Chapter 1 of 26
Rozdział 1:GŁOS, KTÓRY NIE POWINIEN ISTNIEĆ
4.5k words
Rozdział 1:
GŁOS, KTÓRY NIE POWINIEN ISTNIEĆ
ELARION:
Istnieją historie, które rodzą się z miłości. Inne powstają z nienawiści, zdrady lub pragnienia władzy. Są jednak i takie, których nikt nigdy nie powinien opowiedzieć.
Historia Vaelora należała właśnie do nich.
Przez tysiące lat obserwowałem, jak królestwa wyrastają z popiołów dawnych imperiów, jak potężni władcy klękają przed jeszcze potężniejszymi wrogami i jak bogowie, przekonani o własnej nieśmiertelności, odkrywają, że nawet ich istnienie może mieć swój kres. Widziałem rzeczy, których nie sposób opisać ludzkim językiem. Byłem świadkiem narodzin pierwszych zaklęć, upadku pradawnych świątyń i wydarzeń, które późniejsze pokolenia nazwały jedynie legendami.
Ale nigdy nie zapomniałem dnia, w którym po raz pierwszy usłyszałem głos Nemoratha.
Nie powinienem był go usłyszeć.
Nikt nie powinien.
A jednak wszystko zaczęło się od młodego elfa, który nie wiedział jeszcze, że jego krew skrywa historię starszą niż wszystkie królestwa Aethrionu.
I od lasu, który pewnego poranka przestał śpiewać.
ELARION:
W północnej części Eldorii rozciągał się las zwany Elarwenem. Dawniej uważano go za jedno z najpiękniejszych miejsc w całym królestwie. Stare drzewa sięgały koronami wysoko ponad ziemię, ich srebrzyste liście odbijały światło słońca, a między korzeniami płynęły niewielkie strumienie, których wody podobno miały moc leczenia najgłębszych ran.
Elfy wierzyły, że las pamięta wszystko.
Pamięta narodziny ich pierwszych królów, przysięgi składane pod jego konarami i imiona tych, którzy odeszli na zawsze. Każde drzewo było częścią pradawnej pamięci, a każdy liść nosił w sobie cząstkę magii, która niegdyś łączyła świat z jego stwórcami.
Teraz jednak Elarwen milczał.
Nie śpiewały ptaki. Nie szumiały korony drzew. Nawet wiatr, który zwykle przemierzał leśne ścieżki, zdawał się omijać to miejsce.
Pośród starych pni szedł młody elf o srebrzystobiałych włosach i zielonych oczach. Miał dziewiętnaście lat, choć jego twarz wciąż nosiła ślady chłopięcej łagodności. Był wysoki i szczupły, poruszał się cicho, a jego spojrzenie zdradzało przyzwyczajenie do obserwowania otoczenia.
Nazywał się Vaelor.
Na pierwszy rzut oka nie wyróżniał się niczym szczególnym. Miał prostą, ciemną tunikę, skórzany pas i niewielki sztylet przy biodrze. Jego buty były zabrudzone ziemią, a na ramionach spoczywał podróżny płaszcz.
Nie nosił korony.
Nie miał własnego królestwa.
Nie posiadał nawet domu, który mógłby nazwać swoim.
A jednak w jego żyłach płynęła krew dynastii, której imię przez wieki budziło szacunek i strach.
Obok niego szedł Aron.
Starszy elf miał długie, siwiejące włosy związane z tyłu głowy i twarz pooraną zmarszczkami. Jego oczy pozostawały jednak niezwykle czujne. Poruszał się z pewnością kogoś, kto znał każdy zakątek lasu, ale tego ranka nawet on wydawał się niespokojny.
VAELOR:
— Od rana nie powiedziałeś ani słowa.
ARON:
— Nie zauważyłem, żebyś szczególnie cierpiał z powodu mojego milczenia.
VAELOR:
— Zwykle milczysz, kiedy próbujesz coś przede mną ukryć.
ARON:
— A ty zwykle zadajesz pytania, na które nie jesteś jeszcze gotowy usłyszeć odpowiedzi.
Vaelor westchnął.
VAELOR:
— Znowu to samo.
ARON:
— Co takiego?
VAELOR:
— Każde moje pytanie kończy się twoim pouczeniem. Czasami zastanawiam się, czy ty w ogóle potrafisz odpowiedzieć na proste pytanie.
ARON:
— Potrafię.
VAELOR:
— W takim razie spróbuj.
ARON:
— Nie.
Vaelor zatrzymał się i spojrzał na niego z niedowierzaniem.
VAELOR:
— To miała być odpowiedź?
ARON:
— Najkrótsza, jaką mogłem ci zaoferować.
Przez chwilę szli w milczeniu. Aron nie uśmiechał się, ale Vaelor dostrzegł w jego oczach cień rozbawienia.
Tak wyglądało ich życie od dziesięciu lat.
Dziesięć lat ukrywania się, wędrówek i ciągłych zmian miejsca pobytu. Dziesięć lat, podczas których Aron uczył Vaelora czytać pradawne runy, posługiwać się mieczem i rozpoznawać niebezpieczeństwo, zanim zdążyło się zbliżyć.
Nigdy jednak nie opowiedział mu całej prawdy o przeszłości.
Vaelor wiedział tylko, że kiedyś należał do królewskiego rodu Eldorii. Wiedział, że jego rodzice byli władcami, a ich panowanie zakończyło się w czasie krwawego przewrotu. Wiedział również, że człowiek, który obecnie zasiadał na tronie, zrobiłby wszystko, aby dawny dziedzic nigdy nie powrócił.
Nazywał się Zarkan.
I był królem, którego imienia Aron nie wypowiadał bez wyraźnej niechęci.
VAELOR:
— Dlaczego wróciliśmy do Elarwenu?
ARON:
— Ponieważ musimy coś sprawdzić.
VAELOR:
— Co?
ARON:
— To, co wydarzyło się tutaj trzy noce temu.
VAELOR:
— A co się wydarzyło?
Aron nie odpowiedział od razu.
Zatrzymał się przy potężnym drzewie o grubym, poskręcanym pniu. Jego korzenie wystawały ponad ziemię niczym palce olbrzyma. Na korze widniały stare znaki, częściowo zatarte przez czas.
ARON:
— Nie dotykaj tego drzewa.
Vaelor spojrzał na niego.
VAELOR:
— Dlaczego?
ARON:
— Ponieważ cię o to proszę.
VAELOR:
— To nie jest odpowiedź.
ARON:
— Dzisiaj wyjątkowo musi ci wystarczyć.
Vaelor przyjrzał się pniowi. Wśród srebrzystej kory dostrzegł ciemną plamę. Nie przypominała pleśni ani śladów ognia. Wyglądała raczej tak, jakby ktoś wyciął z drzewa fragment samego światła.
Coś w tej plamie przyciągało jego wzrok.
Nie potrafił tego wyjaśnić.
Zrobił krok naprzód.
ARON:
— Vaelorze. Zostań tam.
Ale młody elf już wyciągał rękę.
Jego palce dotknęły kory.
W tej samej chwili las zniknął.
ELARION:
Nie potrafię powiedzieć, co dokładnie zobaczył wtedy Vaelor. Niektóre wspomnienia nie należą wyłącznie do tych, którzy ich doświadczają. Są fragmentami czegoś większego, odbiciami wydarzeń, które rozegrały się przed narodzinami pierwszych królów.
Wiem jednak, że przez krótką chwilę Vaelor znalazł się w miejscu, którego nie powinien znać.
Usłyszał dźwięk przypominający pękanie ogromnego kamienia.
Potem pojawiły się głosy.
Nie jeden.
Setki.
Szeptały jego imię, wypowiadając je w językach, których nie znał, a mimo to rozumiał każde słowo.
Widział niebo pozbawione gwiazd. Widział siedem potężnych kolumn ustawionych wokół bezdennej przepaści. Widział postacie odziane w światło, które stały nad krawędzią ciemności.
A pod nimi coś się poruszało.
Coś ogromnego.
Coś, co nie miało twarzy, a mimo to patrzyło prosto na niego.
Wtedy usłyszał głos.
NIEZNANY GŁOS:
— Wreszcie...
Obraz zniknął.
Vaelor gwałtownie cofnął rękę i upadł na kolana. Przez kilka sekund nie mógł złapać oddechu. Jego serce biło tak mocno, jakby próbowało wyrwać się z piersi.
Aron natychmiast znalazł się przy nim.
ARON:
— Vaelorze! Spójrz na mnie!
VAELOR:
— Co... co to było?
ARON:
— Nie dotykaj ponownie drzewa.
VAELOR:
— Co ja zobaczyłem?!
Aron chwycił jego lewą dłoń.
Na skórze, tuż nad nadgarstkiem, pojawił się znak.
Dwa splecione drzewa.
Jedno było zielone, pełne drobnych liści i delikatnych gałęzi. Drugie czarne, pozbawione liści, z korzeniami wijącymi się niczym żywe węże.
Oba tworzyły jeden symbol.
Aron pobladł.
VAELOR:
— Znasz to.
ARON:
— Nie powinno się pojawić.
VAELOR:
— Ale się pojawiło.
ARON:
— Musimy wracać.
VAELOR:
— Najpierw mi powiedz, co oznacza.
Aron spojrzał na znak, a potem na otaczające ich drzewa.
ARON:
— To znak, którego nie widziałem od bardzo dawna.
VAELOR:
— Jak bardzo dawna?
ARON:
— Od czasów, kiedy twoja rodzina jeszcze zasiadała na tronie.
Vaelor poczuł, jak po plecach przechodzi mu zimny dreszcz
VAELOR:
— Dlaczego pojawił się na mojej dłoni?
Aron milczał.
Wtedy głos powrócił.
Tym razem nie dochodził z drzewa.
Rozległ się wewnątrz głowy Vaelora, głęboki i spokojny, a jednocześnie tak potężny, że młody elf poczuł się przy nim niczym drobina pyłu.
NIEZNANY GŁOS:
— Pierwsza pieczęć zaczyna pękać.
Vaelor zamknął oczy.
VAELOR:
— Kto to powiedział?
Aron zamarł.
ARON:
— Co usłyszałeś?
VAELOR:
— Głos. Powiedział, że pierwsza pieczęć zaczyna pękać.
Starszy elf cofnął się o krok.
VAELOR:
— Aron?
ARON:
— Powiedz dokładnie, jak brzmiały te słowa.
VAELOR:
— Przecież słyszałeś.
ARON:
— Vaelorze!
Młody elf spojrzał mu prosto w oczy.
VAELOR:
— Pierwsza pieczęć zaczyna pękać.
Aron przez dłuższą chwilę nie wypowiedział ani słowa.
W końcu uklęknął przed nim i położył dłonie na jego ramionach.
ARON:
— Musisz mi obiecać, że od tej chwili nie będziesz próbował samodzielnie badać tego znaku.
VAELOR:
— Nie mogę ci tego obiecać.
ARON:
— Vaelorze, to nie jest zabawa.
VAELOR:
— Wiem. Dlatego chcę wiedzieć, co się dzieje.
Aron zamknął oczy.
ARON:
— Istnieją rzeczy, które nawet bogowie woleliby pozostawić w zapomnieniu.
VAELOR:
— Mówisz o tej istocie?
Starszy elf otworzył oczy.
ARON:
— Jakiej istocie?
Vaelor zawahał się.
Nie wiedział, skąd przyszło mu do głowy to imię. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek je słyszał. A jednak znał je tak dobrze, jak własne.
VAELOR:
— Nemorath.
W lesie rozległ się trzask.
Jedna z gałęzi złamała się wysoko nad ich głowami, choć nie było wiatru.
Aron powoli wstał.
ARON:
— Nigdy więcej nie wypowiadaj tego imienia.
VAELOR:
— Dlaczego?
ARON:
— Ponieważ Nemorath nie jest bogiem. Nie jest też demonem ani duchem. To coś, co istniało, zanim ktokolwiek pomyślał o stworzeniu świata.
VAELOR:
— A siedem pieczęci?
Aron spojrzał na niego z przerażeniem.
ARON:
— Skąd o nich wiesz?
VAELOR:
— Nie wiem. Po prostu... czuję, że powinienem.
Starszy elf odwrócił wzrok.
ARON:
— Wracamy do chaty. Natychmiast.
ELARION:
W tamtej chwili Aron popełnił pierwszy z wielu błędów, które miały zaważyć na losach Aethrionu.
Uznał, że może jeszcze odsunąć prawdę.
Że jeśli ukryje przed Vaelorem wystarczająco dużo, zyska czas, aby przygotować go na to, co nadchodzi.
Nie rozumiał jednak jednej rzeczy.
Niektóre tajemnice nie czekają, aż człowiek będzie gotowy je poznać.
One same wybierają moment, w którym zostaną ujawnione.
A Nemorath właśnie dokonał wyboru.
Chata Arona stała na niewielkim wzniesieniu, wśród starych drzew i gęstych krzewów. Była niewielka, zbudowana z ciemnego drewna i kamienia. Jej dach porastał mech, a nad wejściem wisiały zasuszone zioła oraz niewielki symbol ochronny.
Wewnątrz znajdowała się jedna większa izba, mała sypialnia i pomieszczenie, w którym Aron przechowywał swoje księgi oraz magiczne przedmioty.
Vaelor znał to miejsce niemal na pamięć.
Spędził tu znaczną część dzieciństwa i całe lata dorastania. Wiedział, która deska skrzypi przy wejściu, gdzie Aron chowa zapasowe klucze i w której szafce znajdują się najstarsze księgi.
Mimo to nigdy nie czuł się tu jak w prawdziwym domu.
Zawsze brakowało mu czegoś, czego nie potrafił nazwać.
A może kogoś.
Aron wszedł do środka i natychmiast zamknął drzwi. Następnie wypowiedział kilka słów w pradawnym języku. Na framudze pojawiły się cienkie, niebieskie linie, które rozeszły się po drewnie i zniknęły.
Vaelor usiadł przy stole.
VAELOR:
— Teraz mi wszystko wyjaśnisz.
ARON:
— Najpierw muszę sprawdzić, czy znak nie wyrządził ci krzywdy.
VAELOR:
— Czuję się dobrze.
ARON:
— Nie pytałem, jak się czujesz.
Aron położył przed nim niewielką misę z wodą. Wypowiedział zaklęcie, a powierzchnia wody zadrżała.
ARON:
— Włóż do niej dłoń.
Vaelor zrobił to niechętnie.
Przez chwilę nic się nie działo. Potem znak na jego skórze rozbłysł delikatnym światłem. Woda pociemniała, a na jej powierzchni pojawił się obraz siedmiu kamiennych kręgów.
Jeden z nich był rozbity.
Aron natychmiast odsunął misę.
ARON:
— Na wszystkie gwiazdy...
VAELOR:
— Co zobaczyłeś?
ARON:
— To, czego się obawiałem.
VAELOR:
— Przestań mówić zagadkami!
Aron spojrzał na niego. Tym razem nie próbował unikać jego wzroku.
ARON:
— Siedem pieczęci zostało stworzonych przed tysiącami lat. Nie po to, by chronić świat przed potworami, lecz by uwięzić coś, czego nie potrafiono zabić.
VAELOR:
— Nemoratha.
ARON:
— Tak.
VAELOR:
— A teraz jedna z nich pęka?
ARON:
— Wygląda na to, że już pękła.
Vaelor spojrzał na swoją dłoń.
VAELOR:
— Dlaczego to ja ją widzę?
ARON:
— Ponieważ twoja krew jest związana z pieczęciami.
VAELOR:
— Jak?
Aron podszedł do starej skrzyni stojącej pod ścianą. Przez chwilę szukał czegoś wśród leżących w niej przedmiotów. W końcu wyjął niewielki medalion.
Był srebrny, ozdobiony delikatnym wzorem dwóch splecionych gałęzi. Na jego środku znajdował się zielony kamień, a wokół niego biegły drobne znaki, których Vaelor nie potrafił odczytać.
Młody elf poczuł nagły ucisk w piersi.
VAELOR:
— Skąd go masz?
ARON:
— Należał do twojej matki.
Vaelor wyciągnął rękę.
VAELOR:
— Dlaczego nigdy mi go nie pokazałeś?
ARON:
— Ponieważ nie wiedziałem, czy powinienem.
VAELOR:
— To chyba nie jest wystarczający powód.
Aron położył medalion na stole.
ARON:
— Twoja matka chciała, żebyś go otrzymał, kiedy nadejdzie właściwy czas.
VAELOR:
— A kto miał zdecydować, kiedy ten czas nadejdzie? Ty?
Aron nie odpowiedział.
Vaelor wziął medalion do ręki.
W chwili, gdy jego palce dotknęły srebra, zielony kamień rozbłysnął.
Powietrze w izbie zadrżało.
Płomienie świec wydłużyły się, a na ścianach pojawiły się cienie, które nie należały do żadnego z nich.
Z medalionu wydobył się delikatny, kobiecy głos.
GŁOS ELIRY:
— Jeśli to słyszysz, mój synu, oznacza to, że nadszedł czas, którego tak bardzo się obawialiśmy.
Vaelor przestał oddychać.
Zielone światło wypełniło izbę.
Przed nim pojawiła się postać kobiety.
Miała długie, jasne włosy i łagodne oczy. Jej twarz była piękna, ale naznaczona smutkiem. Vaelor znał ją tylko z jednego, starego portretu, który Aron trzymał w zamkniętej szafie.
To była jego matka.
Elira.
VAELOR:
— Matko...
Obraz zadrżał.
Postać kobiety nie spojrzała na niego. Wspomnienie nie reagowało na jego obecność. Było jedynie fragmentem przeszłości, zapisanym w magii medalionu.
Elira stała w wielkiej komnacie pałacu Eldorii. Przed nią znajdował się mężczyzna w królewskim stroju. Miał ciemne włosy, mocną sylwetkę i twarz człowieka, który przez całe życie musiał podejmować trudne decyzje.
Król Tharion.
Ojciec Vaelora.
ELIRA:
— Nie możemy dłużej udawać, że nic się nie dzieje.
THARION:
— Wiem.
ELIRA:
— Bogowie już wiedzą o jego narodzinach.
THARION:
— Wiedzieli wcześniej, niż się spodziewaliśmy.
ELIRA:
— A jeśli dowiedzą się, kim naprawdę jest?
Tharion podszedł do okna. Za nim rozciągał się widok na pałacowe ogrody i srebrne wieże Eldorii.
THARION:
— Wtedy będą musieli zdecydować, czy bardziej boją się jego mocy, czy tego, co może zrobić z ich światem.
ELIRA:
— Nie chcę, żeby nasz syn został wciągnięty w wojnę bogów.
THARION:
— Nie chcę tego bardziej niż ty.
ELIRA:
— Więc zabierzmy go stąd. Ukryjmy go daleko, poza granicami królestwa.
THARION:
— Nie możemy uciekać przez całe jego życie.
[ELIRA]:
— A co, jeśli jego moc obudzi to, co uwięzione?
Tharion odwrócił się powoli.
THARION:
— Wtedy będzie musiał poznać prawdę.
ELIRA:
— Jest jeszcze dzieckiem.
THARION:
— Wiem.
ELIRA:
— Ma prawo do zwyczajnego życia.
Król przez chwilę milczał.
THARION:
— Nie muszę walczyć ze wszystkimi. Muszę tylko dopilnować, żeby nasz syn miał wybór.
Elira spuściła wzrok.
ELIRA:
— A jeśli nie będziemy przy nim, kiedy przyjdzie ten dzień?
Tharion podszedł do niej i ujął jej dłonie.
THARION:
— Wtedy ktoś inny będzie musiał go poprowadzić.
ELIRA:
— Aron?
THARION:
— Aron.
Wspomnienie zaczęło blaknąć.
Ostatnie słowa Eliry zabrzmiały cicho, niemal jak modlitwa.
ELIRA:
— Wybacz mi, mój synu.
Zielone światło zgasło.
Medalion opadł na stół.
Przez długą chwilę w chacie panowała cisza.
Vaelor patrzył na srebrny przedmiot, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie zobaczył.
Potem powoli podniósł wzrok na Arona.
VAELOR:
— Wiedziałeś.
ARON:
— Vaelorze...
VAELOR:
— Wiedziałeś, że żyją?
ARON:
— Nie powiedziałem, że żyją.
VAELOR:
— Ale nie powiedziałeś też, że nie żyją!
ARON:
— Próbowałem cię chronić.
VAELOR:
— Przed czym? Przed prawdą?
Aron spuścił głowę.
VAELOR:
— Przez dziesięć lat pozwalałeś mi wierzyć, że straciłem wszystko. Że nie mam rodziny, domu ani przeszłości. A teraz pokazujesz mi wspomnienie, w którym moi rodzice rozmawiają o mnie tak, jakbym był jakimś przeklętym przedmiotem!
ARON:
— Nigdy nie byli obojętni wobec ciebie.
VAELOR:
— Więc gdzie są?
ARON:
— Nie wiem.
VAELOR:
— Kłamiesz.
ARON:
— Nie w tej sprawie.
VAELOR:
— Byłeś przy moim ojcu, prawda? W dniu przewrotu?
Aron powoli skinął głową.
Vaelor nie odrywał wzroku od Liry.
Milczenie kobiety stawało się coraz bardziej nieznośne. Wokół nich rozciągał się las, pogrążony w mroku i ciszy, lecz młody książę miał wrażenie, że każde drzewo, każdy kamień i każdy cień nasłuchują ich rozmowy.
Na jego lewej dłoni wciąż widniał znak dwóch splecionych drzew. Zielone i czarne gałęzie łączyły się ze sobą w sposób, którego nie potrafił zrozumieć. Znak nie świecił już tak intensywnie jak wcześniej, ale pod skórą pozostawało delikatne ciepło. Jakby coś drzemało w jego wnętrzu.
VAELOR:
– Zadałem ci pytanie.
LIRA:
– Słyszałam.
VAELOR:
– Więc odpowiedz.
Lira odwróciła głowę i spojrzała w głąb lasu. Jej dłoń spoczywała blisko rękojeści jednego z ostrzy.
LIRA:
– Nie tutaj.
VAELOR:
– Dlaczego? Boisz się, że ktoś nas usłyszy?
LIRA:
– Nie boję się tego, że ktoś nas usłyszy. Boję się tego, co może usłyszeć.
Vaelor zacisnął szczękę.
VAELOR:
– Przez dziesięć lat żyłem w przekonaniu, że jestem zwyczajnym wygnańcem. Dzisiaj dowiedziałem się, że mój ojciec był królem, moja matka znała jakąś tajemnicę, a w mojej krwi znajduje się coś, czego pragną zarówno ludzie Zarkana, jak i istoty starsze od bogów. Teraz słyszę głos mojej matki, który każe mi ci nie ufać. Naprawdę sądzisz, że wystarczy powiedzieć „nie tutaj”, żebym przestał pytać?
Lira przez chwilę patrzyła na niego bez słowa.
W jej szarych oczach nie było pogardy ani rozbawienia. Było coś znacznie trudniejszego do zniesienia – współczucie.
LIRA:
– Nie. Nie sądzę.
[Elarion – Strażnik Zapomnianych Kronik]:
Są chwile, w których prawda staje się cięższa od kłamstwa. Człowiek może przez lata nosić w sobie niewiedzę i przyzwyczaić się do jej ciężaru. Kiedy jednak nagle poznaje choćby fragment tego, co przed nim ukrywano, zaczyna rozumieć, jak ogromna była ciemność, w której dotąd żył.
Vaelor właśnie stawiał pierwsze kroki w takiej ciemności.
A ja wiedziałem, że nie wszystkie drzwi powinny zostać otwarte jednocześnie.
Wiedziałem również, że Lira nie była przypadkową wędrowniczką. Jej obecność w lesie Elarwen nie wynikała z rozkazu Zarkana ani z kaprysu losu. Przyszła tam, ponieważ ktoś wiele lat wcześniej powierzył jej zadanie.
Nie wiedziałem jednak, czy sama wciąż pamiętała, komu tak naprawdę służy.
– Musimy ruszać – powiedziała Lira.
Vaelor nie poruszył się.
VAELOR:
– Aron został w chacie.
LIRA:
– Wiem.
VAELOR:
– Nie wiemy, czy przeżył.
LIRA:
– Wiem.
VAELOR:
– Więc wracamy.
Lira zrobiła krok w jego stronę.
LIRA:
– Nie.
VAELOR:
– Nie będziesz mi rozkazywać!
LIRA:
– A ty nie będziesz umierał tylko dlatego, że nie potrafisz zaakceptować tego, że ktoś poświęcił się, żebyś mógł uciec.
Słowa uderzyły go mocniej, niż chciał przyznać.
Vaelor odwrócił wzrok. Przed oczami wciąż miał twarz Arona, kiedy stary mag kazał mu uciekać. Pamiętał jego głos, spokojny mimo nadciągającej śmierci. Pamiętał także błysk niebieskiego światła, który rozdarł ciemność wokół chaty.
Aron był dla niego kimś więcej niż opiekunem. Był jedyną rodziną, jaką znał.
VAELOR:
– Obiecałem sobie, że nigdy go nie opuszczę.
LIRA:
– A on obiecał twojemu ojcu, że cię ochroni. Myślisz, że gdybyś wrócił, byłby z tego zadowolony?
Vaelor nie odpowiedział.
LIRA:
– Aron wiedział, co robi.
VAELOR:
– Skąd możesz to wiedzieć?
Lira zawahała się.
LIRA:
– Bo znałam go, zanim jeszcze nauczył cię czytać.
Vaelor spojrzał na nią gwałtownie.
VAELOR:
– Ile miałaś wtedy lat?
LIRA:
– Wystarczająco dużo, żeby pamiętać twoich rodziców.
VAELOR:
– Znałaś moją matkę?
LIRA:
– Tak.
VAELOR:
– A mojego ojca?
LIRA:
– Tak.
VAELOR:
– Więc dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
LIRA:
– Ponieważ nie wiedziałam, czy mogę.
VAELOR:
– Kto ci zabronił?
Lira zacisnęła usta.
Przez chwilę Vaelor miał wrażenie, że kobieta zaraz wyjawi mu wszystko. Że wreszcie opowie o jego rodzicach, o upadku Eldorii i o tym, dlaczego jego własna matka ostrzegła go przed nią.
Zamiast tego Lira spojrzała na jego lewą dłoń.
LIRA:
– Pokaż mi znak.
Vaelor cofnął rękę.
VAELOR:
– Najpierw odpowiedzi.
LIRA:
– Ten znak może nas zdradzić.
VAELOR:
– Przed kim?
LIRA:
– Przed czymś, co nie potrzebuje oczu, żeby cię odnaleźć.
Nagle w lesie rozległ się trzask.
Oboje odwrócili się w tę samą stronę.
Między drzewami przemknął cień. Był zbyt szybki, by rozpoznać jego kształt. Nie przypominał człowieka ani zwierzęcia. Przez krótką chwilę Vaelor dostrzegł jedynie dwa blade punkty, przypominające oczy zawieszone w powietrzu.
Lira natychmiast wyciągnęła ostrza.
LIRA:
– Za mną.
VAELOR:
– Co to było?
LIRA:
– Coś, czego nie powinniśmy spotkać.
VAELOR:
– To znaczy?
LIRA:
– To znaczy, że ktoś już wie, gdzie jesteśmy.
Cień pojawił się ponownie, tym razem znacznie bliżej.
Vaelor poczuł, jak znak na jego dłoni zaczyna pulsować. Ciepło zamieniło się w pieczenie. Zielone linie symbolu rozbłysły, a czarne gałęzie zdawały się poruszać pod skórą.
Wtedy usłyszał głos.
Nie był to głos Nemoratha.
Nie był to również głos jego matki.
Był niski, chrapliwy i pełen bólu.
NIEZNANY GŁOS:
– Dziedzicu...
Vaelor zesztywniał.
NIEZNANY GŁOS:
– Wreszcie cię odnaleźliśmy.
Lira rzuciła się naprzód.
Jej ostrza przecięły powietrze, ale nie napotkały żadnego oporu. Cień rozpłynął się niczym dym, po czym pojawił się za jej plecami.
LIRA:
– Vaelor! Uciekaj!
Nie zdążył.
Z ciemności wystrzeliła długa, czarna kończyna i owinęła się wokół jego nadgarstka. Vaelor poczuł lodowaty chłód, który błyskawicznie rozlał się po całym ramieniu.
Upadł na kolano.
Znak na dłoni rozbłysnął.
Przez ułamek sekundy las zniknął.
Znalazł się w miejscu, którego nie znał, a jednocześnie miał wrażenie, że widział je już wcześniej.
Przed nim rozciągała się ogromna równina pokryta popiołem. Na horyzoncie wznosiły się ruiny miasta, nad którymi wisiało czerwone niebo. W powietrzu unosiły się drobne iskry, przypominające resztki spalonego śniegu.
Na środku równiny stał mężczyzna.
Miał długie, jasne włosy i zbroję pokrytą znakami, których Vaelor nie potrafił odczytać. Jego twarz była częściowo ukryta pod maską. W dłoni trzymał złamany miecz.
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Nie powinieneś był się obudzić.
VAELOR:
– Kim jesteś?
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Tym, który pamięta pierwszą zdradę.
VAELOR:
– Gdzie jestem?
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– W miejscu, które bogowie kazali zapomnieć.
Mężczyzna wyciągnął ku niemu dłoń. Na jego nadgarstku znajdował się identyczny znak jak ten, który nosił Vaelor.
Tylko że jego drzewa były odwrócone.
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Twoja krew otworzyła drogę. Ale pamiętaj, dziedzicu... nie każda pieczęć została stworzona po to, by więzić potwory.
VAELOR:
– Co to znaczy?
Mężczyzna nie zdążył odpowiedzieć.
Za jego plecami rozwarła się ogromna szczelina. Z jej wnętrza wyłoniła się ciemność tak gęsta, że pochłaniała nawet czerwone światło nieba.
Z głębi rozległ się znajomy głos.
NEMORATH:
– Nie słuchaj go, Vaelorze.
Mężczyzna w masce odwrócił się.
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Kłamiesz tak samo jak przed tysiącem lat.
NEMORATH:
– A ty nadal ukrywasz twarz.
Nagle cała równina zatrzęsła się.
Mężczyzna w masce spojrzał ponownie na Vaelora.
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Znajdź miejsce, w którym kończy się pierwszy las. Tam otrzymasz odpowiedź, której Aron nigdy nie odważył się ci udzielić.
VAELOR:
– Aron? Co z nim?!
MĘŻCZYZNA W MASCE:
– Jeśli jeszcze żyje, nie pozwól mu otworzyć siódmej drogi.
Ciemność pochłonęła wszystko.
Vaelor odzyskał świadomość, leżąc na wilgotnej ziemi.
Lira klęczała obok niego. Jedno z jej ostrzy było zakrwawione, a na policzku miała świeże rozcięcie.
LIRA:
– Słyszysz mnie?
VAELOR:
– Tak...
LIRA:
– Co się stało?
Vaelor powoli usiadł.
VAELOR:
– Widziałem kogoś.
LIRA:
– Kogo?
VAELOR:
– Mężczyznę w masce. Miał taki sam znak jak ja.
Lira pobladła.
Była to pierwsza chwila, w której Vaelor zobaczył na jej twarzy prawdziwy strach.
VAELOR:
– Znasz go.
LIRA:
– Nie.
VAELOR:
– Kłamiesz.
LIRA:
– Vaelor...
VAELOR:
– Powiedział, żebym znalazł miejsce, w którym kończy się pierwszy las. Powiedział też coś o siódmej drodze.
Lira powoli opuściła ostrza.
LIRA:
– Nie mogłeś tego zobaczyć.
VAELOR:
– A jednak widziałem.
LIRA:
– To niemożliwe.
VAELOR:
– Coraz częściej słyszę, że rzeczy, które mi się przydarzają, są niemożliwe. Zaczynam podejrzewać, że całe moje życie było jednym wielkim kłamstwem.
Lira spojrzała na niego, a potem na znak na jego dłoni.
LIRA:
– Ten mężczyzna nie powinien istnieć.
VAELOR:
– Dlaczego?
LIRA:
– Ponieważ zginął podczas wojny, która zakończyła się przed narodzinami twojego ojca.
Vaelor poczuł, że po raz kolejny grunt usuwa mu się spod nóg.
VAELOR:
– Jak się nazywał?
Lira nie odpowiedziała od razu.
LIRA:
– Nie znam jego prawdziwego imienia. W starych kronikach nazywano go Ostatnim Strażnikiem.
Elarion – Strażnik Zapomnianych Kronik:
Ostatni Strażnik.
Tak nazywano człowieka, który jako jedyny odmówił złożenia przysięgi siedmiu bogom. Nie dlatego, że pragnął ich obalić, lecz dlatego, że odkrył prawdę o ich pierwszym zwycięstwie.
Prawdę, którą później starannie wymazano z kronik.
Przez wieki sądziłem, że jego historia zakończyła się na popiołach równiny Avar. Być może jednak myliłem się bardziej, niż chciałbym przyznać.
A może to właśnie on sprawił, że te kroniki w ogóle przetrwały.
– Musimy iść – powiedziała Lira. – Ta istota nie była przypadkowym strażnikiem. Jeśli poczuła twój znak, inne również mogą go wyczuć.
Vaelor wstał, choć nogi wciąż miał słabe.
VAELOR:
– Dokąd?
LIRA:
– Do miejsca, o którym wspomniał mężczyzna.
VAELOR:
– Znasz je?
LIRA:
– Znam drogę do pierwszego lasu.
VAELOR:
– Dlaczego wcześniej mi o nim nie powiedziałaś?
LIRA:
– Ponieważ miałam nadzieję, że nigdy nie będziemy musieli tam iść.
VAELOR:
– Co znajduje się na jego końcu?
Lira spojrzała w górę. Między koronami drzew pojawiła się pierwsza szara poświata nadchodzącego świtu.
LIRA:
– Ruiny, których nie ma na żadnej współczesnej mapie. A pod nimi coś, co pamięta czasy sprzed powstania Eldorii.
VAELOR:
– Kolejna pieczęć?
LIRA:
– Nie.
Zrobiła kilka kroków, po czym zatrzymała się i odwróciła.
LIRA:
– Grób.
VAELOR:
– Czyj?
Lira przez chwilę patrzyła na niego tak, jakby chciała wypowiedzieć słowa, które mogłyby zmienić wszystko.
LIRA:
– Twojego przodka.
Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni ponownie zaczyna pulsować.
VAELOR:
– Myślałem, że jestem ostatnim dziedzicem.
LIRA:
– Jesteś.
VAELOR:
– Więc czyj grób?
Lira spuściła wzrok.
LIRA:
– Pierwszego króla Eldorii.
Vaelor zamilkł.
Pierwszy król Eldorii od dawna należał do legend. Według opowieści zjednoczył rozproszone elfy, zawarł przymierze z bogami i stworzył królestwo, które przez tysiące lat miało być schronieniem dla jego ludu.
Nie wspominano jednak o jego śmierci.
Nie wspominano o grobie.
Nie wspominano o tym, dlaczego jego imię zniknęło z najstarszych ksiąg.
VAELOR:
– Dlaczego mój przodek został pochowany w miejscu, którego nie ma na mapach?
LIRA:
– Ponieważ nie był takim królem, jakiego opisują kroniki.
VAELOR:
– A jakim był?
LIRA:
– Tym, który jako pierwszy zawarł układ z Nemorathem.
Przez chwilę Vaelor słyszał jedynie wiatr poruszający gałęziami.
Potem odezwał się głos, który tym razem nie dochodził ani z lasu, ani z jego dłoni.
NEMORATH:
– Nie wierz jej we wszystko, dziedzicu.
Vaelor spojrzał na Lirę.
NEMORATH:
– Ona zna grób twojego przodka. Ale nie powiedziała ci, dlaczego nigdy nie odważyła się do niego wejść.
Lira zacisnęła palce na rękojeści ostrza.
LIRA:
– Milcz.
Vaelor cofnął się o krok.
VAELOR:
– Ty również go słyszysz?
Lira nie odpowiedziała.
NEMORATH:
– Zapytaj ją, kogo pochowała w pierwszej pieczęci.
Vaelor spojrzał na nią z przerażeniem.
VAELOR:
– Liro... kogo pochowałaś?
Kobieta zamknęła oczy.
Po raz pierwszy od chwili, gdy się spotkali, wyglądała na kogoś, kto nie ma już przygotowanego kłamstwa.
LIRA:
– Mojego brata.
W lesie zapanowała cisza.
A daleko, pod ruinami Czarnej Wieży, pierwsza pieczęć rozsypała się w pył.
Na kamiennej ścianie pojawił się nowy napis, zapisany językiem, którego nie używano od początku świata.
Elarion – Strażnik Zapomnianych Kronik:
Tak rozpoczęła się podróż, której nie przewidział żaden z siedmiu bogów.
Vaelor szukał odpowiedzi o swoim pochodzeniu. Lira próbowała uciec przed przeszłością. Aron walczył o życie, a Nemorath odzyskiwał siły po tysiącach lat niewoli.
Żadne z nich nie rozumiało jeszcze, że pierwsza pieczęć nie była najważniejszą rzeczą, która została złamana.
Była nią przysięga.
Przysięga złożona przed narodzinami bogów, przez tych, którzy mieli strzec świata przed jego własnymi stwórcami.
A teraz, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, jeden z dziedziców krwi pradawnych powrócił do świata żywych.
I nie był sam.
ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK:
Nie każda legenda opowiada o bohaterze. Nie każda przepowiednia prowadzi ku zbawieniu. A niektóre groby czekają nie na tych, którzy chcą oddać zmarłym cześć, lecz na tych, którzy mają zająć ich miejsce.