Chapter 19 of 26

Rozdział 19 BRAMA SIEDMIU PYTAŃ

3.4k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie każda droga prowadzi do miejsca, które można odnaleźć na mapie. Niektóre prowadzą do wspomnień, których nikt nie powinien odzyskać. Inne zaś do prawd, przed którymi nawet bogowie nauczyli się uciekać. A najniebezpieczniejsze są te, które nie pytają, dokąd zmierzasz. Pytają, kim jesteś. --- 1. MIEJSCE POZA MAPĄ Wiatr ucichł. Nie stopniowo, jak zwykle dzieje się to przed nadejściem burzy, lecz nagle, jakby ktoś odciął go od świata. Nawet morze, które jeszcze niedawno rozbijało się o skaliste wybrzeże, zamarło w bezruchu. Fale zastygły na kamieniach, a ich biała piana przypominała nieruchome płomienie. Vaelor stał przed koroną ze splecionych korzeni. Jasne i czarne drewno przenikały się w niej tak dokładnie, że trudno było powiedzieć, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie. Na jej powierzchni wciąż widniały słowa: TAM, GDZIE PIERWSZE IMIĘ ZOSTAŁO ODRZUCONE. Mapa, która wcześniej pojawiła się nad koroną, zniknęła. Pozostał tylko jeden punkt, pulsujący słabym światłem. — To miejsce nie należy do żadnego królestwa — powiedział Maeron. — Nie znajdziesz go w kronikach Eldorii, w mapach Morza Syren ani w zapisach Smoczych Gór. [VAELOR]: — W takim razie gdzie mamy go szukać? Maeron spojrzał na Elariona. [MAERON]: — Tam, gdzie kończy się wszystko, co znamy. [LIRA]: — To brzmi jak bardzo precyzyjna wskazówka. [KAEL]: — Przywykłem już do tego, że nasi przewodnicy wolą zagadki od odpowiedzi. Elarion nie uśmiechnął się. [ELARION]: — Ponieważ odpowiedzi bywają bardziej niebezpieczne niż zagadki. Vaelor odwrócił się ku niemu. [VAELOR]: — Znasz to miejsce. [ELARION]: — Słyszałem o nim. [VAELOR]: — To nie to samo. [ELARION]: — Nie. Ale czasami wystarczy, żeby wiedzieć, czego nie wolno robić. Vaelor zacisnął dłoń. Znak dwóch splecionych drzew rozbłysnął pod skórą, najpierw zielenią, a następnie głęboką czernią. Korona odpowiedziała. Z jej wnętrza dobiegł dźwięk przypominający oddech śpiącego olbrzyma. Maeron cofnął się o krok. [MAERON]: — Ona cię rozpoznała. [VAELOR]: — Co to znaczy? [MAERON]: — Że nie jesteś pierwszym, który stanął przed nią. Ale możesz być pierwszym, którego przepuści. Elarion spojrzał na Vaelora z niepokojem. [ELARION]: — Nie pozwól, by to miejsce wybrało za ciebie. [VAELOR]: — Nie pozwolę. [ELARION]: — Nie rozumiesz. Ono nie wybiera za pomocą siły. Pokazuje ci to, czego najbardziej pragniesz, a potem czeka, aż sam oddasz mu wszystko. --- 2. DROGA, KTÓREJ NIE BYŁO Korona uniosła się nad kamiennym podłożem. Z jej wnętrza wystrzeliły cienkie korzenie, które nie opadały w dół, lecz rozchodziły się w powietrzu. Splatały się, tworząc krąg. W jego środku pojawiła się ciemność, głęboka i nieruchoma. Nie przypominała portalu. Bardziej wyglądała jak dziura wycięta z samej rzeczywistości. Za nią nie było gwiazd, ziemi ani nieba. Była tylko przestrzeń, której Vaelor nie potrafił opisać. Zrobił krok naprzód. [MAERON]: — Zaczekaj. Vaelor zatrzymał się. [MAERON]: — Jeśli przekroczysz tę granicę, morze nie będzie mogło cię odnaleźć. Nie będziesz mógł wrócić tą samą drogą. [VAELOR]: — A jeśli nie przekroczę? [MAERON]: — Wtedy prawdopodobnie nigdy nie poznasz odpowiedzi, której szukasz. Kael podszedł do portalu. Jego twarz była spokojna, ale palce zaciskały się nerwowo na rękojeści broni. [KAEL]: — Może właśnie tam dowiem się, dlaczego pamiętam własną śmierć. Lira spojrzała na brata. [LIRA]: — Nie wszystko, co pamiętasz, musi być prawdą. [KAEL]: — A jeśli jest? Lira nie odpowiedziała. Vaelor odwrócił się do Elariona. [VAELOR]: — Czy byłeś tu wcześniej? Strażnik przez długą chwilę patrzył w ciemność. [ELARION]: — Nie. Ale kiedyś słyszałem opowieść o człowieku, który odnalazł to przejście. [VAELOR]: — I co się z nim stało? [ELARION]: — Wrócił. [VAELOR]: — Więc można wrócić. [ELARION]: — Wrócił, ale nie pamiętał, że kiedykolwiek istniał. Zapadła cisza. Vaelor spojrzał na znak na swojej dłoni. [VAELOR]: — Nie jesteśmy nim. [ELARION]: — Mam nadzieję. Pierwszy wszedł Vaelor. Za nim ruszyli Lira i Kael. Elarion przekroczył granicę jako ostatni. W chwili, gdy jego stopa dotknęła drugiej strony, portal zamknął się bez dźwięku. Morze zniknęło. --- 3. KRAINA BEZ NIEBA Nie było tam dnia ani nocy. Nie było też horyzontu. Pod stopami rozciągała się gładka, jasna powierzchnia przypominająca kamień, lecz nie odbijała światła. W oddali unosiły się fragmenty ruin: kolumny, schody prowadzące donikąd, łuki pozbawione murów i drzwi stojące samotnie w pustce. Niektóre konstrukcje wyglądały na starsze niż najdawniejsze świątynie Aethrionu. Inne sprawiały wrażenie, jakby dopiero czekały na stworzenie. Vaelor poczuł, że coś obserwuje grupę. Nie z jednego miejsca. Ze wszystkich stron. [KAEL]: — Nie podoba mi się to. [LIRA]: — Tobie nie podoba się większość miejsc, w których możemy zginąć. [KAEL]: — To dlatego, że mam w tej sprawie doświadczenie. Lira chciała odpowiedzieć, ale wtedy usłyszeli głos. Nie należał do żadnego z nich. Nie dochodził również z oddali. Pojawił się bezpośrednio w ich myślach. [TAJEMNICZY GŁOS]: — Przybył ten, który nosi dwa początki. Vaelor spojrzał na własną dłoń. Znak rozjarzył się mocniej. [VAELOR]: — Kim jesteś? [TAJEMNICZY GŁOS]: — Jestem tym, co pozostało po pytaniu, na które nikt nie odważył się odpowiedzieć. Przed nimi pojawiła się droga. Po obu stronach stały kamienne postacie. Każda miała ludzką sylwetkę, ale żadna nie posiadała twarzy. Zamiast nich widniała gładka powierzchnia, na której od czasu do czasu pojawiały się obce rysy. Elarion zatrzymał się. [ELARION]: — Nie dotykajcie ich. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Ponieważ mogą pamiętać kogoś, kim kiedyś byliście. Jedna z postaci odwróciła głowę w stronę Kaela. Przez moment jej twarz przypominała twarz młodego mężczyzny. Kael zbladł. [KAEL]: — To niemożliwe... [LIRA]: — Co widziałeś? [KAEL]: — Siebie. [ELARION]: — Nie patrz na nią. [KAEL]: — Nie rozumiesz. Wyglądała tak, jak ja... zanim umarłem. Postać wyciągnęła rękę. Z jej palców posypał się czarny pył. Vaelor stanął pomiędzy nią a Kaelem. [VAELOR]: — Nie jesteśmy tu po to, żeby was uwalniać. Kamienna twarz zmieniła się. Tym razem nie przypominała Kaela. Przypominała Seris. [LIRA]: — Matko... Postać otworzyła usta. Nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Potem rozsypała się w pył. --- 4. PIERWSZE PYTANIE Droga doprowadziła ich do ogromnej bramy. Nie miała murów ani zawiasów. Składała się z siedmiu wysokich kamiennych płyt, ustawionych w półkolu. Na każdej wyryto inny symbol. Pierwszy przedstawiał otwarte oko. Drugi — zamkniętą dłoń. Trzeci — pękniętą koronę. Czwarty — drzewo bez korzeni. Piąty — pusty tron. Szósty — twarz pozbawioną ust. Siódmy nie przedstawiał niczego. Na jego powierzchni znajdowała się tylko ciemna szczelina. Przed bramą leżała kamienna tablica. Vaelor podszedł do niej. Pojawiły się słowa: SIEDMIU PYTAŃ NIE MOŻNA OSZUKAĆ. SZEŚCIU ODPOWIEDZI NIE MOŻNA ZAPOMNIEĆ. SIEDMIA ODPOWIEDŹ NIE NALEŻY DO TEGO, KTÓRY ODPOWIADA. Lira przeczytała napis jeszcze raz. [LIRA]: — Co to znaczy? Elarion przesunął dłonią nad kamieniem, nie dotykając go. [ELARION]: — To próba. [VAELOR]: — Czego? [ELARION]: — Tego, czy naprawdę wiecie, po co tu przyszliście. Pierwsza płyta rozbłysła. Z jej wnętrza wydobył się głos. [BRAMA]: — KIM JESTEŚ? Vaelor spojrzał na pozostałych. [BRAMA]: — Nie pytam o imię, które nadali ci rodzice. Nie pytam o tytuł, który odebrano twojemu rodowi. Nie pytam o krew, którą nosisz. Głos stał się głębszy. [BRAMA]: — Kim jesteś, kiedy nikt cię nie pamięta? Vaelor milczał. Mógł odpowiedzieć, że jest księciem Eldorii. Ostatnim dziedzicem dawnej dynastii. Synem Aethara i Eliry. Ale wszystkie te odpowiedzi należały do przeszłości. A on nie wiedział już, ile z niej było prawdą. [VAELOR]: — Jestem tym, który wciąż może wybrać. Pierwsza płyta rozjarzyła się jasnym światłem. Brama przyjęła odpowiedź. --- 5. DRUGIE PYTANIE Druga płyta przedstawiała zamkniętą dłoń. [BRAMA]: — CO JESTEŚ GOTÓW ODDAĆ, ABY POZNAĆ PRAWDĘ? Tym razem głos skierował się do Liry. Dziewczyna wysunęła się przed Vaelora. [LIRA]: — Nie oddam niczego, czego nie jestem gotowa stracić. [BRAMA]: — Czy jesteś gotowa stracić własną pamięć? Lira zesztywniała. [BRAMA]: — Czy jesteś gotowa zapomnieć twarz brata? Kael spojrzał na nią gwałtownie. [KAEL]: — Lira, nie odpowiadaj. [BRAMA]: — Czy jesteś gotowa zapomnieć, dlaczego zawarłaś układ z tym, który zasiada na tronie Eldorii? Cisza stała się niemal bolesna. Vaelor odwrócił się w stronę Liry. [VAELOR]: — Ona wie o wszystkim? [LIRA]: — Nie. [BRAMA]: — Czy skłamałaś, kiedy mówiłaś, że chciałaś go ocalić? Lira zacisnęła szczęki. [LIRA]: — Chciałam odnaleźć brata. Zarkan obiecał mi, że mi pomoże. Nie wiedziałam, jaką cenę przyjdzie mi zapłacić. [BRAMA]: — A teraz? [LIRA]: — Teraz wiem, że niektórych umów nie można rozwiązać samym żalem. Druga płyta rozbłysła. Lira nie wyglądała na zadowoloną. [KAEL]: — Mogłaś mi powiedzieć. [LIRA]: — Wiem. [KAEL]: — Nie musiałaś robić tego sama. [LIRA]: — Wtedy jeszcze wierzyłam, że mogę cię odzyskać bez narażania cię na kolejne cierpienie. Kael spuścił wzrok. [KAEL]: — Nie jestem już tym, kogo pamiętasz. [LIRA]: — Właśnie dlatego nie zamierzam przestać cię szukać. --- 6. TRZECIE PYTANIE Trzecia płyta przedstawiała pękniętą koronę. [BRAMA]: — KTO POWINIEN ZAPŁACIĆ ZA WINY TYCH, KTÓRZY ŻYLI PRZED TOBĄ? Vaelor poczuł, jak znak na dłoni zaczyna pulsować. Przed jego oczami pojawiły się obrazy. Aethar stojący przed siedmioma strażnikami. Zarkan na tronie Eldorii. Nemorath uwięziony w ciemności. Pierwsza Pamięć o twarzy podobnej do jego własnej. Wszyscy zdawali się czekać na odpowiedź. [VAELOR]: — Nikt. [BRAMA]: — Nawet jeśli ich winy zniszczą świat? [VAELOR]: — Wtedy będę walczył z tym, co zagraża światu. Ale nie pozwolę, by niewinni płacili tylko dlatego, że urodzili się po niewłaściwej stronie historii. [BRAMA]: — Nawet jeśli niewinnym jesteś ty? Vaelor poczuł chłód. [VAELOR]: — Zwłaszcza wtedy. Trzecia płyta zapłonęła. Elarion patrzył na niego z wyraźnym smutkiem. [ELARION]: — Twój ojciec powiedział kiedyś coś podobnego. [VAELOR]: — A ty co zrobiłeś? Strażnik nie odpowiedział. Czwarta płyta zaczęła drżeć. --- 7. CZWARTE PYTANIE Na kamieniu widniało drzewo pozbawione korzeni. [BRAMA]: — CZY MOŻNA OCALIĆ KOGOŚ, NIE ODBIERAJĄC ŻYCIA KOMUŚ INNEMU? Elarion zamknął oczy. Vaelor od razu zrozumiał, że pytanie nie jest przypadkowe. [VAELOR]: — To pytanie jest skierowane do niego. [BRAMA]: — TEN, KTÓRY OTWORZYŁ DROGĘ, ZNA ODPOWIEDŹ. Elarion zrobił krok naprzód. [ELARION]: — Nie. [BRAMA]: — NIE MOŻESZ UCIEC PRZED TYM, CO ZROBIŁEŚ. [ELARION]: — Nie próbuję uciekać. [BRAMA]: — OCALIŁEŚ JEDNO ŻYCIE. KTOŚ INNY ZAPŁACIŁ. [ELARION]: — Wiem. [BRAMA]: — CZY ZROBIŁBYŚ TO PONOWNIE? W twarzy Elariona pojawił się ból. Przez chwilę Vaelor widział nie Strażnika Zapomnianych Kronik, lecz człowieka, który przez tysiące lat nosił ciężar jednej decyzji. [ELARION]: — Tak. Vaelor odwrócił się gwałtownie. [VAELOR]: — Nawet wiedząc, co się stanie? [ELARION]: — Nie wiem, czy potrafiłbym postąpić inaczej. [VAELOR]: — To nie jest odpowiedź. [ELARION]: — To jedyna, którą mogę ci dać. Czwarta płyta rozbłysła, lecz jej światło było ciemniejsze od pozostałych. Na jej powierzchni pojawił się nowy napis: NIE KAŻDE OCALENIE JEST ZWYCIĘSTWEM. Elarion cofnął się. Po raz pierwszy od dawna wyglądał, jakby naprawdę bał się tego, co może nadejść. --- 8. PIĄTE PYTANIE Piąta płyta przedstawiała pusty tron. [BRAMA]: — KTO MA PRAWO RZĄDZIĆ ŚWIATEM? Vaelor pomyślał o Zarkanie. O Eldorii, która utraciła dawnych władców. O Aetharze, który oddał własne imię. O Pierwszej Pamięci, która uważała się za początek wszystkiego. [VAELOR]: — Nikt nie ma prawa posiadać świata. [BRAMA]: — A KRÓL? [VAELOR]: — Król może służyć swojemu ludowi. Może go chronić. Może podejmować decyzje, których inni nie chcą podejmować. [BRAMA]: — A JEŚLI LUD NIE POTRAFI WYBRAĆ? [VAELOR]: — Wtedy król powinien pomóc mu odzyskać możliwość wyboru. Nie odebrać ją na zawsze. Piąta płyta rozbłysła. Kael spojrzał na Vaelora. [KAEL]: — Twój ojciec byłby z ciebie dumny. Vaelor nie odpowiedział. Nie wiedział, czy kiedykolwiek jeszcze usłyszy głos Aethara. --- 9. SZÓSTE PYTANIE Szósta płyta była pozbawiona ust. [BRAMA]: — CZEGO NIE WOLNO WYPOWIEDZIEĆ? Tym razem nikt nie odpowiedział. Głos rozbrzmiał ponownie. [BRAMA]: — CZEGO BOISZ SIĘ POWIEDZIEĆ, NAWET GDY WSZYSCY CZEKAJĄ NA PRAWDĘ? Vaelor spojrzał na Lirę. Potem na Kaela. Na końcu na Elariona. Zrozumiał, że pytanie nie dotyczy tajemnicy ukrytej w kronikach. Dotyczyło czegoś, co każdy z nich nosił w sobie. Kael odezwał się pierwszy. [KAEL]: — Boję się powiedzieć, że czasami chciałbym umrzeć naprawdę. Nie dlatego, że nie chcę żyć. Dlatego, że nie wiem, czym jestem. Lira zamknęła oczy. [KAEL]: — Wszyscy próbują mnie ocalić, ale nikt nie potrafi mi powiedzieć, co właściwie zostało ocalone. Szósta płyta zadrżała. Lira zrobiła krok naprzód. [LIRA]: — Boję się powiedzieć, że kiedy zawierałam układ z Zarkanem, przez chwilę naprawdę wierzyłam, że postępuję słusznie. Jej głos zadrżał. [LIRA]: — A potem zaczęłam się bać, że jeśli odnajdę brata, nie będę już wiedziała, jak z nim żyć. Płyta rozbłysła. Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — A ty? Strażnik milczał. [BRAMA]: — TEN, KTÓRY STRZEŻE KRONIK, NIE MOŻE UKRYĆ SIĘ ZA ICH STRONAMI. Elarion uniósł głowę. [ELARION]: — Boję się powiedzieć, że czasami żałuję, iż ocaliłem to, co ocaliłem. Vaelor zamarł. [ELARION]: — Nie dlatego, że tamto życie nie było warte ocalenia. Ale dlatego, że wiem, ile innych istnień zostało zranionych przez moją decyzję. Szósta płyta rozbłysła. Elarion nie spojrzał na Vaelora. --- 10. SIÓDME PYTANIE Siódma płyta pozostawała ciemna. Nie miała symbolu. Nie miała napisu. Nie miała nawet wyraźnych krawędzi. Vaelor podszedł do niej. Znak dwóch splecionych drzew rozjarzył się tak mocno, że jego światło rozlało się po całej bramie. [BRAMA]: — KOGO CHCESZ OCALIĆ? Vaelor spojrzał na pozostałych. [BRAMA]: — WYBIERZ JEDNO IMIĘ. Przed nim pojawiły się obrazy. Elira. Aethar. Aron. Lira. Kael. Elarion. Każda twarz była wyraźna, każda żywa, każda tak bliska, że Vaelor niemal wyciągnął rękę. Potem obrazy zaczęły znikać. Pozostała tylko jedna postać. Kobieta o srebrnych oczach i twarzy, której nie znał, a jednocześnie nie potrafił uznać za obcą. Znak dwóch splecionych drzew widniał na jej dłoni. [BRAMA]: — JĄ CZY ŚWIAT? Vaelor poczuł, że coś ściska mu serce. Nie wiedział, kim była ta kobieta. Nie wiedział, dlaczego jej widok budził w nim tak głęboki niepokój. [VAELOR]: — Nie znam jej. [BRAMA]: — ALE ONA ZNA CIEBIE. [VAELOR]: — Nie mogę wybrać. [BRAMA]: — KAŻDY MUSI WYBRAĆ. [VAELOR]: — Nie. Kamienna powierzchnia zadrżała. [BRAMA]: — ODPOWIEDZ. [VAELOR]: — Nie przybyłem tu po to, żeby wybierać, kogo poświęcić. Nie wiem, kim jest ta kobieta. Nie wiem, czego ode mnie chcecie. Ale jeśli jedyną drogą do prawdy jest oddanie czyjegoś życia, nie zamierzam iść tą drogą. [BRAMA]: — WTEDY NIE OTRZYMASZ ODPOWIEDZI. Vaelor spojrzał na znak na dłoni. [VAELOR]: — Może nie. Podniósł głowę. [VAELOR]: — Ale przynajmniej nie będę musiał żyć z odpowiedzią, którą ktoś wybrał za mnie. Przez długą chwilę nic się nie działo. Potem siódma płyta rozbłysła. Nie światłem. Ciemnością tak głęboką, że pozostałe sześć symboli zgasło. Brama otworzyła się. --- 11. TO, CO CZEKAŁO ZA BRAMĄ Za przejściem znajdowała się niewielka komnata. Nie przypominała świątyni ani pałacu. Jej ściany wyglądały jak zbudowane z warstw wspomnień. W jednej można było dostrzec las, w drugiej ocean, w trzeciej miasto, którego nie było już na żadnej mapie. Na środku stał kamienny postument. Spoczywał na nim przedmiot przypominający niewielkie lustro. Nie miał ramy ani uchwytu. Jego powierzchnia była zupełnie czarna. Vaelor podszedł bliżej. [ELARION]: — Nie dotykaj. [VAELOR]: — Dlaczego? [ELARION]: — Ponieważ nie wiem, czym jest. [KAEL]: — To pierwszy raz, kiedy mówisz coś, co naprawdę mnie uspokaja. Elarion nie odpowiedział. Vaelor pochylił się nad lustrem. W jego czarnej powierzchni nie zobaczył własnego odbicia. Zobaczył natomiast siedem postaci stojących w kręgu. Jedną z nich był Aethar. Drugą Seris. Trzecią Elarion. Pozostałe cztery pozostawały ukryte w cieniu. W środku kręgu stała kobieta o srebrnych oczach. Jej twarz była identyczna z twarzą Vaelora. [VAELOR]: — Kim ona jest? Elarion podszedł do postumentu, ale zatrzymał się, zanim dotknął jego powierzchni. [ELARION]: — Nie wiem. [VAELOR]: — Znasz ją. [ELARION]: — Nie znam jej imienia. [VAELOR]: — To nie jest odpowiedź. [ELARION]: — Wiem. W czarnym lustrze kobieta uniosła dłoń. Jej usta poruszyły się. Tym razem Vaelor usłyszał głos. [KOBIETA Z LUSTRA]: — Nie szukaj tego, co zostało utracone. Vaelor zrobił krok bliżej. [VAELOR]: — Czego mam szukać? [KOBIETA Z LUSTRA]: — Tego, co nigdy nie zostało nazwane. Obraz zniknął. Na powierzchni lustra pojawił się napis: PIERWSZE IMIĘ NIE ZOSTAŁO UKRYTE. PIERWSZE IMIĘ ZOSTAŁO ODRZUCONE. Pod nim pojawiły się jeszcze trzy słowa: A KTOŚ JE PRZYJĄŁ. Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować. W tej samej chwili z wnętrza postumentu dobiegł głuchy dźwięk. Jak uderzenie serca. Potem drugie. Trzecie. Kael odsunął się od lustra. [KAEL]: — Powiedzcie mi, że to nie jest coś, co właśnie się budzi. Elarion patrzył na czarną powierzchnię. [ELARION]: — Nie wiem, czy kiedykolwiek spało. --- 12. PAMIĘĆ PIERWSZEJ W komnacie zrobiło się zimno. Znak na dłoni Vaelora nagle zgasł. W czarnym lustrze pojawiła się nowa postać. Mężczyzna o srebrnych oczach. Twarz miał taką samą jak Vaelor. Pierwsza Pamięć. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Przekroczyłeś bramę. [VAELOR]: — Przeszedłem próbę. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie. Postać uśmiechnęła się lekko. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Odpowiedziałeś na pytania. To nie znaczy, że przeszedłeś próbę. [VAELOR]: — Czego ode mnie chcesz? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Tego samego, czego chciałem od początku. Abyś przypomniał sobie, kim jesteś. [VAELOR]: — Nie jestem tobą. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Jeszcze nie wiesz, czym jest podobieństwo. Elarion wysunął się przed Vaelora. [ELARION]: — Nie masz tu prawa przemawiać. Pierwsza Pamięć spojrzała na niego. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Ty również przekroczyłeś tę bramę. Choć nie powinieneś. [ELARION]: — Nie przyszedłem tu dla ciebie. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wiem. Przyszedłeś dla tego, którego ocaliłeś. Vaelor spojrzał na Elariona. [VAELOR]: — Powiedz mi, o czym mówi. Strażnik nie odpowiedział. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Wciąż ukrywasz przed nim najważniejszą część historii. [ELARION]: — Nie znasz całej prawdy. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie muszę. Pamiętam twoją decyzję. [ELARION]: — Pamiętasz tylko to, co chciałeś zachować. Po raz pierwszy uśmiech Pierwszej Pamięci zniknął. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Uważaj, Strażniku. [ELARION]: — Przestałem się ciebie bać dawno temu. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie. Przestałeś wierzyć, że strach może cię jeszcze uratować. Lustro zadrżało. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Vaelorze, ósma droga nie jest przejściem do innego miejsca. Jest powrotem do tego, co istniało przed miejscami. [VAELOR]: — Co tam znajdę? [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Początek. [VAELOR]: — Czyli ciebie? Pierwsza Pamięć przez chwilę milczała. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Nie. Jej srebrne oczy rozbłysły. [PIERWSZA PAMIĘĆ]: — Coś, czego nawet ja nie potrafię sobie przypomnieć. Lustro pociemniało. Postać zniknęła. --- 13. WYBÓR, KTÓRY POZOSTAŁ Przez długi czas nikt się nie odzywał. Vaelor patrzył na czarne lustro. Nie otrzymał imienia Aethara. Nie poznał tożsamości kobiety. Nie dowiedział się, kim było niemowlę z wizji Elariona. Otrzymał jednak coś innego. Dowód, że historia świata zaczęła się wcześniej, niż ktokolwiek przypuszczał. I że nawet Pierwsza Pamięć nie znała wszystkich odpowiedzi. [LIRA]: — Co teraz? Vaelor odwrócił się od postumentu. [VAELOR]: — Znajdziemy kogoś, kto znał Aethara i nie boi się powiedzieć nam, czego się bał. Elarion spojrzał na niego. [ELARION]: — Nieznajomego bez cienia. [VAELOR]: — Tak. [KAEL]: — A jeśli nie zechce rozmawiać? [VAELOR]: — Wtedy będziemy musieli znaleźć sposób, żeby go przekonać. Lira spojrzała na własną dłoń. Czarny znak pod skórą pozostawał niewidoczny, ale dziewczyna czuła jego obecność. [LIRA]: — Nie będzie to łatwe. [VAELOR]: — Wiem. [ELARION]: — Jest jeszcze jedna rzecz. Vaelor spojrzał na niego. [ELARION]: — Kiedy brama zadawała pytania, nie pytała tylko o wasze odpowiedzi. Sprawdzała, czy potraficie pozostać sobą, kiedy ktoś zmusza was do wyboru. [VAELOR]: — I? Elarion spojrzał na czarne lustro. [ELARION]: — Nie wiem, czy zaakceptowała twoje odpowiedzi. Ale wiem, że pozwoliła nam przejść. [VAELOR]: — To wystarczy. [ELARION]: — Na razie. Wyruszyli z komnaty. Za ich plecami brama zamknęła się bezgłośnie. Siedem płyt znów stało się nieruchomych, a ich symbole zgasły. Jednak w miejscu, gdzie znajdowała się siódma płyta, pojawiła się cienka rysa. Nie prowadziła na zewnątrz. Prowadziła w głąb kamienia. A gdzieś daleko, poza przestrzenią, którą można było nazwać światem, coś odpowiedziało na jej pojawienie się. Nie głosem. Nie ruchem. Wspomnieniem. [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Nie wiedziałem wtedy, że brama nie sprawdzała, czy Vaelor jest godny poznać prawdę. Sprawdzała, czy prawda jest gotowa go rozpoznać. A to dwie zupełnie różne rzeczy. Kiedy opuszczaliśmy komnatę, spojrzałem jeszcze raz na czarne lustro. Przez krótką chwilę zobaczyłem w nim własną twarz. Nie tę, którą nosiłem od tysięcy lat. Twarz młodego wojownika, który stał przed otwartą drogą i wiedział, że jego decyzja odbierze komuś życie. Za nim stało niemowlę. Nie widziałem jego twarzy. Nie potrafiłem jej sobie przypomnieć. Ale usłyszałem słowa, które kiedyś wypowiedziałem: „Nie pozwolę, by zniknął po raz drugi”. Wtedy zrozumiałem, że moja największa wina nie polegała na tym, że otworzyłem drogę. Polegała na tym, że przez całe wieki próbowałem przekonać samego siebie, iż nie miałem wyboru. A teraz Vaelor szedł dalej. W stronę prawdy, której ja bałem się dotknąć. I po raz pierwszy od bardzo dawna nie byłem pewien, czy potrafię go przed nią ochronić.

End of Chapter 19