Chapter 14 of 26

Rozdział 14 MIASTO, KTÓRE PAMIĘTAŁO UTOPIONYCH

6.2k words

[ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Morze Syren nie było zwykłym morzem. Nie należało do żadnego królestwa, choć wiele królestw próbowało je sobie podporządkować. Nie miało jednego brzegu ani jednego oblicza. Potrafiło być spokojne przez całe miesiące, by następnego dnia pochłonąć flotę liczącą setki okrętów. Zdarzało się, że marynarze słyszeli na nim głosy zmarłych, a rybacy wracali do portów z opowieściami o miastach widzianych pod powierzchnią wody. Najstarsze pieśni mówiły, że morze powstało z łez pierwszej bogini. Inne twierdziły, że było miejscem, w którym świat ukrył wszystko, czego nie potrafił zapamiętać. Prawda była znacznie bardziej niepokojąca. Na dnie Morza Syren spoczywały ruiny królestwa, które istniało jeszcze przed narodzinami Eldorii. W jego świątyniach przechowywano imiona istot, których nie wymieniano już w żadnej kronice. A w samym sercu zatopionego miasta znajdowało się miejsce, w którym pierwszy król wypowiedział swoje imię po raz ostatni. Wiedziałem, co tam zastaną. Nie wiedziałem tylko, czy Vaelor będzie potrafił wrócić. --- 1. DROGA KU MORZU Pustynia Milczących kończyła się gwałtownie. Jeszcze poprzedniego dnia piasek ciągnął się po horyzont, a powietrze drżało od gorąca. Teraz przed wędrowcami rozciągały się kamieniste wzgórza, porośnięte niskimi krzewami i bladą trawą. W oddali widać było szeroki pas błękitu. Morze. Vaelor zatrzymał się na szczycie ostatniego wzniesienia. Po raz pierwszy od wielu dni poczuł na twarzy wilgotny wiatr. Niósł ze sobą zapach soli, wodorostów i czegoś jeszcze. Czegoś słodkiego, co przypominało kwiaty rosnące na cmentarzach. Lira stanęła obok niego. [ LIRA ]: — Wyglądasz, jakbyś pierwszy raz zobaczył wodę. [ VAELOR ]: — Widziałem morze. [ LIRA ]: — I? [ VAELOR ]: — Nie takie. Kael podszedł do krawędzi wzgórza. Przez chwilę przyglądał się rozciągającej się przed nimi zatoce. [ KAEL ]: — To jest Morze Syren? [ ELARION ]: — Jego północna część. [ KAEL ]: — Wygląda spokojnie. [ ELARION ]: — Nie oceniaj morza po tym, co pokazuje z daleka. Kael spojrzał na niego z rozbawieniem. [ KAEL ]: — Zaczynam rozumieć, dlaczego ludzie tak rzadko zapraszali cię na uczty. [ ELARION ]: — Byłem zapraszany. [ LIRA ]: — I co robiłeś? [ ELARION ]: — Mówiłem prawdę. [ KAEL ]: — A więc jednak dlatego. Vaelor uśmiechnął się lekko, ale jego wzrok szybko wrócił do morza. [ VAELOR ]: — Gdzie znajduje się Thalassir? Elarion wskazał na południowy wschód. [ ELARION ]: — Za tamtym przylądkiem. Miasto leży częściowo na lądzie, częściowo pod wodą. Dawniej było jednym z najpotężniejszych ośrodków wiedzy na Aethrionie. [ LIRA ]: — Co się z nim stało? [ ELARION ]: — Zostało zatopione. [ KAEL ]: — Przez wojnę? [ ELARION ]: — Przez decyzję. [ VAELOR ]: — Czyją? Elarion przez chwilę milczał. [ ELARION ]: — Króla, który nie chciał pozwolić, aby pewna wiedza dostała się w niepowołane ręce. [ LIRA ]: — Czyli ktoś znowu postanowił uratować świat, niszcząc kawałek świata. [ ELARION ]: — Niektóre decyzje nie mają dobrych rozwiązań. [ VAELOR ]: — To nie znaczy, że wszystkie są usprawiedliwione. Elarion spojrzał na niego. [ ELARION ]: — Nie. Nie znaczy. Ruszyli w dół. Droga prowadziła przez kamienne tarasy, na których kiedyś musiały stać domy i warsztaty. Teraz pozostały po nich jedynie fragmenty fundamentów oraz zarośnięte schody. Im bliżej morza się znajdowali, tym częściej dostrzegali ślady dawnej cywilizacji. Na jednym z kamieni Vaelor zauważył symbol siedmiu fal otaczających niewielkie drzewo. Znak był niemal identyczny z tym, który nosił na dłoni, choć brakowało w nim jednego elementu. [ VAELOR ]: — Elarion. [ ELARION ]: — Widzę. [ VAELOR ]: — Co oznacza? Elarion przykucnął przy kamieniu. [ ELARION ]: — To znak dawnego Thalassiru. Drzewo symbolizowało początek, a fale siedem dróg pamięci. [ KAEL ]: — Siedem pieczęci? [ ELARION ]: — Nie. Siedem dróg, które istniały przed pieczęciami. Vaelor przesunął palcami po wyrytym symbolu. W tej samej chwili usłyszał cichy szept. Nie był skierowany do niego. Był jak wspomnienie rozmowy prowadzonej przed wieloma wiekami. Nie pozwólcie, by ósma droga została otwarta. Vaelor odsunął dłoń. [ LIRA ]: — Co się stało? [ VAELOR ]: — Usłyszałem głos. [ ELARION ]: — Co powiedział? [ VAELOR ]: — Żeby nie otwierać ósmej drogi. Elarion pobladł. [ KAEL ]: — Jest siedem pieczęci. Siedem strażników. Siedem dróg. Dlaczego miałaby istnieć ósma? [ ELARION ]: — Nie powinna. [ VAELOR ]: — Ale istnieje? Elarion wstał. [ ELARION ]: — Nie wiem. Vaelor nie uwierzył mu, ale tym razem nie naciskał. Morze było już blisko. A wraz z nim zbliżało się coś, co od dawna czekało na ich przybycie. 2. THALASSIR Pierwsze zabudowania miasta pojawiły się tuż za skalnym przylądkiem. Thalassir nie przypominał żadnego miejsca, które Vaelor widział wcześniej. Białe budynki wznosiły się na kamiennych tarasach. Ich ściany były pokryte błękitnymi i zielonymi mozaikami. Wiele wież kończyło się tuż nad poziomem morza, a ich dolne kondygnacje znikały pod wodą. Pomiędzy budynkami biegły wąskie kanały, nad którymi przerzucono kamienne mosty. Niektóre ulice były suche. Inne znajdowały się kilka metrów pod powierzchnią zatoki. W oddali widać było ogromną kopułę, której połowa wystawała ponad wodę. Na jej szczycie znajdował się posąg kobiety z rozłożonymi ramionami. Jej twarz była zatarta przez czas. W porcie stało kilka niewielkich statków. Miasto nie było martwe. Na nabrzeżu pracowali rybacy. Kupcy rozkładali towary na drewnianych stołach. Dzieci biegały po kamiennych schodach, a starsi mieszkańcy siedzieli w cieniu arkad. Jednak coś nie pasowało. Wszyscy byli zbyt cisi. Nikt nie śmiał się głośno. Nikt nie krzyczał do sąsiada z drugiego końca ulicy. Nawet fale uderzały o nabrzeże jakby ostrożniej niż gdzie indziej. [ KAEL ]: — Spodziewałem się ruin. [ LIRA ]: — Ja spodziewałam się czegoś znacznie gorszego. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ LIRA ]: — Bo miasta, które nie powinny istnieć, zwykle mają powody, żeby ukrywać swoją historię. Elarion przyglądał się zabudowaniom. [ ELARION ]: — Thalassir nie ukrywa historii. On ją przechowuje. [ VAELOR ]: — W ludziach? [ ELARION ]: — W wodzie. Zeszli do portu. Przy jednym z pomostów stał stary mężczyzna w długim, szarym płaszczu. Miał siwe włosy związane skórzanym sznurem i twarz pooraną głębokimi zmarszczkami. Przyglądał się przybyszom od chwili, gdy pojawili się na drodze. Kiedy Vaelor podszedł bliżej, starzec odezwał się pierwszy. [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Spóźniliście się. [ VAELOR ]: — Na co? [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Na spotkanie, które miało odbyć się wiele lat temu. Elarion zatrzymał się. [ ELARION ]: — Mówisz, jakbyś na nas czekał. Starzec spojrzał na niego. [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Na ciebie czekałem najdłużej. [ ELARION ]: — Znamy się? [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Ty możesz nie pamiętać. Starzec odwrócił się i ruszył wzdłuż nabrzeża. [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Chodźcie. Nie powinniście rozmawiać o dawnych imionach na otwartej ulicy. Vaelor wymienił spojrzenie z Lirą. [ LIRA ]: — Idziemy za nim? [ KAEL ]: — A mamy lepszy pomysł? [ LIRA ]: — Zawsze możemy zostać i poczekać, aż ktoś nas zabije. [ VAELOR ]: — Chodźmy. Starzec prowadził ich przez wąskie uliczki, mijając domy zbudowane z jasnego kamienia. Na ścianach wielu budynków znajdowały się niewielkie płaskorzeźby przedstawiające fale, drzewa i ludzkie dłonie. W końcu dotarli do niewielkiego domu położonego nad kanałem. Drzwi były otwarte. Wewnątrz panował chłód. Na ścianach wisiały stare mapy morskie, a na półkach stały szklane naczynia wypełnione wodą. W każdym z nich znajdował się niewielki przedmiot: pierścień, moneta, fragment ceramiki albo kawałek drewna. [ VAELOR ]: — Kim jesteś? Starzec zdjął płaszcz. [ STARY MĘŻCZYZNA ]: — Nazywam się Maeron. Dawniej byłem strażnikiem archiwów Thalassiru. [ ELARION ]: — Maeron... [ MAERON ]: — A więc jednak pamiętasz. [ ELARION ]: — Myślałem, że zginąłeś podczas zatopienia miasta. [ MAERON ]: — Wielu tak myślało. Niektórzy nawet mieli rację. Kael spojrzał na niego z niepokojem. [ KAEL ]: — Co to znaczy? Maeron uśmiechnął się bez radości. [ MAERON ]: — To znaczy, młodzieńcze, że nie każdy, kto przeżył, nadal należy do świata żywych. 3. STRAŻNIK DAWNEGO IMIENIA Maeron postawił na stole cztery gliniane kubki. Nie nalał do nich wody. Zamiast tego wyjął z szafki niewielką butelkę z ciemnym płynem. Rozlał go ostrożnie do naczyń. [ LIRA ]: — Co to jest? [ MAERON ]: — Napar z morskich liści. [ KAEL ]: — Czy jest bezpieczny? [ MAERON ]: — Zależy, co rozumiesz przez bezpieczeństwo. Lira odsunęła kubek. [ LIRA ]: — Nie piję. [ MAERON ]: — Rozsądnie. Vaelor nie tknął napoju. [ VAELOR ]: — Powiedziałeś, że na nas czekałeś. Dlaczego? Maeron usiadł naprzeciwko niego. [ MAERON ]: — Ponieważ pewnego dnia miał tu przybyć syn Aethara. Vaelor zesztywniał. [ VAELOR ]: — Znałeś mojego ojca? [ MAERON ]: — Znałem go, zanim został królem. Znałem go, kiedy był królem. Znałem go również wtedy, gdy postanowił przestać nim być. [ VAELOR ]: — Dlaczego odebrał sobie imię? Maeron spojrzał na Elariona. [ MAERON ]: — Nie opowiedział ci wszystkiego? [ VAELOR ]: — Nie. [ MAERON ]: — Oczywiście, że nie. [ ELARION ]: — Maeron, nie przyszedłem tu po to, żebyś oskarżał mnie za dawne decyzje. [ MAERON ]: — A po co przyszedłeś? [ ELARION ]: — Po prawdę. Maeron zaśmiał się krótko. [ MAERON ]: — Prawda. Zawsze przychodzicie po prawdę, kiedy jest już za późno, by cokolwiek naprawić. Vaelor pochylił się nad stołem. [ VAELOR ]: — Nie obchodzi mnie, co myślisz o Elarionie. Chcę wiedzieć, co stało się z moim ojcem. Maeron przyglądał mu się przez dłuższą chwilę. [ MAERON ]: — Masz jego oczy. [ VAELOR ]: — Wszyscy mi to mówią. [ MAERON ]: — Ale nie masz jego spojrzenia. [ VAELOR ]: — Co to znaczy? [ MAERON ]: — Aethar patrzył na świat tak, jakby wszystko można było jeszcze ocalić. Nawet wtedy, kiedy wiedział, że nie jest to możliwe. [ VAELOR ]: — A ja? [ MAERON ]: — Ty patrzysz na świat jak ktoś, kto nie zamierza pozwolić, żeby ktokolwiek decydował za niego. Vaelor nie odpowiedział. Maeron wstał i podszedł do jednej z półek. Zdjął szklane naczynie, w którym znajdował się mały, srebrny pierścień. [ MAERON ]: — To należało do Aethara. Vaelor rozpoznał znak wygrawerowany na jego powierzchni. Dwa splecione drzewa. [ VAELOR ]: — Dlaczego masz to przy sobie? [ MAERON ]: — Ponieważ twój ojciec mi je powierzył. [ VAELOR ]: — Kiedy? [ MAERON ]: — W noc, w której przestał być królem. Maeron postawił naczynie na stole. [ MAERON ]: — Ale nie oddam ci go jeszcze. [ LIRA ]: — Dlaczego? [ MAERON ]: — Ponieważ pierścień nie należy do tego, kto go odnajdzie. Należy do tego, kto zrozumie, co zostało w nim zamknięte. Kael spojrzał na szklane naczynie. [ KAEL ]: — Kolejna zagadka. [ MAERON ]: — Nie, chłopcze. To ostrzeżenie. 4. NOC, W KTÓREJ ZNIKNĄŁ KRÓL Maeron zgasił lampę stojącą na stole. W pokoju pozostało jedynie światło wpadające przez okno od strony kanału. [ MAERON ]: — Zanim Aethar oddał swoje imię, Thalassir był jednym z siedmiu miejsc, w których przechowywano wiedzę o dawnym świecie. Każde z nich miało własnego strażnika. Każde pilnowało fragmentu historii, której nie wolno było zapisać w zwykłej kronice. [ VAELOR ]: — Chodzi o prawdziwe imię pierwszego króla? [ MAERON ]: — Nie tylko. Chodziło o wszystko, co istniało przed nim. [ ELARION ]: — Mów dalej. Maeron spojrzał na niego chłodno. [ MAERON ]: — Ty już to słyszałeś. [ ELARION ]: — Chcę, żeby Vaelor usłyszał. [ MAERON ]: — W takim razie niech słucha. Starzec usiadł ponownie. [ MAERON ]: — Aethar odkrył, że Pierwsza Pamięć nie była jedyną istotą, która potrafiła przechowywać imiona. Istniała jeszcze jedna siła. Starsza. Nie miała twarzy, ciała ani głosu, który można byłoby rozpoznać. Nie pragnęła władzy tak, jak pragnęli jej bogowie. Nie chciała tronu. Nie chciała królestwa. Chciała jedynie, aby wszystko, co kiedykolwiek istniało, pozostało częścią jej pamięci. [ LIRA ]: — Dlaczego to takie niebezpieczne? [ MAERON ]: — Ponieważ pamiętać coś nie oznacza tego samego, co pozwolić temu istnieć. [ KAEL ]: — Nie rozumiem. [ MAERON ]: — Jeśli ktoś pamięta cię dokładniej, niż ty sam siebie pamiętasz, może zacząć decydować, kim jesteś. Może usunąć z ciebie wspomnienia, zmienić twoje pragnienia, a nawet sprawić, że zapomnisz, dlaczego kiedykolwiek chciałeś żyć. Kael spojrzał na swoje dłonie. [ MAERON ]: — Pierwsza Pamięć odkryła sposób, by przejmować imiona. A imię nie było tylko słowem. Było początkiem istnienia. Kiedy znała czyjeś prawdziwe imię, mogła odnaleźć drogę do wszystkiego, co czyniło tę istotę sobą. [ VAELOR ]: — Dlatego mój ojciec je ukrył. [ MAERON ]: — Tak. [ VAELOR ]: — A co stało się w noc, kiedy przestał być królem? Maeron spojrzał w stronę okna. [ MAERON ]: — Przybył tutaj z Seris i Elarionem. Był ranny. Jego płaszcz był rozdarty, a miecz nie miał już ostrza. Elarion opuścił głowę. [ MAERON ]: — Powiedział, że nie możemy dłużej przechowywać jego imienia. Pierwsza Pamięć znalazła już drogę do części jego wspomnień. Jeśli pozostanie królem, będzie mogła dotrzeć do niego przez wszystkich, którzy składali mu przysięgę. [ VAELOR ]: — Więc zrezygnował z tronu, żeby ochronić innych. [ MAERON ]: — Nie tylko. [ VAELOR ]: — Co jeszcze? [ MAERON ]: — Chciał, abyś mógł kiedyś żyć bez ciężaru jego imienia. Vaelor poczuł ucisk w gardle. [ VAELOR ]: — Wiedział o mnie? [ MAERON ]: — Oczywiście. Wiedział, że Elira nosi jego dziecko. [ VAELOR ]: — I nie bał się, że Pierwsza Pamięć mnie odnajdzie? [ MAERON ]: — Bał się tego bardziej niż własnej śmierci. [ LIRA ]: — Dlaczego więc nie ukrył Vaelora razem ze sobą? Maeron spojrzał na nią. [ MAERON ]: — Ponieważ nie można było ukryć dziecka przed czymś, co szukało jego krwi. Można było jedynie sprawić, aby nie wiedziało, czego właściwie szuka. Vaelor przypomniał sobie słowa matki z medalionu. Wybacz mi, mój synu. Po raz pierwszy zrozumiał, że Elira mogła nie przepraszać za to, że go zostawiła. Mogła przepraszać za to, co musiała przed nim ukryć. 5. PIERŚCIEŃ AETHARA Maeron ponownie wyjął srebrny pierścień. Tym razem nie umieścił go w naczyniu. Położył go na stole. [ MAERON ]: — Twój ojciec zostawił mi trzy rzeczy. Pierścień, fragment mapy i wspomnienie. [ VAELOR ]: — Gdzie jest mapa? [ MAERON ]: — Zniknęła. [ LIRA ]: — Kto ją zabrał? [ MAERON ]: — Ktoś, kto nie powinien był wiedzieć o jej istnieniu. [ ELARION ]: — Zarkan? [ MAERON ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Pierwsza Pamięć? Maeron pokręcił głową. [ MAERON ]: — Nie wiem. [ KAEL ]: — A wspomnienie? Maeron dotknął pierścienia. [ MAERON ]: — To właśnie ono. W tej samej chwili pierścień rozświetlił się. Woda w szklanych naczyniach zaczęła drżeć. Z jednego z nich uniósł się srebrny obłok, który powoli przybrał kształt człowieka. Aethar. Nie był już młodym królem z dawnych opowieści. Miał zmęczoną twarz i ślady walki na policzku. Jego płaszcz był podarty, a włosy przyprószone siwizną. [ AETHAR ]: — Maeronie. Starzec zamknął oczy. [ MAERON ]: — Witaj ponownie, królu. [ AETHAR ]: — Nie jestem już królem. [ MAERON ]: — Dla mnie zawsze nim będziesz. Aethar uśmiechnął się smutno. [ AETHAR ]: — Nie powinieneś był tego mówić. [ MAERON ]: — Wiem. Wspomnienie odwróciło się w stronę Vaelora. [ AETHAR ]: — Jeśli to widzisz, mój synu, znaczy, że droga doprowadziła cię do Thalassiru. Vaelor zrobił krok do przodu. [ VAELOR ]: — Ojcze... Aethar nie zareagował na jego słowa. Był jedynie zapisem chwili, której nie mógł już zmienić. [ AETHAR ]: — Nie wiem, ile prawdy udało ci się już poznać. Nie wiem, komu zaufałeś i jakie decyzje podjąłeś. Wiem jednak, że pewnego dnia będziesz musiał zrozumieć, dlaczego oddałem swoje imię. Obraz na chwilę zadrżał. [ AETHAR ]: — Nie zrobiłem tego, ponieważ bałem się śmierci. Nie zrobiłem tego również dlatego, że chciałem ocalić tron. Zrobiłem to, ponieważ odkryłem, że imię pierwszego króla nie jest kluczem do jego władzy. Vaelor wstrzymał oddech. [ AETHAR ]: — Jest kluczem do czegoś, co istniało przed władzą, przed królestwami i przed bogami. Elarion zamknął oczy. [ AETHAR ]: — Jeśli odnajdziesz człowieka, który pamięta moją ostatnią noc w Thalassirze, nie pytaj go, dlaczego odszedłem. Zapytaj, kogo wtedy spotkałem. Wspomnienie zaczęło słabnąć. [ AETHAR ]: — I pamiętaj, Vaelorze. Nie jesteś zobowiązany dokończyć tego, co rozpocząłem. Nie musisz być mną. Nie musisz być królem. Nie musisz nawet być dziedzicem. Jego twarz stała się wyraźniejsza. [ AETHAR ]: — Masz prawo być sobą. Światło zgasło. Pierścień pozostał na stole. Vaelor nie poruszał się przez dłuższą chwilę. [ KAEL ]: — Vaelor? [ VAELOR ]: — Daj mi chwilę. Lira położyła mu dłoń na ramieniu. Nie powiedziała nic. Nie musiała. 6. TA, KTÓRA ZNAŁA OSTATNIĄ NOC Maeron schował pierścień do niewielkiego drewnianego pudełka. [ VAELOR ]: — Powiedziałeś, że Aethar zostawił ci trzy rzeczy. Wspomnienie już widzieliśmy. Gdzie jest trzecia? [ MAERON ]: — Nie ma jej tutaj. [ LIRA ]: — Więc gdzie? [ MAERON ]: — W miejscu, do którego nie można dotrzeć drogą lądową. [ KAEL ]: — Pod wodą? [ MAERON ]: — Tak. [ VAELOR ]: — W zatopionym mieście? [ MAERON ]: — W jego najstarszej części. Maeron podszedł do okna. [ MAERON ]: — Ale zanim tam pójdziecie, musicie spotkać kogoś jeszcze. [ VAELOR ]: — Kogo? [ MAERON ]: — Kobietę, która była obecna w noc odejścia Aethara. [ ELARION ]: — Myślałem, że wszyscy, którzy wtedy byli z nami, zginęli. [ MAERON ]: — Nie wszyscy. [ LIRA ]: — Gdzie ją znajdziemy? [ MAERON ]: — W domu przy starej latarni. Mieszka tam od czasu zatopienia miasta. [ KAEL ]: — Jak się nazywa? Maeron zawahał się. [ MAERON ]: — Nie wiem, czy nadal używa swojego imienia. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ MAERON ]: — Ponieważ oddała je morzu. Elarion spojrzał na niego z niepokojem. [ ELARION ]: — To niemożliwe. [ MAERON ]: — Widziałem, jak to zrobiła. [ ELARION ]: — Nikt nie może dobrowolnie oddać imienia morzu. [ MAERON ]: — A jednak ona to uczyniła. Maeron wyjął z szuflady mały kawałek błękitnego szkła. Na jego powierzchni widniał symbol siedmiu fal. [ MAERON ]: — Pokażcie jej to. Jeśli będzie chciała z wami rozmawiać, sama zdecyduje, co wam powie. Vaelor wziął szkło. [ VAELOR ]: — A jeśli odmówi? [ MAERON ]: — Wtedy będziecie musieli znaleźć inny sposób, aby dotrzeć do zatopionego archiwum. [ LIRA ]: — Czyli jaki? Maeron spojrzał na nią. [ MAERON ]: — Nie znam. 7. CZARNY ZNAK Kiedy wyszli z domu Maerona, słońce zaczynało już zachodzić. Na ulicach zapalano lampy. Ich światło odbijało się w kanałach, tworząc na wodzie długie, złote pasma. Vaelor szedł obok Liry. Od pewnego czasu zauważał, że dziewczyna jest bardziej milcząca niż zwykle. [ VAELOR ]: — Coś się stało? [ LIRA ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Znam cię już na tyle, żeby wiedzieć, kiedy kłamiesz. [ LIRA ]: — W takim razie musisz mnie jeszcze lepiej poznać. Vaelor zatrzymał się. [ VAELOR ]: — W komnacie Seris powiedziała coś o obietnicy. Później posłaniec wspomniał o ciężarze, który nosisz. Teraz od kilku godzin unikasz mojego wzroku. Lira spojrzała na niego. [ LIRA ]: — Nie wszystko, co ukrywam, dotyczy ciebie. [ VAELOR ]: — Ale część dotyczy. Nie odpowiedziała. Kael szedł kilka kroków przed nimi z Elarionem. Lira odwróciła się w stronę kanału. [ LIRA ]: — Kiedy spotkałam Zarkana, byłam sama. [ VAELOR ]: — Wiem. [ LIRA ]: — Nie wiedziałam wtedy, kim naprawdę jest. Nie wiedziałam, co zamierza zrobić z Eldorią. Powiedział mi, że może pomóc odnaleźć Kaela. [ VAELOR ]: — I zawarłaś z nim układ. Lira zacisnęła palce. [ LIRA ]: — Tak. [ VAELOR ]: — Co mu obiecałaś? [ LIRA ]: — Miałam doprowadzić cię do pierwszej pieczęci. Vaelor przez chwilę nie mówił nic. [ VAELOR ]: — Wiedziałaś, co się stanie? [ LIRA ]: — Nie. [ VAELOR ]: — Wiedziałaś, że Zarkan chce mnie wykorzystać? [ LIRA ]: — Wiedziałam, że czegoś od ciebie chce. Nie znałam całej prawdy. [ VAELOR ]: — A potem? Lira podniosła wzrok. [ LIRA ]: — Potem zaczęłam rozumieć, że nie wszystko, co mi obiecał, było prawdą. [ VAELOR ]: — Dlaczego mi nie powiedziałaś? [ LIRA ]: — Bo bałam się, że odejdziesz. [ VAELOR ]: — A teraz? Lira spojrzała na jego lewą dłoń. [ LIRA ]: — Teraz boję się, że zostaniesz. Vaelor nie odpowiedział od razu. W jej głosie nie było już dawnej pewności. Po raz pierwszy zobaczył w niej nie tylko tajemniczą wojowniczkę, ale również kogoś, kto sam nie wiedział, jak naprawić własne błędy. [ VAELOR ]: — Nie wiem, czy potrafię ci zaufać. [ LIRA ]: — Rozumiem. [ VAELOR ]: — Ale wiem, że nie chcę cię teraz stracić. Lira zamknęła oczy. [ LIRA ]: — To może być jeszcze gorsze. Wtedy czarny znak na jej nadgarstku rozbłysnął. Dziewczyna syknęła z bólu. Vaelor chwycił ją za ramię. [ VAELOR ]: — Lira! Na jej skórze pojawiła się cienka czarna linia, która przesunęła się w stronę dłoni. W powietrzu rozległ się głos. [ ZARKAN ]: — Nie zapomniałem o naszej umowie. Lira cofnęła rękę. [ LIRA ]: — Nie teraz. [ ZARKAN ]: — Nie pytam, czy możesz rozmawiać. Vaelor spojrzał na jej nadgarstek. [ VAELOR ]: — Zarkan? Głos umilkł na moment. Potem odezwał się ponownie. [ ZARKAN ]: — A więc jesteście już w Thalassirze. [ VAELOR ]: — Czego od niej chcesz? [ ZARKAN ]: — Tego samego, czego chciałem od początku. Dotrzymania słowa. [ VAELOR ]: — Twoje obietnice nic nie znaczą. [ ZARKAN ]: — Nie oceniaj mnie, chłopcze. Nie wiesz jeszcze, jak wiele można poświęcić dla kogoś, kogo kochasz. Vaelor zacisnął pięść. [ VAELOR ]: — Jeśli jeszcze raz wykorzystasz Lirę... [ ZARKAN ]: — Nie groź mi. Nie jesteś jeszcze gotowy. Czarny znak zgasł. Lira opuściła głowę. [ LIRA ]: — Przepraszam. [ VAELOR ]: — Nie przepraszaj mnie za to, że ktoś próbuje cię kontrolować. [ LIRA ]: — Nie rozumiesz. To nie jest zwykły znak. On może... [ VAELOR ]: — Co? Lira nie odpowiedziała. Vaelor spojrzał na nią uważnie. [ VAELOR ]: — Kiedy będziesz gotowa, powiesz mi całą prawdę. [ LIRA ]: — A jeśli będzie za późno? [ VAELOR ]: — Wtedy przynajmniej będziemy wiedzieli, z czym walczymy. 8. KOBIETA PRZY STAREJ LATARNI Stara latarnia znajdowała się na końcu wąskiego półwyspu. Jej kamienna wieża była popękana, a górna część pochylona w stronę morza. Dawniej musiała wskazywać drogę statkom, ale teraz nie paliło się w niej żadne światło. Wokół latarni stało kilka niewielkich domów. Tylko jeden miał otwarte okiennice. Zapukali. Nikt nie odpowiedział. Elarion podszedł do drzwi. [ ELARION ]: — Ona wie, że tu jesteśmy. [ KAEL ]: — Skąd? [ ELARION ]: — Ponieważ morze już nas usłyszało. W tej samej chwili drzwi otworzyły się. W progu stała kobieta. Miała długie, srebrzyste włosy, które opadały na ramiona. Jej twarz była młoda, ale oczy wyglądały na znacznie starsze niż całe miasto. Ubrana była w prostą, granatową suknię. Nie miała żadnej biżuterii. [ KOBIETA ]: — Nie powinniście tu przychodzić. [ VAELOR ]: — Szukamy kogoś, kto znał Aethara. Kobieta spojrzała na Elariona. Jej twarz stężała. [ KOBIETA ]: — Ty. [ ELARION ]: — Witaj. [ KOBIETA ]: — Nie witaj mnie tak, jakbyśmy rozstali się wczoraj. [ ELARION ]: — Nie wiedziałem, że przeżyłaś. [ KOBIETA ]: — Wielu rzeczy nie wiedziałeś. Vaelor wyjął błękitne szkło. Kobieta spojrzała na symbol. Przez chwilę wydawało się, że zaraz zamknie drzwi. Potem jednak cofnęła się o krok. [ KOBIETA ]: — Wejdźcie. Wnętrze domu było niemal puste. Stał w nim tylko stół, kilka krzeseł i duże lustro przykryte ciemnym materiałem. Na parapecie znajdowała się misa wypełniona wodą. Kobieta zamknęła drzwi. [ VAELOR ]: — Maeron powiedział, że byłaś obecna w noc, kiedy mój ojciec oddał imię. Kobieta spojrzała na niego. [ KOBIETA ]: — A więc jesteś jego synem. [ VAELOR ]: — Tak. [ KOBIETA ]: — Masz jego twarz. [ VAELOR ]: — Wszyscy tak mówią. [ KOBIETA ]: — Ale nie masz jego oczu. Vaelor westchnął. [ VAELOR ]: — To również już słyszałem. Kobieta podeszła do stołu. [ KOBIETA ]: — Nazywałam się Nerya. [ LIRA ]: — Nazywałaś? [ NERYA ]: — Oddałam swoje imię morzu. Od tamtej pory nie mam prawa go używać. [ KAEL ]: — Dlaczego to zrobiłaś? Nerya spojrzała na wodę w misie. [ NERYA ]: — Ponieważ ktoś próbował je odebrać. [ VAELOR ]: — Pierwsza Pamięć? [ NERYA ]: — Nie. [ ELARION ]: — Więc kto? Nerya podniosła wzrok. [ NERYA ]: — Ten, który przyszedł po Aethara. Elarion zamarł. [ VAELOR ]: — Kim był? Nerya podeszła do przykrytego lustra. [ NERYA ]: — Nie widziałam jego twarzy. Nie pamiętam też głosu. Ale pamiętam, co powiedział. Zdjęła materiał. Lustro nie odbijało pomieszczenia. Ukazywało głęboką, ciemną wodę. Na jej powierzchni pojawiły się słowa. NIE MOŻNA ZABRAĆ IMIENIA TEMU, KTÓRY NIGDY GO NIE POSIADAŁ. Vaelor poczuł, że znak na jego dłoni zaczyna pulsować. Nerya odwróciła się do niego. [ NERYA ]: — Twój ojciec nie oddał imienia Pierwszej Pamięci. [ VAELOR ]: — Wiem. [ NERYA ]: — Nie oddał go również Nemorathowi. [ VAELOR ]: — Więc komu? Nerya spojrzała na lustro. [ NERYA ]: — Temu, który czeka pod wodą. 9. OSTATNIA NOC AETHARA Nerya usiadła przy stole. Przez długi czas patrzyła na swoje dłonie, jakby próbowała odnaleźć na nich ślady dawnego życia. [ NERYA ]: — W noc, kiedy Aethar przybył do Thalassiru, morze cofnęło się od brzegu. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałam. Woda opadła tak nisko, że można było zobaczyć fundamenty zatopionych dzielnic. [ VAELOR ]: — Co było na dnie? [ NERYA ]: — Ulice. Place. Świątynie. I ogromne drzwi, których nie powinno tam być. [ LIRA ]: — Dokąd prowadziły? [ NERYA ]: — Nie wiem. Aethar kazał nam ich nie otwierać. [ ELARION ]: — Pamiętam te drzwi. [ NERYA ]: — Pamiętasz je, ponieważ sam pomagałeś je zamknąć. Vaelor spojrzał na Elariona. [ VAELOR ]: — Byłeś tam? [ ELARION ]: — Tak. [ NERYA ]: — Wszyscy byliśmy tam. Aethar, Seris, ja i jeszcze jeden człowiek. [ VAELOR ]: — Kto? Nerya zamknęła oczy. [ NERYA ]: — Nie potrafię powiedzieć. [ KAEL ]: — Nie pamiętasz? [ NERYA ]: — Pamiętam, że tam był. Pamiętam jego głos. Pamiętam, że Aethar bał się go bardziej niż Pierwszej Pamięci. [ VAELOR ]: — A jego imię? [ NERYA ]: — Zniknęło. Vaelor poczuł, że coś w tej historii zaczyna układać się w niepokojącą całość. [ VAELOR ]: — Co stało się później? Nerya spojrzała na niego. [ NERYA ]: — Aethar podszedł do drzwi. Położył na nich dłoń i wypowiedział swoje imię. Nie to, które znał świat. Nie imię króla. Prawdziwe. [ VAELOR ]: — I co się stało? [ NERYA ]: — Drzwi odpowiedziały. [ LIRA ]: — Czym? [ NERYA ]: — Głosem. [ KAEL ]: — Jakim głosem? Nerya spojrzała na lustro. [ NERYA ]: — Głosem twojego ojca. W pomieszczeniu zapanowała cisza. [ VAELOR ]: — To niemożliwe. [ NERYA ]: — Wiem, jak to brzmi. [ VAELOR ]: — Mój ojciec stał przed drzwiami. [ NERYA ]: — Tak. A z drugiej strony ktoś mówił jego głosem. Elarion podszedł do lustra. [ ELARION ]: — Co powiedział? [ NERYA ]: — Powiedział: „Wreszcie przyniosłeś mi to, co obiecałeś”. Elarion odsunął się od lustra. [ VAELOR ]: — Co obiecał? Nerya spojrzała na niego. [ NERYA ]: — Tego nie wiem. [ VAELOR ]: — Musisz wiedzieć więcej. [ NERYA ]: — Wiem tylko, że Aethar nie chciał otworzyć drzwi. Chciał je zamknąć na zawsze. [ LIRA ]: — Dlaczego więc przyniósł imię? [ NERYA ]: — Ponieważ bez niego nie można było ich zamknąć. Vaelor spojrzał na Elariona. [ VAELOR ]: — Czyli imię mojego ojca nie zostało ukryte. Zostało użyte. Elarion skinął głową. [ ELARION ]: — To możliwe. [ VAELOR ]: — A jeśli tak, to czego właściwie szukamy? Nerya odpowiedziała cicho. [ NERYA ]: — Nie imienia, Vaelorze. [ VAELOR ]: — Więc czego? [ NERYA ]: — Tego, co zostało po nim. 10. MORZE OTWIERA OCZY Nagle woda w misie zaczęła drżeć. Lustro rozjaśniło się, a jego powierzchnia przestała przypominać ciemną taflę. Ukazało obraz zatopionego miasta. Vaelor zobaczył ulice, które wcześniej oglądał z powierzchni. Woda otaczała budynki, ale nie niszczyła ich. Nad dachami poruszały się ogromne cienie. W centrum miasta znajdował się plac. Na jego środku stały drzwi. Te same, o których opowiadała Nerya. Były wysokie, wykonane z czarnego kamienia. Nie miały klamki ani zamka. Ich powierzchnię pokrywały dwa splecione drzewa. Jedno zielone. Drugie czarne. Vaelor poczuł, że jego znak odpowiada na widok symbolu. [ VAELOR ]: — To tam? [ NERYA ]: — Tak. [ LIRA ]: — Jak możemy tam dotrzeć? [ NERYA ]: — Nie możecie. [ KAEL ]: — Musi istnieć jakiś sposób. [ NERYA ]: — Istnieje. Ale nie prowadzi do miejsca, z którego wszyscy wracają. Elarion patrzył na obraz bez mrugnięcia. [ ELARION ]: — Pokaż nam drogę. [ NERYA ]: — Nie. [ ELARION ]: — Nerya... [ NERYA ]: — Nie wypowiadaj mojego imienia. Nie mam go już. [ ELARION ]: — Znam cię od tysiąca lat. [ NERYA ]: — A mimo to nie potrafiłeś mnie ocalić. Elarion spuścił głowę. Vaelor spojrzał na niego. [ VAELOR ]: — Co się wtedy stało? Nerya nie odpowiedziała. Zamiast tego dotknęła powierzchni lustra. Obraz zatopionego miasta przybliżył się. Na placu pojawiła się postać. Mężczyzna w królewskim płaszczu. Aethar. Stał przed drzwiami, trzymając w dłoni miecz bez ostrza. Za nim znajdowała się Seris. Obok niej stał młody Elarion. Vaelor zauważył jeszcze jedną sylwetkę. Postać była wysoka, szczupła, okryta płaszczem tak ciemnym, że nie dało się dostrzec jego kształtu. Jej twarz była całkowicie pusta. Nie miała oczu. Nie miała ust. A jednak Vaelor poczuł, że patrzy prosto na niego. Wtedy postać uniosła rękę. Lustro pękło. Nerya krzyknęła i cofnęła się od stołu. Woda z misy rozlała się po podłodze, ale zamiast spłynąć w szczeliny, zaczęła płynąć pod górę, w stronę okna. Kael wyciągnął ostrze. Lira stanęła przy drzwiach. [ KAEL ]: — Co to było? Nerya oddychała ciężko. [ NERYA ]: — Znalazł nas. [ VAELOR ]: — Kto? [ NERYA ]: — Ten, który czeka pod wodą. 11. ŚLAD NA BRZEGU Woda przestała się poruszać dopiero po kilku minutach. Nerya zamknęła okiennice i zasłoniła pęknięte lustro. [ NERYA ]: — Musicie odejść. [ VAELOR ]: — Nie bez odpowiedzi. [ NERYA ]: — Odpowiedzi nie uratują was, jeśli zostaniecie. [ ELARION ]: — Powiedz nam, jak dostać się do zatopionego archiwum. Nerya spojrzała na niego. [ NERYA ]: — Nadal chcesz tam wejść? [ ELARION ]: — Tak. [ NERYA ]: — Nawet po tym, co zobaczyłeś? [ ELARION ]: — Zwłaszcza po tym. Nerya podeszła do starej skrzyni i wyjęła z niej niewielki, okrągły przedmiot. Był to metalowy kompas. Nie miał wskazówek. Na jego powierzchni znajdowały się jedynie trzy symbole: fala, drzewo i zamknięte oko. [ NERYA ]: — Ten przedmiot należał do Aethara. Nie wskazuje kierunku. Wskazuje miejsce, w którym pamięć jest najcieńsza. Podała go Vaelorowi. [ VAELOR ]: — Jak go użyć? [ NERYA ]: — Zanurz go w wodzie, kiedy morze będzie spokojne. Jeśli zacznie świecić, idźcie za światłem. [ LIRA ]: — A jeśli nie zacznie? [ NERYA ]: — Wtedy nie próbujcie ponownie. [ KAEL ]: — Dlaczego? [ NERYA ]: — Ponieważ morze zapamiętuje tych, którzy szukają drogi zbyt długo. Vaelor schował kompas. [ VAELOR ]: — Pójdziesz z nami? Nerya pokręciła głową. [ NERYA ]: — Nie mogę opuścić latarni. [ VAELOR ]: — Dlaczego? [ NERYA ]: — Ponieważ moje imię wciąż jest tutaj. [ ELARION ]: — Nerya... Kobieta spojrzała na niego. [ NERYA ]: — Nie proś mnie o przebaczenie. Nie dzisiaj. Elarion nie odpowiedział. Vaelor ruszył do drzwi. Zatrzymał się jednak, zanim wyszedł. [ VAELOR ]: — Czy mój ojciec wiedział, że kiedyś tu przyjdę? [ NERYA ]: — Wiedział, że ktoś z jego krwi może tu dotrzeć. [ VAELOR ]: — A czy wiedział, co znajdę? Nerya spojrzała mu prosto w oczy. [ NERYA ]: — Bał się, że znajdziesz coś, co będzie chciało cię poznać. 12. PIERWSZY KROK POD WODĘ Wrócili do portu późnym wieczorem. Maeron czekał na nich przy nabrzeżu. Kiedy zobaczył ich twarze, nie zadawał pytań. [ MAERON ]: — Spotkaliście ją. [ VAELOR ]: — Tak. [ MAERON ]: — I pokazała wam lustro. [ LIRA ]: — Skąd wiesz? [ MAERON ]: — Ponieważ od godziny woda w kanałach płynie w przeciwnym kierunku. Vaelor wyjął kompas. Maeron spojrzał na niego z zaskoczeniem. [ MAERON ]: — A więc jednak go wam dała. [ VAELOR ]: — Należał do mojego ojca. [ MAERON ]: — Tak. Ale nie jest tym, czym się wydaje. [ KAEL ]: — Czy w tym mieście istnieje coś, co jest dokładnie tym, czym się wydaje? Maeron uśmiechnął się słabo. [ MAERON ]: — Niewiele. Vaelor podszedł do krawędzi pomostu. Morze było niemal nieruchome. Wyjął kompas i zanurzył go w wodzie. Przez kilka sekund nic się nie działo. Potem symbol fali rozbłysnął. Następnie drzewo. Na końcu zamknięte oko. Woda pod pomostem zaczęła świecić bladym, srebrnym światłem. Świetlista linia poprowadziła się wzdłuż kanału, w stronę zatopionej części miasta. [ VAELOR ]: — To droga. [ ELARION ]: — Tak. [ LIRA ]: — Dokąd prowadzi? [ ELARION ]: — Do miejsca, w którym Aethar wypowiedział swoje imię po raz ostatni. Kael spojrzał na ciemną wodę. [ KAEL ]: — Czy możemy tam wejść? Maeron podszedł bliżej. [ MAERON ]: — Możecie. Ale musicie wiedzieć jedno. [ VAELOR ]: — Co takiego? [ MAERON ]: — Pod wodą nie będziecie słyszeć własnych myśli. Usłyszycie za to wszystkie te, które kiedyś zostały tam pozostawione. [ LIRA ]: — A jeśli usłyszymy coś, co będzie do nas mówić? [ MAERON ]: — Nie odpowiadajcie. [ KAEL ]: — A jeśli będzie to ktoś, kogo znamy? Maeron spojrzał na niego poważnie. [ MAERON ]: — Zwłaszcza wtedy. Vaelor zamknął kompas. Świetlista droga pozostała widoczna. [ VAELOR ]: — Wyruszymy o świcie. [ ELARION ]: — To rozsądne. [ LIRA ]: — Nie wierzę, że to powiedziałeś. [ ELARION ]: — Nie przyzwyczajaj się. Kael oparł się o drewniany słup. [ KAEL ]: — Czyli mamy jedną noc, żeby odpocząć przed wejściem do zatopionego miasta, w którym mogą przemawiać do nas zmarli. [ LIRA ]: — Brzmi jak luksus. [ KAEL ]: — W takim razie śpijmy dobrze. Vaelor spojrzał na morze. Pod powierzchnią, daleko od portu, rozbłysło na moment niewielkie światło. Potem zniknęło. Nie był to blask kompasu. Było to coś znacznie głębszego. Coś, co odpowiedziało na obecność jego krwi. 13. TEN, KTÓRY CZEKAŁ Daleko pod wodą, w miejscu, do którego nie docierało światło słońca, stały czarne drzwi. Wokół nich rozciągały się ruiny dawnego Thalassiru. Kolumny leżały na dnie, a posągi dawnych władców pokrywały warstwy morskiego osadu. Za drzwiami znajdowała się komnata. Na jej środku stał pusty tron. Przed tronem leżał miecz. Nie miał rękojeści ani ostrza. Był jedynie cieniem dawnej broni, zawieszonym w wodzie. W ciemności poruszyła się postać. Nie miała twarzy. Nie miała imienia. A jednak pamiętała. Pamiętała pierwsze morze. Pamiętała pierwszy ląd. Pamiętała głos, który nadał światu jego pierwsze słowo. I pamiętała Aethara. [ NIEZNANY GŁOS ]: — Jego syn przybył. Z głębi komnaty dobiegł cichy dźwięk. Jak oddech. [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Jeszcze nie. [ NIEZNANY GŁOS ]: — Znak się obudził. [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Wiem. [ NIEZNANY GŁOS ]: — Pierwsza Pamięć go szuka. [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Niech szuka. [ NIEZNANY GŁOS ]: — A Nemorath? [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Niech się boi. Postać zbliżyła się do pustego tronu. Położyła dłoń na jego oparciu. Na kamieniu pojawił się znak dwóch splecionych drzew. Jedno zielone. Drugie czarne. [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Krew wróciła do morza. Woda wokół drzwi zadrżała. [ NIEZNANA ISTOTA ]: — Tym razem nie pozwolę, by ktoś odebrał jej wybór. --- [ELARION – STRAŻNIK ZAPOMNIANYCH KRONIK]: Tej nocy Vaelor nie spał długo. Leżał na drewnianym łóżku w domu Maerona i słuchał odgłosów miasta. Słyszał szum wody w kanałach, skrzypienie starych pomostów i odległe nawoływania nocnych strażników. Myślał o ojcu. O jego ostatnich słowach. O tym, że nie był zobowiązany dokończyć jego dzieła. Przez wiele lat Vaelor marzył o tym, by poznać prawdę o swojej rodzinie. Teraz, gdy prawda zaczynała wychodzić na powierzchnię, odkrywał, że każde kolejne wspomnienie prowadzi go do następnego pytania. A każde pytanie miało swoją cenę. Nie wiedział jeszcze, że pod wodą czeka na niego coś, co pamiętało narodziny świata. Nie wiedział też, że w Thalassirze nie odnajdzie jedynie kolejnego fragmentu kroniki. Odnajdzie ślad człowieka, którego imię zostało wymazane z pamięci bogów. A kiedy nadejdzie odpowiednia chwila, będzie musiał zdecydować, czy pozwolić mu powrócić. Nad Morzem Syren wstał wiatr. Fale uderzyły o kamienne nabrzeże. Gdzieś w głębinach odpowiedziały im drzwi. KONIEC ROZDZIAŁU 14

End of Chapter 14

Chapter 14: Rozdział 14 MIASTO, KTÓRE PAMIĘTAŁO UTOPIONYCH - Kroniki Zapomnianych Bogów Tom 1 | Novel AI Studio