Chapter 18 of 26
Rozdział 18 DZIEDZICTWO, KTÓRE NIE NALEŻAŁO DO KRÓLA
1.1k words
1. ŚLADY W POPIOŁACH
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Droga do Pierwszego Milczenia prowadziła przez ziemie, których nie zaznaczono na żadnej mapie. Nie było tam wiosek ani ruin dawnych królestw. Nie rosły drzewa, a wiatr nie przynosił zapachu trawy ani ziemi.
Z każdym dniem świat stawał się cichszy.
Najpierw zniknął śpiew ptaków. Potem odgłos wody. W końcu nawet nasze kroki przestały odbijać się echem.
Trzeciego dnia natrafiliśmy na pole popiołów.
Nie było widać, co kiedyś tam rosło ani co zostało spalone. Popiół pokrywał ziemię równą warstwą, a na jego powierzchni znajdowały się ślady stóp prowadzące w różnych kierunkach.
Vaelor przykucnął.
"VAELOR" (Dlaczego?): Te ślady są świeże.
[KAEL]: Nie ma tu nikogo.
"LIRA" (Kael...): A jednak ktoś tędy przeszedł.
Elarion uklęknął przy jednym ze śladów. Przez chwilę dotykał popiołu, po czym szybko cofnął rękę.
"ELARION" (Tak.): Nie dotykajcie ziemi.
"VAELOR" (Dlaczego?): Co zobaczyłeś?
"ELARION" (Tak.): Nie zobaczyłem. Przypomniałem sobie.
2. DZIEŃ, W KTÓRYM ZŁAMANO PRZYSIĘGĘ
Popiół uniósł się nad ziemią i ułożył w obraz.
Vaelor zobaczył młodego Elariona. Nie nosił jeszcze płaszcza strażnika. Miał przy boku miecz, a na piersi znak siedmiorga.
Przed nim stała Seris.
W ramionach trzymała niemowlę owinięte w jasny materiał.
[WIZJA – SERIS]: Nie możemy go zostawić.
"WIZJA – ELARION" (Nie.): Jeśli otworzę przejście, pieczęcie osłabną.
[WIZJA – SERIS]: Jeśli tego nie zrobisz, dziecko umrze.
"WIZJA – ELARION" (Nie.): A jeśli to dziecko jest właśnie tym, czego szuka Pierwsza Pamięć?
Seris spojrzała na niemowlę.
[WIZJA – SERIS]: W takim razie niech najpierw będzie dzieckiem.
Młody Elarion odwrócił się w stronę ciemnej bramy. Za nią nie było światła ani ciemności. Była pustka.
[WIZJA – GŁOS BEZ TWARZY]: Jedno życie za jedno imię.
[WIZJA – GŁOS BEZ TWARZY]: Wiesz, co to oznacza.
[WIZJA – SERIS]: Elarionie, nie rób tego.
"WIZJA – ELARION" (Nie.): Nie mogę pozwolić, by umarło.
Elarion otworzył przejście.
Obraz rozpadł się w popiół.
Vaelor stał nieruchomo.
"VAELOR" (Dlaczego?): To dziecko...
"ELARION" (Tak.): Nie wiem, kim było.
"VAELOR" (Dlaczego?): Miało mój znak.
"VAELOR" (Dlaczego?): A ty je ocaliłeś.
"VAELOR" (Dlaczego?): Kto zapłacił?
Elarion nie odpowiedział.
Kael podszedł do niego.
[KAEL]: Czy dlatego Seris mówiła, że ocaliłeś kogoś, kogo nie powinno już być?
[KAEL]: A ja? Czy ja również jestem częścią tej historii?
Elarion spojrzał na niego z bólem.
"ELARION" (Tak.): Bardziej, niż chciałbym przyznać.
3. GŁOS W POPIELE
Wtedy popiół ponownie się poruszył.
Tym razem nie ukazał obrazu. Ziemia zaczęła mówić.
[GŁOS Z POPIOŁÓW]: Oddaliście jedno imię, by ocalić jedno życie. Potem oddaliście życie, by ocalić inne imię. A teraz wracacie, jakbyście nie pamiętali ceny.
Lira wyciągnęła ostrza.
"LIRA" (Kael...): Pokaż się!
[GŁOS Z POPIOŁÓW]: Nie mam ciała, które mogłoby wam odpowiedzieć.
"VAELOR" (Dlaczego?): Czego od nas chcesz?
[GŁOS Z POPIOŁÓW]: Chcę, żebyście przestali nazywać ofiarę wyborem.
Vaelor poczuł chłód.
"VAELOR" (Dlaczego?): Czy jesteś tym, który odebrał imię Aetharowi?
[GŁOS Z POPIOŁÓW]: Aethar sam je oddał.
[GŁOS Z POPIOŁÓW]: Bo bał się, że gdy Pierwsza Pamięć je odnajdzie, przypomni sobie również to, co wydarzyło się przed nią.
Elarion podniósł głowę.
"ELARION" (Tak.): Co wydarzyło się przed Pierwszą Pamięcią?
Odpowiedziała cisza.
Potem na popiele pojawił się jeden symbol: znak dwóch splecionych drzew.
4. KAEL I OBIETNICA
Kael odszedł od grupy. Zatrzymał się przy samotnym kamieniu, na którym widniało jego imię.
Nie było to imię zapisane zwykłymi literami. Wyglądało jak ślad po czymś, co zostało z kamienia wycięte.
Lira podeszła do brata.
"LIRA" (Kael...): Nie dotykaj.
[KAEL]: Nie zamierzam.
"LIRA" (Kael...): Wiem, co czujesz.
[KAEL]: Nie. Nie wiesz.
[KAEL]: Pamiętam, że umarłem. Pamiętam zimno. Pamiętam, że ktoś trzymał mnie za rękę. Ale nie pamiętam, czy to byłaś ty.
Lira zamarła.
[KAEL]: Pamiętam też obietnicę. Nie wiem, komu ją złożyłem. Nie wiem, czego dotyczyła. Wiem tylko, że jeśli jej nie spełnię, ktoś pozostanie tam, gdzie ja powinienem był zostać.
"LIRA" (Kael...): Nie musisz robić tego sam.
[KAEL]: A jeśli to właśnie obiecałem?
Lira spuściła głowę.
"LIRA" (Kael...): Całe życie próbowałam cię odnaleźć. A teraz boję się, że kiedy wreszcie cię odzyskam, znów cię stracę.
Kael położył dłoń na jej ramieniu.
[KAEL]: Nie wiem, czy jestem tym samym bratem, którego pamiętasz. Ale jestem tutaj.
Przez krótką chwilę Lira pozwoliła sobie oprzeć głowę o jego ramię.
Wtedy kamień pękł.
Z jego wnętrza wydobył się cienki srebrny promień, który skierował się ku Vaelorowi.
5. DZIEDZICTWO DWÓCH ŹRÓDEŁ
Promień dotknął znaku na dłoni Vaelora.
Wokół niego rozległy się głosy.
Jeden należał do Aethara.
Drugi do kobiety, której twarzy Vaelor nie znał.
Trzeci był starszy niż oba.
[PIERWSZY GŁOS]: Krew pamięta.
[DRUGI GŁOS]: Imię wybiera.
[TRZECI GŁOS]: A to, co było przed nimi, nie potrzebuje żadnego z tych darów.
Vaelor upadł na kolana.
Zobaczył siebie stojącego przed ogromnym drzewem, którego korzenie sięgały poza gwiazdy. Jedna połowa pnia była jasna, druga czarna. Pod drzewem stała kobieta o jego twarzy.
Nie była już tylko odległą sylwetką.
Tym razem widział jej oczy.
[TAJEMNICZA KOBIETA]: Nie pozwól, by nazwali cię początkiem.
"VAELOR" (Dlaczego?): Kim jesteś?
[TAJEMNICZA KOBIETA]: Tą, która pamięta cenę.
"VAELOR" (Dlaczego?): Czy jestem twoim synem?
Kobieta dotknęła pnia drzewa.
[TAJEMNICZA KOBIETA]: Nie wszystkie więzi rodzą się z krwi.
Obraz zniknął.
Vaelor podniósł się z ziemi. W dłoni trzymał niewielki fragment czarnego kamienia.
Elarion rozpoznał go natychmiast.
"ELARION" (Tak.): To fragment dawnej bramy.
"VAELOR" (Dlaczego?): Dokąd prowadzi?
"ELARION" (Tak.): Do miejsca, w którym Aethar oddał swoje imię.
[KAEL]: Czyli jesteśmy blisko?
Elarion spojrzał na horyzont.
"ELARION" (Tak.): Bliżej niż kiedykolwiek. Ale nie oznacza to, że jesteśmy bezpieczniejsi.
6. WIADOMOŚĆ Z CZARNEJ WIEŻY
Daleko od pola popiołów Zarkan stał przed czarnym lustrem.
Veyran klęczał przed nim.
[VEYРAN]: Znalazłem ślady. Vaelor dotarł do miejsca, w którym pamięć morza się kończy.
[ZARKAN]: A człowiek bez cienia?
[VEYРAN]: Spotkał się z nimi.
Zarkan odwrócił się gwałtownie.
[ZARKAN]: Wiedziałem, że jeszcze nie odszedł.
W lustrze pojawiły się srebrne oczy Pierwszej Pamięci.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: Nie zbliżaj się do niego.
[ZARKAN]: Do Vaelora?
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: Do tego, co nosi w sobie.
[ZARKAN]: Przecież właśnie tego szukamy.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: Nie wiesz, czego szukasz.
Zarkan uśmiechnął się chłodno.
[ZARKAN]: Wiem, że jeśli odnajdę prawdziwe imię pierwszego króla, przestanę być twoim sługą.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: Nie rozumiesz, co oznacza zająć moje miejsce.
[ZARKAN]: Rozumiem doskonale.
[PIERWSZA PAMIĘĆ]: Nie. Ty rozumiesz tylko pragnienie.
Lustro pękło.
Zarkan nie odwrócił wzroku.
[ZARKAN]: W takim razie sam się przekonam.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Na polu popiołów zrozumieliśmy, że dziedzictwo Vaelora nie zaczynało się od Aethara. Jego źródło było starsze, głębsze i znacznie bardziej niebezpieczne.
Nie wiedzieliśmy jeszcze, że niektóre dziedzictwa nie są przekazywane po to, by ktoś je kontynuował.
Czasem są przekazywane po to, by ktoś wreszcie je zakończył.