Chapter 22 of 26

Rozdział 22 IMIĘ, KTÓRE UMIERA PO RAZ DRUGI

1.7k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Widziałem wiele śmierci. Widziałem wojowników, którzy oddawali życie za królów, i królów, którzy poświęcali całe narody, by ocalić własne trony. Widziałem dzieci, których imiona wymazano z kronik, zanim zdążyły nauczyć się je wypowiadać. Ale nigdy nie zapomnę chwili, w której Kael stanął przed drzwiami własnej śmierci. Nie wiedział, co znajdzie po drugiej stronie. Nie wiedział też, że niektóre wspomnienia nie czekają na powrót. One czekają na kolejną ofiarę. --- 1. ZA DRZWIAMI Kael znalazł się w pomieszczeniu, które przypominało niewielką izbę. Na środku stało drewniane łóżko. Przy oknie znajdował się stół, a na nim leżała dziecięca zabawka wyrzeźbiona z jasnego drewna. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Zbyt zwyczajnie. Kael zrobił kilka kroków. [KAEL]: — Gdzie jesteś? Zza okna dobiegł cichy śmiech. Kael odwrócił się. Na parapecie siedziała dziewczynka. Miała ciemne włosy i oczy, których nie potrafił zapomnieć, choć przez lata nie pamiętał nawet jej twarzy. [DZIEWCZYNKA]: — Długo cię nie było. Kael poczuł, jak ściska mu się gardło. [KAEL]: — Znam cię? Dziewczynka uśmiechnęła się smutno. [DZIEWCZYNKA]: — Kiedyś znałeś mnie lepiej niż siebie. [KAEL]: — Jak masz na imię? Dziewczynka spuściła wzrok. [DZIEWCZYNKA]: — Nie pamiętasz? Kael chciał odpowiedzieć, ale nie potrafił. Dziewczynka zeskoczyła z parapetu. [DZIEWCZYNKA]: — Obiecałeś, że wrócisz. [KAEL]: — Nie wiem, co się wydarzyło. [DZIEWCZYNKA]: — Zawsze tak mówisz. W jej głosie nie było gniewu. Był smutek. Kael podszedł bliżej. [KAEL]: — Czy to ty mnie zabiłaś? Dziewczynka pokręciła głową. [DZIEWCZYNKA]: — Nie. [KAEL]: — Czy umarłaś przeze mnie? Tym razem nie odpowiedziała. Wspomnienie wokół nich zaczęło się zmieniać. Ściany izby pękały, a przez szczeliny przedostawało się zimne światło. Dziewczynka wyciągnęła rękę. [DZIEWCZYNKA]: — Przypomnij sobie. Kael dotknął jej palców. I zobaczył ogień. --- 2. OSTATNIA NOC Wspomnienie przeniosło go do lasu. Nie był to las Elarwen, który znał z opowieści. Drzewa miały białą korę, a ich gałęzie przypominały splecione palce. Kael był młodszy. Znacznie młodszy. Biegł przez las, trzymając dziewczynkę za rękę. Za nimi rozlegały się krzyki. Nie potrafił rozpoznać twarzy prześladowców. Ich sylwetki były rozmyte, jakby wspomnienie nie chciało ich zachować. [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — Nie zatrzymuj się! [DZIEWCZYNKA]: — Nie mogę już biec! [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — Jeszcze kawałek! Dotarli do kamiennego kręgu. Pośrodku stała kobieta. Seris. Wyglądała młodziej niż w wizjach, które Vaelor widział wcześniej. Jej twarz była blada, a na dłoniach miała ślady krwi. [SERIS]: — Kaelu, chodź tutaj! Młody Kael podbiegł do matki. [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — Musisz ją ocalić! Seris spojrzała na dziewczynkę. [SERIS]: — Nie mogę ocalić was obojga. Kael zamarł. [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — Co? [SERIS]: — Ktoś już zapłacił za twoje życie. Jeśli spróbuję zatrzymać również ją, droga zostanie otwarta. Dziewczynka zaczęła płakać. [DZIEWCZYNKA]: — Nie chcę wracać. Seris uklękła przed nią. [SERIS]: — Wiem, kochanie. Kael próbował chwycić matkę za ramiona. [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — Powiedziałaś, że mnie ochronisz! [SERIS]: — I zrobiłam wszystko, co mogłam. [KAEL Z WSPOMNIENIA]: — To ją też ocal! Seris spojrzała na syna. [SERIS]: — Nie rozumiesz, co próbuję zatrzymać. Wtedy ziemia pod nimi rozbłysła. Na kamieniach pojawił się znak dwóch splecionych drzew. Kael poczuł, że ktoś wyciąga go z własnego ciała. Dziewczynka krzyknęła. A Seris wypowiedziała słowa, których Kael nie potrafił zrozumieć. Wspomnienie urwało się. --- 3. CENA SERIS Kael znów stał w izbie. Dziewczynka znajdowała się przed nim. [KAEL]: — Co się z tobą stało? [DZIEWCZYNKA]: — Nie pamiętasz końca? [KAEL]: — Pamiętam ogień. Pamiętam matkę. Potem nic. [DZIEWCZYNKA]: — To wystarczyło, żebyś mógł odejść. [KAEL]: — A ty? Dziewczynka spojrzała na niego. [DZIEWCZYNKA]: — Ja zostałam. Kael poczuł, że nie potrafi złapać oddechu. [KAEL]: — Zostałaś gdzie? [DZIEWCZYNKA]: — Tam, gdzie kończą się imiona. Wspomnienie zaczęło blednąć. Kael złapał ją za rękę. [KAEL]: — Nie odchodź! [DZIEWCZYNKA]: — Nie mogę zostać. [KAEL]: — Powiedz mi przynajmniej, jak masz na imię! Dziewczynka uśmiechnęła się po raz ostatni. [DZIEWCZYNKA]: — Kiedy sobie przypomnisz, zrozumiesz, dlaczego nie wolno ci było mnie szukać. Jej sylwetka rozpadła się na drobne punkty światła. Kael został sam. W izbie pojawiły się drzwi. Nie było na nich żadnego symbolu. Tylko jedno zdanie: NIE WSZYSTKO, CO ZOSTAŁO OCALONE, POWINNO ZOSTAĆ PRZYWRÓCONE. Kael położył dłoń na klamce. Po drugiej stronie usłyszał głos Seris. [SERIS]: — Wybacz mi, synu. Otworzył drzwi. --- 4. POWRÓT KAELA Na zewnątrz Lira chodziła nerwowo przed kamiennymi drzwiami. Vaelor stał przy niej, a Elarion rozmawiał z nieznajomym bez cienia. [VAELOR]: — Jak długo może tam zostać? [BEZCIENNY]: — To zależy od tego, jak głęboko sięgnie pamięć. [LIRA]: — Nie pytałam, od czego to zależy. Pytam, jak długo! Nieznajomy nie odpowiedział. Nagle drzwi rozbłysły. Kamienna powierzchnia zaczęła drżeć. Lira podbiegła do nich. [LIRA]: — Kael! Drzwi otworzyły się. Kael wyszedł powoli. Był blady, a jego dłonie drżały. Lira objęła go, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. [LIRA]: — Co zobaczyłeś? Kael przez chwilę milczał. [KAEL]: — Dziewczynkę. Lira zesztywniała. [VAELOR]: — Tę, która wołała cię w archiwum? Kael skinął głową. [KAEL]: — Nie wiem, kim jest. Ale wiem, że została tam przeze mnie. [ELARION]: — To nie jest takie proste. Kael odwrócił się do niego. [KAEL]: — Zawsze tak mówisz. [ELARION]: — Ponieważ prawda rzadko bywa prosta. [KAEL]: — Moja matka powiedziała, że nie mogła ocalić nas obojga. Co to znaczy? Elarion spojrzał na nieznajomego. Nieznajomy nie odwrócił wzroku. [BEZCIENNY]: — Seris podjęła decyzję, która zatrzymała coś znacznie gorszego niż śmierć. [KAEL]: — Czego? [BEZCIENNY]: — Tego, co chciało zabrać twoje imię. Kael cofnął się o krok. [KAEL]: — A dziewczynka? [BEZCIENNY]: — Ona nie została zabrana. [KAEL]: — Więc gdzie jest? Nieznajomy spojrzał na kamienne drzwi. [BEZCIENNY]: — W miejscu, którego nie można odnaleźć, dopóki nie przypomni sobie własnego imienia. --- 5. PRZYBYSZ Z ELDORII Nie zdążyli zadać kolejnych pytań. Z góry dobiegł huk. Kamienne schody zadrżały, a na ścianach pojawiły się czarne pęknięcia. Nieznajomy natychmiast odwrócił głowę. [BEZCIENNY]: — Zostaliście odnalezieni. Lira wyciągnęła ostrza. [LIRA]: — Przez kogo? Z oddali dobiegły metaliczne kroki. Potem rozległ się głos. [VEY RAN]: — W imieniu króla Zarkana rozkazuję wam wyjść! Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — Veyran. [ELARION]: — Zarkan nie wysłał go tutaj przypadkiem. Nieznajomy bez cienia podszedł do ściany. Położył na niej dłoń. Kamień rozsunął się, odsłaniając wąski korytarz. [BEZCIENNY]: — Tędy. [VAELOR]: — Idziesz z nami? [BEZCIENNY]: — Nie. [VAELOR]: — Dlaczego? [BEZCIENNY]: — Ponieważ ktoś musi pozostać i zamknąć drogę. Elarion podszedł do niego. [ELARION]: — Nie możesz tego zrobić sam. [BEZCIENNY]: — Zawsze uważałeś, że nie można. [ELARION]: — Tym razem nie chodzi o mnie. Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Wiem. Z góry dobiegł kolejny huk. Veyran był coraz bliżej. [BEZCIENNY]: — Idźcie. Ja ich zatrzymam. Vaelor zawahał się. [VAELOR]: — Jeszcze się spotkamy. Nieznajomy uśmiechnął się słabo. [BEZCIENNY]: — Jeśli świat pozwoli nam zachować to wspomnienie. Grupa ruszyła korytarzem. Elarion został przez chwilę z tyłu. [ELARION]: — Czy nadal pamiętasz jego imię? Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Kogo? [ELARION]: — Tego, którego ocaliłem. Nieznajomy nie odpowiedział. Wtedy zrozumiałem, że niektóre wspomnienia nie zostały utracone przypadkiem. Zostały komuś odebrane. --- 6. Veyran Korytarz prowadził do podziemnego kanału, który kończył się przy północnej bramie Namaris. Gdy grupa wyszła na powierzchnię, miasto wyglądało inaczej niż wcześniej. W oknach pojawiły się światła. Na ulicach stali ludzie. Niektórzy byli młodzi, inni starzy. Wszyscy patrzyli na przybyszów bez słowa. Vaelor zatrzymał się. [VAELOR]: — Oni żyją? Elarion rozejrzał się. [ELARION]: — Nie wiem. [KAEL]: — Czy możemy choć raz spotkać kogoś, kto nie jest zagadką? Lira wskazała na bramę. [LIRA]: — Nie jesteśmy sami. Na murach stali żołnierze Zarkana. Na ich czele znajdował się Veyran. Jego twarz była spokojna, ale cień za nim uśmiechał się szerzej niż kiedykolwiek. [VEY RAN]: — Vaelorze. Król oczekuje twojego powrotu. [VAELOR]: — Nie zamierzam wracać. [VEY RAN]: — W takim razie będziemy musieli cię zabrać. Lira stanęła obok Vaelora. [LIRA]: — Spróbuj. Veyran spojrzał na jej dłoń. [VEY RAN]: — Nadal nosisz jego znak. [LIRA]: — A ty nadal służysz komuś, kto nie ufa nawet własnemu cieniowi. Uśmiech Veyrana zniknął. Jego cień jednak nadal się uśmiechał. [VEY RAN]: — Nie rozumiesz, co się zbliża. [VAELOR]: — To powiedz nam. Veyran spojrzał na niebo nad Namaris. [VEY RAN]: — Zarkan nie chce już tylko otworzyć trzeciej drogi. Chce ją zamknąć na zawsze. [KAEL]: — Dlaczego? [VEY RAN]: — Ponieważ ktoś po drugiej stronie zaczął wypowiadać imię, którego nie powinien znać. W tej samej chwili wszystkie dzwony miasta odezwały się jednocześnie. Mieszkańcy Namaris odwrócili głowy ku środkowemu placowi. Na niebie pojawiła się cienka rysa. A z jej wnętrza dobiegł szept. [GŁOS]: — Kaelu... Kael zbladł. [KAEL]: — To ona. Vaelor spojrzał na brata Liry. [VAELOR]: — Kto? Kael nie odpowiedział. Patrzył tylko na rysę. Zrozumiałem wtedy, że dziewczynka z jego wspomnienia nie była jedynie częścią przeszłości. Wciąż próbowała do niego wrócić. A może nigdy nie przestała czekać. --- 7. OSTATNIE DZWONY Walka nie wybuchła. Nie było potrzeby. Kiedy rysa na niebie zaczęła się rozszerzać, żołnierze Zarkana opuścili broń. Nawet Veyran cofnął się o kilka kroków. Jego cień przestał się uśmiechać. Po raz pierwszy wyglądał na przestraszonego. [VEY RAN]: — To nie powinno się wydarzyć. Elarion spojrzał na niego. [ELARION]: — Co się dzieje? Veyran nie odpowiedział. Z rysy wyłonił się jasny punkt. Nie przypominał gwiazdy ani płomienia. Był raczej niewielkim fragmentem światła, które nie należało do żadnego znanego świata. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni odpowiada. Wtedy rozległ się głos. [GŁOS]: — Trzecia droga została rozpoznana. Kael zrobił krok naprzód. [KAEL]: — Kim jesteś? [GŁOS]: — Tym, który pamięta twoje pierwsze odejście. Kael uniósł głowę. [KAEL]: — Czy mogę ją odnaleźć? Nastała cisza. Potem głos odpowiedział. [GŁOS]: — Najpierw musisz przypomnieć sobie, dlaczego ją zostawiłeś. Rysa zamknęła się. Światła w mieście zgasły. Dzwony umilkły. Vaelor spojrzał na Kaela. Nie musiał pytać, czy usłyszał to samo. Widział odpowiedź w jego oczach. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tego wieczoru Namaris odzyskało część swojej pamięci. Ale razem z nią powrócił ból, który miasto próbowało ukryć przez niezliczone pokolenia. Kael poznał fragment własnej śmierci. Lira dowiedziała się, że jej brat nie został ocalony bez ceny. Vaelor zrozumiał, że trzecia droga nie jest zwykłym przejściem. A ja zobaczyłem coś, czego nie chciałem zobaczyć. Na murze Namaris pojawił się symbol, który pamiętałem z czasów pierwszej przysięgi. Dwa splecione drzewa. Tym razem jednak pomiędzy nimi znajdowała się trzecia gałąź. Czarna. Pozbawiona liści. I wiedziałem, że nie należała ani do Aethara, ani do Pierwszej Pamięci.

End of Chapter 22