Chapter 20 of 26

Rozdział 20 TRZECIA DROGA

2.2k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Są miejsca, które powstały z kamienia, ognia i pracy tych, którzy pragnęli pozostawić po sobie coś trwałego. Są też takie, które zrodziły się z pamięci. Z tęsknoty. Z obietnic, których nie można było dotrzymać. Ale istnieją również miejsca, których nigdy nie powinno być. Przez tysiące lat wierzyłem, że świat ma swoje granice. Że wszystko, co istnieje, musi mieć początek, a wszystko, co się zaczyna, może kiedyś dobiec końca. Myliłem się. Wiedziałem o tym już wtedy, gdy Vaelor przekroczył bramę siedmiu pytań. Nie wiedziałem jednak, że jego następny krok obudzi coś, co pamiętało narodziny pierwszego imienia. --- 1. ŚLAD NA CZARNYM LUSTRZE Komnata za bramą pozostawała cicha. Czarne lustro nie pokazywało już żadnych obrazów. Jego powierzchnia była gładka i nieruchoma, a jednak Vaelor miał wrażenie, że coś wciąż znajduje się po drugiej stronie. Nie patrzyło na niego. Czekało. — Musimy stąd odejść — powiedział Elarion. Vaelor nie odrywał wzroku od lustra. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Ponieważ nie wiemy, co się stanie, jeśli zostaniemy. [VAELOR]: — Przed chwilą mówiłeś, że brama pozwoliła nam przejść. [ELARION]: — Brama tak. Nie jestem pewien, czy to samo można powiedzieć o tym, co znajduje się za nią. Kael podszedł do postumentu. [KAEL]: — Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego każde miejsce, które odwiedzamy, okazuje się bardziej niebezpieczne od poprzedniego? [LIRA]: — Ponieważ najwyraźniej mamy wyjątkowy talent do znajdowania takich miejsc. [KAEL]: — Wolałbym znaleźć karczmę. Lira uśmiechnęła się słabo, ale Vaelor zauważył, że jej wzrok co chwilę ucieka w stronę dłoni. Czarny znak znów zaczął się odzywać. Nie świecił. Nie pulsował. Był po prostu obecny, jak rana, która nigdy się nie zagoiła. [VAELOR]: — Zarkan wie, że tu jesteśmy? [LIRA]: — Nie wiem. [VAELOR]: — A możesz się z nim skontaktować? Lira przez chwilę milczała. [LIRA]: — Mogę spróbować. [KAEL]: — Nie rób tego. [LIRA]: — Nie zamierzam mu niczego obiecywać. [KAEL]: — Nie o to chodzi. Nie wiemy, co ten znak robi, kiedy go używasz. Lira spojrzała na brata. [LIRA]: — Jeśli Zarkan wie o naszym położeniu, musimy to wiedzieć również my. Vaelor skinął głową. [VAELOR]: — Ostrożnie. Jeśli poczujesz, że coś próbuje przejąć nad tobą kontrolę, przerwij. Lira zamknęła oczy. Położyła palce na nadgarstku. Czarny znak pojawił się pod skórą. Przez chwilę nic się nie działo. Potem w komnacie rozległ się cichy trzask. Lira gwałtownie otworzyła oczy. [LIRA]: — On już wie. [VAELOR]: — Co wie? [LIRA]: — Że znaleźliśmy drogę. --- 2. ROZKAZ ZARKANA W tej samej chwili, daleko od miejsca, w którym przebywał Vaelor, w sali tronowej Eldorii płonęły czarne świece. Zarkan siedział na tronie, którego oparcie zdobiły symbole dawnej dynastii. Nie wyglądał na człowieka, który obawia się niepowodzenia. Jego twarz pozostawała spokojna, a palce spoczywały na kamiennym podłokietniku. Przed nim klęczał Veyran. [VeyRAN]: — Znak odpowiedział. [ZARKAN]: — Co zobaczyłeś? [VeyRAN]: — Nie widziałem miejsca. Tylko krótkie wspomnienie. Siedem kamiennych płyt. Czarną powierzchnię. I znak dwóch splecionych drzew. Zarkan pochylił się lekko. [ZARKAN]: — Brama. [VeyRAN]: — Czy to oznacza, że Vaelor przeszedł próbę? [ZARKAN]: — Oznacza, że ktoś pozwolił mu przejść. [VeyRAN]: — Kto? Zarkan spojrzał na czarne świece. [ZARKAN]: — To właśnie musimy ustalić. Za jego plecami poruszył się cień. Nie należał do żadnej z obecnych osób. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie powinieneś go śledzić. Zarkan nawet się nie odwrócił. [ZARKAN]: — Nie wydajesz mi rozkazów. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie rozumiesz, co zostało otwarte. [ZARKAN]: — Wiem, że Vaelor znalazł drogę do pierwszego imienia. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie znalazł imienia. [ZARKAN]: — Więc czego? Cień przybrał ludzką sylwetkę. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Przypomnienia. Zarkan wstał. [ZARKAN]: — Czego mam się obawiać? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Tego, że przypomni sobie coś, czego nie pamiętam nawet ja. Przez moment w sali panowała cisza. [ZARKAN]: — Chcę wiedzieć, czym jest trzecia droga. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie wszystkie drogi prowadzą do miejsc, które można zdobyć. [ZARKAN]: — A jednak każdą można otworzyć. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie tę. Zarkan uśmiechnął się chłodno. [ZARKAN]: — W takim razie znajdę sposób. Pierwsza Pamięć rozpłynęła się w ciemności. Veyran podniósł głowę. [VEYran]: — Co mam zrobić? [ZARKAN]: — Odnajdź wszystkie zapisy dotyczące trzeciej drogi. Nie interesują mnie opowieści o pieczęciach. Szukaj tego, co zapisano przed ich stworzeniem. [VEYran]: — A jeśli kroniki zostały zniszczone? [ZARKAN]: — Wtedy znajdziesz tych, którzy je pamiętają. Veyran skłonił głowę. Zarkan pozostał sam. Przez chwilę patrzył na pusty tron po drugiej stronie sali. — Nie będę wiecznie służył komuś, kto boi się własnej przeszłości — wyszeptał. --- 3. PAMIĘĆ SERIS W komnacie czarne lustro ponownie rozbłysło. Tym razem nie pojawiła się w nim Pierwsza Pamięć. Zobaczyli Seris. Stała pośród ruin, w miejscu przypominającym dawną strażnicę. Jej włosy poruszały się na wietrze, którego nie było. Twarz miała zmęczoną, a oczy pełne smutku. Kael natychmiast podszedł bliżej. [KAEL]: — Matko? Seris spojrzała na niego. [SERIS]: — Kaelu. [KAEL]: — Powiedz mi, co mi zrobiłaś. Seris zamknęła oczy. [SERIS]: — Ocaliłam cię. [KAEL]: — Wiem. Wszyscy powtarzają to samo. Ale nikt nie mówi mi, jaką cenę zapłaciłaś. [SERIS]: — Ponieważ nie potrafię jej opisać. [KAEL]: — Czy umarłem? Seris długo milczała. [SERIS]: — Twoje życie dobiegło końca. Ale twoja historia nie mogła się zakończyć. Kael cofnął się o krok. [KAEL]: — To nie jest odpowiedź. [SERIS]: — Wiem, synu. [KAEL]: — Czy jestem żywy? [SERIS]: — Nie potrafię ci tego powiedzieć. Kael odwrócił twarz. Lira położyła mu dłoń na ramieniu. Seris spojrzała na córkę. [SERIS]: — Liro, nie pozwól, by twój brat szukał odpowiedzi za wszelką cenę. [LIRA]: — Nie mogę go zatrzymać. [SERIS]: — W takim razie idź z nim. Lira skinęła głową. [SERIS]: — Ale pamiętaj, że nie każda prawda przynosi ukojenie. Vaelor podszedł bliżej lustra. [VAELOR]: — Seris, czego szuka Zarkan? Seris spojrzała na niego z niepokojem. [SERIS]: — On nie szuka już tylko twojej krwi. [VAELOR]: — Więc czego? [SERIS]: — Chce odnaleźć drogę, którą otworzyliśmy przed stworzeniem pieczęci. Elarion zesztywniał. [ELARION]: — Nie powinnaś o tym mówić. [SERIS]: — Zbyt długo milczeliśmy. [ELARION]: — Nie znasz wszystkich konsekwencji. [SERIS]: — Znam je lepiej niż ty. Jej spojrzenie ponownie spoczęło na Vaelorze. [SERIS]: — Pierwsza droga została otwarta. Druga została ukryta. Trzecia należy do tego, który nie pamięta własnej śmierci. Kael poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. [KAEL]: — Do mnie? [SERIS]: — Być może. [KAEL]: — Co to znaczy? [SERIS]: — Że twoja śmierć nie była końcem. Była początkiem czegoś, czego nie potrafiliśmy przewidzieć. Obraz Seris zaczął słabnąć. [VAELOR]: — Gdzie mamy szukać trzeciej drogi? [SERIS]: — Nie szukajcie jej wśród siedmiu pieczęci. [VAELOR]: — Więc gdzie? Seris spojrzała wprost na niego. [SERIS]: — Tam, gdzie pierwszy król odmówił przyjęcia swojego imienia. Jej obraz zniknął. Pozostało tylko słabe światło. --- 4. ŚLAD, KTÓRY NIE NALEŻAŁ DO ŚWIATA Elarion długo nie odzywał się po zniknięciu Seris. Vaelor znał już ten rodzaj milczenia. Zawsze oznaczał, że Strażnik wiedział więcej, niż chciał powiedzieć. [VAELOR]: — Co wiesz o trzeciej drodze? [ELARION]: — Niewiele. [VAELOR]: — Nie wierzę ci. [ELARION]: — Nie musisz. [VAELOR]: — Seris powiedziała, że pierwsza droga została otwarta, druga ukryta, a trzecia należy do Kaela. Co to oznacza? Elarion spojrzał na młodego mężczyznę. [ELARION]: — Są rzeczy, które nie zostały stworzone po to, by prowadzić do celu. Istnieją po to, by umożliwić powrót. [KAEL]: — Czyli mam być jakimś przejściem? [ELARION]: — Nie wiem. [KAEL]: — Zaczynam mieć dość odpowiedzi, które zaczynają się od tych słów. Vaelor podszedł do lustra. Na jego powierzchni pojawił się nowy obraz. Zobaczył pustą równinę. Pośrodku stał samotny kamień. Nie miał żadnych znaków ani napisów. Nad nim unosiła się niewielka, srebrna iskra. Vaelor wyciągnął rękę. Obraz zniknął. W jego miejscu pojawiły się słowa: NIE SZUKAJ DROGI, KTÓRA PROWADZI DO POCZĄTKU. SZUKAJ TEGO, CO ZOSTAŁO Z NIEGO ODRZUCONE. Lira przeczytała napis. [LIRA]: — Czy to miejsce z mapy korony? Elarion przyjrzał się słowom. [ELARION]: — Nie. To wskazówka do czegoś starszego. [VAELOR]: — Starszego od Pierwszej Pamięci? Elarion nie odpowiedział od razu. [ELARION]: — Nie wiem, czy można mówić o czymś starszym od niej. Ale wiem, że sama nie uważa się za początek wszystkiego. Vaelor przypomniał sobie słowa, które usłyszał wcześniej. Coś, czego nawet ja nie potrafię sobie przypomnieć. [VAELOR]: — Musimy odnaleźć nieznajomego bez cienia. [ELARION]: — Tak. [VAELOR]: — On wie, czego bał się Aethar. [ELARION]: — I być może wie, dlaczego pierwsze imię zostało odrzucone. Kael spojrzał na czarne lustro. [KAEL]: — A jeśli trzecia droga naprawdę należy do mnie? [VAELOR]: — Wtedy nie będziesz musiał iść nią sam. Kael przez chwilę patrzył na Vaelora. Potem skinął głową. --- 5. GŁOS SPOZA PAMIĘCI Komnata zaczęła drżeć. Nie był to gwałtowny wstrząs. Raczej delikatne poruszenie, jakby przestrzeń wokół nich wzięła głęboki oddech. Czarne lustro pękło. Na jego powierzchni pojawiła się cienka szczelina. Z wnętrza wydobył się dźwięk przypominający odległy śpiew. Lira natychmiast wyciągnęła ostrza. [LIRA]: — Coś nadchodzi. Elarion stanął przed Vaelorem. [ELARION]: — Cofnijcie się. Z pęknięcia wystrzeliła srebrna nić światła. Nie uderzyła w nikogo. Zatrzymała się przed Vaelorem, a następnie owinęła wokół jego dłoni. Znak dwóch splecionych drzew rozbłysnął. Tym razem nie było w nim zieleni ani czerni. Obie barwy zlały się w jedną, nieznaną Vaelorowi. Usłyszał głos. Nie był głosem Nemoratha. Nie należał do Pierwszej Pamięci. Był spokojny, niemal łagodny. [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Długo czekaliśmy. Vaelor spojrzał na srebrną nić. [VAELOR]: — Kim jesteś? [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Tym, którego imienia nie zachowano. [VAELOR]: — Dlaczego? [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Ponieważ nie każde imię chce być pamiętane. Elarion pobladł. [ELARION]: — Nie odpowiadaj. [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Wciąż się boisz, Elarionie. [ELARION]: — Milcz. [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — Pamiętasz, co obiecałeś? Elarion zrobił krok w stronę lustra. [ELARION]: — Nie jesteś tym, za kogo się podajesz. [GŁOS SPOZA PAMIĘCI]: — A ty nadal nie jesteś tym, za kogo się uważasz. Srebrna nić zniknęła. Lustro rozpadło się na drobne fragmenty. Każdy z nich zawisł na moment w powietrzu, a potem rozsypał się w czarny pył. Vaelor odwrócił się do Elariona. [VAELOR]: — Co to było? Strażnik patrzył na miejsce, w którym przed chwilą znajdowało się lustro. [ELARION]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Tym razem naprawdę? Elarion zamknął oczy. [ELARION]: — Tym razem naprawdę. --- 6. DROGA POWROTNA Gdy opuścili komnatę, przestrzeń poza nią zaczęła się zmieniać. Ruiny, które wcześniej unosiły się w pustce, znikały jedna po drugiej. Kamienne postacie rozpadały się, a ich twarze znikały w świetle. Droga, którą przyszli, przestawała istnieć. Na końcu korytarza pojawiła się jasna szczelina. [KAEL]: — To nasze wyjście? [ELARION]: — Prawdopodobnie. [KAEL]: — Znowu to słowo. Lira ruszyła pierwsza. Vaelor zatrzymał się jeszcze na chwilę. Spojrzał za siebie. W oddali, pośród rozpadających się ruin, dostrzegł postać kobiety. Miała twarz identyczną z jego własną. Srebrne oczy. Znak dwóch splecionych drzew. Nie podeszła bliżej. Nie powiedziała ani słowa. Po prostu patrzyła. Vaelor poczuł, że zna ten widok, choć nigdy wcześniej nie widział tej kobiety. [VAELOR]: — Kim jesteś? Postać uniosła dłoń. Na jej skórze pojawił się ten sam znak. Potem zniknęła. [ELARION]: — Vaelorze! Młody książę odwrócił się i ruszył za pozostałymi. Gdy przekroczył świetlistą szczelinę, poczuł gwałtowne szarpnięcie. Przez ułamek sekundy nie wiedział, gdzie znajduje się jego ciało. Potem znów stanął na kamiennym podłożu. Byli z powrotem w komnacie za bramą. Siedem płyt pozostawało nieruchomych. Jednak na środkowej pojawił się nowy znak. Trzy linie przecinające się w jednym punkcie. Elarion podszedł bliżej. [ELARION]: — To nie jest symbol żadnej z siedmiu pieczęci. [VAELOR]: — Czego więc? Strażnik dotknął kamienia. Natychmiast cofnął dłoń. [ELARION]: — Drogi. [VAELOR]: — Której? Elarion spojrzał na Kaela. [ELARION]: — Trzeciej. --- 7. TO, CO PAMIĘTAŁO POCZĄTEK Daleko od nich, w miejscu, którego nie obejmowała żadna mapa, coś poruszyło się po raz pierwszy od nieznanego czasu. Nie miało ciała. Nie miało twarzy. Nie miało nawet imienia. A jednak pamiętało. Pamiętało ciszę sprzed pierwszego dźwięku. Pamiętało ciemność, zanim pojawiło się światło. Pamiętało chwilę, w której coś po raz pierwszy zostało nazwane. I pamiętało, że nie było wtedy samo. W przestrzeni pojawiła się cienka rysa. Z jej wnętrza wydobył się głos. [GŁOS]: — Powrócił. Przez chwilę panowała cisza. Potem coś odpowiedziało. [GŁOS]: — Nie. Jeszcze nie. Rysa zaczęła się rozszerzać. [GŁOS]: — Ale tym razem niesie ze sobą imię. W ciemności rozbłysły dwa punkty. Jeden zielony. Drugi czarny. A pomiędzy nimi pojawiło się coś, co przypominało korzeń drzewa. Zaczęło rosnąć. Nie w górę ani w dół. W stronę świata. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Opuściliśmy miejsce siedmiu pytań, nie wiedząc, że pozostawiliśmy za sobą coś więcej niż ślad. Nie zdobyliśmy imienia Aethara. Nie odnaleźliśmy Arona. Nie poznaliśmy prawdy o śmierci Kaela. A jednak zrozumiałem, że wszystkie te tajemnice zaczynają prowadzić do jednego miejsca. Do początku, którego nie pamiętały nawet najstarsze istoty. Vaelor nie wiedział jeszcze, że jego znak nie jest jedynie dziedzictwem krwi. Nie wiedział, że może być odpowiedzią na pytanie zadane przed narodzinami świata. A ja... Ja po raz pierwszy od bardzo dawna zacząłem się zastanawiać, czy nie ocaliłem nie tego, kogo powinienem. Bo jeśli to, co właśnie się obudziło, naprawdę pamiętało narodziny pierwszego imienia, wówczas wszystkie nasze dotychczasowe przekonania mogły okazać się tylko kolejną warstwą zapomnienia. I być może największym zagrożeniem nie było to, co miało powrócić. Lecz to, co nigdy naprawdę nie odeszło.

End of Chapter 20

Chapter 20: Rozdział 20 TRZECIA DROGA - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio