Chapter 2 of 26

Rozdział 2:GRÓB PIERWSZEGO KRÓLA

7.0k words

1. TAM, GDZIE ZOSTAŁA ŁUNA ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK: Nie każda ucieczka jest oznaką tchórzostwa. Czasami człowiek odwraca się od miejsca, w którym pozostawił przyjaciela, ponieważ wie, że jeśli zrobi jeszcze jeden krok w jego stronę, nie będzie już komu opowiedzieć, co wydarzyło się później. Vaelor nie rozumiał tego tamtej nocy. Widział jedynie niebieską łunę unoszącą się ponad koronami drzew. Widział dym, który rozlewał się po niebie niczym ciemna rzeka. Słyszał trzask płonącego drewna i odległe, urywane odgłosy walki. Każdy instynkt podpowiadał mu, by zawrócił. Aron został w chacie. Człowiek, który przez dziesięć lat był dla niego nauczycielem, opiekunem i jedyną osobą, której ufał bez zastrzeżeń, został sam naprzeciw żołnierzy Zarkana. A Vaelor uciekał. Biegł przez las Elarwen, potykając się o wystające korzenie. Ziemia była wilgotna po wieczornym deszczu, a nisko wiszące gałęzie smagały go po twarzy. Za każdym razem, kiedy odwracał głowę, miał wrażenie, że dostrzega pomiędzy drzewami kolejną sylwetkę w królewskiej zbroi. Lira poruszała się przed nim z zadziwiającą pewnością. Znała las, jakby sama wyrosła z jego korzeni. Nie oglądała się często, ale kiedy Vaelor zwalniał, natychmiast to zauważała. LIRA: – Szybciej! V:AELOR: – Nie zostawię go! LIRA: – Nie możesz mu teraz pomóc! VAELOR: – Nawet nie wiesz, czy żyje! Lira zatrzymała się tak gwałtownie, że Vaelor niemal na nią wpadł. Chwyciła go za ramię i przyciągnęła do siebie. LIRA: – Właśnie dlatego musisz żyć. VAELOR: – Łatwo ci mówić! LIRA: – Nie. Wcale nie jest mi łatwo. W jej głosie zabrzmiało coś, czego Vaelor wcześniej nie słyszał. Nie była to złość ani zwykła irytacja. Przez krótką chwilę zobaczył w jej oczach strach. Prawdziwy, głęboki strach człowieka, który wie, jak wygląda śmierć kogoś bliskiego. Potem Lira puściła jego ramię. LIRA: – Aron wiedział, że może nie wrócić. Gdyby uważał, że możemy go uratować, nie kazałby ci uciekać. VAELOR: – Skąd możesz wiedzieć, co myślał? LIRA: – Bo znam ludzi, którzy podejmują takie decyzje. VAELOR: – A może po prostu nie chcesz, żebym wrócił? Nie odpowiedziała. Vaelor przyjrzał się jej twarzy. W świetle księżyca jej ciemnorude włosy wyglądały niemal jak przygaszony ogień. Szare oczy nie zdradzały niczego, a opaska na jej czole, z symbolem półksiężyca przeciętego linią, zdawała się pochłaniać światło. LIRA: – Jeśli chcesz mnie oskarżać, zrób to później. Teraz musimy dotrzeć do miejsca, w którym nie znajdą nas ludzie Zarkana. VAELOR: – A jeśli Aron nie żyje? Lira przez moment patrzyła na niego bez słowa. LIRA: – Wtedy będziemy musieli sprawić, żeby jego poświęcenie nie poszło na marne. Nie było w tym pocieszenia. Była tylko brutalna prawda. Ruszyli dalej. Las stawał się coraz gęstszy. Drzewa rosły tu tak blisko siebie, że ich konary tworzyły nad głowami podróżnych niemal szczelny dach. W pewnej chwili Vaelor zauważył, że odgłosy pożaru całkowicie ucichły. Nie słyszał już trzasku ognia ani krzyków żołnierzy. Pozostał tylko wiatr. I coś jeszcze. Ciche, rytmiczne uderzenie, które dochodziło jakby spod ziemi. Vaelor zatrzymał się. VAELOR: – Słyszysz to? Lira położyła dłoń na rękojeści jednego z ostrzy. LIRA: – Co? VAELOR: – Jakby ktoś uderzał w kamień. Przez chwilę nasłuchiwali. Dźwięk powtórzył się. Jeden raz. Potem drugi. Trzeci. Nie przypominał pracy młota. Był głębszy, wolniejszy, a mimo to niósł się przez las z niezwykłą siłą. Vaelor poczuł, że znak na jego lewej dłoni zaczyna pulsować. Dwa splecione drzewa – jedno zielone, drugie czarne – rozjarzyły się pod skórą bladym światłem. LIRA: – Nie dotykaj niczego. VAELOR: – Niczego nie dotykam. LIRA: – Mówię poważnie. VAELOR: – Ja też. Lira spojrzała na jego dłoń. Jej twarz pobladła. LIRA: – To nie powinno reagować. AELOR: – Co? Nie zdążyła odpowiedzieć. Ziemia zadrżała. Z głębi lasu dobiegł niski pomruk, a ptaki poderwały się z drzew, uciekając w ciemność. Przez kilka sekund Vaelor miał wrażenie, że cały las wstrzymał oddech. Potem dźwięk ucichł. Lira ruszyła pierwsza. LIRA: – Chodź. Znam miejsce, w którym możemy przeczekać noc. 2. KAPLICA BEZ BOGA ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK: W dawnych czasach na granicach Eldorii budowano niewielkie kaplice. Nie wznoszono ich dla jednego boga ani jednej religii. Były miejscami, w których podróżni mogli odpocząć, złożyć ofiarę z chleba i wody albo po prostu schronić się przed burzą. Wiele z nich zniknęło z map. Niektóre pochłonęły lasy. Inne zostały zniszczone podczas wojen. Były też takie, które celowo wymazano z kronik, ponieważ ich ściany pamiętały wydarzenia, o których królowie woleli milczeć. Kaplica, do której dotarli Vaelor i Lira, należała do tej ostatniej kategorii. Stała na niewielkim wzniesieniu, ukryta za gęstymi krzewami. Jej dach zapadł się po jednej stronie, a kamienne kolumny porastał mech. Nad wejściem znajdował się symbol przedstawiający siedem gałęzi wyrastających z jednego pnia. Vaelor zatrzymał się przed progiem. VAELOR]: – Co to za miejsce? LIRA: – Dawna kaplica strażników. VAELOR: – Jakich strażników? LIRA: – Tych, którzy pilnowali rzeczy, o których ludzie nie powinni wiedzieć. VAELOR: – Zaczynam mieć dość takich odpowiedzi. LIRA: – A ja zaczynam mieć dość pytań, na które nie mogę odpowiedzieć. Weszła do środka. Vaelor ruszył za nią. Wnętrze było chłodne i wilgotne. Wzdłuż ścian stały kamienne ławy, częściowo pokruszone i pokryte kurzem. Na końcu pomieszczenia znajdował się ołtarz, ale nie było na nim żadnego posągu. Zamiast niego wykuto siedem niewielkich wgłębień. Sześć pozostawało pustych. W siódmym tkwił metalowy przedmiot. Lira podeszła do ołtarza. Przez moment wyglądała, jakby bała się go dotknąć. Dopiero po chwili wyjęła przedmiot z kamienia. Był to pierścień. Nie przypominał królewskiej biżuterii. Wykonano go z ciemnego metalu, którego powierzchnię przecinały drobne srebrne żyłki. Na jego obręczy znajdowały się znaki tak stare, że Vaelor nie potrafił ich odczytać. VAELOR: – Do kogo należał? LIRA: – Do jednego z pierwszych strażników. VAELOR: – Mówiłaś o nich wcześniej. Kim byli? LIRA: – Siedmioro ludzi, którzy złożyli przysięgę przed pierwszym królem. VAELOR: – A co przysięgli? Lira obracała pierścień w palcach. LIRA: – Że będą strzec granicy pomiędzy tym, co powinno pozostać zapomniane, a tym, co może istnieć w świecie żywych. VAELOR: – Brzmi jak kolejna opowieść, którą opowiada się dzieciom przy ognisku. LIRA: – Nie wszystkie opowieści są wymyślone. Podała mu pierścień. Vaelor wyciągnął rękę, ale w chwili, gdy jego palce zbliżyły się do metalu, znak na dłoni rozbłysnął. Pierścień odpowiedział cichym dźwiękiem, przypominającym szmer wielu głosów wypowiadających jednocześnie to samo słowo. Vaelor cofnął rękę. VAELOR: – Co się dzieje? LIRA: – Nie wiem. VAELOR: – Kłamiesz. LIRA: – Nie wiem, co dokładnie się dzieje. To nie znaczy, że nie rozumiem, co widzę. Wskazała na ścianę za ołtarzem. Wcześniej Vaelor nie zauważył, że kamień pokrywały niemal niewidoczne linie. Teraz, pod wpływem światła jego dłoni, zaczęły się rozjaśniać. Ukazał się rysunek. Przedstawiał siedem postaci stojących wokół wysokiego kamiennego tronu. Każda miała na piersi inny znak. Jedna trzymała miecz, druga księgę, trzecia pochodnię. Pozostałe dzierżyły przedmioty, których znaczenia Vaelor nie potrafił odgadnąć. Na samym środku stała postać w królewskiej koronie. Twarz króla została zatarta. VAELOR – To mój ojciec? L:IRA: – Nie wiem. VAELOR: – Ktoś musiał go tu przedstawić. LIRA: – Może. Ale przyjrzyj się uważniej. Vaelor pochylił się nad rysunkiem. Dostrzegł, że jedna z postaci stojących po lewej stronie miała na czole opaskę z symbolem półksiężyca przeciętego linią. Odwrócił się powoli. LIRA: Jej twarz stężała. VAELOR: – To ty. LIRA: – Nie. VAELOR: – Widzę ten sam symbol. LIRA: – Powiedziałam, że to nie ja. VAELOR: – W takim razie ktoś wyglądał dokładnie tak jak ty. Lira spojrzała ponownie na rysunek. Przez chwilę nie mogła oderwać wzroku od postaci. LIRA: – Moja matka miała podobną opaskę. VAELOR: – Twoja matka? LIRA: – Seris. Imię to zabrzmiało w kaplicy dziwnie znajomo. Vaelor przypomniał sobie słowa Liry wypowiedziane wcześniej w lesie: Seris była przy jego narodzinach. VAELOR: – Mówiłaś, że znała moją matkę. LIRA: – Znała ją bardzo dobrze. VAELOR: – Dlaczego nigdy wcześniej o niej nie wspomniałaś? LIRA: – Ponieważ nie wiedziałam, czy mogę ci zaufać. Vaelor roześmiał się krótko, bez cienia rozbawienia. VAELOR: – Wspaniale. Wygląda na to, że wszyscy w moim życiu mają powody, żeby mi nie ufać. LIRA: – Nie powiedziałam, że ci nie ufam. [VAELOR]: – Po prostu nie wiedziałaś, czy możesz. Lira odwróciła wzrok. Wtedy pierścień w dłoni Vaelora stał się ciepły. Na ścianie pojawiły się nowe znaki. Nie były częścią pierwotnego rysunku. Układały się w krótkie zdanie zapisane językiem, którego Vaelor nigdy się nie uczył. A jednak zrozumiał je bez trudu. TAM, GDZIE KRÓL ZASŁONIŁ SWOJE IMIĘ, TAM DZIEDZIC ODNAJDZIE POCZĄTEK. Pod napisem pojawił się symbol miecza. Lira pobladła. [LIRA]: – Musimy iść. [VAELOR]: – Dokąd? [LIRA]: – Do grobu pierwszego króla. 3. IMIĘ UKRYTE POD KAMIENIEM [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Aethar był pierwszym królem Eldorii. Tak głosiły oficjalne kroniki. Tak uczyły się dzieci w królewskich szkołach. Tak powtarzali kapłani podczas uroczystości, a królewscy historycy wpisywali to do kolejnych ksiąg. Ale kroniki nie wspominały o tym, że Aethar nie zawsze nosił koronę. Nie wspominały również o tym, że zanim został królem, miał inne imię. Imię, które później zniknęło z niemal wszystkich zapisów. Droga do jego grobu prowadziła przez północną część lasu. Po opuszczeniu kaplicy Vaelor i Lira zeszli wąską ścieżką do kamiennego wąwozu. Po obu stronach wyrastały wysokie skały, pokryte dziwnymi znakami. Niektóre wyglądały jak drzewa, inne przypominały ludzkie dłonie. Z każdą godziną znak na lewej dłoni Vaelora stawał się coraz bardziej wyraźny. Nie bolał. To było gorsze. Vaelor miał wrażenie, że jego skóra przestała należeć wyłącznie do niego. Jakby coś znajdującego się głęboko pod nią obserwowało świat jego oczami. [LIRA]: – Nie powinieneś tak często patrzeć na swoją dłoń. [VAELOR]: – A jak mam patrzeć? [LIRA]: – Jak na część siebie, a nie na coś, co próbuje cię pożreć. [VAELOR]: – A jeśli właśnie tak jest? Lira nie odpowiedziała. Wkrótce dotarli do miejsca, w którym ścieżka kończyła się przed ogromną kamienną ścianą. Nie było w niej drzwi ani szczeliny. Jedynie gładka powierzchnia, na której wyryto koronę otoczoną siedmioma gwiazdami. Vaelor podszedł bliżej. [VAELOR]: – To tutaj? [LIRA]: – Tak. [VAELOR]: – Nie widzę wejścia. [LIRA]: – Bo nie jest przeznaczone dla każdego. [LIRA] położyła dłoń na koronie. Nic się nie wydarzyło. Spróbowała ponownie, tym razem wypowiadając kilka słów w języku, którego Vaelor nie rozumiał. Kamień pozostał nieruchomy. [VAELOR]: – Może wejście jest po drugiej stronie? [LIRA]: – Nie. [LIRA] cofnęła się o krok. [LIRA]: – To nie ja mam je otworzyć. Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować. [VAELOR]: – Oczywiście. Znowu ja. Podszedł do ściany. Nie wiedział, co powinien zrobić. Nie znał zaklęć ani dawnych rytuałów. Nie miał pojęcia, dlaczego jego krew reagowała na miejsca, o których istnieniu dowiadywał się dopiero od kilku godzin. Wyciągnął rękę i dotknął kamienia. Przez moment nie stało się nic. Potem korona na ścianie rozbłysła zielonym światłem. Z głębi ziemi dobiegł przeciągły pomruk. Kamienna powierzchnia rozsunęła się powoli, odsłaniając schody prowadzące w dół. Vaelor cofnął się. [LIRA]: – Nie dotykaj niczego więcej. [VAELOR]: – Mówiłaś to już wcześniej. [LIRA]: – I będę powtarzać, dopóki nie zaczniesz słuchać. Zeszli po schodach. Powietrze stawało się coraz chłodniejsze. Na ścianach pojawiły się niewielkie kryształy, które rozświetlały drogę bladym, srebrzystym światłem. Schody kończyły się przed masywnymi drzwiami z czarnego kamienia. Na ich powierzchni znajdował się napis. Tym razem Vaelor nie musiał dotykać kamienia, aby go odczytać. TU SPOCZYWA AETHAR, PIERWSZY KRÓL. TU ZAMKNIĘTO IMIĘ, KTÓREGO NIE WOLNO WYMAWIAĆ. [VAELOR]: – Dlaczego ktoś miałby ukrywać imię pierwszego króla? [LIRA]: – Może dlatego, że imię daje władzę. [VAELOR]: – Nad czym? [LIRA]: – Nad tym, co nosiło je jako pierwsze. Vaelor spojrzał na nią. [VAELOR]: – Mówisz o ludziach? [LIRA]: – Nie zawsze. Drzwi otworzyły się same. 4. MIECZ, KTÓRY NIE BYŁ BRONIĄ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Grób pierwszego króla nie przypominał królewskiego grobowca. Nie było tu złota, drogocennych tkanin ani posągów przedstawiających zwycięskie bitwy. Nie było też śladów bogactwa, którym tak chętnie otaczali się późniejsi władcy Eldorii. Komnata była surowa. Jej ściany wykonano z czarnego kamienia. Na podłodze wyryto siedem kręgów, a pośrodku stał niski kamienny sarkofag. Nad nim zawieszono miecz. Nie spoczywał na żadnym stojaku. Unosił się w powietrzu, skierowany ostrzem ku ziemi. Vaelor poczuł, że coś ściska mu gardło. Miecz był stary, ale nie wyglądał na zniszczony. Jego rękojeść wykonano z ciemnego metalu, a na ostrzu biegły cienkie srebrne linie. Przy samej głowni znajdował się symbol dwóch splecionych drzew. Taki sam jak na dłoni Vaelora. [LIRA]: – To niemożliwe. [VAELOR]: – Co? [LIRA]: – Myślałam, że ten miecz zaginął. [VAELOR]: – Znasz go? [LIRA]: – Znałam tylko opowieści. Vaelor zrobił krok w stronę sarkofagu. Wtedy usłyszał głos. [NIEZNANY GŁOS]: – Nie podchodź. Vaelor zatrzymał się. Lira natychmiast wyciągnęła oba ostrza. [LIRA]: – Kto tu jest? [NIEZNANY GŁOS]: – Ktoś, kto zbyt długo czekał na tę chwilę. Głos dochodził z miecza. Vaelor poczuł znajome zimno przesuwające się wzdłuż kręgosłupa. [VAELOR]: – Nemorath? Przez komnatę przebiegł cichy pomruk. [NEMORATH]: – Nie wszystkie głosy, które słyszysz, należą do mnie, chłopcze. [LIRA]: – Nie rozmawiaj z nim. [NEMORATH]: – Rozsądna rada. Szkoda, że sama nie zawsze potrafisz jej przestrzegać. Lira zacisnęła dłonie na rękojeściach ostrzy. [VAELOR]: – Co to za miecz? [NEMORATH]: – Więzienie. Vaelor spojrzał na unoszącą się broń. [VAELOR]: – Dla kogo? [NEMORATH]: – Dla tego, którego imienia nie wolno było wypowiedzieć. [LIRA]: – To niemożliwe. Pierwszy król nie mógł zamknąć czegoś takiego w swoim własnym grobie. [NEMORATH]: – Nie wszystko, co wiesz o pierwszym królu, jest prawdą. [VAELOR]: – Co jest w tym mieczu? Głos Nemoratha stał się cichszy. [NEMORATH]: – Pamięć. Przysięga. I część winy, której nie udało się pogrzebać. Vaelor zbliżył się jeszcze o krok. Lira chwyciła go za rękę. [LIRA]: – Nie rób tego. [VAELOR]: – Muszę wiedzieć. [LIRA]: – Nie wiesz, czego dotykasz. [VAELOR]: – Właśnie dlatego muszę. Wysunął dłoń z jej uścisku i dotknął rękojeści miecza. Świat zniknął. Nie było już komnaty, Liry ani zimnego kamienia. Vaelor stał pośrodku ogromnej sali, której sklepienie ginęło w ciemności. Przed nim znajdował się mężczyzna o długich, jasnych włosach i zmęczonych oczach. Nie nosił korony. Miał na sobie prostą, ciemną tunikę, a na ramionach płaszcz podróżny. W dłoni trzymał miecz. Vaelor rozpoznał go natychmiast. Był to jego ojciec. Tharion. A jednak wyglądał inaczej niż w krótkim wspomnieniu z medalionu. Był młodszy, bardziej surowy, a jego twarz nosiła ślady wielu lat walki. [THARION]: – Wiedziałem, że kiedyś tu przyjdziesz. [VAELOR]: – Ojcze? Mężczyzna zamknął oczy. [THARION]: – Nie powinieneś był mnie tak nazywać. [VAELOR]: – Jesteś moim ojcem. [THARION]: – Byłem nim, zanim świat odebrał mi prawo do tego słowa. [VAELOR]: – Gdzie jesteś? [THARION]: – Tam, gdzie pozostawiłem część siebie. Vaelor rozejrzał się. Wokół nich stało siedem kamiennych kolumn. Każda miała inny znak. Jedna była pęknięta, a z jej wnętrza wydobywało się czarne światło. [VAELOR]: – Co się stało z Eldorią? [THARION]: – To, co zawsze dzieje się z królestwami, które zapominają, dlaczego zostały stworzone. [VAELOR]: – Zarkan przejął tron. [THARION]: – Zarkan nie jest początkiem nieszczęścia. Jest tylko jego skutkiem. [VAELOR]: – Dlaczego mnie ukryłeś? Tharion spojrzał na niego z bólem. [THARION]: – Ponieważ bałem się, że jeśli poznasz prawdę zbyt wcześnie, nie będziesz miał szansy wybrać własnej drogi. [VAELOR]: – Wszyscy mówią o moim wyborze. Nikt nie mówi mi, co mam wybrać! [THARION]: – Bo nie ma odpowiedzi, którą mógłbym ci narzucić. [VAELOR]: – Czym jest ten miecz? Tharion spojrzał na broń. [THARION]: – Nie został wykuty po to, aby zabijać. Został stworzony, by utrzymać zamknięte coś, czego nie potrafiliśmy pokonać. [VAELOR]: – Nemorath? [THARION]: – Nemorath jest częścią tej historii. Nie całą historią. [VAELOR]: – Powiedział, że miecz jest więzieniem. [THARION]: – Mówi prawdę. Ale nie całą. [VAELOR]: – Co znajduje się za pieczęciami? Tharion odwrócił się w stronę siedmiu kolumn. [THARION]: – Nie pytaj jeszcze o to, co znajduje się za nimi. Najpierw dowiedz się, dlaczego zostały stworzone. [VAELOR]: – A kto je stworzył? Przez twarz Thariona przemknął cień. [THARION]: – Ci, którzy uwierzyli, że mogą naprawić świat, poświęcając jego część. [VAELOR]: – Ktoś musiał nimi dowodzić. [THARION]: – Był ktoś, kto twierdził, że wszystko zaczęło się od niego. Vaelor przypomniał sobie twarz istoty, którą widział w poprzedniej wizji. Twarz identyczną z własną. Srebrne oczy pozbawione źrenic. [VAELOR]: – Pierwsza Pamięć. Tharion znieruchomiał. [THARION]: – Skąd znasz to określenie? [VAELOR]: – Widziałem ją. Tharion podszedł bliżej. [THARION]: – Jak wyglądała? [VAELOR]: – Jak ja. Mężczyzna spuścił wzrok. Przez dłuższą chwilę milczał. [THARION]: – A więc zaczęła przemawiać. [VAELOR]: – Kim ona jest? [THARION]: – Nie pozwól jej wmówić sobie, że jesteś jej własnością. [VAELOR]: – Powiedziała, że jest pierwsza. Że jestem jej następcą. [THARION]: – Nie jesteś niczyim następcą, dopóki sam tego nie wybierzesz. [VAELOR]: – Dlaczego ma moją twarz? Tharion spojrzał mu prosto w oczy. [THARION]: – Ponieważ istnieją rzeczy starsze od krwi. Starsze nawet od imion. [VAELOR]: – To nie jest odpowiedź. [THARION]: – Wiem. Wspomnienie zaczęło drżeć. Kolumny pękały, a ich wnętrza wypełniał czarny dym. [THARION]: – Musisz odnaleźć Arona. [VAELOR]: – Nie wiem, czy żyje. [THARION]: – Jeśli żyje, będzie próbował dotrzeć do ciebie. Jeśli nie, musisz odnaleźć to, co ukrył. [VAELOR]: – Co ukrył? [THARION]: – Prawdziwą kronikę pierwszego króla. [VAELOR]: – Gdzie jej szukać? [THARION]: – Tam, gdzie zapomniano o pierwszym imieniu. Tharion wyciągnął rękę. Na jego dłoni pojawił się znak, który Vaelor znał już z własnej skóry. [THARION]: – I jeszcze jedno. [VAELOR]: – Co? [THARION]: – Nie pozwól Elarionowi opowiedzieć ci całej historii. Vaelor poczuł, jak coś ściska mu serce. [VAELOR]: – Dlaczego? [THARION]: – Nawet jeśli będzie twierdził, że robi to dla twojego dobra. [VAELOR]: – Co zrobił? Tharion nie odpowiedział od razu. [THARION]: – Największym sekretem Elariona nie jest to, co zrobił. Jest nim to, kogo wtedy ocalił. [VAELOR]: – Kogo? [THARION]: – Tego, którego krew płynie teraz w twoich żyłach. Wspomnienie rozpadło się. 5. SIEDEM TWARZY [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Niektóre słowa potrafią zranić bardziej niż ostrze. Zwłaszcza wtedy, gdy wypowiada je ktoś, kogo kochaliśmy, a kto nie może już odpowiedzieć na nasze pytania. Vaelor obudził się na kamiennej posadzce. Lira klęczała obok niego. Jedną ręką podtrzymywała jego głowę, drugą wciąż ściskała ostrze. [LIRA]: – Vaelorze! Słyszysz mnie? Otworzył oczy. [VAELOR]: – Ojciec... [LIRA]: – Co? [VAELOR]: – Rozmawiałem z ojcem. Lira pomogła mu usiąść. [LIRA]: – Co zobaczyłeś? Vaelor opowiedział jej o wspomnieniu. O siedmiu kolumnach, o mieczu i o słowach Thariona. Kiedy wspomniał o Elarionie, Lira wyraźnie się spięła. [LIRA]: – Powtórz. [VAELOR]: – Powiedział, żebym nie pozwolił Elarionowi opowiedzieć całej historii. [LIRA]: – A potem? [VAELOR]: – Że jego największym sekretem jest to, kogo ocalił. Lira odsunęła się od niego. [LIRA]: – Wiedziałam. [VAELOR]: – Co wiedziałaś? [LIRA]: – Że Elarion nie powiedział nam wszystkiego. [VAELOR]: – Ty też coś o nim wiesz? [LIRA]: – Widziałam jego imię w kronikach Zarkana. [VAELOR]: – Jakich kronikach? [LIRA]: – W zapiskach dotyczących pierwszej pieczęci. Było tam napisane, że Elarion ją otworzył. Vaelor poczuł zimno. [VAELOR]: – Dlaczego miałby to zrobić? [LIRA]: – Tego nie wiem. [VAELOR]: – A jeśli to właśnie przez niego wszystko się zaczęło? [LIRA]: – Możliwe. [VAELOR]: – Aron mu ufał. [LIRA]: – Aron ufał wielu ludziom, którzy później go zawiedli. Vaelor spojrzał na nią uważnie. [VAELOR]: – Czy ty też mu ufałaś? Lira nie odpowiedziała. Zanim zdążył zadać kolejne pytanie, ściana za sarkofagiem rozbłysła. Pojawiły się na niej obrazy, jeden po drugim. Pierwszy przedstawiał wysokiego wojownika z mieczem. Drugi – kobietę trzymającą zamkniętą księgę. Trzeci – mężczyznę z pochodnią. Czwarty – postać z twarzą ukrytą pod kapturem. Piąty – kobietę o ciemnych włosach i opasce z symbolem półksiężyca przeciętego linią. Vaelor natychmiast rozpoznał Seris. Szósty przedstawiał młodego mężczyznę o jasnych włosach. Siódmy – Elariona. Był młodszy, bez zmarszczek i blizn, które Vaelor znał z jego obecnego wyglądu. Stał obok pozostałych, trzymając dłoń na rękojeści miecza. Pod jego wizerunkiem pojawiły się słowa: ELARION — TEN, KTÓRY ZŁAMAŁ PRZYSIĘGĘ. Vaelor podszedł bliżej. [VAELOR]: – To on. [LIRA]: – Tak. [VAELOR]: – Był jednym ze strażników. [LIRA]: – Wygląda na to, że tak. [VAELOR]: – I złamał przysięgę. [LIRA]: – Nie wiemy, dlaczego. [VAELOR]: – Czy zawsze musimy czekać, aż ktoś łaskawie wyjaśni nam, co zrobił? Lira spojrzała na niego. [LIRA]: – Nie. Ale jeśli zaczniesz osądzać wszystkich na podstawie fragmentów cudzych wspomnień, skończysz tak samo jak Zarkan. Vaelor odwrócił się gwałtownie. [VAELOR]: – Nie porównuj mnie do niego. [LIRA]: – W takim razie nie zachowuj się jak on. Przez chwilę stali naprzeciw siebie w milczeniu. Potem Vaelor zauważył coś jeszcze. Na ścianie, tuż pod wizerunkiem Seris, widniał niewielki znak. Dwa drzewa splecione korzeniami. Taki sam jak na jego dłoni. [VAELOR]: – Dlaczego mój znak znajduje się przy jej wizerunku? Lira przyjrzała mu się uważnie. [LIRA]: – Ponieważ moja matka była jedną z siedmiu strażników. [VAELOR]: – Powiedziałaś, że była przy moich narodzinach. [LIRA]: – Bo była. [VAELOR]: – Dlaczego? Lira zamknęła oczy. [LIRA]: – Ponieważ twoja matka jej ufała. [VAELOR]: – A ty? [LIRA]: – Ja nie wiem już, komu mogę ufać. W tej samej chwili kamienny sarkofag wydał głuchy trzask. Miecz zadrżał. Z jego ostrza spłynęła cienka smuga czarnego światła. [NEMORATH]: – Wystarczy. Vaelor odwrócił się. [VAELOR]: – Czego chcesz? [NEMORATH]: – Żebyś przestał grzebać w pamięci umarłych, zanim zrozumiesz, co żyje obok ciebie. [VAELOR]: – Ty również coś ukrywasz. [NEMORATH]: – Oczywiście. [VAELOR]: – Przynajmniej się do tego przyznajesz. [NEMORATH]: – Kłamstwo jest narzędziem. Najgorsze są te prawdy, które ktoś podaje ci w odpowiednim momencie, abyś sam wybrał niewłaściwą drogę. Vaelor poczuł, że słowa te nie dotyczą wyłącznie Nemoratha. [LIRA]: – Musimy stąd wyjść. [NEMORATH]: – Tym razem zgadzam się z dziewczyną. [VAELOR]: – A ty czego się boisz? Przez komnatę przeszedł głęboki pomruk. [NEMORATH]: – Tego, co znajduje się za siódmymi drzwiami. [VAELOR]: – Pierwszej Pamięci? Nastała cisza. [NEMORATH]: – Nie wypowiadaj jej imienia, jeśli nie musisz. [VAELOR]: – Przecież to nie jest jej prawdziwe imię. [NEMORATH]: – Właśnie dlatego jest niebezpieczne. 6. CENA PAMIĘCI [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W grobie Aethara znajdował się jeszcze jeden przedmiot, którego Vaelor nie zauważył podczas pierwszej wizji. Leżał u podstawy sarkofagu, częściowo ukryty pod warstwą pyłu. Był to niewielki czarny kamień, wielkości ludzkiego kciuka. Nie odbijał światła kryształów. Wydawał się raczej pochłaniać je, pozostawiając wokół siebie niewielką plamę ciemności. Lira zauważyła go pierwsza. Podeszła do sarkofagu i wyciągnęła rękę. [VAELOR]: – Nie dotykaj. Zatrzymała się. [LIRA]: – Dlaczego? [VAELOR]: – Nie wiem. Po prostu czuję, że nie powinnaś. [LIRA]: – Czujesz? [VAELOR]: – Tak. Lira cofnęła dłoń. Vaelor przykucnął i przyjrzał się kamieniowi. Na jego powierzchni znajdował się znak przypominający pęknięte koło. W chwili, gdy zbliżył do niego palce, usłyszał szept. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Jeszcze jeden krok. Vaelor znieruchomiał. Głos nie przypominał Nemoratha. Był spokojniejszy, niemal łagodny. Właśnie to czyniło go bardziej przerażającym. [VAELOR]: – Kim jesteś? [LIRA]: – Z kim rozmawiasz? Vaelor nie odpowiedział. Kamień uniósł się powoli nad podłogą. W jego wnętrzu pojawił się srebrny punkt, który z każdą chwilą stawał się większy. Potem komnata zniknęła. Vaelor stał na rozległej równinie pokrytej białym pyłem. Nie było tam drzew ani gór. Nie było nieba w znanym mu znaczeniu. Nad głową rozciągała się pustka, w której wisiały tysiące nieruchomych gwiazd. Przed nim stała postać. Miała jego twarz. Te same rysy, tę samą linię szczęki, podobny kształt ust. Jednak jej oczy były srebrne i pozbawione źrenic. Na dłoni widniał znak dwóch splecionych drzew. [VAELOR]: – Znowu ty. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie powinieneś być zdziwiony. [VAELOR]: – Czego ode mnie chcesz? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Tego samego, czego chciałem od początku. [VAELOR]: – Nie wiem, o czym mówisz. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Właśnie dlatego jeszcze żyjesz. Vaelor cofnął się o krok. [VAELOR]: – Kim jesteś? Istota uniosła głowę. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ja byłem pierwszy. [VAELOR]: – Pierwszy król? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Pierwszy przed królem. Pierwszy przed bogami. Pierwszy przed tym, co nazywacie początkiem. [VAELOR]: – A ja? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Jesteś moim następcą. [VAELOR]: – Nie jestem niczyim następcą. Istota uśmiechnęła się nieznacznie. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Tak samo mówił twój ojciec. [VAELOR]: – Znałeś go? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Znałem wszystkich, którzy próbowali zmienić to, co zostało zapisane. [VAELOR]: – Dlaczego masz moją twarz? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – To pytanie zadajesz zbyt wcześnie. [VAELOR]: – W takim razie odpowiedz na inne. Dlaczego Zarkan ci służy? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ponieważ pragnie tego, czego pragną wszyscy królowie. [VAELOR]: – Władzy? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie. Pragnie, by świat zapamiętał jego imię. [VAELOR]: – A ty? Istota spojrzała na niego srebrnymi oczami. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ja nie potrzebuję, by świat mnie pamiętał. Ja pamiętam świat. Wokół nich zaczęły pojawiać się obrazy. Vaelor zobaczył ogromne miasto, którego wieże sięgały chmur. Zobaczył smoki krążące nad górami i morze, po którym płynęły statki o srebrnych żaglach. Zobaczył siedem tronów ustawionych w kręgu. Na jednym siedziała postać o jego twarzy. Pozostałe sześć pozostawało pustych. [VAELOR]: – Co to za miejsce? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Miejsce, w którym wszystko miało swój początek. [VAELOR]: – Dlaczego sześć tronów jest pustych? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ponieważ ich właściciele zapomnieli, kim byli. [VAELOR]: – A siódmy? Istota spojrzała na tron, na którym siedziała. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ten nigdy nie był pusty. [VAELOR]: – Co mam zrobić? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Otworzyć drzwi. [VAELOR]: – Jakie drzwi? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Te, które znają twoje imię. [VAELOR]: – Nie otworzę niczego, dopóki nie poznam prawdy. Po raz pierwszy twarz istoty straciła spokój. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Prawda nie jest darem, Vaelorze. Jest ciężarem, który trzeba umieć unieść. [VAELOR]: – W takim razie pozwól mi zdecydować, czy jestem gotowy. Istota przez chwilę milczała. Potem podeszła bliżej. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Powiedz Elarionowi, że pamiętam jego zdradę. Ziemia pod stopami Vaelora pękła. Obrazy rozpadły się na tysiące srebrnych fragmentów, a pustka zniknęła. 7. GOŚĆ W GROBOWCU Vaelor wrócił do rzeczywistości z gwałtownym wdechem. Leżał na kamiennej posadzce. Lira klęczała obok niego, a miecz Aethara kołysał się niebezpiecznie nad sarkofagiem. [LIRA]: – Co widziałeś? [VAELOR]: – Ją. [LIRA]: – Pierwszą Pamięć? Vaelor skinął głową. [VAELOR]: – Powiedziała, że pamięta zdradę Elariona. Lira zamknęła oczy. [LIRA]: – To coraz gorsze. [VAELOR]: – Czy wiesz, co się stało z pozostałymi strażnikami? [LIRA]: – Nie. [VAELOR]: – A z Seris? [LIRA]: – Moja matka zniknęła wiele lat temu. [VAELOR]: – Zniknęła? [LIRA]: – Pewnego dnia wyszła z domu i już nie wróciła. Zostawiła tylko kilka przedmiotów i wiadomość, której nigdy nie zrozumiałam. [VAELOR]: – Jaką wiadomość? Lira zawahała się. [LIRA]: – Że kiedy nadejdzie dzień, w którym dwa drzewa ponownie splotą korzenie, nie wolno mi pozwolić, by chłopiec z królewską krwią pozostał sam. Vaelor spojrzał na swoją dłoń. [VAELOR]: – Czyli od początku wiedziałaś, kim jestem. [LIRA]: – Wiedziałam, że pewnego dnia możesz się pojawić. Nie wiedziałam, kiedy ani w jakich okolicznościach. [VAELOR]: – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś? [LIRA]: – Bo sama nie rozumiałam słów mojej matki. [VAELOR]: – A teraz? [LIRA]: – Teraz rozumiem jeszcze mniej. Nagle z korytarza dobiegł odgłos kroków. Lira poderwała się i wyciągnęła ostrza. Vaelor chwycił za miecz leżący przy ścianie, ale natychmiast poczuł, że broń jest zbyt ciężka. Nie znał się na walce. Aron nauczył go podstaw, jednak nie wystarczyło to, by stawić czoło doświadczonemu wojownikowi. Kroki zatrzymały się za drzwiami. Potem rozległo się pukanie. Trzy razy. Lira przesunęła się w stronę wejścia. [LIRA]: – Kto tam? [OBCA POSTAĆ]: – Ktoś, kto nie przyszedł po waszą śmierć. [LIRA]: – To nie jest odpowiedź. [OBCA POSTAĆ]: – Nie jestem żołnierzem Zarkana. [VAELOR]: – Skąd mamy wiedzieć, że mówisz prawdę? [OBCA POSTAĆ]: – Nie wiecie. Ale jeśli nie otworzycie, wkrótce będziecie musieli odpowiedzieć na znacznie trudniejsze pytania. Lira spojrzała na Vaelora. Niechętnie skinął głową. Drzwi uchyliły się. W progu stał wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu. Jego twarz była częściowo zasłonięta kapturem. Na piersi nosił metalową zawieszkę z symbolem korony przeciętej pionową linią. Lira natychmiast skierowała ostrze w jego stronę. [LIRA]: – Skąd masz ten znak? [OBCA POSTAĆ]: – Od tych, którzy jeszcze pamiętają przysięgę. [VAELOR]: – Jaką przysięgę? Mężczyzna spojrzał na Vaelora. [OBCA POSTAĆ]: – Tę, której nie powinieneś był odziedziczyć. [VAELOR]: – Nie mam już cierpliwości do zagadek. [OBCA POSTAĆ]: – W takim razie powiem prościej. Zarkan wie, że dotarłeś do grobu pierwszego króla. Wie również, że miecz odpowiedział na twoją krew. [LIRA]: – Skąd to wiesz? [OBCA POSTAĆ]: – Ponieważ nie tylko wy obserwujecie to miejsce. Mężczyzna wyciągnął rękę i położył na kamiennym progu niewielką metalową płytkę. Znajdował się na niej symbol siedmiu gałęzi wyrastających z jednego pnia. [OBCA POSTAĆ]: – Druga pieczęć została naruszona. Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni staje się zimny. [VAELOR]: – Gdzie? [OBCA POSTAĆ]: – Na północ od Eldorii. W miejscu, którego nie ma już na żadnej współczesnej mapie. [LIRA]: – Dolina Zapomnienia. Mężczyzna skinął głową. [OBCA POSTAĆ]: – Nie powinniście tam iść. [VAELOR]: – Dlaczego? [OBCA POSTAĆ]: – Ponieważ to miejsce nie zapomina ludzi. Ono odbiera im powód, dla którego przyszli. [LIRA]: – Kto naruszył pieczęć? Mężczyzna spojrzał na nią. [OBCA POSTAĆ]: – Ktoś, kto szuka tego samego, czego szuka wasz król. [VAELOR]: – Zarkan? [OBCA POSTAĆ]: – Zarkan nie jest jedynym, który pragnie władzy. Mężczyzna cofnął się w stronę korytarza. [VAELOR]: – Zaczekaj! Kim jesteś? Nieznajomy zatrzymał się na moment. [OBCA POSTAĆ]: – Człowiekiem, który kiedyś złożył przysięgę, a potem nauczył się bać jej spełnienia. Zniknął w ciemności. Lira wybiegła za nim, ale korytarz był pusty. Na kamiennej posadzce pozostała tylko metalowa zawieszka. 8. TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ SWOJĄ ŚMIERĆ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W Dolinie Zapomnienia czas nie płynął tak jak w innych częściach Aethrionu. Niektórzy twierdzili, że można tam przeżyć całą noc w ciągu jednej chwili. Inni utrzymywali, że wystarczy jeden krok, by stracić wspomnienie całego życia. Byli też tacy, którzy wracali z doliny i przysięgali, że spotkali samych siebie – ludzi, którymi mogli się stać, gdyby kiedyś podjęli inną decyzję. Nie wszystkie te opowieści były prawdziwe. Niektóre były znacznie gorsze. Vaelor i Lira opuścili grób dopiero po dłuższej chwili. Miecz Aethara ponownie zawisł nieruchomo nad sarkofagiem, a kamienne drzwi zamknęły się za nimi bezszelestnie. Metalową płytkę zabrali ze sobą. Kiedy wyszli na powierzchnię, noc powoli ustępowała miejsca świtowi. Na wschodzie pojawiła się wąska linia bladego światła. Vaelor był zmęczony. Każda kolejna wizja pozostawiała w jego głowie ból, którego nie potrafił opisać. Nie wiedział już, które z jego myśli należały do niego, a które zostały mu podarowane przez kogoś innego. Lira szła obok niego w milczeniu. [VAELOR]: – Muszę cię o coś zapytać. [LIRA]: – Pytaj. [VAELOR]: – Czy wiedziałaś, że twoja matka była jedną ze strażniczek? [LIRA]: – Dowiedziałam się o tym dopiero po jej zniknięciu. [VAELOR]: – A twój brat? Lira zatrzymała się. [LIRA]: – Co z nim? [VAELOR]: – Czy wie o tym wszystkim? [LIRA]: – Nie. [VAELOR]: – Gdzie jest? [LIRA]: – Nie wiem. Vaelor spojrzał na nią uważniej. [VAELOR]: – Mówisz o nim tak, jakbyś już dawno przestała wierzyć, że go odnajdziesz. [LIRA]: – Nie przestałam. [VAELOR]: – Więc dlaczego nie szukasz? [LIRA]: – Ponieważ niektórych ludzi nie można odnaleźć, dopóki sami nie zdecydują się wrócić. [VAELOR]: – To nie brzmi jak odpowiedź. [LIRA]: – Nie wszystko musi być odpowiedzią dla ciebie. Zanim Vaelor zdążył zareagować, z pobliskich krzewów dobiegł trzask. Lira natychmiast odwróciła się w tamtą stronę. [LIRA]: – Wyjdź. Przez chwilę nic się nie działo. Potem spomiędzy drzew wyszedł młody mężczyzna. Miał zmęczoną twarz, ciemne włosy i ubranie podróżne pokryte kurzem. Na ramieniu nosił niewielką torbę. Nie wyglądał na żołnierza, ale poruszał się z ostrożnością kogoś, kto wiele razy musiał uciekać przed niebezpieczeństwem. Lira znieruchomiała. [LIRA]: – Kael? Mężczyzna spojrzał na nią. [KAEL]: – Witaj, siostro. Lira opuściła ostrza, ale nie schowała ich do pochew. [LIRA]: – Gdzie byłeś? [KAEL]: – Tam, gdzie mnie zostawiłaś. [LIRA]: – Nie zostawiłam cię! [KAEL]: – Wiem. [VAELOR]: – To twój brat? Kael spojrzał na Vaelora. [KAEL]: – A ty musisz być królewskim dziedzicem. [VAELOR]: – Zaczynam się zastanawiać, czy wszyscy w tej krainie znają mnie lepiej, niż ja znam siebie. [KAEL]: – Nie znam cię. Ale znam znak, który nosisz. Kael podszedł bliżej. Gdy spojrzał na lewą dłoń Vaelora, jego twarz stężała. [KAEL]: – A więc to prawda. [VAELOR]: – Co? [KAEL]: – Znak wrócił. [LIRA]: – Skąd wiesz? [KAEL]: – Ponieważ pilnowałem czegoś, czego nie wolno było otworzyć. Vaelor poczuł, że nieznajomy z grobowca nie był jedyną osobą, która znała sekrety pieczęci. [VAELOR]: – Czego pilnowałeś? Kael spojrzał na siostrę. [KAEL]: – Nie tutaj. [LIRA]: – Nie zamierzam znowu pozwolić ci zniknąć bez wyjaśnień. [KAEL]: – Nie zamierzam znowu uciekać. [VAELOR]: – Co znajduje się w Dolinie Zapomnienia? Kael spojrzał na niego. [KAEL]: – Drugie więzienie. [VAELOR]: – Dla kogo? [KAEL]: – Tego jeszcze nie wiem. [VAELOR]: – A dlaczego pilnowałeś czegoś, czego nie wolno było otworzyć? Kael przez moment patrzył na własne dłonie. [KAEL]: – Ponieważ kiedyś już to zrobiłem. Lira zrobiła krok w jego stronę. [LIRA]: – O czym ty mówisz? [KAEL]: – O tym, że pamiętam, jak umarłem. Vaelor przypomniał sobie, że słowa te brzmiały jak coś, co Kael powiedział już wcześniej. Nie rozumiał jednak, co miały oznaczać. [VAELOR]: – Ale przecież żyjesz. [KAEL]: – Właśnie. Kael nie wyjaśnił niczego więcej. 9. DRUGA PIECZĘĆ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Daleko od lasu Elarwen, za murami Czarnej Wieży, noc nie ustępowała świtowi. Wieża stała na skalnym wzgórzu, a jej czarne mury wznosiły się ponad okolicznymi ruinami. Zbudowano ją na miejscu dawnej świątyni, której nazwy nie pamiętali już nawet najstarsi kapłani. W najniższych podziemiach nie było pochodni. Nie były potrzebne. Ściany świeciły delikatnym, bladym światłem, a podłoga pulsowała niczym powierzchnia ogromnego serca. Zarkan stał przed kamiennym kręgiem. Nie nosił królewskiej korony. Zawsze uważał ją za przedmiot zbyt łatwo rozpoznawalny. Na jego ramionach spoczywał ciemny płaszcz, a na piersi wisiał medalion z symbolem przeciętej korony. Przed nim znajdowało się siedem kamiennych płyt. Pierwsza była rozbita. Druga pokrywała się siecią drobnych pęknięć. Pozostałe pozostawały nienaruszone. [ZARKAN]: – Pierwsza pieczęć została otwarta. Z ciemności dobiegł spokojny głos. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie została otwarta. Została naruszona. [ZARKAN]: – Różnica nie ma znaczenia. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Dla ciebie nigdy nie miała. Zarkan zacisnął szczękę. [ZARKAN]: – Dziedzic dotarł do grobu Aethara. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Wiem. [ZARKAN]: – Miecz odpowiedział na jego krew. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Wiem. [ZARKAN]: – A więc wszystko przebiega zgodnie z planem. W ciemności pojawił się zarys postaci. Jej twarz była identyczna z twarzą Vaelora. Srebrne oczy spoczęły na Zarkanie. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Czy naprawdę wierzysz, że to ty układasz ten plan? Zarkan nie spuścił wzroku. [ZARKAN]: – Wierzę, że mogę jeszcze zmienić jego zakończenie. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Twoja ambicja jest większa niż twoja wiedza. [ZARKAN]: – Nie służę ci po to, by przez wieczność klęczeć przed twoim cieniem. Pierwsza Pamięć milczała. Zarkan podszedł do drugiej płyty. [ZARKAN]: – Druga pieczęć jest osłabiona. Mogę ją otworzyć. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie. [ZARKAN]: – Dlaczego? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Ponieważ jeszcze nie rozumiesz, co znajduje się po drugiej stronie. [ZARKAN]: – Rozumiem wystarczająco dużo. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie rozumiesz nawet tego, dlaczego pozwoliłem ci zasiąść na tronie Eldorii. Zarkan odwrócił się. [ZARKAN]: – Ponieważ potrzebujesz króla. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie potrzebuję króla. Potrzebuję kogoś, kto otworzy drzwi. [ZARKAN]: – Vaelor. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Tak. Zarkan spojrzał na pękniętą płytę. [ZARKAN]: – A jeśli odmówi? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Wtedy przypomnimy mu, kim jest. [ZARKAN]: – Nie pozwolę mu zająć mojego miejsca. Pierwsza Pamięć uśmiechnęła się. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Wciąż myślisz, że chodzi o tron. Zarkan milczał. Na powierzchni drugiej płyty pojawiła się cienka, czarna linia. Z każdą chwilą stawała się coraz dłuższa. Zarkan wyciągnął dłoń. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Nie dotykaj. [ZARKAN]: – Muszę wiedzieć, czy pieczęć jest gotowa. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Powiedziałem: nie dotykaj. Zarkan cofnął rękę. W tej samej chwili z wnętrza płyty dobiegł szept. Nie był to głos Pierwszej Pamięci. Nie był to również głos Nemoratha. Był to głos kogoś, kto mówił bardzo powoli, jakby dopiero uczył się ludzkiego języka. [NIEZNANY GŁOS]: – Kto... mnie... pamięta? Zarkan pobladł. Pierwsza Pamięć odwróciła głowę w stronę płyty. Po raz pierwszy od wielu stuleci jej twarz zdradziła coś przypominającego strach. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Zamknij ją. [ZARKAN]: – Nie wiem jak! [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Znajdź dziedzica. [ZARKAN]: – A jeśli nie zdążę? Postać o twarzy Vaelora spojrzała na niego. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: – Wtedy wszyscy przypomną sobie, dlaczego świat musiał zostać zapomniany. 10. DROGA, KTÓREJ NIE MOŻNA OMINĄĆ [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie każda tajemnica została stworzona po to, by ją rozwiązać. Niektóre istnieją, aby chronić tych, którzy nie są jeszcze gotowi poznać odpowiedzi. Inne są więzieniami dla wspomnień, których nikt nie potrafił udźwignąć. A są też takie, które czekają na właściwego człowieka. Vaelor, Lira i Kael znaleźli schronienie w niewielkiej jaskini położonej niedaleko północnego wąwozu. Nie była wygodna, ale miała tylko jedno wejście i można ją było łatwo zabezpieczyć. Kael rozpalił niewielki ogień. Lira siedziała naprzeciwko niego, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Nie spuszczała z brata wzroku. Vaelor obserwował płomienie. Wciąż słyszał słowa Pierwszej Pamięci. Jesteś moim następcą. Ja byłem pierwszy. Powiedz Elarionowi, że pamiętam jego zdradę. Nie wiedział, które z tych słów było najważniejsze. Może wszystkie. [VAELOR]: – Musimy znaleźć Arona. Kael podniósł wzrok. [KAEL]: – Jeśli żyje, sam spróbuje nas odnaleźć. [VAELOR]: – Nie będę czekał. [LIRA]: – Nie możemy ruszyć na południe. Zarkan będzie przeszukiwał wszystkie drogi prowadzące z lasu. [VAELOR]: – Więc pójdziemy inną. [KAEL]: – Nie ma innej drogi, która pozwoli nam dotrzeć do Arona, zanim zrobi to Zarkan. [VAELOR]: – Zatem powiedz mi, co mamy zrobić. Kael wyjął z torby niewielki fragment pergaminu. Był stary, poplamiony i częściowo spalony. Rozłożył go na ziemi. Przedstawiał mapę północnych obszarów Eldorii. Niektóre miejsca zostały oznaczone czerwonymi znakami. Wśród nich znajdowała się Dolina Zapomnienia. [KAEL]: – Druga pieczęć nie jest zwykłym więzieniem. Została zbudowana wokół miejsca, w którym przechowywano pamięć pierwszych strażników. [VAELOR]: – Dlaczego? [KAEL]: – Ponieważ siedmioro strażników nie ufało sobie nawzajem. [LIRA]: – To nie ma sensu. Przecież złożyli przysięgę. [KAEL]: – Przysięga nie oznacza zaufania. Lira zamilkła. Kael przesunął palcem po mapie. [KAEL]: – W Dolinie znajduje się przejście do miejsca nazywanego Komnatą Pierwszego Imienia. Tam ukryto część prawdziwej kroniki. [VAELOR]: – Tę, o której mówił mój ojciec? [KAEL]: – Prawdopodobnie. [VAELOR]: – A Aron? [KAEL]: – Jeśli wie, gdzie szukać kroniki, może również tam zmierzać. Vaelor spojrzał na mapę. [VAELOR]: – W takim razie pójdziemy do Doliny. Lira pokręciła głową. [LIRA]: – Nie rozumiesz, co oznacza to miejsce. [VAELOR]: – Wiem, że może odebrać mi wspomnienia. [LIRA]: – Nie tylko wspomnienia. Może odebrać ci powód, dla którego wyruszyłeś. Możesz zapomnieć o Aronie. O swoim ojcu. O matce. Możesz zapomnieć nawet własne imię. [VAELOR]: – A jeśli nie pójdziemy, druga pieczęć może zostać otwarta. [KAEL]: – Ma rację. Lira spojrzała na brata. [LIRA]: – Ty również chcesz tam iść? [KAEL]: – Nie. [VAELOR]: – Więc dlaczego? Kael długo milczał. [KAEL]: – Ponieważ nie mamy innej drogi. [VAELOR]: – A przed Pierwszą Pamięcią? Kael spojrzał na niego. [KAEL]: – Przed nią nie można ukryć niczego. Vaelor odwrócił wzrok ku wejściu do jaskini. Za drzewami powoli rozjaśniało się niebo. Świt nadchodził, ale nie przynosił ulgi. [VAELOR]: – W takim razie musimy znaleźć sposób, żeby nie dać jej nad sobą władzy. [LIRA]: – A jeśli nie ma takiego sposobu? [VAELOR]: – To go stworzymy. Kael zwinął mapę. [KAEL]: – W takim razie ruszymy przed zachodem słońca. Droga do Doliny zajmie nam dwa dni, jeśli nie natrafimy na patrole. [LIRA]: – A jeśli natrafimy? Kael spojrzał na nią. [KAEL]: – Wtedy będziemy musieli walczyć. Vaelor spojrzał na swoją lewą dłoń. Znak dwóch splecionych drzew był teraz wyraźniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Nie świecił. Nie poruszał się. Po prostu był. [VAELOR]: – Zanim wyruszymy, chcę wiedzieć jeszcze jedno. [LIRA]: – Co? [VAELOR]: – Czy moja matka żyje? Lira nie odpowiedziała. Kael spuścił wzrok. Vaelor poczuł, jak w jego wnętrzu narasta gniew. Nie na nich. Na wszystkich, którzy znali część prawdy, lecz nie potrafili lub nie chcieli mu jej przekazać. [VAELOR]: – Nie będę już więcej pozwalał, żeby inni decydowali, ile prawdy mogę poznać. [LIRA]: – Vaelorze... [VAELOR]: – Nie. Tym razem ja decyduję. Odnajdziemy Arona. Odkryjemy, co stało się z moimi rodzicami. Dowiemy się, kim była Pierwsza Pamięć i dlaczego ma moją twarz. A potem znajdziemy sposób, żeby powstrzymać Zarkana. [KAEL]: – A jeśli odpowiedzi okażą się gorsze od pytań? Vaelor spojrzał na ogień. [VAELOR]: – Wtedy przynajmniej będę wiedział, z czym walczę. Nikt już się nie odezwał. Przez dłuższą chwilę słychać było jedynie trzask drewna i odległy śpiew nocnego ptaka. Potem Vaelor poczuł delikatne drgnięcie znaku na dłoni. Nie był to ból. Nie było to również ostrzeżenie. Przypominało raczej dotyk kogoś, kto położył dłoń na jego ramieniu. W głębi umysłu usłyszał cichy głos. [NEMORATH]: – Nie idź do Doliny, jeśli nie jesteś gotowy stracić czegoś, czego jeszcze nie poznałeś. [VAELOR]: – Czy to kolejna próba, żeby mnie przestraszyć? [NEMORATH]: – Nie muszę cię straszyć. Dolina zrobi to za mnie. [VAELOR]: – Dlaczego sam się jej boisz? Przez chwilę nie było odpowiedzi. [NEMORATH]: – Ponieważ są miejsca, w których nawet więzień może zostać zapomniany. Głos ucichł. Vaelor podniósł głowę. Lira i Kael nie zauważyli niczego. Oboje patrzyli na mapę, próbując ustalić najbezpieczniejszą drogę. Vaelor nie powiedział im o słowach Nemoratha. Nie dlatego, że chciał coś przed nimi ukrywać. Po prostu po raz pierwszy zrozumiał, że nie każda odpowiedź musi zostać wypowiedziana natychmiast. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: O świcie trójka wędrowców opuściła jaskinię. Za nimi pozostał grób pierwszego króla, miecz będący więzieniem i kaplica, której ściany pamiętały siedmioro strażników. Przed nimi rozciągała się droga ku północy. Nie wiedzieli, że w tej samej chwili Aron również wyruszył w drogę. Nie wiedzieli, że Zarkan wysłał swoich ludzi, by odnaleźli drugą pieczęć. Nie wiedzieli też, że gdzieś poza granicami znanego świata ktoś zaczął przypominać sobie imię, które zostało wymazane przed narodzinami bogów. A ja... Ja wiedziałem tylko tyle, że Vaelor poznał już część prawdy. Nie tę, którą powinien był poznać. Nie tę, którą chciałem mu przekazać. I z pewnością nie tę, która mogła go ocalić. Bo kiedy po raz pierwszy od wielu stuleci usłyszałem głos Pierwszej Pamięci, zrozumiałem, że nie wróciła po to, by odzyskać utraconą władzę. Wróciła po coś, co kiedyś jej odebrano. A ja pamiętałem dzień, w którym jej to odebrano. Pamiętałem również, kto stał wtedy u mojego boku. Nie byłem pewien, czy Vaelor kiedykolwiek mi wybaczy, kiedy pozna prawdę. Ale jedno wiedziałem na pewno. Tym razem nie mogłem pozwolić, aby historia powtórzyła się w taki sam sposób. Nie po raz drugi.

End of Chapter 2

Chapter 2: Rozdział 2:GRÓB PIERWSZEGO KRÓLA - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio