Chapter 16 of 26
Rozdział 16 TAM, GDZIE KOŃCZY SIĘ PAMIĘĆ MORZA
1.5k words
1. OSTATNI BRZEG
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Morze nie zawsze było granicą. Dawniej stanowiło drogę, którą wędrowały wspomnienia. Niosło imiona tych, którzy odeszli, sekrety tych, którzy jeszcze się nie narodzili, oraz słowa, których nigdy nie wypowiedziano. Dopiero później ludzie nauczyli się nazywać je bezkresnym i uwierzyli, że wszystko, co znika pod jego powierzchnią, zostaje utracone na zawsze.
Nie wiedzieli, jak bardzo się mylili.
Po wydarzeniach w zatopionym archiwum Thalassiru nikt z nas nie potrafił zasnąć spokojnie. Vaelor przez większość nocy trzymał w dłoni fragment wspomnienia Aethara. Lira obserwowała go z odległości, jakby chciała coś powiedzieć, lecz każde wypowiedziane słowo mogło stać się początkiem kolejnego kłamstwa. Kael siedział przy oknie i wpatrywał się w morze. Elarion zaś milczał.
Jego milczenie było inne niż zwykle.
Nie przypominało ostrożności starego strażnika. Bardziej przypominało człowieka, który usłyszał wyrok i wciąż nie wie, czy powinien się przed nim bronić.
O świcie Maeron przyszedł po nas.
[MAERON]: Musimy ruszać. Miejsce, którego szukacie, nie pozostaje w jednym miejscu.
"VAELOR" (Kto?): Jak miejsce może się przemieszczać?
[MAERON]: Nie przemieszcza się. To morze zmienia drogę do niego. Czasem można dotrzeć tam w godzinę. Innym razem trzeba czekać całe pokolenie.
"KAEL" (Dlaczego?): A jeśli nie zaczekamy?
[MAERON]: Wtedy morze może uznać, że nie powinno was przepuścić.
"LIRA" (Kto?): A co się wtedy dzieje?
Maeron spojrzał na nią poważnie.
[MAERON]: Człowiek wraca na brzeg. Tylko że nie pamięta już, po co wyruszył.
Vaelor zacisnął palce na srebrnym fragmencie wspomnienia.
"VAELOR" (Kto?): Nie możemy sobie pozwolić na zapomnienie.
[MAERON]: Właśnie dlatego musisz uważać.
Wyruszyliśmy przed południem. Maeron prowadził nas wzdłuż skalistego wybrzeża, z dala od osad i portów. Im dalej od Thalassiru, tym bardziej morze zmieniało swój wygląd. Fale stawały się spokojniejsze, a ich powierzchnia przypominała nieruchome szkło. Nie odbijały jednak nieba.
Odbijały miejsca, których nie było na horyzoncie.
Vaelor widział w wodzie ruiny miast, których nigdy nie odwiedził. Lira dostrzegała sylwetki ludzi stojących na dnie. Kael co jakiś czas odwracał głowę, jakby ktoś szedł za nim po kamienistej ścieżce.
Tylko Elarion nie patrzył w dół.
2. KAMIENIE BEZ ODBICIA
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Po kilku godzinach dotarliśmy do zatoki otoczonej wysokimi, czarnymi skałami. Nie było tam plaży, portu ani śladów ludzkiej obecności. Jedynie wąski przesmyk prowadzący do niewielkiej półki skalnej.
Na jej końcu stały trzy kamienne kolumny.
Nie miały żadnych inskrypcji. Nie zdobiły ich symbole dawnych królestw. Były zupełnie gładkie, jakby ktoś celowo usunął z nich każdą oznakę przeszłości.
Maeron zatrzymał się przed pierwszą kolumną.
[MAERON]: To tutaj.
"VAELOR" (Kto?): Gdzie kończy się pamięć morza?
[MAERON]: Nie pod powierzchnią. Nie w głębinach. Tutaj kończy się droga, którą wspomnienia mogą wrócić do świata.
"LIRA" (Kto?): Co znajduje się za kolumnami?
[MAERON]: Miejsce, w którym morze przestaje pamiętać. Ale ktoś inny nadal pamięta wszystko.
Kael podszedł do środkowej kolumny. Gdy wyciągnął rękę, kamień rozświetlił się bladym światłem.
W tej samej chwili usłyszeliśmy głos.
Chłopak znieruchomiał.
"KAEL" (Dlaczego?): Znam ten głos.
"LIRA" (Kto?): Nie odpowiadaj.
Kael odwrócił się gwałtownie.
Za nami nie było nikogo.
"KAEL" (Dlaczego?): To ona.
"KAEL" (Dlaczego?): Nie wiem. Ale słyszałem ten głos już wcześniej.
Maeron chwycił go za ramię.
[MAERON]: Nie pozwól, żeby miejsce wybrało za ciebie wspomnienie.
"KAEL" (Dlaczego?): A jeśli właśnie na to czekałem?
[MAERON]: Wtedy musisz zdecydować, czy jesteś gotów poznać odpowiedź.
Kael spojrzał na Lirę. Przez krótką chwilę jego twarz straciła zwykły spokój.
"KAEL" (Dlaczego?): Nie pamiętam, jak wyglądała.
"KAEL" (Dlaczego?): Dziewczyna, która mnie woła. Wiem, że ją znam. Wiem, że ją zostawiłem. Ale nie potrafię przypomnieć sobie jej twarzy.
Lira chciała podejść bliżej, lecz Kael cofnął się o krok.
"KAEL" (Dlaczego?): Nie próbuj mnie pocieszać. Nie tym razem.
Kolumna rozbłysła mocniej. Na jej powierzchni pojawił się znak dwóch splecionych drzew.
Taki sam, jaki Vaelor nosił na dłoni.
3. WSPOMNIENIE AETHARA
Vaelor wyjął srebrny fragment z archiwum. Kamień zadrżał, a z jego wnętrza wydobył się głos ojca.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]: Jeśli dotarłeś aż tutaj, oznacza to, że nie zdołałem ukryć wszystkiego.
Vaelor zamknął oczy.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]: Nie szukaj mojego imienia wśród królów. Nie szukaj go w grobach ani w kronikach. To, co oddałem, nie należy już do historii, którą znasz.
"VAELOR" (Kto?): Ojcze, gdzie je ukryłeś?
[AETHAR – WSPOMNIENIE]: Tam, gdzie nie ma początku ani końca. Tam, gdzie pamięć nie potrafi stworzyć obrazu. Tam, gdzie nawet bogowie nie wiedzą, kim byli, zanim otrzymali swoje imiona.
Wspomnienie zadrżało.
[AETHAR – WSPOMNIENIE]: Jeśli spotkasz tego, który nie ma cienia, nie pytaj go, dlaczego mi pomógł. Zapytaj, czego się bał.
Echa zamilkły.
Vaelor otworzył oczy.
"VAELOR" (Kto?): Wiedział, że go spotkamy.
"ELARION" (Nie.): Aethar przewidywał wiele rzeczy. Nie oznacza to, że rozumiał wszystkie.
"VAELOR" (Kto?): Znałeś go. Wiedziałeś, co zrobił z własnym imieniem. Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?
Elarion spojrzał na kolumny.
"ELARION" (Nie.): Bo nie wiedziałem, czy prawda pomoże ci odnaleźć drogę, czy sprawi, że przestaniesz jej szukać.
"VAELOR" (Kto?): To nie ty powinieneś o tym decydować.
"ELARION" (Nie.): Masz rację.
Odpowiedź zaskoczyła wszystkich. Elarion nie próbował się bronić.
"ELARION" (Nie.): Zbyt długo uważałem, że milczenie może być formą ochrony. Czasami jest tylko wygodnym sposobem ukrywania własnej winy.
Lira odwróciła wzrok.
Wtedy trzecia kolumna rozsunęła się bezszelestnie, odsłaniając wąskie przejście prowadzące w dół.
4. DRZWI POD MORZEM
Schody opadały w ciemność. Nie prowadziły jednak pod wodę. Po obu stronach korytarza znajdowały się ściany z przezroczystego kamienia, za którymi rozciągało się morze.
W głębinach pływały stworzenia przypominające ogromne srebrne ryby. Ich ciała były niemal przezroczyste, a w środku każdego z nich migotały drobne punkty światła.
Na końcu schodów znajdowała się komnata z okrągłym stołem.
Na stole leżała korona.
Nie była wykonana ze złota ani srebra. Przypominała splecione korzenie dwóch drzew, jednego jasnego, drugiego czarnego.
Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować.
"LIRA" (Kto?): Nie dotykaj jej.
"VAELOR" (Kto?): Nie zamierzam.
"ELARION" (Nie.): To nie jest korona królewska.
"KAEL" (Dlaczego?): A czym jest?
Elarion przyglądał się jej z wyraźnym niepokojem.
"ELARION" (Nie.): Pamiątką po kimś, kto istniał przed pierwszym królem.
W tej chwili korona poruszyła się sama.
Z jej wnętrza wydobył się szept.
"TAJEMNICZY GŁOS" (Kael...): Krew wróciła.
Vaelor poczuł nagły ból w dłoni. Znak rozświetlił się, a na stole pojawiła się mapa. Nie przedstawiała krain Aethrionu. Ukazywała miejsce poza znanym światem, otoczone pustką.
Pośrodku widniał symbol dwóch splecionych drzew.
Pod nim pojawił się napis:
TAM, GDZIE PIERWSZE IMIĘ ZOSTAŁO ODRZUCONE.
Elarion cofnął się.
"VAELOR" (Kto?): Znasz to miejsce?
Vaelor spojrzał na niego uważnie.
"ELARION" (Nie.): Ale wiem, kto może je znać.
"LIRA" (Kto?): Ten bez cienia?
Elarion skinął głową.
"ELARION" (Nie.): Jeśli nadal istnieje, będzie jedynym, który potrafi nam wskazać drogę.
5. CENA MILCZENIA
Kiedy wróciliśmy na powierzchnię, morze znów zaczęło poruszać się zwyczajnie. Maeron czekał na nas przy wejściu do zatoki.
[MAERON]: Znaleźliście to, czego szukaliście?
"VAELOR" (Kto?): Znaleźliśmy kolejne pytanie.
[MAERON]: To często więcej, niż człowiek jest w stanie unieść.
Vaelor pokazał mu mapę.
Maeron pobladł.
[MAERON]: Nie powinniście tam iść.
"VAELOR" (Kto?): Wiesz, gdzie to jest?
[MAERON]: Nie. Ale znam opowieści o miejscu, które nie należy do żadnej krainy. Mówiono, że przed powstaniem świata istniała przestrzeń, w której każde stworzenie miało imię, lecz żadne nie wiedziało, kim jest.
[MAERON]: Bo imię nie zawsze jest tym samym co tożsamość. Można odebrać komuś imię i pozostawić mu życie. Można też zachować imię, odbierając wszystko, co czyniło je prawdziwym.
Elarion odszedł kilka kroków od grupy. Vaelor podążył za nim.
"VAELOR" (Kto?): W wizji z archiwum widziałem niemowlę. Dziecko ze znakiem takim jak mój.
Elarion nie odpowiedział.
"VAELOR" (Kto?): Czy to byłem ja?
"ELARION" (Nie.): Nie wiem.
"VAELOR" (Kto?): Ale otworzyłeś drogę, żeby je ocalić.
"VAELOR" (Kto?): I ktoś zapłacił za jego życie.
Elarion długo milczał.
"ELARION" (Nie.): Ktoś, komu obiecałem, że nigdy więcej nie pozwolę mu cierpieć.
"VAELOR" (Kto?): A jednak pozwoliłeś.
Nie powiedział nic więcej.
Tego wieczoru rozbiliśmy obóz na skalistym brzegu. Nad morzem pojawiły się gwiazdy, choć niebo było zachmurzone. Vaelor siedział samotnie, trzymając w dłoni fragment wspomnienia Aethara.
Lira podeszła dopiero po dłuższym czasie.
"LIRA" (Kto?): Wiem, że mi nie ufasz.
"VAELOR" (Kto?): Nie wiem już, komu mogę ufać.
"LIRA" (Kto?): Nie proszę, żebyś mi wybaczył.
"VAELOR" (Kto?): Dobrze. Bo nie jestem pewien, czy potrafiłbym to zrobić.
Lira usiadła obok niego.
"LIRA" (Kto?): Kiedy zawarłam układ z Zarkanem, myślałam, że potrafię nad nim zapanować. Wydawało mi się, że wystarczy jedna przysługa, jedna droga, jeden sekret.
"VAELOR" (Kto?): A teraz?
"LIRA" (Kto?): Teraz wiem, że niektóre umowy nie kończą się wtedy, kiedy przestajemy ich potrzebować.
Vaelor spojrzał na jej rękaw. Czarny znak znów był widoczny.
"VAELOR" (Kto?): Czy on nadal może cię dosięgnąć?
Nie próbowała zaprzeczać.
W oddali morze rozświetliło się na chwilę srebrnym blaskiem. Na powierzchni wody pojawił się obraz kobiety o twarzy podobnej do Vaelora.
Nie wypowiedziała żadnego słowa.
Tylko patrzyła.
A potem zniknęła.
[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]:
Tamtej nocy po raz pierwszy zrozumiałem, że nie tylko Vaelor poszukuje prawdy. Prawda również go szukała. I była znacznie bliżej, niż ktokolwiek z nas przypuszczał.