Chapter 21 of 26

Rozdział 21 MIASTO, KTÓRE ZAPOMNIAŁO SWOJE IMIĘ

2.0k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Niektóre miejsca znikają, ponieważ zostają zniszczone. Inne dlatego, że nikt już ich nie szuka. Są jednak takie, które same odwracają się od świata, ukrywając swoje istnienie przed każdym, kto próbuje je odnaleźć. Dawniej nazywano je miastami wymazanymi. Nie dlatego, że przestały istnieć. Dlatego, że świat przestał pamiętać, iż kiedykolwiek istniały. A jedno z nich skrywało człowieka, którego Vaelor musiał odnaleźć. --- 1. ZNAK TRZECIEJ DROGI Komnata za bramą siedmiu pytań powoli traciła światło. Trzy linie przecinające się w jednym punkcie nadal widniały na kamiennej płycie. Nie przypominały żadnego znanego symbolu. Nie były pieczęcią, herbem ani znakiem królewskim. Wyglądały raczej jak ślad pozostawiony przez coś, co przecięło samą przestrzeń. Vaelor stał przed nimi, próbując zrozumieć, dlaczego Elarion tak bardzo się zaniepokoił. [VAELOR]: — Powiedziałeś, że to trzecia droga. Co to oznacza? [ELARION]: — Oznacza, że ktoś albo coś wskazało Kaela jako jej strażnika. [KAEL]: — Nie przypominam sobie, żebym wyrażał na to zgodę. [LIRA]: — Może powinieneś zacząć pytać o zgodę, zanim zostaniesz wybrany przez kolejne pradawne siły. [KAEL]: — Doskonały pomysł. Następnym razem poproszę o formularz i trzy kopie. Vaelor nie uśmiechnął się. [VAELOR]: — Czy trzecia droga może go skrzywdzić? Elarion przyjrzał się znakowi. [ELARION]: — Każda droga może skrzywdzić tego, kto nią podąża. Ale ta jest inna. Nie prowadzi przez przestrzeń. Prowadzi przez pamięć. [KAEL]: — Czyli przez coś, czego prawie nie mam? [ELARION]: — Nie. Przez coś, czego ci nie pozwolono zachować. Kael odwrócił wzrok. Vaelor przypomniał sobie słowa Seris. Jej ostrzeżenie, że śmierć Kaela nie była końcem, lecz początkiem czegoś, czego nie potrafili przewidzieć. [VAELOR]: — Musimy znaleźć nieznajomego bez cienia. [ELARION]: — Tak. On może wiedzieć, gdzie szukać. [LIRA]: — A jeśli nie zechce nam pomóc? [VAELOR]: — Wtedy przynajmniej dowiemy się, czego się boi. Elarion spojrzał na niego uważnie. [ELARION]: — Twój ojciec powiedziałby to samo. [VAELOR]: — Wolałbym usłyszeć to od niego. Nikt nie odpowiedział. Przez chwilę wszyscy pamiętali o nieobecnych. O Aronie, którego los pozostawał nieznany. O Aetharze, którego prawdziwe imię nadal było ukryte. O Seris, której wspomnienia rozdzielono na części. O ludziach, których twarze pojawiały się w wizjach, ale których historii nikt nie potrafił opowiedzieć. W końcu Elarion wskazał wyjście. [ELARION]: — Znam miejsce, w którym możemy zacząć. --- 2. DROGA PRZEZ ZAPOMNIANE RUINY Powrót do znanego świata nie był łatwy. Przejście, przez które przybyli, prowadziło do skalistego zbocza nad Morzem Syren. Nie było już śladu po koronie ze splecionych korzeni ani po komnacie, w której odnaleźli czarne lustro. Morze znów poruszało się pod nimi. Fale uderzały o skały, a wiatr niósł zapach soli. Vaelor przez dłuższą chwilę patrzył na horyzont. [VAELOR]: — Jak długo nas nie było? [ELARION]: — Nie wiem. [KAEL]: — To znaczy, że minęło dużo czasu? [ELARION]: — Albo bardzo mało. W miejscach takich jak to czas nie zawsze zachowuje się tak, jak powinien. Lira przykucnęła przy kamieniu. Na jego powierzchni dostrzegła niewielki znak. Półksiężyc przecięty linią. Ten sam, który nosiła na opasce. [LIRA]: — Znam ten symbol. Vaelor spojrzał na nią. [VAELOR]: — Skąd? [LIRA]: — Widziałam go w zapiskach Zarkana. Był przy nazwie miejsca, którego nie potrafiłam odczytać. [ELARION]: — Pokaż. Lira przesunęła palcami po kamieniu. Pod warstwą mchu pojawiły się kolejne znaki. Były stare, ale nie tak stare jak symbole pierwszych strażników. Elarion odczytał je powoli. [ELARION]: — Namaris. [KAEL]: — Co to znaczy? [ELARION]: — Dawna nazwa miasta. [LIRA]: — Czyli wiemy, dokąd iść? [ELARION]: — Wiemy, jak nazywano je przed wymazaniem. [VAELOR]: — A teraz? Elarion spojrzał w stronę północnego wybrzeża. [ELARION]: — Teraz nie ma go na żadnej mapie. Wyruszyli jeszcze przed zachodem słońca. Przez wiele godzin szli wzdłuż wybrzeża, aż skaliste zbocza ustąpiły miejsca ciemnemu lasowi. Drzewa rosły tam niezwykle gęsto. Ich gałęzie splatały się nad ścieżką, tworząc sklepienie, przez które nie przedostawało się niemal żadne światło. W pewnym momencie Vaelor zauważył coś dziwnego. Na jednym z pni znajdował się symbol dwóch splecionych drzew. Nie był wyryty. Wyrastał z kory. Vaelor dotknął go dłonią. Przez jego ciało przebiegł chłód. Zobaczył krótką wizję: szeroką ulicę, wysokie budynki i ludzi stojących nieruchomo na placu. Wszyscy patrzyli w niebo. Nad nimi unosiła się ogromna, czarna sylwetka. A potem usłyszał głos. [GŁOS]: — Nie pozwól mu odnaleźć miasta. Vaelor cofnął rękę. [VAELOR]: — Elarionie. Strażnik natychmiast znalazł się przy nim. [ELARION]: — Co zobaczyłeś? [VAELOR]: — Miasto. Ludzi. Coś nad nimi. Elarion spojrzał na znak na drzewie. [ELARION]: — To miejsce zaczyna cię rozpoznawać. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Ponieważ nosisz coś, co kiedyś do niego należało. --- 3. NAMARIS Las skończył się nagle. Przed nimi rozciągała się dolina, której nie było na żadnej mapie. Pośrodku stało miasto. Wysokie wieże wyrastały ponad murami, a kamienne mosty łączyły budynki zawieszone nad głębokimi ulicami. Na dachach nie było śladów roślinności. Okna pozostawały ciemne, a bramy otwarte. Nie widać było żadnych mieszkańców. A jednak z miasta dochodził dźwięk dzwonów. Vaelor zatrzymał się. [VAELOR]: — Myślałem, że to miejsce zostało zapomniane. [ELARION]: — Zostało. [KAEL]: — W takim razie kto dzwoni? Elarion nie odpowiedział. Weszli przez główną bramę. Na jej kamiennym łuku widniał napis: NAMARIS — MIASTO TYCH, KTÓRZY NIE PRZYJĘLI PIERWSZEGO IMIENIA. Vaelor przeczytał go dwukrotnie. [VAELOR]: — Co oznacza pierwsze imię? [ELARION]: — Nie znam pełnej odpowiedzi. [VAELOR]: — Ale coś wiesz. [ELARION]: — Wiem, że zanim powstały królestwa, zanim pojawiły się dynastie i bogowie, istniało coś, co pozwalało rzeczom być rozpoznawanymi. Imię nie było tylko słowem. Było potwierdzeniem istnienia. [KAEL]: — A ci ludzie odmówili? [ELARION]: — Tak przynajmniej głosi jeden z najstarszych przekazów. Lira spojrzała na puste ulice. [LIRA]: — Dlaczego? [ELARION]: — Być może zrozumieli, że jeśli ktoś może odebrać im imię, może odebrać im również historię. Na placu przed nimi stała fontanna. Woda nie płynęła, lecz jej powierzchnia pozostawała idealnie gładka. Nad nią znajdował się kamienny posąg kobiety o zasłoniętej twarzy. Vaelor podszedł bliżej. Na cokole zobaczył siedem pustych miejsc na imiona. W szóstym wyryto jednak niewielki znak. Dwa splecione drzewa. [VAELOR]: — To znowu mój symbol. Elarion przyjrzał się płaskorzeźbie. [ELARION]: — Nie. To symbol kogoś, kto był przed tobą. [VAELOR]: — Kogo? Strażnik nie odpowiedział. Wtedy z jednego z bocznych zaułków dobiegły kroki. Ktoś szedł w ich stronę. Nie spieszył się. Nie próbował się ukrywać. Kiedy wyszedł na plac, Vaelor rozpoznał go natychmiast. Mężczyzna o niemal białych włosach, spokojnej twarzy i oczach, w których nie było widać wieku. Nie miał cienia. Nieznajomy bez cienia. --- 4. CZŁOWIEK, KTÓRY NIE MIAŁ CIENIA Nieznajomy zatrzymał się kilka kroków od grupy. Przez chwilę patrzył na Elariona. [BEZCIENNY]: — Dawno się nie widzieliśmy. [ELARION]: — Wolałbym, żeby tak pozostało. [BEZCIENNY]: — Zawsze byłeś nieuprzejmy wobec tych, którzy pomagali ci przetrwać. [ELARION]: — Nie wszyscy, którzy pomagają, robią to bez powodu. Nieznajomy uśmiechnął się lekko. [BEZCIENNY]: — Właśnie dlatego wciąż żyjesz. Vaelor stanął pomiędzy nimi. [VAELOR]: — Szukamy odpowiedzi. [BEZCIENNY]: — Wszyscy, którzy przybywają do Namaris, szukają odpowiedzi. Niewielu potrafi znieść to, co znajduje. [VAELOR]: — Czy wiesz, czego bał się mój ojciec? Nieznajomy spoważniał. [BEZCIENNY]: — Aethar bał się wielu rzeczy. Ale tylko jedna sprawiła, że oddał własne imię. [VAELOR]: — Czego? [BEZCIENNY]: — Nie mnie powinieneś o to pytać. [VAELOR]: — Dlaczego więc tu jesteś? Nieznajomy spojrzał na Kaela. [BEZCIENNY]: — Ponieważ trzecia droga została poruszona. Kael zrobił krok naprzód. [KAEL]: — Seris powiedziała, że należy do mnie. Nieznajomy przyjrzał mu się uważnie. [BEZCIENNY]: — Twoja matka zawsze próbowała ocalić tych, których świat uznał za straconych. [KAEL]: — Czy wiesz, dlaczego umarłem? [BEZCIENNY]: — Wiem, że twoja śmierć nie była zwyczajnym końcem. [KAEL]: — To już słyszałem. [BEZCIENNY]: — A jednak nadal nie rozumiesz, że nie chodzi o to, czy żyjesz. Chodzi o to, kto pamięta twoje życie. Kael zacisnął pięści. [KAEL]: — Chcę wiedzieć, kim jestem. Nieznajomy spojrzał na niego z czymś, co przypominało współczucie. [BEZCIENNY]: — W takim razie musisz odnaleźć miejsce, w którym twoje imię zostało zatrzymane. Lira podeszła bliżej. [LIRA]: — A gdzie ono jest? Nieznajomy wskazał na fontannę. [BEZCIENNY]: — Pod miastem. --- 5. CENA ODPOWIEDZI Nieznajomy zaprowadził ich do niewielkiego budynku przy południowym krańcu placu. Wewnątrz znajdowała się spiralna klatka schodowa prowadząca pod ziemię. Ściany pokrywały imiona. Tysiące imion. Niektóre zapisano wyraźnie. Inne były tylko fragmentami liter. Wiele zostało przekreślonych, a część wyglądała, jakby ktoś próbował je wydrapać z kamienia. Vaelor przesunął palcami nad jednym z napisów. Natychmiast usłyszał płacz dziecka. Cofnął rękę. [VAELOR]: — Te imiona są wspomnieniami? [BEZCIENNY]: — Niektóre. Inne są obietnicami. Jeszcze inne to imiona tych, którzy nigdy nie zdążyli ich otrzymać. [ELARION]: — Dlaczego je przechowujesz? Nieznajomy spojrzał na niego. [BEZCIENNY]: — Nie ja je przechowuję. Doszli do końca schodów. Przed nimi znajdowały się trzy kamienne drzwi. Na pierwszych widniał symbol otwartego oka. Na drugich — zamknięta dłoń. Na trzecich — puste miejsce. [BEZCIENNY]: — Kael musi wybrać. [KAEL]: — Co znajduje się za drzwiami? [BEZCIENNY]: — Za pierwszymi jest wspomnienie twojej śmierci. Za drugimi wspomnienie tego, co wydarzyło się później. Za trzecimi znajduje się coś, czego nie powinieneś jeszcze zobaczyć. [KAEL]: — A jeśli wybiorę pierwsze? [BEZCIENNY]: — Przypomnisz sobie, jak umarłeś. [KAEL]: — Drugie? [BEZCIENNY]: — Dowiesz się, co zrobiła Seris. [KAEL]: — Trzecie? Nieznajomy długo milczał. [BEZCIENNY]: — Możesz przypomnieć sobie coś, co nie należy już do ciebie. Lira natychmiast stanęła obok brata. [LIRA]: — Nie musisz tego robić. [KAEL]: — Muszę. [VAELOR]: — Nie jesteśmy pewni, czy to bezpieczne. [KAEL]: — Od początku nikt nie jest tego pewien. A ja nie chcę już być tylko tajemnicą, którą wszyscy próbują rozwiązać. Elarion spojrzał na nieznajomego. [ELARION]: — Czy możesz zagwarantować, że przeżyje? [BEZCIENNY]: — Nie. [ELARION]: — W takim razie nie pozwolę mu wejść. Kael odwrócił się gwałtownie. [KAEL]: — Nie jesteś moim ojcem ani moim strażnikiem. Elarion przyjął te słowa bez sprzeciwu. [KAEL]: — Moja matka podjęła decyzję za mnie. Zarkan próbuje wykorzystać mnie do swoich celów. Nie chcę, żeby teraz kolejna osoba decydowała, czego nie wolno mi wiedzieć. Vaelor patrzył na Kaela przez dłuższą chwilę. W końcu skinął głową. [VAELOR]: — Wybór należy do ciebie. Kael podszedł do pierwszych drzwi. Położył dłoń na symbolu otwartego oka. Kamień rozsunął się powoli. Za nim rozległ się głos, którego Kael nie słyszał od bardzo dawna. [GŁOS ZZA DRZWI]: — Wróciłeś, bracie. Kael zamarł. A potem wszedł do środka. --- 6. MIASTO, KTÓRE ZACZĘŁO PAMIĘTAĆ Gdy drzwi zamknęły się za Kaelem, na ścianach pojawiły się nowe napisy. Jedno imię zaczęło świecić. Nie było kompletne. Pozostała tylko pierwsza litera i fragment ostatniej. Lira przyłożyła dłoń do kamienia. [LIRA]: — To jego imię? Nieznajomy pokręcił głową. [BEZCIENNY]: — To tylko ślad. [VAELOR]: — Dlaczego nie można go odczytać? [BEZCIENNY]: — Ponieważ ktoś nie pozwolił, by zostało zachowane. Elarion odwrócił się w jego stronę. [ELARION]: — Kto? Nieznajomy nie odpowiedział. Zamiast tego spojrzał na Vaelora. [BEZCIENNY]: — Twoja droga jest znacznie dłuższa, niż przypuszczasz. [VAELOR]: — Wiem. [BEZCIENNY]: — Nie. Nie wiesz. Myślisz, że szukasz imienia swojego ojca. Tymczasem szukasz czegoś, co istniało, zanim twój ojciec otrzymał własne. Vaelor poczuł chłód. [VAELOR]: — Czy to prawdziwe imię pierwszego króla? Nieznajomy spojrzał na niego uważnie. [BEZCIENNY]: — Nie zadawaj pytań, na które odpowiedź może zmienić sposób, w jaki patrzysz na siebie. Wtedy całe miasto zadrżało. Na powierzchni ścian pojawiły się kolejne napisy. Imiona, które przez wieki pozostawały ukryte, zaczęły rozświetlać ciemne kamienie. Namaris przypominało sobie. Nieznajomy odwrócił głowę. [BEZCIENNY]: — Ktoś otworzył drogę z drugiej strony. [VAELOR]: — Kto? Nieznajomy spojrzał na sufit. [BEZCIENNY]: — Ten, który nie powinien wiedzieć, że to miasto istnieje. W oddali rozległ się dźwięk dzwonów. Tym razem nie brzmiały jak ostrzeżenie. Brzmiały jak pogrzeb. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Kiedy Namaris zaczęło odzyskiwać swoje imię, zrozumiałem, że nie przybyliśmy tam przypadkiem. Miasto nie było jedynie schronieniem dla zapomnianych wspomnień. Było zamkiem. A pod nim znajdowało się coś, czego nawet jego mieszkańcy nie potrafili już nazwać. Nie wiedziałem jeszcze, kto otworzył drogę z drugiej strony. Ale znałem ten dźwięk. Słyszałem go kiedyś, w czasach, gdy siedmiu strażników składało przysięgę. Był to dźwięk pierwszego pęknięcia. I tym razem nie dochodził z żadnej z siedmiu pieczęci.

End of Chapter 21

Chapter 21: Rozdział 21 MIASTO, KTÓRE ZAPOMNIAŁO SWOJE IMIĘ - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio