Chapter 23 of 26
Rozdział 23
DZIEWCZYNA PO DRUGIEJ STRONIE
1.8k words
ROZDZIAŁ 23
DZIEWCZYNA PO DRUGIEJ STRONIE
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Są imiona, które można odnaleźć w księgach. Są takie, które przetrwały w pieśniach, na nagrobkach i w pamięci tych, którzy kochali ich właścicieli.
Ale są też imiona, które zostały oddzielone od swoich nosicieli.
Nie można ich wypowiedzieć.
Nie można ich zapisać.
Nie można ich nawet zapamiętać, dopóki ktoś nie otworzy drogi, która powinna pozostać zamknięta.
W Namaris po raz pierwszy usłyszeliśmy głos dziewczyny, której imię zostało zatrzymane po drugiej stronie.
I Kael zrozumiał, że jego przeszłość wcale się nie skończyła.
---
1. PO OSTATNIM DZWONIE
Noc w Namaris była inna niż wszystkie noce, które Vaelor znał.
Niebo pozostawało ciemne, ale nie pojawiały się na nim gwiazdy. Wysokie wieże miasta rzucały długie cienie, choć nie było widać źródła światła.
Mieszkańcy powoli znikali z ulic.
Jedni zamykali się w domach, inni schodzili do podziemnych przejść. Nikt nie próbował wyjaśnić przybyszom, co wydarzyło się na niebie.
Veyran i jego żołnierze opuścili mury.
Nie zaatakowali.
Nie próbowali też zatrzymać grupy.
Vaelor nie ufał temu spokojowi.
[VAELOR]: — Dlaczego nas zostawili?
[ELARION]: — Ponieważ zobaczyli coś, czego się bali.
[KAEL]: — Coś, co nazwało mnie po imieniu?
[ELARION]: — Nie tylko ciebie.
Kael spojrzał na niego.
[KAEL]: — Co masz na myśli?
[ELARION]: — Ten głos nie znał wyłącznie twojego imienia. Znał twoją historię.
Lira podeszła do brata.
[LIRA]: — Musimy odpocząć.
[KAEL]: — Nie jestem zmęczony.
[LIRA]: — Nie chodzi mi o sen.
Kael spojrzał na nią, ale nie odpowiedział.
Vaelor zauważył, że od chwili wyjścia z podziemi brat Liry trzymał dłoń przy piersi. Jakby próbował powstrzymać coś, co chciało wydostać się z jego wnętrza.
W końcu znaleźli schronienie w opuszczonym budynku przy północnej ulicy.
Wewnątrz stały drewniane ławy, a na ścianach wisiały stare obrazy przedstawiające miasto sprzed wymazania.
Na jednym z nich Vaelor zobaczył siedmioro ludzi.
Wśród nich znajdował się młody Elarion.
[VAELOR]: — Byłeś tutaj.
Elarion spojrzał na obraz.
[ELARION]: — Tak.
[VAELOR]: — Znałeś Namaris.
[ELARION]: — Byłem jednym z tych, którzy pilnowali jego granic.
[VAELOR]: — Dlaczego nigdy o nim nie wspomniałeś?
[ELARION]: — Ponieważ nie pamiętałem, że powinienem.
Vaelor odwrócił się.
[VAELOR]: — Jak można zapomnieć całe miasto?
Elarion przez chwilę milczał.
[ELARION]: — Kiedyś dowiesz się, że zapomnienie nie zawsze jest skutkiem słabości pamięci. Czasami jest ceną, którą ktoś płaci za to, by inni mogli nadal istnieć.
---
2. POKÓJ BEZ OKIEN
Kael nie spał.
Siedział przy stole i patrzył na dziecięcą zabawkę, którą znalazł w kieszeni po powrocie z podziemi.
Nie pamiętał, kiedy ją zabrał.
Była niewielka, wyrzeźbiona z jasnego drewna. Przedstawiała ptaka z rozłożonymi skrzydłami.
Lira usiadła naprzeciwko niego.
[LIRA]: — Pamiętasz ją?
[KAEL]: — Nie.
[LIRA]: — Ale wziąłeś ją ze sobą.
[KAEL]: — Może dlatego, że przypomina mi coś, czego nie potrafię nazwać.
Lira wyciągnęła rękę.
Kael podał jej zabawkę.
Przyjrzała się jej uważnie.
[LIRA]: — Widziałam taki przedmiot w naszym dawnym domu.
Kael podniósł głowę.
[KAEL]: — W którym?
[LIRA]: — Zanim wszystko się zaczęło. Zanim matka zabrała nas do strażnicy.
[KAEL]: — Dlaczego nic nie pamiętam?
[LIRA]: — Byłeś wtedy młodszy.
[KAEL]: — A ty?
Lira odwróciła wzrok.
[LIRA]: — Ja pamiętam więcej, niż chciałabym pamiętać.
Kael spojrzał na nią uważnie.
[KAEL]: — Znałaś tę dziewczynkę?
Lira nie odpowiedziała od razu.
[LIRA]: — Nie wiem.
[KAEL]: — Liro.
[LIRA]: — Pamiętam, że kiedyś miałaś... — Urwała, po czym poprawiła się. — Mieliśmy kogoś, kto zawsze chodził za tobą. Kogoś, kto nie pozwalał ci odejść nawet na chwilę.
Kael pochylił się nad stołem.
[KAEL]: — To była ona?
[LIRA]: — Być może.
[KAEL]: — Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?
[LIRA]: — Ponieważ sama nie potrafię odróżnić wspomnienia od tego, co zostało mi pokazane.
Kael wstał.
[KAEL]: — Wszyscy coś przede mną ukrywają.
[LIRA]: — Nie chcę cię okłamywać.
[KAEL]: — Ale milczysz.
Lira spuściła wzrok.
[LIRA]: — Czasami milczenie jest jedyną rzeczą, która zostaje człowiekowi, kiedy nie wie, jak powiedzieć prawdę.
Kael nie odpowiedział.
Odłożył zabawkę na stół i wyszedł.
---
3. WSPOMNIENIE LIRY
Lira została sama.
Przez dłuższą chwilę patrzyła na drewnianego ptaka.
Potem zamknęła oczy.
Przypomniała sobie dom.
Niewielki budynek pośród białych drzew. Ciepłe światło w oknach. Seris siedzącą przy stole. Kaela, który próbował nauczyć się posługiwać krótkim ostrzem.
I dziewczynkę.
Stała przy drzwiach, trzymając w dłoniach podobnego ptaka.
Nie była jeszcze wysoka. Miała ciemne włosy i oczy pełne ciekawości.
[LIRA Z WSPOMNIENIA]: — Nie możesz znowu za nim chodzić.
[DZIEWCZYNKA]: — Mogę.
[LIRA Z WSPOMNIENIA]: — Kael musi się nauczyć samodzielności.
[DZIEWCZYNKA]: — Ale kiedy jestem z nim, nie boi się ciemności.
Lira zadrżała.
Wspomnienie zmieniło się.
Zobaczyła Seris stojącą przed zamkniętymi drzwiami. Matka płakała, ale nie wydawała żadnego dźwięku.
Za drzwiami znajdował się Kael.
A obok niego dziewczynka.
[SERIS Z WSPOMNIENIA]: — Jeśli zostaniecie razem, stracę was oboje.
[DZIEWCZYNKA]: — Nie chcę, żeby Kael odchodził.
[SERIS Z WSPOMNIENIA]: — Wiem.
[DZIEWCZYNKA]: — To nie pozwól mu odejść.
Seris przyklękła przed nią.
[SERIS Z WSPOMNIENIA]: — Nie wszystko, co kochamy, możemy zatrzymać.
Obraz zniknął.
Lira otworzyła oczy.
Na drewnianym ptaku pojawił się drobny napis.
Nie potrafiła go odczytać.
Ale rozpoznała pierwszą literę.
I nagle przypomniała sobie, że kiedyś znała imię dziewczynki.
---
4. TAJEMNICA BEZCIENNEGO
Tymczasem Vaelor odnalazł nieznajomego bez cienia na dachu jednego z budynków.
Mężczyzna stał przy krawędzi, patrząc na miasto.
[VAELOR]: — Wiedziałeś, że Kael odnajdzie to wspomnienie?
[BEZCIENNY]: — Wiedziałem, że może.
[VAELOR]: — Dlaczego mu nie powiedziałeś, co się wydarzyło?
[BEZCIENNY]: — Ponieważ nie wszystko, co wiem, należy do mnie.
Vaelor stanął obok niego.
[VAELOR]: — A co z moim ojcem?
Nieznajomy spojrzał na niego.
[BEZCIENNY]: — Aethar wiedział, że nadejdzie dzień, w którym ktoś spróbuje przywrócić pierwsze imię.
[VAELOR]: — Czy dlatego oddał swoje?
[BEZCIENNY]: — Tak.
[VAELOR]: — Przed kim je ukrył?
Nieznajomy przez dłuższą chwilę patrzył na miasto.
[BEZCIENNY]: — Przed kimś, kto nie chciał go posiadać.
Vaelor zmarszczył brwi.
[VAELOR]: — To nie ma sensu.
[BEZCIENNY]: — Właśnie dlatego tak długo pozostawało tajemnicą.
[VAELOR]: — Powiedziałeś, że pomogłeś Aetharowi. Czego się wtedy bałeś?
Nieznajomy odwrócił się.
Po raz pierwszy Vaelor zobaczył w jego oczach prawdziwy niepokój.
[BEZCIENNY]: — Bałem się, że jeśli imię zostanie odnalezione, przypomni sobie również ten, który je odrzucił.
[VAELOR]: — Kim był?
[BEZCIENNY]: — Nie wiem, czy powinienem ci to powiedzieć.
[VAELOR]: — Dlaczego wszyscy podejmują za mnie takie decyzje?
Nieznajomy westchnął.
[BEZCIENNY]: — Ponieważ niektórzy z nas pamiętają świat, w którym poznanie prawdy potrafiło zniszczyć całe królestwa.
[VAELOR]: — A ja żyję w świecie, w którym ukrywanie prawdy już go niszczy.
Nieznajomy nie znalazł odpowiedzi.
---
5. PIERWSZA PAMIĘĆ O KAELU
W środku nocy Kael obudził się z krzykiem.
Lira natychmiast podbiegła do niego.
[LIRA]: — Co się stało?
Kael siedział na łóżku, oddychając ciężko.
[KAEL]: — Przypomniałem sobie.
[LIRA]: — Co?
[KAEL]: — Jej imię.
Lira zamarła.
[KAEL]: — Nie całe. Tylko dźwięk. Pamiętam, że kiedyś wypowiadałem je każdego dnia.
[LIRA]: — Jak brzmiało?
Kael zamknął oczy.
[KAEL]: — Nie potrafię powiedzieć.
[LIRA]: — Spróbuj.
Kael otworzył usta.
Z jego gardła wydobył się tylko cichy szept.
Nie był słowem.
Był początkiem słowa.
W tej samej chwili drewniany ptak na stole rozpadł się na dwie części.
Na jego wnętrzu pojawił się napis.
Lira podeszła bliżej.
Litery zaczęły układać się w imię, ale ostatnia pozostawała niewidoczna.
Kael dotknął drewna.
W pomieszczeniu rozległ się głos dziewczynki.
[DZIEWCZYNKA]: — Jeszcze nie.
Kael cofnął rękę.
[KAEL]: — Ona mnie słyszy.
[ELARION]: — Nie tylko ona.
Wszyscy odwrócili się.
Elarion stał w drzwiach.
Jego twarz była blada.
[VAELOR]: — Co się dzieje?
[ELARION]: — Namaris zaczęło przywracać wspomnienia, których nie potrafi już utrzymać.
[KAEL]: — Czyli?
[ELARION]: — Jeśli odzyskasz jej imię, może powrócić do świata.
Lira spojrzała na niego.
[LIRA]: — A jeśli je odzyska?
Elarion milczał.
W końcu odpowiedział:
[ELARION]: — Wtedy ktoś inny może zostać zapomniany.
---
6. ZARKAN I PIERWSZE IMIĘ
W sali tronowej Eldorii Zarkan otrzymał wiadomość od Veyrana.
Nie był zadowolony.
[ZARKAN]: — Powiedz jeszcze raz.
[VEY RAN]: — Namaris odzyskuje pamięć. Kael otworzył pierwsze wspomnienie. Dziewczyna, której imię zostało zatrzymane, zaczyna odpowiadać.
Zarkan zacisnął palce na podłokietniku.
[ZARKAN]: — A bezcienny?
[VEY RAN]: — Nadal tam jest.
[ZARKAN]: — Oczywiście.
W cieniu za tronem pojawiła się Pierwsza Pamięć.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wolno ci ingerować.
[ZARKAN]: — Znowu zakazujesz mi działania.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie rozumiesz, co może powrócić.
[ZARKAN]: — Wiem tylko, że Vaelor jest coraz bliżej prawdy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie Vaelor jest zagrożeniem.
Zarkan odwrócił głowę.
[ZARKAN]: — Więc kto?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ten, którego imienia nie pamiętasz.
Zarkan zamilkł.
[ZARKAN]: — Czy on istnieje?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Istniał.
[ZARKAN]: — To nie jest odpowiedź.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Właśnie dlatego świat przetrwał tak długo.
Pierwsza Pamięć zniknęła.
Zarkan podniósł się z tronu.
[ZARKAN]: — Przygotujcie wyprawę. Nie chcę już obserwować Vaelora z daleka.
[VEY RAN]: — A jeśli Namaris się obroni?
[ZARKAN]: — W takim razie zniszczymy jego mury.
Veyran skłonił głowę.
Ale jego cień pozostał nieruchomy.
Nie zamierzał wykonać rozkazu.
---
7. IMIĘ NA MURZE
Przed świtem grupa spotkała się na głównym placu.
Na murze fontanny pojawił się nowy napis.
Nie był to fragment ani pojedyncza litera.
Tym razem imię było niemal kompletne.
Kael podszedł bliżej.
Lira stanęła obok niego.
[LIRA]: — Pamiętam ją.
Kael odwrócił głowę.
[KAEL]: — Naprawdę?
[LIRA]: — Tak. Pamiętam jej twarz. Pamiętam, jak chodziła za tobą po domu. Pamiętam, że zawsze przynosiła ci drewnianego ptaka, kiedy się bałeś.
Kael spojrzał na napis.
[KAEL]: — Jak miała na imię?
Lira zamknęła oczy.
Próbowała wypowiedzieć słowo.
Ale w chwili, gdy otworzyła usta, litery na murze zaczęły znikać.
Elarion natychmiast podbiegł.
[ELARION]: — Nie wypowiadaj go!
[LIRA]: — Dlaczego?
[ELARION]: — Ponieważ imię nie jest jeszcze gotowe na powrót.
Vaelor spojrzał na Strażnika.
[VAELOR]: — Co się stanie, jeśli je wypowie?
[ELARION]: — Dziewczyna może odzyskać drogę do świata.
[VAELOR]: — A cena?
Elarion spojrzał na Kaela.
[ELARION]: — Ktoś może zająć jej miejsce.
Kael cofnął się.
[KAEL]: — Nie.
Znak na jego dłoni rozbłysnął.
Wtedy wszystkie litery na murze zniknęły.
Pozostał tylko jeden symbol.
Trzy linie przecinające się w jednym punkcie.
Trzecia droga.
A pod nim pojawiły się słowa:
JEJ IMIĘ NIE ZOSTAŁO ZABRANE. ZOSTAŁO ODDANE.
Kael spojrzał na Vaelora.
[KAEL]: — Muszę ją odnaleźć.
Vaelor skinął głową.
[VAELOR]: — Znajdziemy sposób.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nie powiedziałem im wtedy, że znałem ten symbol.
Nie powiedziałem, że widziałem go na dłoni Seris w noc, kiedy otworzyła drogę.
Nie powiedziałem również, że trzecia droga nie została stworzona po to, by uwolnić dziewczynę.
Została stworzona, by zachować wybór.
A wybór, który podjęła Seris, mógł być jedyną rzeczą powstrzymującą powrót czegoś znacznie starszego niż Pierwsza Pamięć.
I wiedziałem, że jeśli Kael odzyska wszystkie swoje wspomnienia, będziemy musieli poznać prawdę o nocy, w której umarł.
Nawet jeśli prawda okaże się gorsza od śmierci.