Chapter 15 of 26

Rozdział 15 TAM, GDZIE MORZE PRZECHOWUJE IMIONA

6.0k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Istnieją głębiny, w których nie ma światła. Są takie, w których nie ma życia. Istnieją również takie, w których czas przestaje mieć znaczenie, ponieważ wszystko, co kiedykolwiek się wydarzyło, nadal trwa. Morze Syren skrywało wszystkie trzy. Dawni mieszkańcy Aethrionu wierzyli, że zmarli odchodzą na zachód, za ostatnią linię horyzontu. Niektórzy twierdzili, że ich dusze wędrują ku gwiazdom. Inni, że stają się częścią ziemi, z której wyrośli. Niewielu wiedziało, że niektóre wspomnienia nie potrafią odejść. Pozostają tam, gdzie wydarzyło się coś tak strasznego, że nawet śmierć nie zdołała zamknąć tej historii. Właśnie takie wspomnienia spoczywały pod Thalassirem. A Vaelor miał zejść do miejsca, w którym przeszłość nie była martwa. Była jedynie cierpliwa. --- 1. ŚWIT NAD THALASSIREM Poranek nad Morzem Syren rozpoczął się bez słońca. Niebo zasnuwały ciężkie chmury, a powierzchnia wody miała kolor ciemnego srebra. Wiatr ucichł. Nawet mewy, które zwykle krążyły nad portem, zniknęły gdzieś nad wybrzeżem. Vaelor stał na końcu drewnianego pomostu. W dłoni trzymał kompas Aethara. Metalowa obudowa była chłodna, a trzy symbole na jej powierzchni pozostawały nieruchome. Od chwili, gdy poprzedniego wieczoru kompas wskazał drogę do zatopionej części miasta, Vaelor nie potrafił przestać o nim myśleć. Wiedział, że pod wodą znajdą coś ważnego. Nie wiedział jednak, czy będzie to odpowiedź, czy kolejna pułapka. Za jego plecami rozległy się kroki. [ LIRA ]: — Nie spałeś? [ VAELOR ]: — Trochę. [ LIRA ]: — To nie jest odpowiedź. [ VAELOR ]: — Nie mogłem zasnąć. Lira stanęła obok niego. Miała na sobie ciemny płaszcz, a dwa krótkie ostrza spoczywały przy jej pasie. [ LIRA ]: — Myślisz o ojcu? [ VAELOR ]: — O nim. O matce. O wszystkim, co jeszcze przede mną ukrywają. [ LIRA ]: — Elarion? [ VAELOR ]: — Nie tylko on. Lira spojrzała na wodę. [ LIRA ]: — Nie wszyscy ukrywają prawdę po to, żeby cię skrzywdzić. [ VAELOR ]: — Wiem. [ LIRA ]: — Ale niektórzy tak. [ VAELOR ]: — Tego również się domyślam. Przez chwilę milczeli. [ LIRA ]: — Wczoraj powiedziałeś, że nie chcesz mnie stracić. [ VAELOR ]: — Powiedziałem prawdę. [ LIRA ]: — Nie wiem, czy zasługuję na to, żebyś mi wierzył. [ VAELOR ]: — Nie proszę cię, żebyś była bez skazy. Proszę tylko, żebyś przestała decydować za mnie, co powinienem wiedzieć. Lira skinęła głową. [ LIRA ]: — Spróbuję. Vaelor spojrzał na nią. [ VAELOR ]: — To wystarczy na początek. Do pomostu podszedł Kael. Za nim szedł Elarion, niosąc niewielki skórzany worek. [ KAEL ]: — Mam nadzieję, że nie zamierzacie spędzić całego poranka na rozmowach o uczuciach. Maeron czeka. [ LIRA ]: — A ty jak zwykle nie potrafisz wyczuć odpowiedniej chwili. [ KAEL ]: — Potrafię. Po prostu wolę, kiedy wszyscy są zajęci czymś innym niż własnym cierpieniem. Elarion położył worek na pomoście. [ ELARION ]: — Zanim zejdziemy pod wodę, musimy przygotować się na to, co możemy tam spotkać. [ VAELOR ]: — Maeron powiedział, że będziemy słyszeć głosy. [ ELARION ]: — Nie tylko głosy. Zatopione archiwum przechowuje wspomnienia ludzi, którzy zginęli podczas upadku miasta. Niektóre mogą rozpoznać wasze twarze. Inne mogą przybrać postać osób, które kochaliście. [ KAEL ]: — Czyli mamy nie ufać nikomu? [ ELARION ]: — Pod wodą nie ufajcie niczemu, co mówi, że was zna. [ LIRA ]: — Nawet sobie? Elarion spojrzał na nią poważnie. [ ELARION ]: — Zwłaszcza sobie. 2. DAR MAERONA Maeron czekał przy niewielkiej łodzi zacumowanej przy końcu portu. Była wykonana z ciemnego drewna, a jej burty pokrywały znaki przypominające fale. Na dziobie wyrzeźbiono głowę morskiego stworzenia z szeroko otwartą paszczą. Obok łodzi leżały cztery niewielkie metalowe obręcze. [ MAERON ]: — W samą porę. [ KAEL ]: — Zawsze staramy się nie spóźniać na własną śmierć. Maeron spojrzał na niego bez uśmiechu. [ MAERON ]: — Nie żartuj z morza. [ KAEL ]: — Wszyscy dziś mają wyjątkowo poważne miny. [ MAERON ]: — Ponieważ wszyscy wiedzą, dokąd płyniecie. Starzec wskazał obręcze. [ MAERON ]: — Załóżcie je na nadgarstki. Vaelor wziął jedną z nich. Metal był niezwykle lekki. Na jego powierzchni znajdowały się drobne symbole, których nie potrafił odczytać. [ VAELOR ]: — Co robią? [ MAERON ]: — Utrzymują wokół was cienką warstwę powietrza. Nie pozwolą wam oddychać bez końca, ale dadzą wystarczająco dużo czasu, żeby dotrzeć do archiwum i wrócić. [ LIRA ]: — A jeśli coś pójdzie nie tak? [ MAERON ]: — Wtedy obręcze nie będą miały znaczenia. [ KAEL ]: — Pocieszające. Elarion wziął ostatnią obręcz. Przez chwilę przyglądał się jej symbolom. [ ELARION ]: — Nie widziałem takiego zaklęcia od czasu zatopienia miasta. [ MAERON ]: — To nie zaklęcie. [ ELARION ]: — Więc co? [ MAERON ]: — Umowa. Elarion spojrzał na starca. [ MAERON ]: — Z kim ją zawarłeś? Maeron nie odpowiedział. Zamiast tego pomógł Vaelorowi założyć obręcz. [ MAERON ]: — Pamiętajcie o trzech zasadach. Po pierwsze, nie odpowiadajcie na głosy, które usłyszycie. Po drugie, nie dotykajcie żadnego przedmiotu, który sam do was przypłynie. Po trzecie, jeśli zobaczycie własne odbicie pod wodą, odwróćcie wzrok. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ MAERON ]: — Ponieważ odbicie może pamiętać coś, czego wy nie pamiętacie. Lira założyła obręcz. [ LIRA ]: — A jeśli ktoś z nas zobaczy coś, co wygląda jak pozostali? [ MAERON ]: — Sprawdźcie, czy ma cień. [ KAEL ]: — Pod wodą? [ MAERON ]: — Nie wszystko, co znajduje się pod wodą, należy do morza. Maeron podał Vaelorowi niewielki sztylet. [ MAERON ]: — To dla ciebie. [ VAELOR ]: — Mam miecz. [ MAERON ]: — Ten sztylet nie służy do walki. Jeśli poczujesz, że zapominasz własne imię, przyciśnij jego ostrze do dłoni. Vaelor obejrzał broń. Na rękojeści wyryto słowa: PAMIĘTAJ, KIM JESTEŚ. [ VAELOR ]: — Czy to zadziała? [ MAERON ]: — Nie wiem. [ VAELOR ]: — W takim razie po co mi go dajesz? [ MAERON ]: — Ponieważ czasami człowiek potrzebuje czegoś, co przypomni mu, że jeszcze ma wybór. 3. ZEJŚCIE Łódź odpłynęła od nabrzeża. Maeron prowadził ją przez kanały, aż dotarli do miejsca, w którym zabudowania Thalassiru znikały pod powierzchnią wody. Srebrna droga wskazana przez kompas była nadal widoczna. Biegła w dół, pomiędzy zatopionymi wieżami. W pewnej chwili łódź zatrzymała się. [ MAERON ]: — Dalej musicie iść sami. [ VAELOR ]: — Nie zejdziesz z nami? [ MAERON ]: — Nie mogę. [ KAEL ]: — Dlaczego? Maeron spojrzał na swoje dłonie. [ MAERON ]: — Ponieważ kiedyś obiecałem, że nie przekroczę ponownie granicy archiwum. [ ELARION ]: — Komu? [ MAERON ]: — Temu, który pozostał po drugiej stronie. Elarion spochmurniał. [ ELARION ]: — A więc nadal tam jest. [ MAERON ]: — Tak. Vaelor spojrzał na wodę. [ VAELOR ]: — Co to za istota? Maeron podszedł bliżej. [ MAERON ]: — Nie znam jej prawdziwego imienia. Wiem jedynie, że była obecna, zanim Thalassir został zbudowany. Nie jest strażnikiem pieczęci. Nie jest też jednym z bogów. [ VAELOR ]: — Czy jest wrogiem? Maeron spojrzał na niego długo. [ MAERON ]: — To zależy od tego, czego od niej zażądasz. Elarion wskazał na srebrną linię. [ ELARION ]: — Musimy ruszać. Maeron złapał Vaelora za ramię. [ MAERON ]: — Jeszcze jedno. [ VAELOR ]: — Słucham. [ MAERON ]: — Jeśli usłyszysz głos swojego ojca, nie podążaj za nim. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ MAERON ]: — Ponieważ Aethar nie żyje. Vaelor nie odpowiedział. [ MAERON ]: — To, co go przypomina, może znać wszystkie jego wspomnienia. Może wiedzieć, jak się uśmiechał, jak mówił do ciebie i czego najbardziej się bał. Ale to nie znaczy, że będzie nim. Vaelor skinął głową. Potem pierwszy wszedł do wody. Chłód ogarnął jego ciało. Na moment poczuł, jakby zanurzał się w lodzie, ale metalowa obręcz rozbłysła i wokół jego głowy utworzyła się przezroczysta bańka powietrza. Lira wskoczyła zaraz za nim. Kael i Elarion podążyli ich śladem. Łódź Maerona została na powierzchni. A srebrna droga poprowadziła ich w dół. 4. ULICE UTOPIONEGO MIASTA Thalassir pod wodą wyglądał zupełnie inaczej niż z powierzchni. Domy, które wcześniej wydawały się zwykłymi budynkami, teraz przypominały ogromne kamienne statki. Ich okna były wypełnione ciemnością, a drzwi stały otworem. Na ulicach leżały fragmenty dawnych rzeźb. Pomiędzy kolumnami poruszały się ławice srebrnych ryb. Niektóre budynki zachowały się niemal w całości. Inne zostały rozerwane przez potężną siłę, która musiała kiedyś uderzyć w miasto. Vaelor płynął na czele grupy. Kompas wskazywał drogę. W pewnym momencie minęli plac, na którym stała fontanna przedstawiająca kobietę trzymającą w dłoniach małe drzewo. Jej twarz była identyczna z twarzą Seris. Kael zatrzymał się. [ KAEL ]: — To ona. Lira podpłynęła bliżej. [ LIRA ]: — Rzeczywiście. Elarion spojrzał na posąg. [ ELARION ]: — Seris była tutaj wiele razy. Kael wskazał na podstawę fontanny. Wyryto na niej siedem imion. Pierwsze było nieczytelne. Drugie zostało celowo wykute. Trzecie zniszczył czas. Czwarte należało do Seris. Piąte do Elariona. Szóste było niemal całkowicie starte. Siódme pozostawało puste. [ KAEL ]: — Dlaczego twoje imię jest tutaj? Elarion nie odpowiedział. [ LIRA ]: — Elarion? Starzec odwrócił wzrok. [ ELARION ]: — Ponieważ byłem jednym ze strażników Thalassiru. [ VAELOR ]: — Myślałem, że strażników było siedmioro. [ ELARION ]: — Było. [ KAEL ]: — A więc wszystkie imiona należały do nich? [ ELARION ]: — Nie wszystkie. Jedno należało do kogoś, kto nie był strażnikiem. Zanim zdążyli zadać kolejne pytanie, z wnętrza fontanny wypłynął niewielki srebrny obłok. Przybrał kształt dziewczynki. Miała długie włosy i jasną sukienkę. Jej twarz była spokojna, niemal uśmiechnięta. Vaelor poczuł, że zna tę twarz. Nie potrafił jednak przypomnieć sobie skąd. Dziewczynka wyciągnęła rękę. [ DZIEWCZYNKA ]: — Bracie. Kael znieruchomiał. [ KAEL ]: — Co? Dziewczynka spojrzała na niego. [ DZIEWCZYNKA ]: — Obiecałeś, że wrócisz. Kael zrobił krok w jej stronę. Lira chwyciła go za ramię. [ LIRA ]: — Nie. [ DZIEWCZYNKA ]: — Kaelu... [ KAEL ]: — Kim jesteś? [ DZIEWCZYNKA ]: — Nie pamiętasz mnie? Dziewczynka zaczęła płynąć w jego stronę. Kael próbował się uwolnić. [ KAEL ]: — Puść mnie! [ LIRA ]: — To nie jest prawdziwe! [ DZIEWCZYNKA ]: — Zostawiłeś mnie samego. Kael przestał się szarpać. Na jego twarzy pojawił się ból. [ KAEL ]: — Nie... Elarion podpłynął bliżej. [ ELARION ]: — Kael, patrz na mnie! Chłopak nie reagował. Dziewczynka wyciągnęła obie dłonie. [ DZIEWCZYNKA ]: — Chodź ze mną. Tutaj nic już nie boli. Lira uderzyła rękojeścią ostrza w kamienną podstawę fontanny. Srebrny obłok rozpadł się. Dziewczynka zniknęła. Kael opadł na kolana. Lira objęła go ramieniem. [ LIRA ]: — To nie była ona. [ KAEL ]: — Wiem. [ LIRA ]: — Nie pozwolę, żeby cię zabrali. Kael zamknął oczy. [ KAEL ]: — Przez chwilę naprawdę myślałem, że ją znam. [ ELARION ]: — Wspomnienia zmarłych potrafią przyjmować postacie osób, które nosimy w sobie. Nie zawsze są prawdziwe. Czasami są jedynie odbiciem naszego żalu. Vaelor spojrzał na fontannę. [ VAELOR ]: — Kim była ta dziewczynka? Kael pokręcił głową. [ KAEL ]: — Nie wiem. Ale jego twarz mówiła coś innego. Jakby jakaś część niego pamiętała więcej, niż był gotów przyznać. 5. SALA ZATOPIONYCH IMION Srebrna droga doprowadziła ich do ogromnego budynku. Jego wejścia strzegły dwa kamienne posągi. Przedstawiały wojowników z twarzami zasłoniętymi maskami. Nad drzwiami znajdował się napis. Vaelor rozpoznał znaki, które widział już w Bibliotece Bez Imion. Tym razem jednak potrafił je zrozumieć. ARCHIWUM TYCH, KTÓRYCH ŚWIAT NIE POTRAFIŁ ZACHOWAĆ. Drzwi otworzyły się, gdy Vaelor zbliżył do nich dłoń. Wewnątrz znajdowała się ogromna sala. Wzdłuż ścian ustawiono tysiące niewielkich kamiennych półek. Na każdej leżał przedmiot: pierścień, fragment materiału, zabawka, miecz, pióro albo kawałek drewna. Przedmioty nie były podpisane. Zamiast tego nad każdą półką unosiło się małe światło. [ VAELOR ]: — Co to jest? [ ELARION ]: — Pamiątki po tych, których imiona zniknęły z historii. [ LIRA ]: — Każdy przedmiot należy do kogoś? [ ELARION ]: — Do kogoś, kto istniał. Kogoś, kogo pamiętał przynajmniej jeden człowiek. Kael spojrzał na rzędy półek. [ KAEL ]: — Dlaczego przechowuje się tu takie rzeczy? [ ELARION ]: — Ponieważ nawet kiedy imię zostaje zapomniane, czasami pozostaje po nim ślad. Vaelor zauważył niewielką drewnianą figurkę. Przedstawiała smoka z rozłożonymi skrzydłami. Kiedy jej dotknął, usłyszał dziecięcy śmiech. Szybko cofnął rękę. [ VAELOR ]: — Każdy przedmiot przechowuje wspomnienie? [ ELARION ]: — Tak. [ LIRA ]: — Więc dlaczego nie możemy po prostu znaleźć tego, którego szukamy? [ ELARION ]: — Ponieważ nie znamy jego imienia. W głębi sali rozległ się dźwięk. Powolny, rytmiczny. Jak uderzenia serca. Wszyscy odwrócili głowy. Na końcu archiwum znajdowały się schody prowadzące w dół. Kompas wskazywał właśnie tam. [ VAELOR ]: — Idziemy. 6. WSPOMNIENIE SERIS Schody prowadziły do okrągłej komnaty. Jej ściany były pokryte błękitnymi płytkami, a na środku znajdował się niewielki basen. Woda w nim była całkowicie nieruchoma. Nad powierzchnią unosiło się siedem srebrnych kul. Sześć z nich było pękniętych. Siódma pozostawała nienaruszona. Każda kula miała inny symbol. Vaelor rozpoznał znak Seris na jednej z uszkodzonych. Kael podpłynął bliżej. [ KAEL ]: — To jej wspomnienie? [ ELARION ]: — Jedna z jego części. Lira spojrzała na pozostałe kule. [ LIRA ]: — A reszta? [ ELARION ]: — Nie wiem. [ VAELOR ]: — Zawsze powtarzasz, że czegoś nie wiesz. Elarion spojrzał na niego. [ ELARION ]: — Ponieważ wciąż próbuję nie pomylić wiedzy z domysłami. Vaelor położył dłoń na kuli Seris. Srebrne światło wypełniło komnatę. Pojawiła się postać kobiety. Seris. Tym razem wyglądała inaczej niż w poprzednich wspomnieniach. Jej twarz była zmęczona, a na policzku miała ślad krwi. [ SERIS ]: — Jeśli oglądacie to wspomnienie, znaczy, że dotarliście do archiwum. Kael podpłynął bliżej. [ KAEL ]: — Matko. Seris spojrzała na niego. [ SERIS ]: — Mój synu. Kael zacisnął pięści. [ KAEL ]: — Chcę wiedzieć, dlaczego mnie nie uratowałaś. Seris przez chwilę milczała. [ SERIS ]: — Uratowałam cię. [ KAEL ]: — Nie tak, jak powinno się ratować. [ SERIS ]: — Wiem. [ KAEL ]: — Pamiętam swoją śmierć. Pamiętam, że nie mogłem oddychać. Pamiętam, że wołałem cię, ale nie mogłaś mnie usłyszeć. Seris zamknęła oczy. [ SERIS ]: — Słyszałam cię. [ KAEL ]: — Więc dlaczego nie przyszłaś? [ SERIS ]: — Ponieważ w tamtej chwili musiałam zdecydować, czy pozwolę ci umrzeć, czy zgodzę się na coś znacznie gorszego. Kael zamarł. [ KAEL ]: — Co zrobiłaś? [ SERIS ]: — Nie oddałam twojego imienia. [ KAEL ]: — Komu? Seris spojrzała w stronę Elariona. [ SERIS ]: — Jemu. Kael powoli odwrócił głowę. [ KAEL ]: — Elarionowi? Elarion nie poruszył się. [ ELARION ]: — Nie pamiętam tego tak, jak ty. [ SERIS ]: — Bo oddałeś część własnych wspomnień, aby zapomnieć. [ VAELOR ]: — Dlaczego? Seris spojrzała na Vaelora. [ SERIS ]: — Ponieważ Elarion ocalił kogoś, kogo nie powinno już być. Vaelor poczuł, że słowa matki są skierowane do niego. [ VAELOR ]: — Kogo? Seris nie odpowiedziała. Zamiast tego uniosła dłoń. Na jej skórze pojawił się znak dwóch splecionych drzew. [ SERIS ]: — Vaelorze, pamiętaj. Twoja krew nie jest tylko dziedzictwem Aethara. W twoim wnętrzu znajduje się coś, co zostało przekazane wcześniej niż jego imię. [ VAELOR ]: — Czy to znaczy, że jestem spokrewniony z Pierwszą Pamięcią? [ SERIS ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Więc z kim? [ SERIS ]: — Z tym, który pamiętał świat, zanim pojawiły się imiona. Wspomnienie zaczęło słabnąć. [ SERIS ]: — Nie szukajcie ósmej pieczęci. Nie istnieje taka, jaką znacie. Istnieje jednak ósma droga, a jej otwarcie nie uwolni Nemoratha. [ LIRA ]: — Co się wtedy stanie? Seris spojrzała na córkę. [ SERIS ]: — Świat przypomni sobie, że nie zawsze był światem. Kula zgasła. 7. CZŁOWIEK, KTÓRY NIE MIAŁ CIENIA Przez dłuższą chwilę nikt się nie odzywał. Kael odpłynął od basenu. Lira ruszyła za nim, ale zatrzymał ją gest brata. [ KAEL ]: — Potrzebuję chwili. Lira skinęła głową. Vaelor spojrzał na Elariona. [ VAELOR ]: — Seris powiedziała, że ocaliłeś kogoś, kogo nie powinno już być. [ ELARION ]: — Tak. [ VAELOR ]: — Czy chodzi o Kaela? [ ELARION ]: — Nie wiem. [ VAELOR ]: — Nie wierzysz nawet własnym wspomnieniom? [ ELARION ]: — Wierzę, że pamiętam to, co zostało mi pozwolone pamiętać. [ VAELOR ]: — Kto ci to zrobił? Elarion spojrzał na siódmą kulę. [ ELARION ]: — Ja sam. Zanim Vaelor zdążył odpowiedzieć, woda w basenie zaczęła się poruszać. Srebrne kule uniosły się wyżej. Z ciemnego przejścia dobiegły kroki. Ktoś schodził po schodach. Nieznajomy mężczyzna wszedł do komnaty. Miał na sobie długi, jasny płaszcz. Jego włosy były niemal białe, a twarz pozbawiona jakichkolwiek oznak starości. Nie miał cienia. Nawet pod wodą, gdzie światło docierało z każdej strony, jego sylwetka pozostawała pozbawiona ciemnego odbicia. Elarion natychmiast wyciągnął broń. [ ELARION ]: — Nie powinieneś tu być. Mężczyzna spojrzał na niego. [ NIEZNAJOMY ]: — To samo powiedziałeś, kiedy spotkaliśmy się ostatnim razem. [ ELARION ]: — Ostatnim razem nie miałeś twarzy. [ NIEZNAJOMY ]: — A ty nie miałeś jeszcze tylu wspomnień, których się wstydzisz. Lira wyciągnęła ostrza. [ LIRA ]: — Kim jesteś? Nieznajomy spojrzał na nią. [ NIEZNAJOMY ]: — Kimś, kto pamięta twoją matkę. [ KAEL ]: — Znasz Seris? [ NIEZNAJOMY ]: — Znałem ją, zanim stała się strażniczką. Zanim podzieliła pamięć. Zanim urodziła ciebie i twoją siostrę. Kael zrobił krok naprzód. [ KAEL ]: — Więc powiedz, co się ze mną stało. Mężczyzna przyjrzał mu się uważnie. [ NIEZNAJOMY ]: — Twoja matka odmówiła oddania cię temu, który zażądał twojego imienia. [ KAEL ]: — A ja? [ NIEZNAJOMY ]: — Ty nie miałeś wtedy wyboru. [ KAEL ]: — Czyli jestem martwy? [ NIEZNAJOMY ]: — Nie. [ KAEL ]: — Żywy? Mężczyzna milczał. [ KAEL ]: — Odpowiedz! [ NIEZNAJOMY ]: — Jesteś obietnicą, która nadal nie została spełniona. Kael opuścił ostrze. Lira stanęła obok niego. [ LIRA ]: — Przestań mówić zagadkami. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie są zagadkami. To jedyny sposób, w jaki mogę powiedzieć prawdę, nie budząc tego, co jej słucha. Vaelor zrobił krok do przodu. [ VAELOR ]: — Kim jesteś? Nieznajomy spojrzał na jego dłoń. [ NIEZNAJOMY ]: — Rozpoznaję znak. [ VAELOR ]: — Wszyscy go rozpoznają. Nikt nie chce powiedzieć mi, co oznacza. [ NIEZNAJOMY ]: — Ponieważ nie jest symbolem przynależności. Jest śladem długu. [ VAELOR ]: — Czyjego długu? [ NIEZNAJOMY ]: — Tego, który został zaciągnięty przed narodzinami twojego świata. Elarion uniósł broń. [ ELARION ]: — Nie mów więcej. Mężczyzna spojrzał na niego. [ NIEZNAJOMY ]: — Nadal próbujesz chronić go przed prawdą. [ ELARION ]: — Nie przed całą prawdą. [ NIEZNAJOMY ]: — Przed tą, która dotyczy ciebie. Vaelor odwrócił się do Elariona. [ VAELOR ]: — Co to znaczy? Elarion nie odpowiedział. Nieznajomy podszedł do basenu. [ NIEZNAJOMY ]: — Przyszedłem po to, co Aethar pozostawił w archiwum. [ VAELOR ]: — Nie dostaniesz tego. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie muszę niczego zabierać. Dotknął powierzchni wody. Siódma kula rozbłysła. 8. SIEDMA KULA Kula, która dotąd pozostawała nienaruszona, zaczęła powoli opadać. Jej światło było inne niż światło pozostałych. Nie srebrne, lecz ciemnozielone, niemal czarne. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni pulsuje w tym samym rytmie. [ ELARION ]: — Odsuń się od niej! Nieznajomy nie zareagował. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie pamiętasz, prawda? [ ELARION ]: — Nie. [ NIEZNAJOMY ]: — To dobrze. [ ELARION ]: — Co zrobiłeś? [ NIEZNAJOMY ]: — Niczego, czego sam nie wybrałeś. Kula rozbłysła tak mocno, że Vaelor musiał zasłonić oczy. W jednej chwili znalazł się w innym miejscu. Widział rozległą równinę. Nie było tam morza ani gór. Nie było nawet nieba. Jedynie ogromna przestrzeń pokryta czarną ziemią. Na jej środku stał młody Elarion. Przed nim klęczała kobieta. Trzymała w ramionach niemowlę. Za nimi znajdowała się postać o twarzy pozbawionej rysów. [ MŁODY ELARION ]: — Nie mogę tego zrobić. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — Już zdecydowałeś. [ MŁODY ELARION ]: — Obiecałem Aetharowi, że zamknę drogę. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — A jednak ją otworzyłeś. [ MŁODY ELARION ]: — Nie dla siebie. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — Wiem. Kobieta uniosła głowę. Vaelor rozpoznał Seris. Była młodsza, a jej twarz wyrażała rozpacz. [ SERIS ]: — Elarionie, nie rób tego. [ MŁODY ELARION ]: — Jeśli nie otworzę przejścia, umrze. [ SERIS ]: — Jeśli je otworzysz, ktoś inny zapłaci za jego życie. [ MŁODY ELARION ]: — Wiem. Młody Elarion spojrzał na niemowlę. Wtedy Vaelor zrozumiał. Nie chodziło o Kaela. Nie chodziło o Lirę. Dziecko miało na piersi niewielki znak dwóch splecionych drzew. Jedno zielone. Drugie czarne. Wizja nagle się rozpadła. Vaelor wrócił do komnaty. Oddychał ciężko. [ VAELOR ]: — To było... Nieznajomy skinął głową. [ NIEZNAJOMY ]: — Wspomnienie Elariona. [ VAELOR ]: — Kim było to dziecko? Mężczyzna spojrzał na niego. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie pytaj o to, dopóki nie będziesz gotowy usłyszeć odpowiedzi. [ VAELOR ]: — Widziałem znak. Taki sam jak mój. [ NIEZNAJOMY ]: — Tak. [ VAELOR ]: — Więc to byłem ja? Nieznajomy nie odpowiedział. Elarion opuścił broń. Jego twarz była blada. [ ELARION ]: — Nie powinieneś był mu tego pokazywać. [ NIEZNAJOMY ]: — On już to pamiętał. Ja jedynie pozwoliłem mu zobaczyć. [ ELARION ]: — Nie miał prawa. [ NIEZNAJOMY ]: — Prawo nie ma znaczenia tam, gdzie zaczęła się pamięć. 9. PRAWDZIWA FUNKCJA ARCHIWUM Nieznajomy dotknął ponownie siódmej kuli. Tym razem z jej wnętrza wypłynęły trzy niewielkie fragmenty światła. Jeden skierował się ku Vaelorowi. Drugi ku Kaelowi. Trzeci zatrzymał się przed Elarionem. [ NIEZNAJOMY ]: — Archiwum nie przechowuje jedynie wspomnień zmarłych. [ VAELOR ]: — Co jeszcze? [ NIEZNAJOMY ]: — Przechowuje to, czego nie udało się dokończyć. [ LIRA ]: — Co masz na myśli? [ NIEZNAJOMY ]: — Niektóre wydarzenia zostały przerwane. Niektóre imiona nigdy nie zostały wypowiedziane. Niektóre życia zakończyły się, zanim otrzymały własną historię. Kael spojrzał na światło przed sobą. [ KAEL ]: — Mówisz o mnie? [ NIEZNAJOMY ]: — Między innymi. [ KAEL ]: — Czy mogę odzyskać swoje życie? Nieznajomy długo na niego patrzył. [ NIEZNAJOMY ]: — Możesz dowiedzieć się, co zostało ci odebrane. Nie mogę obiecać, że będzie to oznaczało powrót do tego, co nazywasz życiem. Kael zacisnął pięści. [ KAEL ]: — Nie chcę już być czyjąś obietnicą. [ NIEZNAJOMY ]: — W takim razie musisz odnaleźć własne imię. [ LIRA ]: — Przecież zna swoje imię. [ NIEZNAJOMY ]: — Zna słowo, którym go nazywacie. Nie wie jednak, czy należy ono do niego. Lira spojrzała na brata. [ LIRA ]: — Kaelu... [ KAEL ]: — Nie teraz. Nieznajomy zwrócił się do Vaelora. [ NIEZNAJOMY ]: — A ty musisz odnaleźć człowieka, który oddał swoje imię, aby twoje mogło zostać wypowiedziane. [ VAELOR ]: — Aethara? [ NIEZNAJOMY ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Więc kogo? [ NIEZNAJOMY ]: — Tego, który istniał przed nim. Vaelor poczuł, jak krew w jego żyłach zaczyna pulsować. [ VAELOR ]: — Pierwszą Pamięć? [ NIEZNAJOMY ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Tego, którego nie nazwano? Nieznajomy pochylił głowę. [ NIEZNAJOMY ]: — Zbliżasz się do odpowiedzi. 10. DRZWI POD MORZEM Nagle komnata zadrżała. Z górnych części archiwum opadły drobne fragmenty kamienia. Nieznajomy odwrócił się w stronę schodów. [ NIEZNAJOMY ]: — Przybyli. [ LIRA ]: — Kto? [ NIEZNAJOMY ]: — Ci, którzy nie chcą, abyście opuścili to miejsce. W oddali rozległ się głęboki dźwięk. Woda wokół archiwum zaczęła wirować. Z korytarza dobiegły odgłosy kroków. Nie były ludzkie. Vaelor wyciągnął miecz. Lira stanęła obok niego. Kael podniósł ostrze. Elarion przesunął się przed nimi. [ ELARION ]: — Nie walczcie z nimi, jeśli nie będzie to konieczne. [ KAEL ]: — A jeśli będzie? [ ELARION ]: — Wtedy nie pozwólcie, by dotknęli waszych twarzy. Z ciemności wyłoniły się postacie. Były wysokie, wychudzone, pokryte szarą skórą. Ich głowy przypominały ludzkie, ale nie miały oczu. Zamiast nich znajdowały się płytkie zagłębienia. Każda postać trzymała długi, cienki przedmiot przypominający włócznię. Nieznajomy stanął przed nimi. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie mają prawa wejść do archiwum. Jedna z istot uniosła głowę. [ ISTOTA ]: — Wszystko, co pamięta, należy do niej. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie wszystko. [ ISTOTA ]: — Imiona wracają do Pierwszej. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie to. Istoty ruszyły. Elarion uniósł dłoń. Z jego palców wystrzeliło światło, które utworzyło przed grupą szeroką barierę. Pierwsza istota uderzyła weń włócznią. Bariera zadrżała. [ ELARION ]: — Vaelor! Kula! Vaelor spojrzał na siódme światło. Nie wiedział, co powinien zrobić. Jednak znak na jego dłoni zaczął pulsować. Podpłynął do kuli i położył na niej rękę. W tej samej chwili całe archiwum rozświetliło się. Ściany pokryły się tysiącami imion. Niektóre były zapisane ludzkimi literami. Inne przypominały znaki, które Vaelor widział w Bibliotece Bez Imion. Wszystkie zaczęły poruszać się, jakby budziły się po długim śnie. Istoty cofnęły się. [ ISTOTA ]: — To nie jest twoje. [ VAELOR ]: — Nie wiem, czym to jest. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie musisz wiedzieć. Musisz pamiętać, że możesz odmówić. Vaelor zamknął oczy. Pomyślał o Elirze. O Aetharze. O Aronie. O Lirze i Kaelu. O wszystkich, którzy próbowali za niego wybierać. Potem wypowiedział jedno słowo. [ VAELOR ]: — Nie. Światło eksplodowało. Istoty rozpadły się w srebrne drobiny. Bariera Elariona zniknęła. Woda uspokoiła się. Przez kilka chwil nikt się nie poruszył. 11. PAMIĘĆ, KTÓRA NIE ZOSTAŁA ODEBRANA Siódma kula zaczęła powoli opadać. Nieznajomy podszedł do Vaelora. [ NIEZNAJOMY ]: — Dobrze. [ VAELOR ]: — Co zrobiłem? [ NIEZNAJOMY ]: — Nie pozwoliłeś im zabrać tego, czego jeszcze nie znasz. [ VAELOR ]: — Dlaczego zareagowały na moje słowo? [ NIEZNAJOMY ]: — Ponieważ twoja krew nie jest dla nich zwykłą krwią. [ VAELOR ]: — Co to oznacza? [ NIEZNAJOMY ]: — Że możesz otworzyć drogę, której nie potrafi otworzyć nikt inny. [ ELARION ]: — Nie powinieneś mu tego mówić. [ NIEZNAJOMY ]: — Powinien wiedzieć. [ ELARION ]: — Nie znasz wszystkich konsekwencji. [ NIEZNAJOMY ]: — Ty również nie znałeś ich wtedy. Elarion opuścił wzrok. Vaelor spojrzał na nieznajomego. [ VAELOR ]: — Chcę znać twoje imię. Mężczyzna milczał przez chwilę. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie mogę ci go dać. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ NIEZNAJOMY ]: — Ponieważ zostało związane z miejscem, do którego jeszcze nie dotarłeś. [ VAELOR ]: — Czy to oznacza, że nigdy go nie poznam? [ NIEZNAJOMY ]: — Poznasz. Ale nie teraz. Mężczyzna wskazał na siódme światło. [ NIEZNAJOMY ]: — Weź to. Vaelor wyciągnął dłoń. Światło osiadło na jego skórze, tworząc niewielki znak przypominający falę otaczającą drzewo. [ NIEZNAJOMY ]: — To fragment wspomnienia Aethara. [ VAELOR ]: — Myślałem, że jego wspomnienie znajduje się w pierścieniu. [ NIEZNAJOMY ]: — Pierścień przechowuje to, co chciał ci powiedzieć. To przechowuje to, czego nie odważył się wypowiedzieć. Vaelor poczuł ciepło na dłoni. [ VAELOR ]: — Co tam jest? [ NIEZNAJOMY ]: — Ostatnia rozmowa twojego ojca z tym, który nie ma imienia. [ VAELOR ]: — Mogę ją zobaczyć? [ NIEZNAJOMY ]: — Nie tutaj. [ VAELOR ]: — Gdzie? [ NIEZNAJOMY ]: — W miejscu, w którym kończy się pamięć morza. 12. WYJŚCIE Z ARCHIWUM Nieznajomy poprowadził ich ku schodom. Nie wrócili tą samą drogą. W bocznej ścianie archiwum pojawiło się wąskie przejście, którego wcześniej tam nie było. Za nim znajdował się korytarz prowadzący w górę. Po drodze Vaelor zauważył liczne płaskorzeźby. Przedstawiały dawnych mieszkańców Thalassiru. Na jednej z nich rozpoznał Aethara. Stał obok Seris i Elariona. Ale nie byli sami. Za nimi znajdowała się jeszcze jedna postać. Mężczyzna bez twarzy. [ VAELOR ]: — To on? Nieznajomy spojrzał na płaskorzeźbę. [ NIEZNAJOMY ]: — Tak. [ LIRA ]: — Byłeś z nimi? [ NIEZNAJOMY ]: — Przez pewien czas. [ KAEL ]: — A potem? [ NIEZNAJOMY ]: — Potem świat postanowił o mnie zapomnieć. Elarion zatrzymał się. [ ELARION ]: — Nie świat. Nieznajomy odwrócił głowę. [ ELARION ]: — To ja otworzyłem drogę. [ NIEZNAJOMY ]: — Wiem. [ ELARION ]: — Nie wiedziałem, co się stanie. [ NIEZNAJOMY ]: — Wtedy nikt nie wiedział. [ ELARION ]: — Mogłem postąpić inaczej. [ NIEZNAJOMY ]: — Mogłeś. Elarion nie odpowiedział. Vaelor patrzył na niego w milczeniu. Wiedział, że ta rozmowa nie zakończyła się pojednaniem. Nie zakończyła się również oskarżeniem. Była jedynie kolejnym fragmentem prawdy, który Elarion nosił w sobie od tysięcy lat. Kiedy dotarli na powierzchnię, nieznajomy zatrzymał się przy wyjściu z zatopionej części miasta. [ NIEZNAJOMY ]: — Dalej musicie iść sami. [ VAELOR ]: — Czy jeszcze się spotkamy? [ NIEZNAJOMY ]: — Jeśli droga pozostanie otwarta. [ LIRA ]: — A jeśli zostanie zamknięta? [ NIEZNAJOMY ]: — Wtedy będziecie musieli znaleźć inną. Nieznajomy spojrzał na Kaela. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie szukaj śmierci, której nie pamiętasz do końca. Potem spojrzał na Lirę. [ NIEZNAJOMY ]: — Nie oddawaj nikomu tego, czego nie możesz odzyskać. Na końcu zwrócił się do Elariona. [ NIEZNAJOMY ]: — A ty przestań udawać, że twoja pamięć jest karą. To również twoja odpowiedzialność. Elarion nie odpowiedział. Nieznajomy zniknął w wodzie. Nie pozostawił po sobie żadnego śladu. 13. POWRÓT NA BRZEG Maeron czekał przy łodzi. Kiedy zobaczył ich wynurzających się z wody, pomógł im wejść na pokład. [ MAERON ]: — Wróciliście. [ KAEL ]: — Wyglądasz na zaskoczonego. [ MAERON ]: — Jestem. [ LIRA ]: — W archiwum spotkaliśmy kogoś. Maeron spojrzał na Elariona. [ MAERON ]: — Wiem. [ VAELOR ]: — Znasz go? [ MAERON ]: — Nie znam jego imienia. [ VAELOR ]: — Ale wiesz, kim jest? Maeron przez chwilę milczał. [ MAERON ]: — Był jednym z tych, którzy pomogli Aetharowi ukryć jego prawdziwe imię. Był też pierwszym, który zrozumiał, że pieczęcie nie powstrzymają wszystkiego, co istnieje. [ ELARION ]: — Dlaczego nigdy mi o nim nie powiedziałeś? [ MAERON ]: — Ponieważ sam prosiłeś, żebym o nim zapomniał. Elarion odwrócił wzrok. Vaelor usiadł na ławce. Był wyczerpany, choć pod wodą nie spędzili wiele czasu. Spojrzał na znak na swojej dłoni. Fala otaczająca drzewo powoli znikała, pozostawiając jedynie niewielki srebrny ślad. [ VAELOR ]: — Mamy kolejny fragment wspomnienia. [ ELARION ]: — Tak. [ VAELOR ]: — I wiemy, gdzie szukać następnego. [ MAERON ]: — Gdzie? [ VAELOR ]: — W miejscu, w którym kończy się pamięć morza. Maeron zbladł. [ MAERON ]: — Kto wam to powiedział? [ VAELOR ]: — Ten, który czekał w archiwum. Starzec usiadł ciężko. [ MAERON ]: — A więc to się zaczęło. [ LIRA ]: — Co? Maeron spojrzał na morze. [ MAERON ]: — Ostatnia droga do prawdziwego imienia Aethara. 14. ZARKAN OTRZYMUJE WIADOMOŚĆ W Czarnej Wieży Zarkan stał przed wielkim lustrem. Jego powierzchnia była ciemna, a na środku znajdował się srebrny znak przypominający oko. Veyran wszedł do komnaty bez pukania. [ VEYRAN ]: — Grupa wróciła z zatopionego archiwum. [ ZARKAN ]: — Wiem. [ VEYRAN ]: — Odnaleźli coś. [ ZARKAN ]: — Wiem również. Veyran zatrzymał się. [ VEYRAN ]: — Czy mam ich schwytać? [ ZARKAN ]: — Nie. [ VEYRAN ]: — Wasza Wysokość, jeśli pozwolimy im dotrzeć do następnego miejsca... [ ZARKAN ]: — Nie rozumiesz, Veyranie. Nie potrzebuję, aby Vaelor przyniósł mi imię Aethara. [ VEYRAN ]: — Czego więc potrzebujesz? Zarkan odwrócił się. [ ZARKAN ]: — Potrzebuję, aby otworzył drogę. [ VEYRAN ]: — Do czego? Lustro rozbłysło. Z jego wnętrza dobiegł głos Pierwszej Pamięci. [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Do początku. Zarkan uklęknął. [ ZARKAN ]: — Czy jesteśmy gotowi? [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Nie. [ ZARKAN ]: — Dlaczego? [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Ponieważ on jeszcze pamięta. [ ZARKAN ]: — Kto? [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Ten, którego Elarion ocalił. Zarkan spojrzał na Veyrana. [ ZARKAN ]: — Znajdź mi wszystkie zapisy dotyczące ósmej drogi. [ VEYRAN ]: — Tak jest. [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Nie otwieraj jej. Zarkan uniósł głowę. [ ZARKAN ]: — A jeśli Vaelor zrobi to pierwszy? [ PIERWSZA PAMIĘĆ ]: — Wtedy nie będzie już można cofnąć świata. Lustro zgasło. Zarkan pozostał nieruchomy. Po raz pierwszy od wielu lat w jego oczach pojawił się strach. 15. TAJEMNICA, KTÓRA WRÓCIŁA Wieczorem Vaelor siedział samotnie na nabrzeżu. Morze było spokojne. W dłoni trzymał niewielki srebrny fragment wspomnienia Aethara. Nie potrafił go jeszcze odczytać, ale czuł, że kryje się w nim coś ważnego. Lira podeszła do niego i usiadła obok. [ LIRA ]: — Kael zasnął. [ VAELOR ]: — Dobrze. [ LIRA ]: — Elarion rozmawia z Maeronem. [ VAELOR ]: — O czym? [ LIRA ]: — O przeszłości. Vaelor uśmiechnął się gorzko. [ VAELOR ]: — O niej można rozmawiać bez końca. Lira spojrzała na jego dłoń. [ LIRA ]: — Co zamierzasz zrobić z tym fragmentem? [ VAELOR ]: — Dowiedzieć się, co mój ojciec próbował przede mną ukryć. [ LIRA ]: — A jeśli okaże się, że nie chciał, żebyś to wiedział? [ VAELOR ]: — Wtedy przynajmniej będę wiedział dlaczego. Lira przez chwilę milczała. [ LIRA ]: — Bałam się, że kiedy poznasz prawdę o mojej umowie z Zarkanem, odejdziesz. [ VAELOR ]: — Nadal jestem zły. [ LIRA ]: — Wiem. [ VAELOR ]: — Ale nie chcę, żebyś musiała sama walczyć z tym, co ci zrobił. Lira spojrzała na niego. [ LIRA ]: — Nie wiem, czy potrafię się od niego uwolnić. [ VAELOR ]: — Znajdziemy sposób. [ LIRA ]: — Nie możesz obiecywać czegoś, czego nie jesteś pewien. [ VAELOR ]: — W takim razie nie obiecuję, że będzie łatwo. Obiecuję tylko, że spróbujemy. Lira oparła głowę na jego ramieniu. Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Potem Vaelor poczuł ciepło w lewej dłoni. Srebrny fragment wspomnienia rozbłysnął. Nad powierzchnią morza pojawił się obraz. Aethar stał w ciemnej komnacie. Naprzeciw niego znajdowała się postać bez twarzy. [ AETHAR ]: — Nie mogę ci oddać tego, o co prosisz. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — Już mi to obiecałeś. [ AETHAR ]: — Obiecałem coś innego. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — Obiecałeś, że kiedy nadejdzie czas, pozwolisz mu wybrać. Aethar zamknął oczy. [ AETHAR ]: — Nie chcę, żeby mój syn musiał dokonywać tego wyboru. [ NIEZNANA POSTAĆ ]: — Nie ty będziesz o tym decydował. Obraz zniknął. Vaelor spojrzał na morze. [ VAELOR ]: — Ojcze, co mi zrobiłeś? Nie otrzymał odpowiedzi. Ale daleko pod powierzchnią, w zatopionej komnacie, coś poruszyło się ponownie. Siódma kula rozbłysła. W jej wnętrzu pojawiło się wspomnienie, którego wcześniej nie było. Przedstawiało niemowlę trzymane w ramionach Seris. Obok stał młody Elarion. A za nimi znajdowała się kobieta o twarzy identycznej z twarzą Vaelora. Nie była to Elira. Nie była to Seris. Jej oczy miały kolor srebra. Na dłoni nosiła znak dwóch splecionych drzew. Kobieta spojrzała prosto przed siebie. [ NIEZNANA KOBIETA ]: — Jeszcze nie czas, abyś poznał moje imię. Kula zgasła. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Opuścili Thalassir z kolejnym fragmentem prawdy. Nie wiedzieli jeszcze, że miasto nie było jedynie miejscem przechowywania wspomnień. Było również ostatnim schronieniem dla tych, którzy odmówili podporządkowania się Pierwszej Pamięci. Wśród nich znajdował się ktoś, kogo istnienie zmieniło bieg historii. Ktoś, kogo ocaliłem. Ktoś, o kim nie potrafiłem zapomnieć, choć przez tysiące lat próbowałem przekonać samego siebie, że właśnie tego powinienem pragnąć. Vaelor nie znał jeszcze prawdy. Nie wiedział, że jego własne narodziny były związane z wydarzeniem, które miało miejsce na długo przed narodzinami jego rodziców. Nie wiedział też, że kobieta z ostatniego wspomnienia nie była jego matką. A jednak nosiła jego twarz. Morze Syren powoli zamykało swoje głębiny. W Thalassirze gasły światła. A gdzieś daleko, poza granicami znanego świata, ósma droga zaczęła przypominać sobie, że kiedyś istniała. KONIEC ROZDZIAŁU 15

End of Chapter 15

Chapter 15: Rozdział 15 TAM, GDZIE MORZE PRZECHOWUJE IMIONA - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio