Chapter 24 of 26
Rozdział 24
PRZYSIĘGA SIEDMIU STRAŻNIKÓW
1.8k words
ROZDZIAŁ 24
PRZYSIĘGA SIEDMIU STRAŻNIKÓW
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Przysięgi składa się z różnych powodów.
Jedni przysięgają z miłości. Inni ze strachu. Jeszcze inni dlatego, że wierzą, iż ich słowa mogą zmienić przyszłość.
My, siedmioro strażników, przysięgaliśmy chronić świat przed tym, co znajdowało się poza jego granicami.
Nie wiedzieliśmy wtedy, że największe zagrożenie nie przyjdzie z zewnątrz.
Zrodzi się z naszej własnej decyzji.
A kiedy przysięga zacznie pękać, każdy z nas będzie musiał odpowiedzieć za to, co zrobił.
---
1. OSTATNIE CHWILE NAMARIS
Nad miastem wisiała ciężka cisza.
Mieszkańcy zamknęli się w domach, a na murach nie pojawiały się już światła. Z daleka dochodził jedynie szum wiatru, który poruszał pustymi chorągwiami.
Vaelor i pozostali zgromadzili się w dawnej sali rady.
Na środku stał kamienny stół. Jego powierzchnię pokrywała mapa Namaris, ale nie przedstawiała ulic ani budynków.
Pokazywała wspomnienia.
Każda dzielnica miała inny kolor. Jedne były jasne, inne niemal czarne. W samym środku miasta znajdował się punkt, który pulsował srebrnym światłem.
[VAELOR]: — Co to jest?
[BEZCIENNY]: — Miejsce, w którym przechowuje się pierwszą przysięgę.
[ELARION]: — Nie powinieneś był tego pokazywać.
[BEZCIENNY]: — Nie powinienem był również pomagać Aetharowi ukryć jego imienia. A jednak to zrobiłem.
Elarion zacisnął szczęki.
[LIRA]: — Czy to tam znajduje się imię dziewczynki?
Nieznajomy spojrzał na Kaela.
[BEZCIENNY]: — Nie tylko jej.
[KAEL]: — Więc co tam jest?
[BEZCIENNY]: — Pamięć o tym, dlaczego siedmioro strażników złożyło przysięgę.
Vaelor przyjrzał się mapie.
[VAELOR]: — Musimy tam iść.
[ELARION]: — To nie jest takie proste.
[VAELOR]: — Znowu?
[ELARION]: — Nie chodzi o zagrożenie, które może nas tam spotkać. Chodzi o to, że nie wszystkie wspomnienia powinny zostać odzyskane.
[VAELOR]: — Kto ma o tym decydować?
Elarion spojrzał na niego.
[ELARION]: — Ten, kto będzie musiał ponieść konsekwencje.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — W takim razie pójdziemy wszyscy.
---
2. SALA PRZYSIĘGI
Droga do centrum Namaris prowadziła przez szeroki plac, którego nie było na wcześniejszych mapach.
W jego środku stało siedem kolumn.
Każda była wykonana z innego kamienia.
Na pierwszej wyryto znak otwartego oka.
Na drugiej — dłoń.
Na trzeciej — koronę.
Na czwartej — drzewo.
Na piątej — pusty tron.
Na szóstej — twarz bez ust.
Na siódmej nie było żadnego symbolu.
Vaelor zatrzymał się przed kolumnami.
[VAELOR]: — To te same znaki co na bramie siedmiu pytań.
[ELARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Czyli brama i te kolumny powstały w tym samym czasie?
[ELARION]: — Nie. Brama została stworzona później. Kolumny są znacznie starsze.
Nieznajomy bez cienia podszedł do siódmej kolumny.
[BEZCIENNY]: — To tutaj złożyliśmy przysięgę.
[VAELOR]: — Wszyscy siedmioro?
[BEZCIENNY]: — Tak.
[ELARION]: — Nie wszyscy.
Nieznajomy odwrócił się.
[BEZCIENNY]: — Zawsze pamiętałeś to inaczej.
[ELARION]: — Ponieważ nie wszyscy byliśmy wtedy sobą.
Vaelor spojrzał na Elariona.
[VAELOR]: — Co to znaczy?
Elarion nie odpowiedział.
Wtedy pierwsza kolumna rozbłysła.
Na jej powierzchni pojawił się obraz.
Młody Aethar stał pośrodku kręgu.
Obok niego znajdowała się Seris.
Dalej Vaelor rozpoznał Elariona.
Pozostałe postacie były nieznane.
Wspomnienie zaczęło się poruszać.
---
3. PRZYSIĘGA
Wizja była wyraźna.
Siedmioro strażników stało w kręgu, a przed nimi unosił się ogromny znak przypominający splecione korzenie.
Aethar trzymał w dłoni srebrny miecz.
[AETHAR Z WIZJI]: — Jeśli nie zamkniemy drogi, wszystko, co istnieje, zostanie ponownie nazwane.
[STRAŻNIK]: — A jeśli ją zamkniemy?
[AETHAR Z WIZJI]: — Świat będzie mógł trwać.
[SERIS Z WIZJI]: — Ale nie wszyscy zostaną zachowani.
[INNY STRAŻNIK]: — Nie możemy ocalić każdego.
Seris spojrzała na niego.
[SERIS Z WIZJI]: — Właśnie dlatego musimy uważać, kogo poświęcamy.
Elarion z wizji stał nieco z boku.
Nie miał jeszcze oznak starości. Jego twarz była młoda, a w oczach widać było gniew.
[ELARION Z WIZJI]: — Nie złożę takiej przysięgi.
Aethar odwrócił się w jego stronę.
[AETHAR Z WIZJI]: — Nie proszę cię o poświęcenie niewinnych.
[ELARION Z WIZJI]: — Jeszcze nie.
Pozostali zamilkli.
Aethar podszedł bliżej.
[AETHAR Z WIZJI]: — Jeśli tego nie zrobimy, nie będzie już żadnego wyboru.
[ELARION Z WIZJI]: — A jeśli to zrobimy, wybór zostanie odebrany tym, którzy przyjdą po nas.
Seris spuściła wzrok.
[SERIS Z WIZJI]: — Musimy znaleźć trzecią drogę.
[AETHAR Z WIZJI]: — Nie ma trzeciej drogi.
W tej chwili wizja zadrżała.
Na niebie nad strażnikami pojawiła się postać.
Nie miała twarzy.
Jej sylwetka była otoczona srebrnym światłem.
[POSTAĆ BEZ TWARZY]: — Jest.
Wszyscy spojrzeli w górę.
[POSTAĆ BEZ TWARZY]: — Ale nie należy do was.
Wspomnienie urwało się.
---
4. SIEDMIU I JEDEN
Vaelor odwrócił się do Elariona.
[VAELOR]: — Kim była ta postać?
[ELARION]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Nie wierzę ci.
[ELARION]: — Tym razem mówię prawdę.
Nieznajomy bez cienia patrzył na kolumny.
[BEZCIENNY]: — Była tam, zanim przybyliśmy.
[LIRA]: — Czyli nie należała do siedmiorga?
[BEZCIENNY]: — Nie.
[KAEL]: — W takim razie kim była?
Nieznajomy spojrzał na niego.
[BEZCIENNY]: — Kimś, kto nie potrzebował przysięgi.
Vaelor ponownie przyjrzał się obrazowi.
[VAELOR]: — Dlaczego nie ma jej w żadnej kronice?
[ELARION]: — Ponieważ kroniki zapisali ci, którzy przysięgali.
[VAELOR]: — A ona?
[ELARION]: — Nie należała do naszej historii.
Siódma kolumna zaczęła pulsować.
Na jej powierzchni pojawił się nowy obraz.
Tym razem nie przedstawiał strażników.
Pokazywał dziecko leżące w ramionach Seris.
Niemowlę miało na dłoni znak dwóch splecionych drzew.
Vaelor zrobił krok naprzód.
[VAELOR]: — To ja?
Elarion pobladł.
[ELARION]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Znowu to samo.
[ELARION]: — Nie będę cię okłamywał tylko po to, by dać ci odpowiedź, której oczekujesz.
Vaelor patrzył na niemowlę.
[VAELOR]: — Czy to dziecko było powodem, dla którego złamałeś przysięgę?
Elarion nie odpowiedział.
Nie musiał.
Jego milczenie powiedziało wystarczająco dużo.
---
5. PAMIĘĆ AETHARA
W centrum kolumn pojawiła się srebrna kula.
Nie przypominała wspomnienia Seris, które grupa widziała wcześniej. Była większa, a jej światło miało odcień chłodnego błękitu.
Nieznajomy bez cienia podszedł do niej.
[BEZCIENNY]: — To ostatni zapis Aethara z Namaris.
Vaelor natychmiast znalazł się przy nim.
[VAELOR]: — Odtwórz go.
[BEZCIENNY]: — Nie wiem, czy powinienem.
[VAELOR]: — Nie proszę cię o pozwolenie.
Nieznajomy spojrzał na Elariona.
Po chwili dotknął kuli.
W jej wnętrzu pojawił się Aethar.
Stał samotnie w tej samej sali, w której znajdowali się teraz Vaelor i jego towarzysze.
[AETHAR Z WIZJI]: — Jeśli ktokolwiek odnajdzie ten zapis, oznacza to, że przysięga nie przetrwała.
Zrobił kilka kroków.
[AETHAR Z WIZJI]: — Nie próbujcie przywracać pierwszego imienia. Nie jest ono kluczem do władzy. Nie jest też bronią.
Vaelor pochylił się bliżej.
[AETHAR Z WIZJI]: — Jest pamięcią o wyborze, którego nie powinien dokonać nikt jeden.
Wspomnienie zadrżało.
[AETHAR Z WIZJI]: — Elarionie, jeśli mnie słyszysz, nie pozwól mu otworzyć drogi.
Elarion zamknął oczy.
[AETHAR Z WIZJI]: — Wiem, że chciałeś ocalić dziecko. Wiem, że nie mogłeś znieść myśli, iż zniknie. Ale nie rozumiesz, co przyprowadziłeś za sobą.
Vaelor odwrócił się do Strażnika.
[AETHAR Z WIZJI]: — To, co ocaliłeś, nie jest tym, czym się wydaje.
Obraz zgasł.
---
6. PRAWDZIWA CENA
W sali zapadła cisza.
Vaelor patrzył na Elariona.
[VAELOR]: — Co przyprowadziłeś za sobą?
Elarion nie odpowiedział.
[VAELOR]: — Czy to ma coś wspólnego ze mną?
[ELARION]: — Nie wiem.
[VAELOR]: — Przestań!
Głos Vaelora odbił się od kamiennych ścian.
[VAELOR]: — Przez cały czas mówisz, że nie wiesz. Ale kiedy pojawia się wspomnienie, które może wyjaśnić twoją winę, natychmiast milkniesz.
Elarion spojrzał na niego.
[ELARION]: — Boję się, że jeśli powiem ci wszystko, nie będziesz już mógł patrzeć na siebie tak samo.
[VAELOR]: — Nie mam już pewności, kim jestem.
[ELARION]: — Właśnie dlatego.
Vaelor odwrócił się.
Nieznajomy bez cienia podszedł do niego.
[BEZCIENNY]: — Aethar nie ukrył swojego imienia wyłącznie przed Pierwszą Pamięcią.
[VAELOR]: — Przed kim jeszcze?
[BEZCIENNY]: — Przed tym, kto mógł je rozpoznać.
[VAELOR]: — Czyli?
Nieznajomy spojrzał na siódmą kolumnę.
[BEZCIENNY]: — Przed pamięcią, która nie znała jeszcze różnicy między istnieniem a zapomnieniem.
Vaelor poczuł chłód.
[VAELOR]: — Czy to właśnie jest początek?
[BEZCIENNY]: — Nie wiem, czy można nazwać to początkiem.
[VAELOR]: — A co z pierwszym królem?
Nieznajomy zamknął oczy.
[BEZCIENNY]: — Aethar nie był pierwszym, który nosił koronę. Był pierwszym, który zrozumiał, że korona może być więzieniem.
---
7. ZDRADA WSPOMNIEŃ
Nagle wszystkie kolumny rozbłysły.
Na ich powierzchni pojawiły się obrazy.
Siedmioro strażników stojących przed otwartą drogą.
Seris trzymająca niemowlę.
Elarion z czarnym kryształem w dłoni.
Aethar podnoszący miecz.
A potem postać bez twarzy, która wypowiedziała słowa:
[POSTAĆ BEZ TWARZY]: — Jedno życie za jedno imię.
Elarion cofnął się.
[ELARION]: — Nie.
Vaelor odwrócił się do niego.
[VAELOR]: — Co się dzieje?
[ELARION]: — To wspomnienie nie powinno istnieć.
Kolumny zaczęły pękać.
Nieznajomy bez cienia wyciągnął rękę w stronę srebrnej kuli.
[BEZCIENNY]: — Ktoś próbuje odebrać zapis.
Z głębi sali dobiegł głos.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie pozwólcie mu go zobaczyć.
Vaelor odwrócił się.
W przejściu stała Pierwsza Pamięć.
Jej twarz była identyczna z twarzą Vaelora, a srebrne oczy pozbawione źrenic.
[VAELOR]: — Nie masz tu władzy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ty również nie rozumiesz, gdzie jesteś.
[VAELOR]: — Więc wyjaśnij.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie mogę.
[VAELOR]: — Czy nie chcesz?
Pierwsza Pamięć spojrzała na Elariona.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — On już raz wybrał. I świat zapłacił za jego decyzję.
Elarion stanął naprzeciw niej.
[ELARION]: — Nie będziesz decydować za niego.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie muszę. On sam otworzy drogę.
Pierwsza Pamięć uniosła dłoń.
Wszystkie kolumny zgasły.
Srebrna kula pękła.
---
8. OSTATNIA PRZYSIĘGA
Z pękniętej kuli wydobył się niewielki fragment światła.
Nieznajomy bez cienia chwycił go, zanim spadł na ziemię.
[BEZCIENNY]: — Mamy tylko chwilę.
[VAELOR]: — Co to jest?
[BEZCIENNY]: — Część ostatniej przysięgi.
[KAEL]: — Co mamy z nią zrobić?
Nieznajomy spojrzał na Vaelora.
[BEZCIENNY]: — Zabrać ją tam, gdzie pierwsza droga została otwarta.
[ELARION]: — Nie.
[BEZCIENNY]: — Nie mamy wyboru.
[ELARION]: — Zawsze jest wybór.
Nieznajomy spojrzał na niego z bólem.
[BEZCIENNY]: — Właśnie tego nauczyłeś się za późno.
W oddali rozległ się potężny huk.
Ściany sali zaczęły się rozpadać.
Vaelor wyciągnął rękę po fragment światła.
Gdy go dotknął, usłyszał głos Aethara.
[AETHAR Z WSPOMNIENIA]: — Synu, jeśli kiedykolwiek to usłyszysz, pamiętaj: nie każda przysięga zasługuje na to, by jej dochować.
Obraz zniknął.
Vaelor schował fragment.
[VAELOR]: — Musimy się stąd wydostać.
Grupa ruszyła ku wyjściu.
Za nimi Pierwsza Pamięć pozostała nieruchoma.
Jej srebrne oczy śledziły Vaelora.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wiesz, co niesiesz.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]: — W takim razie będę musiał się dowiedzieć.
---
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Opuściliśmy salę przysięgi, zanim Namaris zdążyło się zawalić.
Nie wiedziałem, czy fragment wspomnienia Aethara był prawdziwy, czy też ktoś zmienił jego treść. Nie wiedziałem również, dlaczego Pierwsza Pamięć tak bardzo obawiała się, że Vaelor pozna historię siedmiorga strażników.
Wiedziałem tylko jedno.
Przysięga, którą złożyliśmy przed wiekami, nie chroniła świata tak, jak sobie wyobrażaliśmy.
Była częścią czegoś większego.
A kiedy ją składaliśmy, ktoś stał poza naszym kręgiem.
Ktoś, kto nie potrzebował imienia, by istnieć.
I ktoś, kto być może od początku wiedział, że pewnego dnia jeden z nas złamie przysięgę.
Ja.