Chapter 17 of 26
Rozdział 17 CZŁOWIEK, KTÓRY NIE MIAŁ CIENIA
986 words
1. POWRÓT NIEZNAJOMEGO
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nieznajomy bez cienia nie pojawiał się przypadkiem. Widziałem go po raz pierwszy na długo przed narodzinami Vaelora, w czasach, kiedy Aethar nie nosił jeszcze korony, a siedmioro strażników wierzyło, że świat można ocalić przed każdą katastrofą.
Wtedy również nie rzucał cienia.
Nie wiedziałem jednak, czy to oznaczało, że nigdy go nie miał, czy też oddał go komuś, kto potrzebował go bardziej.
Po opuszczeniu zatoki skierowaliśmy się na północ. Maeron nie chciał nam towarzyszyć. Powiedział, że jego obietnica nie pozwala mu przekroczyć granicy archiwum, a tym bardziej wejść na drogę, którą wskazała nam korona.
Dostał jednak od nas jedną obietnicę.
[MAERON]: Jeśli spotkacie tego człowieka, nie pozwólcie mu zabrać Kaela.
"KAEL" (Lira...): Dlaczego właśnie mnie?
[MAERON]: Ponieważ już raz próbował.
Kael zamilkł.
Nieznajomy pojawił się wieczorem, gdy rozbiliśmy obóz wśród skalnych ruin. Nie nadszedł ścieżką. Po prostu stał między dwoma kamiennymi łukami, jakby od początku tam był.
Jego jasne włosy poruszał wiatr. Pod stopami nie miał cienia.
"VAELOR" (Mojej?): Wiedziałem, że wrócisz.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie wróciłem. Nigdy nie odszedłem tak daleko, jak sądzisz.
[ELARION]: Czego chcesz?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Tego samego, czego chcieliście wy. Odpowiedzi.
[LIRA]: Nie wierzę, że przyszedłeś nam pomóc.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie musisz.
"VAELOR" (Mojej?): Powiedz, gdzie znajduje się miejsce z mapy.
Nieznajomy spojrzał na znak na dłoni Vaelora.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Zanim odpowiem, musisz zrozumieć jedną rzecz. To miejsce nie zostało ukryte przed Pierwszą Pamięcią. Zostało ukryte przed samym światem.
2. PIERWSZY KRÓL I JEGO PRZYJACIEL
Nieznajomy usiadł na kamieniu. Przez dłuższą chwilę patrzył na odległe góry.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Aethar był przekonany, że może ocalić wszystko, co kochał, jeśli tylko ukryje swoje prawdziwe imię.
"VAELOR" (Mojej?): Czy to nie wystarczyło?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Wystarczyło, żeby oszukać Pierwszą Pamięć. Nie wystarczyło, żeby oszukać przeszłość.
[ELARION]: Powiedz mu resztę.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Sam powinieneś to zrobić.
[ELARION]: Nie wszystko pamiętam.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie. Ale pamiętasz wystarczająco dużo, by przestać udawać, że twoje milczenie jest niewiedzą.
Vaelor stanął naprzeciw Elariona.
"VAELOR" (Mojej?): Co się wydarzyło przed moim narodzeniem?
Elarion spojrzał na niego z ciężarem, którego nie potrafił już ukryć.
[ELARION]: Kiedy Aethar ukrył swoje imię, Pierwsza Pamięć straciła możliwość bezpośredniego odnalezienia go. Ale nie przestała szukać. Zaczęła szukać jego krwi.
[ELARION]: Twojej. I czegoś, co było w niej wcześniej.
[LIRA]: Dlatego znak pojawił się na jego dłoni?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Znak nie jest dziedzictwem. Jest rozpoznaniem.
"KAEL" (Lira...): Przez kogo?
Nieznajomy spojrzał na Kaela.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Przez tych, którzy pamiętają początek.
Kael spuścił wzrok.
"KAEL" (Lira...): A co z tymi, którzy pamiętają własną śmierć?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Oni są najtrudniejsi do ocalenia.
3. IMIĘ, KTÓRE ZOSTAŁO PODZIELONE
Nieznajomy wyciągnął rękę. Nad jego dłonią pojawił się niewielki płomień, ale nie dawał ciepła.
W jego wnętrzu zobaczyliśmy siedem sylwetek.
Sześć stało nieruchomo. Siódma była rozmyta, jakby ktoś próbował wymazać ją z obrazu.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Siedmioro strażników nie stworzyło pieczęci wyłącznie po to, by zamknąć Nemoratha. Każde z nich przechowywało część czegoś, co nie mogło pozostać w jednym miejscu.
"VAELOR" (Mojej?): Prawdziwe imię pierwszego króla?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie tylko. Imię było kluczem. Wspomnienie było zamkiem. A ósma droga była tym, co pozostawało poza ich zasięgiem.
[ELARION]: Dlaczego Seris podzieliła pamięć?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Ponieważ zrozumiała, że Pierwsza Pamięć nie szuka już wyłącznie imienia Aethara. Szuka tego, co istniało przed nim.
"VAELOR" (Mojej?): Kim jestem?
Nieznajomy nie odpowiedział od razu.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Jesteś Vaelorem. To imię jest twoje. Nie pozwól, by ktokolwiek wmówił ci, że jesteś jedynie powtórzeniem kogoś, kto żył wcześniej.
"VAELOR" (Mojej?): Ale moja krew...
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Krew może przekazywać pamięć. Nie może jednak odebrać ci prawa do własnego życia.
Te słowa zabrzmiały dziwnie znajomo. Vaelor przypomniał sobie zdanie ojca: „Jesteś moim synem. Ale nie jesteś mną”.
4. ZNAK ZARKANA
W tej samej chwili czarny znak na nadgarstku Liry zapłonął.
Lira odsunęła rękaw.
[LIRA]: Nie teraz...
Znak rozciągnął się wzdłuż skóry, tworząc cienką linię przypominającą pęknięcie.
"VAELOR" (Mojej?): Co się dzieje?
[LIRA]: Zarkan mnie wzywa.
[ELARION]: Nie odpowiadaj.
[LIRA]: Jeśli nie odpowiem, może spróbować przejąć kontrolę.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Już to robi.
Lira zacisnęła pięść. Na jej twarzy pojawił się ból.
[LIRA]: Obiecał mi, że pomoże odnaleźć Kaela.
[LIRA]: Nie wiedziałam, co naprawdę chce zrobić. Myślałam, że mogę go wykorzystać. Że jeśli doprowadzę Vaelora do pierwszej pieczęci, będę mogła wynegocjować twoje uwolnienie.
"VAELOR" (Mojej?): A teraz?
[LIRA]: Teraz wiem, że nigdy nie zamierzał mnie uwolnić.
Nieznajomy podniósł dłoń i dotknął czarnego znaku. Rozbłysnął srebrnym światłem.
Znak zniknął na kilka sekund.
Lira osunęła się na kolana.
[LIRA]: Co zrobiłeś?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie usunąłem umowy. Tylko przypomniałem jej, że nie jesteś rzeczą.
[ELARION]: Nie powinieneś był tego robić.
[ELARION]: Teraz Zarkan będzie wiedział, że tu jesteśmy.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): On już wie.
5. DROGA DO MIEJSCA BEZ POCZĄTKU
Nieznajomy rozwinął mapę. Czarny obszar, który wcześniej wydawał się pustką, zaczął się zmieniać. Pojawiły się na nim linie przypominające korzenie.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Musicie dotrzeć do miejsca zwanego Pierwszym Milczeniem. Nie jest krainą, świątynią ani grobowcem. To przestrzeń, w której Aethar pozostawił część swojego imienia.
"VAELOR" (Mojej?): Dlaczego nie może po prostu mi go oddać?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Ponieważ imię nie jest już jego własnością.
"KAEL" (Lira...): Do kogo należy?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Do tego, kto pamiętał świat przed powstaniem imion.
Elarion zrobił krok w stronę nieznajomego.
[ELARION]: Czy on nadal żyje?
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Nie wiem, czy kiedykolwiek żył w sposób, jaki rozumiecie.
[ELARION]: A czy pamięta mnie?
Nieznajomy spojrzał mu prosto w oczy.
"NIEZNAJOMY" (Wiem.): Pamięta wszystko, Elarionie. Nawet to, co sam próbowałeś zapomnieć.
Potem odszedł między ruiny. Nie było słychać jego kroków. Nie zostawił po sobie żadnego śladu.
Vaelor patrzył w miejsce, w którym zniknął.
"VAELOR" (Mojej?): Dlaczego nie powiedział nam swojego imienia?
[ELARION]: Być może już go nie ma.
"VAELOR" (Mojej?): Każdy ma jakieś imię.
Elarion spojrzał na nocne niebo.
[ELARION]: Kiedyś też tak myślałem.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Nieznajomy wskazał nam drogę, ale nie dał odpowiedzi, której szukaliśmy. Zostawił nas z pytaniem znacznie trudniejszym niż wszystkie poprzednie.
Jeśli imię może przestać należeć do swojego właściciela, to czy człowiek nadal pozostaje sobą?