ZOSTAŁO ZABRANE, A KORONA POZOSTAŁA.
Potem pojawił się rysunek.
Przedstawiał mężczyznę stojącego przed ogromnym drzewem. Jego twarz była identyczna z twarzą Vaelora.
Na głowie miał koronę.
Wokół niego stało siedem postaci.
Jedna z nich trzymała miecz.
Druga księgę.
Trzecia pochodnię.
Czwarta miała twarz ukrytą pod kapturem.
Piąta nosiła opaskę Seris.
Szósta stała z opuszczoną głową.
Siódma była Elarionem.
Vaelor poczuł, że coś ściska mu gardło.
[VAELOR]:
– Dlaczego wszyscy są na tym rysunku?
Oren pochylił się nad księgą.
[OREN]:
– Ponieważ to nie jest kronika pierwszego króla.
[VAELOR]:
– Więc czym jest?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Kroniką pierwszej zdrady.
9. TAJEMNICA, KTÓREJ NIE WOLNO BYŁO ODNALEŹĆ
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Byłem młody, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem siedmioro strażników stojących wokół drzewa.
Nie pamiętam już wszystkich ich twarzy.
Pamiętam jednak ich przysięgę.
Pamiętam również, że tylko jeden z nas wiedział, iż nie wszyscy wrócą z miejsca, do którego mieli się udać.
Nie opowiem jeszcze tej historii.
Nie dlatego, że nie chcę.
Dlatego, że nie wiem, czy Vaelor jest gotowy ją usłyszeć.
A prawda, której człowiek nie potrafi unieść, potrafi stać się bronią w rękach tych, którzy chcą go zniszczyć.
W domu Orena zapadła cisza.
Vaelor wciąż patrzył na rysunek.
[VAELOR]:
– Kto zdradził?
Oren zamknął księgę.
[OREN]:
– Tego właśnie nie wolno nam jeszcze wiedzieć.
[VAELOR]:
– Dlaczego wszyscy tak bardzo boją się odpowiedzieć na moje pytania?
[OREN]:
– Ponieważ niektóre odpowiedzi zmieniają to, kim jesteś.
[VAELOR]:
– Nie jestem dzieckiem.
[OREN]:
– Wiem.
[VAELOR]:
– Więc przestańcie traktować mnie jak kogoś, kogo trzeba chronić przed prawdą.
Oren westchnął.
[OREN]:
– Twój ojciec powiedział dokładnie to samo.
[VAELOR]:
– Co się z nim stało?
[OREN]:
– Podjął decyzję, której nie potrafił już cofnąć.
[VAELOR]:
– Czy dlatego zginął?
Oren spuścił wzrok.
[OREN]:
– Nie wiem, czy śmierć jest właściwym słowem.
Vaelor poczuł, jak w jego wnętrzu narasta gniew.
[VAELOR]:
– Czy ktoś w tym świecie potrafi powiedzieć mi coś wprost?
[LIRA]:
– Vaelor...
[VAELOR]:
– Nie. Nie chcę już kolejnych zagadek.
Kael podniósł się z miejsca.
[KAEL]:
– Oren, powiedz mu o Komnacie.
Starszy mężczyzna spojrzał na niego.
[OREN]:
– Nie.
[KAEL]:
– Jeśli nie powiesz, dowie się sam.
[OREN]:
– Właśnie tego się obawiam.
[VAELOR]:
– O czym mówicie?
Oren odwrócił się w stronę okna.
Na zewnątrz zapadał zmierzch. Białe drzewa zaczynały świecić delikatnym, srebrnym światłem.
[OREN]:
– Komnata Pierwszego Imienia znajduje się w samym sercu Doliny. Nie jest jednak miejscem, do którego można wejść zwykłą drogą.
[VAELOR]:
– Co trzeba zrobić?
[OREN]:
– Najpierw musisz odnaleźć trzy znaki.
[VAELOR]:
– Jakie znaki?
[OREN]:
– Znak krwi. Znak pamięci. I znak wyboru.
Vaelor spojrzał na swoją dłoń.
[VAELOR]:
– Znak krwi już mam.
[OREN]:
– Tak.
[VAELOR]:
– A pozostałe?
[OREN]:
– Znak pamięci znajduje się w miejscu, którego nie ma na mapach. Znak wyboru...
Oren urwał.
[LIRA]:
– Co z nim?
[OREN]:
– Znak wyboru nie jest przedmiotem.
[VAELOR]:
– Więc czym?
[OREN]:
– Decyzją.
Vaelor przez chwilę milczał.
[VAELOR]:
– Jaką decyzją?
[OREN]:
– Tego nie mogę ci powiedzieć.
[VAELOR]:
– Oczywiście.
[OREN]:
– Nie dlatego, że nie chcę. Dlatego, że jeszcze jej nie podjąłeś.
W tej samej chwili rozległ się odgłos uderzenia.
Wszystkie okna zadrżały.
Kael natychmiast podszedł do drzwi.
[KAEL]:
– Ktoś jest na zewnątrz.
Lira wyciągnęła ostrza.
Oren zgasił niewielką lampę stojącą na stole.
W domu zapadła ciemność.
Vaelor usłyszał kroki.
Powolne.
Ciężkie.
Zatrzymały się tuż przed wejściem.
Potem ktoś zapukał.
Trzy razy.
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
– Nie otwierajcie.
[VAELOR]:
– Kto to?
[OREN]:
– Ktoś, kto nie powinien wiedzieć, że tu jesteście.
Pukanie rozległo się ponownie.
Tym razem drzwi lekko się uchyliły.
Z zewnątrz dobiegł głos.
[ARON]:
– Orenie. Otwórz. To ja.
Vaelor poczuł, jak serce podchodzi mu do gardła.
[VAELOR]:
– Aron!
Ruszył w stronę drzwi.
Lira chwyciła go za ramię.
[LIRA]:
– Zaczekaj.
[VAELOR]:
– To on!
[KAEL]:
– Nie wiemy tego.
[VAELOR]:
– Znam jego głos!
Za drzwiami ponownie rozległ się głos Arona.
[ARON]:
– Vaelorze, wiem, że tam jesteś.
Vaelor wyrwał się Lirze.
[VAELOR]:
– Otwierajcie!
Oren stanął przed drzwiami.
Nie dotknął klamki.
[OREN]:
– Jeśli naprawdę jesteś Aronem, odpowiedz na jedno pytanie.
Za drzwiami zapadła cisza.
[ARON]:
– Pytaj.
Oren spojrzał na Vaelora.
[OREN]:
– Jak nazywał się człowiek, który jako pierwszy złamał przysięgę siedmiu strażników?
Długa cisza.
Potem rozległ się cichy śmiech.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Nadal zadajesz niewłaściwe pytania, Orenie.
Wszystkie lampy zapaliły się jednocześnie.
Drzwi otworzyły się na oścież.
W progu nie stał Aron.
Stała tam postać o twarzy pozbawionej rysów.
Jej ciało było ludzkie, ale nie miało cienia. Zamiast oczu widniały dwa ciemne zagłębienia, a tam, gdzie powinny znajdować się usta, rozciągała się cienka szczelina.
Lira uniosła ostrza.
Kael stanął przed Vaelorem.
Oren wypowiedział kilka słów w dawnym języku.
Postać nie poruszyła się.
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Oddajcie księgę.
[OREN]:
– Nie należy do ciebie.
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Wszystko, co pamięta, należy do mnie.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni rozbłyska.
Istota odwróciła ku niemu głowę.
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Dziedzicu.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Jestem tym, co pozostaje, kiedy człowiek zapomina własne imię.
[VAELOR]:
– Czego chcesz?
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Twojej pamięci.
Vaelor cofnął się.
Istota wyciągnęła rękę.
W tej samej chwili księga na stole otworzyła się sama.
Strony zaczęły przewracać się z ogromną szybkością. Z wnętrza wydobyło się srebrne światło, które rozlało się po całej izbie.
Oren krzyknął:
[OREN]:
– Nie pozwólcie mu dotknąć księgi!
Lira rzuciła się do przodu.
Jej ostrza przecięły powietrze, ale nie trafiły w ciało przeciwnika. Istota rozpadła się na cienką mgłę, ominęła ją i pojawiła się tuż przy stole.
Kael uderzył ją rękojeścią noża.
Przez moment wydawało się, że atak zadziałał.
Potem jego broń przeleciała przez mglistą postać, a Kael upadł na kolana.
[KAEL]:
– Vaelorze!
Vaelor wyciągnął rękę.
Znak na jego dłoni rozbłysnął zielono-czarnym światłem.
Istota zatrzymała się.
[NIEZNANA ISTOTA]:
– Nie...
Po raz pierwszy zabrzmiała tak, jakby się bała.
Vaelor poczuł w sobie coś obcego.
Nie była to siła, którą mógł nazwać własną. Raczej wspomnienie, które obudziło się w jego krwi.
Zobaczył siedem drzew.
Zobaczył siedem cieni.
Zobaczył ogromną bramę, na której wyryto jego imię.
Potem usłyszał głos.
[NEMORATH]:
– Nie pozwól jej zabrać księgi!
[VAELOR]:
– Kto to jest?!
[NEMORATH]:
– Nie pytaj teraz!
Istota rzuciła się w stronę Vaelora.
Zanim jednak go dosięgła, srebrne światło wystrzeliło z księgi i uderzyło w nią z ogromną siłą.
Postać rozpadła się.
Przez kilka sekund w izbie wirowały czarne drobiny.
Potem wszystko ucichło.
10. IMIĘ, KTÓRE ZOSTAŁO ZAPOMNIANE
Oren stał przy stole, ciężko oddychając.
Lira podniosła się z podłogi. Na jej ramieniu pojawiła się niewielka rana, ale nie zwracała na nią uwagi.
Kael siedział oparty o ścianę, trzymając się za bok.
Vaelor patrzył na księgę.
Jej strony były teraz puste.
Wszystkie.
[VAELOR]:
– Co się stało?
Oren podszedł do stołu.
[OREN]:
– Księga nas ochroniła.
[VAELOR]:
– Przed czym?
[OREN]:
– Przed czymś, co nie powinno było nas odnaleźć.
[VAELOR]:
– Co to było?
Oren zamknął księgę.
[OREN]:
– Pozostałość po jednej z dawnych pamięci.
[VAELOR]:
– Czyli sługa Pierwszej Pamięci?
[OREN]:
– Nie jestem pewien.
[VAELOR]:
– Skąd znało moje imię?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Ponieważ zna cię od dawna.
[VAELOR]:
– To niemożliwe.
[OREN]:
– W tej dolinie wiele rzeczy jest niemożliwych tylko dla tych, którzy nie chcą w nie uwierzyć.
Lira podeszła do księgi.
[LIRA]:
– Strony są puste.
[OREN]:
– Tak.
[KAEL]:
– Czyli straciliśmy jedyny zapis?
[OREN]:
– Nie.
Oren wskazał na Vaelora.
[OREN]:
– On przeczytał część.
Vaelor spojrzał na własną dłoń.
[VAELOR]:
– Nie pamiętam wszystkiego.
[OREN]:
– A jednak coś pozostało.
[VAELOR]:
– Co?
Oren zamknął oczy.
[OREN]:
– Powiedz mi, jakie zdanie pojawiło się na stronie jako pierwsze.
Vaelor próbował sobie przypomnieć.
Przez chwilę widział jedynie niewyraźne znaki.
Potem słowa wróciły.
[VAELOR]:
– Zanim powstały królestwa, było jedno imię.
Oren skinął głową.
[OREN]:
– A drugie?
[VAELOR]:
– Zanim powstali bogowie, była jedna pamięć.
[OREN]:
– A trzecie?
Vaelor zamilkł.
Nie potrafił sobie przypomnieć.
Im bardziej próbował, tym bardziej czuł, że wspomnienie oddala się od niego.
[VAELOR]:
– Nie wiem.
Oren spojrzał na niego ze smutkiem.
[OREN]:
– Właśnie dlatego księga została podzielona.
[VAELOR]:
– Żeby nikt nie poznał całej prawdy?
[OREN]:
– Żeby nikt nie mógł jej zapamiętać w całości.
Kael podniósł się z podłogi.
[KAEL]:
– Co teraz?
Oren spojrzał w stronę okna.
Na zewnątrz zapadła noc. Białe drzewa świeciły mocniej niż wcześniej, a ich srebrzyste liście poruszały się, choć nie było wiatru.
[OREN]:
– Teraz musicie opuścić mój dom.
[LIRA]:
– Dlaczego?
[OREN]:
– Ponieważ to, co was zaatakowało, nie przyszło przypadkiem. Ktoś wie, że znaleźliście księgę.
[VAELOR]:
– Zarkan?
[OREN]:
– Nie sądzę.
[VAELOR]:
– Więc kto?
Oren spojrzał na Vaelora.
[OREN]:
– Ktoś, kto pamięta pierwszą historię lepiej niż my wszyscy.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni staje się zimny.
[NEMORATH]:
– Oren ma rację.
Vaelor zacisnął zęby.
[VAELOR]:
– Znowu ty.
[NEMORATH]:
– Nie cieszysz się na mój widok?
[VAELOR]:
– Nie.
[NEMORATH]:
– Rozumiem. Ja również nie jestem zachwycony.
[VAELOR]:
– Czego chcesz?
[NEMORATH]:
– Żebyś nie wchodził do Komnaty Pierwszego Imienia.
[VAELOR]:
– Wszyscy mówią mi, czego nie powinienem robić. Może ktoś wreszcie powie mi, co powinienem zrobić?
[NEMORATH]:
– Odszukaj prawdziwą kronikę.
[VAELOR]:
– Przecież właśnie ją znaleźliśmy.
[NEMORATH]:
– Nie. Znaleźliście jej cień.
[VAELOR]:
– Gdzie jest oryginał?
[NEMORATH]:
– Tam, gdzie pierwsze imię zostało zapomniane.
[VAELOR]:
– To znaczy gdzie?
Nemorath milczał przez chwilę.
[NEMORATH]:
– Pod korzeniami drzewa, które nie rzuca cienia.
Vaelor spojrzał na Orena.
Stary mężczyzna pobladł.
[OREN]:
– Nie...
[VAELOR]:
– Co?
[OREN]:
– To miejsce.
[VAELOR]:
– Znasz je?
Oren skinął głową.
[OREN]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Gdzie jest?
Oren podszedł do jednej z półek i wyjął niewielki pergamin.
Rozwinął go na stole.
Przedstawiał mapę Doliny Zapomnienia.
W samym jej środku widniał symbol drzewa bez cienia.
[OREN]:
– To miejsce znajduje się za Białym Lasem. Nie prowadzi do niego żadna ścieżka. Trzeba przejść przez obszar, w którym Dolina zaczyna odbierać wspomnienia.
[VAELOR]:
– Czyli musimy tam iść.
[OREN]:
– Nie rozumiesz. Nie każdy, kto tam wejdzie, potrafi wrócić.
[VAELOR]:
– A jeśli nie pójdziemy?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Wtedy Zarkan znajdzie sposób, by otworzyć drugą pieczęć.
11. CENA DROGI
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
W tej chwili Vaelor mógł zawrócić.
Mógł opuścić Dolinę, odnaleźć bezpieczne schronienie i spróbować zrozumieć wydarzenia, które już się rozegrały.
Mógł również poszukać Arona, zanim zrobi to Zarkan.
Nie wybrał żadnej z tych dróg.
Nie dlatego, że nie bał się niebezpieczeństwa.
Bał się.
Ale zaczynał rozumieć, że każda kolejna ucieczka prowadzi go w miejsce, w którym ktoś inny podejmuje decyzje za niego.
Tego nie chciał już więcej.
Oren przygotował im zapasy i pozwolił odpocząć przez kilka godzin. W tym czasie Vaelor wyszedł przed dom.
Noc była chłodna.
Białe drzewa świeciły delikatnym światłem, a nad doliną unosiła się srebrzysta mgła.
Vaelor usiadł na kamiennym stopniu.
Po chwili dołączyła do niego Lira.
Nie odezwała się od razu.
Usiadła obok, opierając plecy o ścianę.
[LIRA]:
– Nie powinieneś był tego robić.
[VAELOR]:
– Czego?
[LIRA]:
– Zatrzymywać tamtą istotę.
[VAELOR]:
– Gdybym tego nie zrobił, zabrałaby księgę.
[LIRA]:
– Nie mówię o księdze.
Vaelor spojrzał na nią.
[LIRA]:
– Nie wiesz, co obudziło się w twojej krwi.
[VAELOR]:
– A ty wiesz?
[LIRA]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Więc jesteśmy w podobnej sytuacji.
Lira spuściła wzrok.
[LIRA]:
– Nie jesteśmy.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[LIRA]:
– Ponieważ ja już dawno wiedziałam, że pewnego dnia będę musiała cię zdradzić.
Vaelor nie odpowiedział.
Lira mówiła dalej.
[LIRA]:
– Kiedy Zarkan zaproponował mojej matce układ, nie rozumiałam, co to oznacza. Wiedziałam tylko, że Kael zniknął i że nikt nie potrafi mi powiedzieć, gdzie jest. Zarkan obiecał, że mi pomoże. Chciałam mu wierzyć.
[VAELOR]:
– A potem?
[LIRA]:
– Potem dowiedziałam się, że mam odnaleźć ciebie.
[VAELOR]:
– I uznałaś, że to dobra cena?
[LIRA]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Ale się zgodziłaś.
[LIRA]:
– Tak.
Vaelor przez chwilę patrzył na srebrzystą mgłę.
[VAELOR]:
– Czy kiedykolwiek zamierzałaś oddać mnie Zarkanowi?
Lira odwróciła się gwałtownie.
[LIRA]:
– Nie.
[VAELOR]:
– Skąd mam wiedzieć?
[LIRA]:
– Nie masz.
[VAELOR]:
– Więc dlaczego miałbym ci zaufać?
Lira długo milczała.
[LIRA]:
– Ponieważ kiedy przyszło co do czego, wybrałam ciebie.
Vaelor spojrzał na nią.
[LIRA]:
– Mogłam cię zostawić. Mogłam doprowadzić cię do ludzi Zarkana i odzyskać to, czego pragnęłam. Ale nie zrobiłam tego.
[VAELOR]:
– Jeszcze nie wiem, czy to wystarczy.
[LIRA]:
– Wiem.
Wstała.
[LIRA]:
– Nie proszę, żebyś mi wybaczył. Chcę tylko, żebyś wiedział, że nie jesteś już częścią mojego układu z Zarkanem.
Vaelor patrzył, jak odchodzi.
Po chwili usłyszał za plecami kroki.
Kael usiadł obok niego.
[KAEL]:
– Nie jest łatwo z nią podróżować.
[VAELOR]:
– Zauważyłem.
[KAEL]:
– Ale jest lojalna.
[VAELOR]:
– Czy wobec mnie?
Kael spojrzał na siostrę, która zniknęła już za rogiem domu.
[KAEL]:
– Wobec tych, których uzna za swoich.
[VAELOR]:
– A ty?
[KAEL]:
– Co ja?
[VAELOR]:
– Czy uznałeś mnie za swojego?
Kael przez chwilę milczał.
[KAEL]:
– Jeszcze nie wiem, kim jesteś, Vaelorze.
[VAELOR]:
– To szczera odpowiedź.
[KAEL]:
– Ale wiem, kim nie jesteś.
[VAELOR]:
– Kim?
[KAEL]:
– Nie jesteś Zarkanem. Nie jesteś Nemorathem. I nie jesteś Pierwszą Pamięcią.
Vaelor spojrzał na swoją dłoń.
[VAELOR]:
– A jeśli okaże się, że jestem częścią czegoś, czego nie potrafię kontrolować?
Kael położył mu dłoń na ramieniu.
[KAEL]:
– Wtedy będziemy musieli ci pomóc.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
Kael uśmiechnął się słabo.
[KAEL]:
– Bo moja siostra już wystarczająco dużo razy wybierała niewłaściwych ludzi. Ktoś musi dopilnować, żeby tym razem wybrała właściwego.
Vaelor parsknął śmiechem.
Po raz pierwszy od wielu godzin poczuł, że nie jest zupełnie sam.
12. DRZEWO, KTÓRE NIE RZUCA CIENIA
Nad ranem opuścili dom Orena.
Starszy mężczyzna nie próbował ich zatrzymać. Dał im jedynie niewielki metalowy pierścień i pergamin z zaznaczoną drogą.
[OREN]:
– Pierścień należał do jednego z pierwszych strażników. Jeśli znajdziecie się w miejscu, w którym nie będziecie wiedzieli, kim jesteście, trzymajcie go blisko siebie.
[LIRA]:
– Co zrobi?
[OREN]:
– Przypomni wam, że kiedyś złożyliście własne obietnice.
[VAELOR]:
– A jeśli nigdy ich nie składaliśmy?
Oren spojrzał na niego.
[OREN]:
– Wtedy pierścień nie zadziała.
Kael schował przedmiot do torby.
[KAEL]:
– Dziękujemy.
Oren skinął głową.
[OREN]:
– Nie dziękuj. Jeszcze nie wiecie, dokąd was prowadzę.
Vaelor zatrzymał się przy progu.
[VAELOR]:
– Powiedziałeś, że mój ojciec zostawił u ciebie skrzynię.
[OREN]:
– Tak.
[VAELOR]:
– Czy powiedział ci, co się z nim stanie?
Oren spojrzał na niego długo.
[OREN]:
– Powiedział, że jeśli pewnego dnia przyjdziesz, będziesz miał jego oczy.
Vaelor poczuł ukłucie w sercu.
[VAELOR]:
– A ty co mu odpowiedziałeś?
[OREN]:
– Że nie chcę, żebyś musiał przychodzić.
Vaelor skinął głową.
Potem odszedł.
Droga za domem prowadziła przez Biały Las.
Im głębiej wchodzili między drzewa, tym bardziej zmieniało się otoczenie. Korzenie wyrastały z ziemi w dziwnych kształtach, a gałęzie splatały się nad ich głowami, tworząc sklepienie przypominające ogromną sieć.
Niektóre drzewa miały pnie tak białe, że niemal świeciły.
Inne były całkowicie czarne.
Vaelor zauważył, że na ich korze pojawiają się twarze.
Nie były to wyraźne rysy.
Raczej zarysy policzków, ust i oczu, które znikały, kiedy próbował się im przyjrzeć.
Po pewnym czasie usłyszał cichy szept.
[VAELOR]:
– Słyszycie?
[LIRA]:
– Tak.
[KAEL]:
– Nie odpowiadajcie.
Szepty stawały się coraz wyraźniejsze.
[NIEZNANY GŁOS]:
– Pamiętasz mnie?
[NIEZNANY GŁOS]:
– Dlaczego odszedłeś?
[NIEZNANY GŁOS]:
– Zostawiłeś mnie.
Vaelor zacisnął szczękę.
Nagle usłyszał głos Arona.
[ARON]:
– Vaelorze.
Zatrzymał się.
[LIRA]:
– Idź dalej.
[ARON]:
– Nie zostawiaj mnie.
Vaelor odwrócił głowę.
Między drzewami stał Aron.
Miał na sobie tę samą szatę, którą nosił podczas ataku na chatę. Na twarzy widniała świeża rana, a jego lewa ręka była opuszczona bezwładnie.
[ARON]:
– Wiedziałem, że wrócisz.
Vaelor zrobił krok.
[VAELOR]:
– Aron?
Lira chwyciła go za ramię.
[LIRA]:
– Nie.
[ARON]:
– Chłopcze, pomóż mi.
Vaelor poczuł, jak w gardle rośnie mu gula.
[VAELOR]:
– Co ci się stało?
[ARON]:
– Nie pamiętasz?
Obraz Arona zaczął się zmieniać.
Jego twarz stała się bledsza, oczy ciemniejsze.
[ARON]:
– Zostawiłeś mnie.
Vaelor cofnął się.
[ARON]:
– Uciekłeś.
[VAELOR]:
– Nie...
[ARON]:
– Powiedziałeś, że wrócisz.
[VAELOR]:
– Nie mogłem...
[ARON]:
– Mogłeś.
Lira przycisnęła dłoń do jego ramienia.
[LIRA]:
– To nie Aron.
[ARON]:
– Zawsze byłeś słaby, Vaelorze.
Vaelor zamknął oczy.
[ARON]:
– Twój ojciec również tak uważał.
Vaelor gwałtownie otworzył oczy.
Postać zniknęła.
Pozostały jedynie drzewa i srebrzysta mgła.
[VAELOR]:
– Nienawidzę tego miejsca.
[KAEL]:
– To dobrze.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[KAEL]:
– Ponieważ oznacza, że jeszcze pamiętasz, czego powinieneś nienawidzić.
Ruszyli dalej.
Po kolejnych godzinach las zaczął się przerzedzać.
Przed nimi pojawiła się rozległa polana.
Na jej środku rosło ogromne drzewo.
Nie miało liści.
Jego pień był biały, a korzenie czarne. Rozchodziły się po ziemi na ogromną odległość, tworząc wzór przypominający siedem splecionych kręgów.
Vaelor zatrzymał się.
[VAELOR]:
– To ono?
Kael wyjął pergamin.
[KAEL]:
– Tak.
[LIRA]:
– Drzewo bez cienia.
Vaelor spojrzał na ziemię.
Słońce stało wysoko, a wszystkie drzewa wokół rzucały długie cienie.
Tylko to jedno nie miało żadnego.
Jego pień pozostawał oświetlony, ale pod nim nie było nawet najmniejszej ciemnej plamy.
Vaelor podszedł bliżej.
Znak na jego dłoni rozbłysnął.
Wtedy usłyszał głos.
Nie Nemoratha.
Nie Pierwszej Pamięci.
Głos, który znał z dzieciństwa.
[ELIRA]:
– Vaelorze...
Zatrzymał się.
[ELIRA]:
– Mój synu...
Lira nie próbowała go zatrzymać.
Kael również pozostał nieruchomy.
Vaelor zrobił kolejny krok.
[ELIRA]:
– Nie bój się.
Z pnia drzewa zaczęły wypływać srebrne linie.
Układały się w kształt drzwi.
Na ich powierzchni pojawił się napis.
TY, KTÓRY NOSISZ PAMIĘĆ PIERWSZEGO IMIENIA, POWIEDZ, KIM JESTEŚ.
Vaelor przeczytał słowa.
[VAELOR]:
– Jestem Vaelor.
Drzwi nie zareagowały.
Pojawił się kolejny napis.
IMIĘ NIE JEST ODPOWIEDZIĄ.
Vaelor spojrzał na Lirę.
Potem na Kaela.
W końcu na własną dłoń.
[VAELOR]:
– Jestem synem Eliry i Aethara.
Drzwi pozostały zamknięte.
Kolejne słowa pojawiły się na białym pniu.
POCHODZENIE NIE JEST ODPOWIEDZIĄ.
Vaelor zacisnął pięści.
[VAELOR]:
– Jestem dziedzicem Eldorii.
Nic.
KORONA NIE JEST ODPOWIEDZIĄ.
Vaelor poczuł narastającą frustrację.
[VAELOR]:
– Więc czego ode mnie chcecie?!
W tej samej chwili drzwi rozbłysły.
Z wnętrza drzewa dobiegł głos.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Powiedz, kim jesteś, kiedy odbierzemy ci wszystko, co o sobie wiesz.
Vaelor znieruchomiał.
Przed jego oczami pojawiły się obrazy.
Aron.
Elira.
Tharion.
Lira.
Kael.
Wszystkie znikały jeden po drugim.
Pozostawała tylko pustka.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Kim jesteś bez wspomnień?
Vaelor spojrzał na własną dłoń.
Znak dwóch splecionych drzew zadrżał.
[VAELOR]:
– Jestem tym, który wybiera.
Drzwi otworzyły się.
Przez polanę przeszedł chłodny wiatr.
Z wnętrza drzewa wypłynęło srebrne światło, odsłaniając wąskie schody prowadzące w głąb ziemi.
Lira podeszła bliżej.
[LIRA]:
– Vaelorze...
[VAELOR]:
– Wiem.
[KAEL]:
– Nie wiemy, co znajduje się na dole.
[VAELOR]:
– Wiem.
[LIRA]:
– Możemy jeszcze zawrócić.
Vaelor spojrzał na otwarte przejście.
[VAELOR]:
– Nie. Zbyt długo uciekaliśmy przed odpowiedziami.
Zrobił pierwszy krok.
Wtedy za jego plecami odezwał się Nemorath.
[NEMORATH]:
– A więc jednak.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]:
– Co?
[NEMORATH]:
– Wybrałeś.
[VAELOR]:
– Czy to źle?
[NEMORATH]:
– Nie. Ale nie wiesz jeszcze, co wybrałeś.
Vaelor spojrzał ponownie na schody.
Na najniższym stopniu pojawił się niewielki znak.
Dwa splecione drzewa.
Obok niego widniały trzy słowa:
PAMIĘĆ MA CENĘ.
13. PRÓG PIERWSZEGO IMIENIA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Wiele lat temu stałem przed podobnymi drzwiami.
Nie były wykonane z drewna ani kamienia. Nie miały zawiasów, zamków ani klamek. Istniały wyłącznie w miejscu, w którym pamięć spotykała się z zapomnieniem.
Wtedy również ktoś zapytał mnie, kim jestem.
Nie potrafiłem odpowiedzieć.
A kiedy w końcu znalazłem słowa, było już za późno.
Vaelor schodził pierwszy.
Za nim podążała Lira, a na końcu Kael. Schody były wąskie, a ich powierzchnia gładka jak szkło. Światło pochodziło z cienkich srebrnych linii biegnących wzdłuż ścian.
Po kilku minutach dotarli do niewielkiej komnaty.
Nie przypominała grobowca Aethara.
Nie było tu sarkofagu ani miecza. Nie było też kamiennych kolumn.
Pośrodku znajdowała się ogromna, okrągła płyta, na której wyryto siedem znaków.
Sześć z nich było ciemnych.
Siódmy świecił zielono-czarnym światłem.
Vaelor podszedł bliżej.
[VAELOR]:
– To kolejna pieczęć?
Kael przyjrzał się symbolom.
[KAEL]:
– Nie. To coś innego.
[LIRA]:
– Co?
[KAEL]:
– Miejsce, w którym przechowywano wspomnienia strażników.
Vaelor spojrzał na siódmy znak.
[VAELOR]:
– Dlaczego tylko jeden jest aktywny?
Kael nie odpowiedział.
Lira zauważyła niewielką szczelinę w kamieniu.
Podeszła do niej i przyjrzała się dokładniej.
[LIRA]:
– Ktoś już tu był.
[VAELOR]:
– Zarkan?
[LIRA]:
– Nie wiem.
Na płycie pojawił się napis.
JEDNO WSPOMNIENIE MOŻE OTWORZYĆ DROGĘ.
JEDNA PAMIĘĆ MOŻE ZAMKNĄĆ ŚWIAT.
Vaelor wyciągnął dłoń.
[KAEL]:
– Nie dotykaj.
[VAELOR]:
– Dlaczego?
[KAEL]:
– Nie wiem, co się stanie.
[VAELOR]:
– Właśnie dlatego musimy się dowiedzieć.
Lira stanęła obok niego.
[LIRA]:
– Tym razem nie rób tego sam.
Vaelor spojrzał na nią.
Przez chwilę nie wiedział, co odpowiedzieć.
Potem wyciągnął rękę.
Lira położyła dłoń na jego ramieniu.
Kael stanął po drugiej stronie.
Vaelor dotknął znaku.
Światło rozlało się po całej komnacie.
Siedem symboli rozbłysło jednocześnie.
Na ścianach pojawiły się obrazy.
Pierwszy przedstawiał Seris, stojącą przed ogromnym drzewem.
Drugi – Elariona, który trzymał w dłoni złamany miecz.
Trzeci – mężczyznę o twarzy Vaelora, siedzącego na kamiennym tronie.
Czwarty – Nemoratha, uwięzionego w czarnej kolumnie.
Piąty – Aethara, klęczącego przed siedmioma strażnikami.
Szósty – Zarkana, stojącego przed pustą koroną.
Siódmy był całkowicie ciemny.
Vaelor przyjrzał mu się uważnie.
[VAELOR]:
– Dlaczego jeden obraz jest pusty?
Głos rozległ się z wnętrza kamienia.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Ponieważ jeszcze nie pamiętasz.
[VAELOR]:
– Czego?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]:
– Kim byłeś, zanim otrzymałeś imię.
Vaelor poczuł, że grunt pod jego stopami zaczyna drżeć.
Lira chwyciła go za rękę.
[LIRA]:
– Vaelorze, odsuń się!
Ale było już za późno.
Siódmy symbol rozbłysnął.
Przed oczami Vaelora pojawiła się postać stojąca pośrodku ogromnej sali.
Miała jego twarz.
Srebrne oczy.
Znak dwóch splecionych drzew.
A jednak nie była Pierwszą Pamięcią.
Była kimś innym.
Ktoś, kto wyglądał dokładnie tak samo jak on, spojrzał prosto w jego oczy.
[NIEZNANA POSTAĆ]:
– Wreszcie wróciłeś.
Vaelor poczuł, że serce przestaje mu bić.
[VAELOR]:
– Kim jesteś?
Postać uśmiechnęła się smutno.
[NIEZNANA POSTAĆ]:
– Tym, którego zostawiłeś.
Światło zgasło.
Vaelor upadł na kolana.
Lira i Kael natychmiast podbiegli do niego.
[LIRA]:
– Co widziałeś?
Vaelor nie odpowiedział od razu.
Wciąż patrzył w miejsce, w którym przed chwilą stała postać.
[VAELOR]:
– Kogoś.
[KAEL]:
– Kogo?
Vaelor podniósł głowę.
[VAELOR]:
– Mnie.
W głębi komnaty rozległ się cichy dźwięk.
Jakby ktoś otworzył bardzo stare drzwi.
A potem pojawił się napis:
PIERWSZA PAMIĘĆ NIE JEST JEDYNA.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
I tak Vaelor przekroczył próg, którego od tysięcy lat nikt nie powinien był odnaleźć.
Nie zdobył jeszcze odpowiedzi.
Nie poznał prawdziwego imienia pierwszego króla.
Nie dowiedział się, dlaczego Seris rozdzieliła własną pamięć ani co naprawdę wydarzyło się podczas pierwszej zdrady.
Ale odkrył coś, czego nie przewidział nawet Zarkan.
Pierwsza Pamięć nie była jedyną istotą, która nosiła jego twarz.
A jeśli to, co zobaczył, było prawdą, historia jego krwi nie zaczynała się od Aethara.
Nie zaczynała się również od Pierwszej Pamięci.
Zaczynała się od kogoś, kogo świat zapomniał.
Kogoś, kto właśnie przypomniał sobie Vaelora.