Chapter 25 of 26

Rozdział 25 TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED ŚWIATEM

2.5k words

ROZDZIAŁ 25 TEN, KTÓRY PAMIĘTAŁ PRZED ŚWIATEM [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: W dawnych kronikach zapisano, że świat narodził się z pierwszego światła. Inne podania mówiły o pierwszym oddechu, który poruszył pustkę, i o pierwszym słowie, które nadało rzeczom kształt. Jeszcze inne twierdziły, że świat powstał wtedy, gdy ktoś po raz pierwszy zapragnął, aby coś istniało. Żadne z tych podań nie mówiło jednak, kto pamiętał świat, zanim pojawiło się światło. Nie mówiły też, kto pamiętał go, zanim istniały słowa. Dopiero po wydarzeniach w Namaris zrozumiałem, że wszystkie te opowieści mogły być prawdziwe. A jednocześnie żadna nie opowiadała całej historii. --- 1. UCIECZKA Z NAMARIS Miasto rozpadało się za ich plecami. Nie waliły się mury ani wieże. Znikały całe fragmenty ulic, jakby ktoś wymazywał je z powierzchni świata. Vaelor biegł przez wąski korytarz, trzymając w dłoni fragment wspomnienia Aethara. Za nim podążała Lira, a Kael pomagał Elarionowi, który został ranny, gdy jedna z kolumn zawaliła się w sali przysięgi. Nieznajomy bez cienia szedł na końcu. [VAELOR]: — Daleko jeszcze? [BEZCIENNY]: — Do wyjścia? [VAELOR]: — Do miejsca, w którym będziemy bezpieczni. Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Takiego miejsca już nie ma. Lira odwróciła się. [LIRA]: — Nie możesz choć raz powiedzieć czegoś, co daje nadzieję? [BEZCIENNY]: — Mogę. Ale nie chcę was okłamywać. Wybiegli na plac. Nad Namaris wisiała ogromna rysa. Jej krawędzie pulsowały srebrnym światłem, a z wnętrza dochodził głuchy szum. Na murach stali mieszkańcy. Nie uciekali. Patrzyli w górę, jakby czekali na kogoś, kto miał do nich wrócić. Kael zatrzymał się. [KAEL]: — Nie możemy ich zostawić. Elarion oparł się o ramię Vaelora. [ELARION]: — Nie możemy ich ocalić, jeśli sami nie przetrwamy. [KAEL]: — Zawsze ktoś zostaje. [ELARION]: — Wiem. Kael spojrzał na niego z gniewem. [KAEL]: — Nie. Nie wiesz. Vaelor stanął pomiędzy nimi. [VAELOR]: — Nie pozwolę, żebyśmy zaczęli się teraz kłócić. Znajdziemy sposób, by wrócić po mieszkańców. Nieznajomy bez cienia spojrzał na Vaelora. [BEZCIENNY]: — Nie składaj obietnic, których nie rozumiesz. [VAELOR]: — To nie była obietnica. To decyzja. Przez chwilę nieznajomy patrzył na niego w milczeniu. Potem skinął głową. --- 2. DROGA DO MIEJSCA PIERWSZEGO IMIENIA Za północną bramą Namaris znajdował się stary trakt. Prowadził przez pustą dolinę, w której nie rosły żadne drzewa. Ziemia była jasna, a kamienie pokrywały cienkie, srebrne żyłki. Nieznajomy bez cienia prowadził ich na północ. [VAELOR]: — Dokąd idziemy? [BEZCIENNY]: — Do miejsca, w którym Aethar ukrył ostatnią część swojego imienia. [VAELOR]: — Myślałem, że zostało ukryte poza zasięgiem Pierwszej Pamięci. [BEZCIENNY]: — Tak właśnie było. [VAELOR]: — Więc dlaczego możemy tam dotrzeć? [BEZCIENNY]: — Ponieważ świat się zmienia. Elarion uniósł głowę. [ELARION]: — Nie. To nie świat się zmienia. Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Masz rację. [ELARION]: — Coś wraca. [BEZCIENNY]: — Coś przypomina sobie drogę. Kael szedł kilka kroków za nimi. Od chwili opuszczenia Namaris nie odezwał się ani razu. Lira podeszła do niego. [LIRA]: — Wszystko w porządku? [KAEL]: — Nie. [LIRA]: — Chcesz porozmawiać? [KAEL]: — Chcę wiedzieć, czy ta dziewczyna naprawdę istnieje. [LIRA]: — Widziałeś ją. [KAEL]: — Widziałem wspomnienie. Nie wiem, czy to to samo. Lira nie odpowiedziała. Kael spojrzał na nią. [KAEL]: — Ty coś sobie przypomniałaś. [LIRA]: — Tak. [KAEL]: — Co? Lira długo milczała. [LIRA]: — Pamiętam, że kiedyś była częścią naszej rodziny. Kael zatrzymał się. [KAEL]: — Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej? [LIRA]: — Ponieważ nie wiedziałam, czy to wspomnienie jest prawdziwe. [KAEL]: — A teraz? [LIRA]: — Teraz wiem, że ją kochałam. Kael spuścił głowę. Przez chwilę szli w milczeniu. --- 3. OSTATNI ZAPIS AETHARA Po kilku godzinach dotarli do kamiennego kręgu. Nie było tam świątyni ani murów. Jedynie siedem niewielkich głazów ustawionych wokół pustego miejsca. Na środku znajdował się symbol dwóch splecionych drzew. Nieznajomy bez cienia zatrzymał się. [BEZCIENNY]: — Tutaj. Vaelor podszedł do kamienia. Fragment wspomnienia Aethara rozbłysnął w jego dłoni. Na powierzchni głazu pojawiły się litery. NIE SZUKAJ MNIE WŚRÓD UMARŁYCH. NIE SZUKAJ MNIE WŚRÓD ŻYWYCH. SZUKAJ TEGO, KTÓRY PAMIĘTAŁ, ZANIM POWSTAŁY IMIONA. Vaelor spojrzał na nieznajomego. [VAELOR]: — To ty? Nieznajomy nie odpowiedział. [VAELOR]: — Czy to ciebie szukamy? [BEZCIENNY]: — Nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [BEZCIENNY]: — Ponieważ ja również go szukam. Elarion zrobił krok naprzód. [ELARION]: — Przestań. [BEZCIENNY]: — Co? [ELARION]: — Przestań udawać, że nie pamiętasz. Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — A ty przestań udawać, że pamiętasz wszystko. Przez chwilę obaj patrzyli na siebie w milczeniu. Vaelor poczuł, że między nimi istnieje historia, której żaden nie chce opowiedzieć. [VAELOR]: — Chcę znać prawdę. Nieznajomy westchnął. [BEZCIENNY]: — W takim razie musisz zrozumieć, że pierwsze imię nie było imieniem króla. [VAELOR]: — Więc czyim? [BEZCIENNY]: — Tego, który pamiętał świat, zanim świat nauczył się pamiętać sam siebie. W tej chwili ziemia zadrżała. Kamienie wokół kręgu zaczęły się przesuwać. Pośrodku otworzyła się szczelina. Nie prowadziła w dół. Prowadziła w miejsce, w którym nie było ani ciemności, ani światła. --- 4. GŁOS SPOZA CZASU Z głębi szczeliny dobiegł głos. [GŁOS]: — Przyszliście. Nieznajomy bez cienia cofnął się o krok. Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Znasz ten głos? [BEZCIENNY]: — Tak. [VAELOR]: — Czyj jest? Nieznajomy zamknął oczy. [BEZCIENNY]: — Kogoś, komu kiedyś obiecałem, że nigdy więcej go nie opuszczę. Elarion zesztywniał. [ELARION]: — Nie możesz wejść. [BEZCIENNY]: — Muszę. [ELARION]: — Wiesz, co tam jest. [BEZCIENNY]: — Wiem, czego tam nie ma. Vaelor podszedł do szczeliny. [VAELOR]: — Co znajduje się po drugiej stronie? [GŁOS]: — Pamięć. [VAELOR]: — Czyja? [GŁOS]: — Wszystkich, którzy zapomnieli. Kael spojrzał na brata Liry. [KAEL]: — Czy ona tam jest? W głębi szczeliny pojawiło się światło. [GŁOS]: — Ta, której imię zostało oddane, nie może powrócić, dopóki ktoś nie zapamięta ceny. Kael zrobił krok naprzód. [KAEL]: — Ja ją zapamiętam. [GŁOS]: — Nie pamiętasz nawet własnej śmierci. Kael zacisnął pięści. [KAEL]: — W takim razie przypomnę sobie. Głos zamilkł. Potem odpowiedział: [GŁOS]: — Przyjdź więc. --- 5. PIERWSZY KRÓL Vaelor przekroczył granicę jako pierwszy. Nie poczuł, że spada. Nie poczuł też, że idzie. Po prostu znalazł się w miejscu, które wyglądało jak ogromna równina. Nie było tam nieba, ale nad nim rozciągała się przestrzeń pełna delikatnych świateł. Nie były to gwiazdy. Każde z nich przypominało maleńkie wspomnienie. Na środku równiny stał tron. Nie wykonano go z kamienia ani złota. Był zbudowany z korzeni. Jasnych i czarnych. Przed nim stał mężczyzna. Miał długie włosy, a jego twarz pozostawała ukryta w półcieniu. Kiedy się odwrócił, Vaelor zobaczył srebrne oczy. Nieznajomy bez cienia zatrzymał się. [BEZCIENNY]: — Wróciłeś. Mężczyzna spojrzał na niego. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie wróciłem. Nigdy nie odszedłem. Elarion zrobił krok naprzód. [ELARION]: — Kim jesteś? Postać spojrzała na niego. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Ty powinieneś wiedzieć. Elarion pobladł. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować. [VAELOR]: — Czy jesteś pierwszym królem? Postać spojrzała na niego. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie. [VAELOR]: — Więc kim jesteś? Mężczyzna podszedł bliżej. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Jestem tym, który pamiętał, zanim pojawiły się imiona. Vaelor zamarł. Pierwsza Pamięć powiedziała, że nie zna wszystkiego. Seris wspomniała o czymś, co istniało przed nią. Aethar ukrył swoje imię przed kimś, kto mógł je rozpoznać. Teraz stał przed nimi ktoś, kto mógł być odpowiedzią na wszystkie te pytania. [VAELOR]: — Czy jesteś tym, którego szukała Pierwsza Pamięć? Mężczyzna uśmiechnął się smutno. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Ona nie szuka mnie. [VAELOR]: — Więc czego? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Szuka siebie sprzed chwili, w której zaczęła istnieć. --- 6. TO, CZEGO NIE PAMIĘTAŁA PIERWSZA PAMIĘĆ Przestrzeń wokół tronu zaczęła się zmieniać. Vaelor zobaczył obrazy. Najpierw ciemność. Potem pustkę. Następnie pojawiło się światło. W jego wnętrzu coś poruszyło się po raz pierwszy. Nie miało twarzy ani imienia. Nie miało też ciała. Było samą pamięcią. A potem pojawiła się druga obecność. Mniejsza. Słabsza. Zaczęła obserwować pierwszą. Mężczyzna przy tronie przemówił. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Zanim świat nauczył się istnieć, pamiętałem jego możliwość. Nie stworzyłem go. Nie nadałem mu imienia. Byłem świadkiem tego, co mogło się wydarzyć. [VAELOR]: — A Pierwsza Pamięć? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Pojawiła się później. Była pierwszą istotą, która zapragnęła zachować wszystko. [VAELOR]: — Dlaczego się ciebie boi? Mężczyzna spojrzał na niego. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Ponieważ pamiętam, że nie zawsze była taka, jaką jest teraz. [VAELOR]: — Kim była wcześniej? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Tego nie mogę ci powiedzieć. Vaelor zacisnął pięści. [VAELOR]: — Dlaczego? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Ponieważ odpowiedź należy do niej. Elarion spojrzał na mężczyznę. [ELARION]: — A co z Aetharem? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Twój król oddał imię, by nie dopuścić do powrotu tego, co zostało odrzucone. [ELARION]: — Czyli pierwszego imienia? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie. Mężczyzna spojrzał na Vaelora. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Tego, kto je odrzucił. --- 7. OSTATNIE PYTANIE Kael podszedł do tronu. [KAEL]: — Powiedz mi, gdzie jest dziewczyna. Mężczyzna spojrzał na niego. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Jest bliżej, niż myślisz. [KAEL]: — Czy mogę ją ocalić? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Możesz spróbować. [KAEL]: — Jak? Mężczyzna wyciągnął dłoń. Na jego skórze pojawił się znak trzech przecinających się linii. Ten sam, który widzieli na kolumnie w Namaris. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Musisz przypomnieć sobie, co obiecałeś, zanim umarłeś. Kael zamarł. [KAEL]: — Nie pamiętam. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Właśnie dlatego twoja droga nie została jeszcze zakończona. Lira podeszła do brata. [LIRA]: — Nie musi tego robić teraz. Mężczyzna spojrzał na nią. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Ty również masz wybór. Lira zesztywniała. [LIRA]: — Jaki? [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Możesz oddać to, co otrzymałaś od Zarkana. Czarny znak na jej dłoni zapłonął. Vaelor odwrócił się. [VAELOR]: — Co masz na myśli? Lira spojrzała na własną rękę. [LIRA]: — Nie wiem. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Wiesz. Tylko nie pamiętasz, co obiecałaś. Lira cofnęła się. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Umowa nie dotyczyła wyłącznie twojego brata. W tej chwili przestrzeń zadrżała. W oddali pojawiła się sylwetka Pierwszej Pamięci. Jej srebrne oczy rozbłysły. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wolno ci mówić. Mężczyzna przy tronie odwrócił głowę. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Wciąż próbujesz ukrywać to, co sama odrzuciłaś. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Milcz! [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie pamiętasz już, kim byłaś. Pierwsza Pamięć wyciągnęła rękę. Cała równina zadrżała. Vaelor poczuł, że ktoś próbuje wyrwać mu wspomnienia. Znak na dłoni rozbłysnął. W jego wnętrzu pojawiły się dwie barwy. Zielona i czarna. A potem trzecia. Srebrna. --- 8. KTOŚ PO DRUGIEJ STRONIE Wszystko ucichło. Pierwsza Pamięć zniknęła. Mężczyzna przy tronie spojrzał na Vaelora. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie powinieneś jeszcze tu być. [VAELOR]: — To ty mnie wezwałeś. [POSTAĆ PRZY TRONIE]: — Nie. [VAELOR]: — Więc kto? Mężczyzna spojrzał za jego plecy. Vaelor odwrócił się. Na równinie stała kobieta. Miała twarz identyczną z jego własną. Srebrne oczy. Znak dwóch splecionych drzew na dłoni. Nie była Elirą. Nie była Seris. Nie była również Pierwszą Pamięcią. Patrzyła na Vaelora tak, jak patrzy ktoś, kto zna odpowiedź na pytanie zadane bardzo dawno temu. [KOBIETA]: — Wreszcie. Vaelor zrobił krok w jej stronę. [VAELOR]: — Kim jesteś? Kobieta spojrzała na niego. [KOBIETA]: — Tego imienia nie możesz jeszcze poznać. [VAELOR]: — Dlaczego? [KOBIETA]: — Ponieważ kiedy je wypowiesz, przypomnisz sobie również to, co zrobiłeś. Vaelor poczuł nagły ból w dłoni. Znak zaczął pulsować. [VAELOR]: — Ja niczego nie zrobiłem. Kobieta spojrzała na niego ze smutkiem. [KOBIETA]: — Jeszcze nie. Potem wyciągnęła rękę. Na jej dłoni pojawił się trzeci korzeń, czarny i pozbawiony liści. Vaelor usłyszał głos, który nie należał do kobiety. [GŁOS]: — Pierwsze imię zostało odrzucone. Kolejny głos odpowiedział. [GŁOS]: — Drugie zostało oddane. A potem rozległ się trzeci. [GŁOS]: — Trzecie nigdy nie powinno zostać wypowiedziane. Kobieta zniknęła. --- 9. POWRÓT Z ODPOWIEDZIĄ Kiedy Vaelor odzyskał świadomość, leżał na kamiennym podłożu. Wokół niego stali pozostali. Elarion klęczał obok. [ELARION]: — Vaelorze. Słyszysz mnie? Vaelor podniósł się powoli. [VAELOR]: — Tak. [LIRA]: — Co się stało? Vaelor spojrzał na nieznajomego bez cienia. [VAELOR]: — Spotkaliśmy tego, który pamiętał przed światem. Nieznajomy nie zaprzeczył. [KAEL]: — Czy dowiedziałeś się czegoś o dziewczynie? Vaelor spojrzał na niego. [VAELOR]: — Jest związana z trzecią drogą. Ale nie wiem, jak ją odnaleźć. Kael spuścił głowę. [LIRA]: — A twoja matka? Kobieta z wizji? Vaelor pokręcił głową. [VAELOR]: — Nie wiem, kim jest. Elarion spojrzał na jego dłoń. Znak dwóch splecionych drzew wyglądał inaczej niż wcześniej. Nie były już tylko dwa. Pomiędzy nimi pojawił się trzeci korzeń. Czarny. [ELARION]: — Co ci powiedziała? Vaelor przez chwilę milczał. [VAELOR]: — Że kiedyś zrobiłem coś, czego jeszcze nie pamiętam. Elarion zamknął oczy. [ELARION]: — W takim razie zaczyna się to, czego najbardziej się obawiałem. [VAELOR]: — Czego? Elarion spojrzał na niego. [ELARION]: — Twoja historia nie jest już tylko historią dziedzica dawnej krwi. Vaelor spojrzał na znak. [ELARION]: — Zaczyna być historią tego, który może zmienić sam początek. --- 10. WIADOMOŚĆ DLA ZARKANA Daleko w Eldorii Zarkan stał przed otwartym oknem. Na niebie pojawiły się trzy gwiazdy, których nie było tam poprzedniej nocy. Veyran wszedł do sali. [VEY RAN]: — Panie. [ZARKAN]: — Wiem. [VEY RAN]: — Nie zdążyliśmy ich zatrzymać. [ZARKAN]: — Nie musieliście. Veyran uniósł głowę. [VEY RAN]: — Nie rozumiem. Zarkan odwrócił się. [ZARKAN]: — Vaelor zobaczył tego, który pamiętał przed światem. [VEY RAN]: — Czy to oznacza, że droga została otwarta? [ZARKAN]: — Nie. Zarkan podszedł do mapy Eldorii. [ZARKAN]: — Oznacza, że ktoś wreszcie zaczął ją sobie przypominać. Wtedy w sali pojawił się cień. Pierwsza Pamięć. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie możesz już tego zatrzymać. Zarkan spojrzał na nią. [ZARKAN]: — Mogę spróbować. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie rozumiesz. Jeśli trzecia droga zostanie otwarta, powróci również to, co zostało oddane. [ZARKAN]: — Czyli? Pierwsza Pamięć długo milczała. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Imię, którego nigdy nie powinnaś była utracić. Zarkan zmrużył oczy. [ZARKAN]: — Czyje? Pierwsza Pamięć odwróciła się w stronę okna. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Moje. --- 11. KORZEŃ W miejscu, w którym Vaelor spotkał tajemniczego mężczyznę, pozostał samotny tron. Nie było na nim nikogo. Ale u jego podstawy pojawił się nowy korzeń. Wyrastał powoli z kamiennej podłogi. Był czarny. Pozbawiony liści. A jednak na jego końcu rozkwitł maleńki srebrny pąk. Z głębi przestrzeni dobiegł głos. [GŁOS]: — Pamięta. Przez chwilę panowała cisza. Potem ktoś odpowiedział. [GŁOS]: — Jeszcze nie wszystko. Korzeń poruszył się. [GŁOS]: — Ale wystarczająco dużo. Srebrny pąk otworzył się. W jego wnętrzu pojawiło się niewielkie oko. Oko, które nie patrzyło na świat. Patrzyło na czas sprzed jego narodzin. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Opuściliśmy miejsce pierwszego imienia, nie wiedząc, czy otrzymaliśmy odpowiedzi, czy jedynie kolejne pytania. Vaelor zobaczył kobietę, której twarz była podobna do jego własnej. Kael zrozumiał, że dziewczyna, której szuka, nie została zapomniana przypadkiem. Lira dowiedziała się, że jej układ z Zarkanem może skrywać znacznie więcej, niż dotąd przypuszczała. A ja usłyszałem słowa, które przez tysiące lat próbowałem wymazać z pamięci. „Jedno życie za jedno imię”. Nie wiedziałem jeszcze, czy to ja zapłaciłem cenę. Nie wiedziałem również, czy dziecko, które ocaliłem, było Vaelorem. Ale po raz pierwszy zrozumiałem, dlaczego Seris tak bardzo bała się dnia, w którym odzyska wszystkie swoje wspomnienia. Niektóre prawdy nie niszczą świata dlatego, że są straszne. Niszczą go dlatego, że świat został zbudowany na ich zapomnieniu. A gdzieś poza granicami Aethrionu coś zaczęło przypominać sobie własne imię. I tym razem nawet Pierwsza Pamięć nie potrafiła przewidzieć, co nastąpi.

End of Chapter 25